Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мэри Карлтон (туған Мэри Модерс; 11 тамыз 1642 – 22 қаңтар 1673) – ағылшын әлеуметтік өмірінде белгілі болған және алаяқтықпен аты шыққан әйел. Ол неміс ханшайымы сияқты бірнеше жалған есімдерді пайдаланып, жоғары топтағы әр түрлі ер адамдарға үйленіп, оларды алдағандығымен танымал.
Mary Carleton (born Mary Moders; 11 August 1642 – 22 January 1673) was an English socialite and fraudster who became famous for using a number of false identities, such as a German princess, to marry and defraud upper class men.
Ерте өмір
Кентербериде Мэри Модерс дүниеге келген. Әкесі скрипка тартып ойнаған. Кейінгі деректерге сәйкес, ол Томас Стетман деген саяхатшы аяқкиімшіге үйленген және нәресте шағында қайтыс болған екі баланың анасы болған. Кейін күйеуін тастап, Доверге көшіп, Томас Дей есімді хирургке үйленген. Бұл оның Мейдстоунда көп әйелділік үшін тұтқындалуына және сотталуына себеп болды. Соттан кейін ол Кельнге сапар шегіп, жергілікті ақсүйекпен қысқа ғана романға араласқан. Ол оған құнды сыйлықтар сыйлап, үйленуге мәжбүрлеген, тіпті тойға дайындық жұмыстарын бастаған. Бірақ ол Германиядан барлық сыйлықтарымен және үй иесінің ақшасының басым бөлігін алып, Нидерланды арқылы Англияға қайтып келген.
Born Mary Moders in Canterbury. Her father was a fiddle player. According to later accounts she married a journeyman shoemaker named Thomas Stedman and gave birth to two children who died in infancy. She later left her husband to move to Dover where she married a surgeon by the name of Thomas Day, prompting her arrest and trial in Maidstone for bigamy. After the trial she visited Cologne where she had a brief affair with a local nobleman. He gave her valuable presents, pressed her for marriage and began the preparations for a wedding. She, however, slipped out of Germany with all the presents and most of her landlady's money, returning to England through the Netherlands.
Қылмыстық өмір
Ол 1663 жылы Лондонға оралып, Кельннен жетім қалған принцесса ван Волуэй рөлін қабылдады. Өзінің Кельн қаласында туғанын, әкесінің Генри ван Волуэй, Холмштейн лорды екенін және ол қызғанатын сүйіктісінен қашып келгенін айтты. 1663 жылғы сәуірде ол осы кейіппен хирург Джон Карлтонға үйленді, ол ол жиі баратын Биржа тавернасының иесінің інісі болды. Бірақ үйленген соң, анонимді хат оның әшкерелеуіне себеп болды. 1663 жылғы сот процесі Мэри Карлтонның алғашқы ресми тіркелген пайда болуы болды. Ол неміс ханшайымы болып қосылғандықтан және сол атпен Джон Карлтонға үйленгені үшін айыпталды. Ол Джон Карлтонның өзінің лорд екенін мәлімдегенін және ол ақшаның жоқтығын білген соң, некеден бас тартуға тырысқанын айтты. Екі тарап та өздерінің нұсқаларын қолдайтын памфлеттер жариялады. Мэри Карлтон ақырында ақталды. Кейін Мэри Карлтон өзінің жеке есебін, «Мэри Карлтон ханымның ісі» деген атпен, тікелей Принц Рупертке арнап жазды. Ол өзінің өмірі туралы пьесада ойнады және оған құнды сыйлықтар сыйлаған көптеген жандарды тартты. Соңында ол өзінің бір жанкүйеріне тұрмысқа шықты. Бірақ ол да оны тастап, ақшасын, құнды заттарын және кілттерін алып кетті, ол мас күйде болғанда. Карлтон кейін әкесі таңдаған жағымсыз күйеуден қашып бара жатқан бай мұрагер қыз болып көрінді. Ол тіпті біреуге отбасылық жаңалықтар туралы хаттар жіберуін ұйымдастырды. Жаңа үй иесі оларды тауып оқығаннан кейін, оған сеніп, Карлтон мен оның жүрегіндегі жігіттің арасын жасатты. Карлтон жаңа хат жазды: оның бауыры қайтыс болды және ол барлық мүлкін, соның ішінде әкесінің болашақ мұрасын оған қалдырды, бірақ әкесі оны жек көретін күйеуге үйлендіруді ниеттенді. Оның жақыны оны өзімен бірге тұруға шақырды, бірақ Карлтон және оның серігі, қызметші болып киінген күйде, оның ақшасын ұрлады. Келесі он жыл ішінде Карлтон басқа да ер адамдар мен үй иелерін алдау үшін ұқсас әдістерді қолданды, көбінесе оның қызметшісінің көмегімен. Кейбір ер адамдар алданып қалғанын мойндауға ұялды. Ол көп рет ұрлық жасады деп айыпталды, бірақ қысқа мерзімге ғана түрмеге жабылды.
She returned to London in 1663 and took on the persona of an orphaned Princess van Wolway from Cologne. She claimed that she was born in Cologne and that her father was Henry van Wolway, Lord of Holmstein and that she had fled a possessive lover. In April 1663, she used this guise to marry a surgeon John Carleton, who was the brother in law of the landlord of the Exchange tavern which she frequented. After the wedding, however, an anonymous letter exposed her. Her trial in 1663 was the first recorded appearance of Mary Carleton. She was charged for masquerading as a German princess and marrying John Carleton in London under that identity. She claimed that John Carleton himself had claimed to be a lord, and was only trying to extract himself from marriage as he had discovered there was no money in it. Both sides of the conflict published pamphlets to support their own story. Mary Carleton was eventually acquitted. Afterwards Mary Carleton wrote her own account, The Case of Madam Mary Carleton, under her own name directly addressing Prince Rupert. She also acted in a play about her life and gained a number of admirers who gave her more valuable gifts. She eventually married one of her admirers. Predictably she left him too, taking with her his money, valuables and keys while he was drunk. Carleton next pretended to be a rich virgin heiress fleeing an undesirable suitor whom her father had arranged for her. She even arranged that someone would send her letters that supposedly contained updates of family news. When her new landlady found and read them, she was convinced and became a matchmaker between Carleton and her nephew. Carleton arranged a new letter: it claimed that her brother was dead and he had left her all he had, including her father's forthcoming inheritance, but that her father intended marrying her to a suitor she detested. Her lover invited her to live with him but Carleton and an accomplice, disguised as a maid, stole his money. Over the following ten years Carleton used similar methods to defraud various other men and landlords, often with the aid of her maid. Some of the men were too embarrassed to reveal they had been duped. She was many times accused of theft but was jailed only briefly.
Тұтқындалу және өлтіру
Ол күміс тостағанды ұрлағаны үшін тұтқындалып, 1671 жылы Ямайкадағы Порт-Рояльге сотталды. Бірақ 1672 жылы ол жасырын немесе алаялықпен кемеге мініп, Лондонға қайтып келді, тағы да бай мұрагер болып көрсетіп, Вестминстердегі дәріханашыға үйленді. Әрине, ол оның ақшасын ұрлап, оны тастап кетті. 1672 жылдың желтоқсанында Карлтон Ньюгейт түрмесінің қараушысы сол кезде ұрланған мүліктерді іздеп жүргенде оны танып, ұстады. 1673 жылдың 16 қаңтарында ол Олд-Бейлиде сотталды. Рұқсатсыз жазадан қайтқандықтан, өлім жазасына кесілді. Ол жүкті екенін айтуға тырысты, бірақ оны тексеру үшін әйелдерден тұратын қазылар алқасы шақырылды және бұл жалған екені анықталды. Тибернде өлім жазасын орындау кезінде ол күтіп тұрған халыққа өзін әдемілікке құмар әйел деп айтты, бірақ Құдай оны кешірсін деп үміттенді, өйткені ол өзінің жауларын кешірген. Карлтон 1673 жылдың 22 қаңтарында дарға асылды. Ол Сент-Мартин шіркеуінің маңына жерленді. Кейін біреу оның қабіріне мынандай жазу жазды:
She was once arrested after stealing a silver tankard, and was sentenced to penal transportation and sent to Port Royal, Jamaica in 1671, where she worked as a prostitute. However, in 1672, she either sneaked or conned her way aboard a ship and returned to London, again pretending to be a rich heiress and married an apothecary at Westminster. Naturally, she stole his money and left him. In December 1672, Carleton was captured when a turnkey from Newgate Prison, while searching for stolen loot at that time, recognized her. On 16 January 1673 she was tried in the Old Bailey. Because she had returned from penal transportation without permission, she was sentenced to death. She tried to plead the belly, but a jury of matrons was brought in to examine her, and found that this was not the case. At the place of execution at Tyburn, she told the waiting crowd that she had been a very vain woman, yet she hoped God would forgive her, as she forgave her enemies. Carleton was hanged on 22 January 1673. She was buried at the St. Martin's Churchyard. Later, someone wrote on her grave:
«Осы жерде неміс ханшайымы өз еркінен тыс жатыр, бірақ, о, таңғажайып! тыныш жатыр.» 1673 жылы Фрэнсис Киркман «Қалтаға салынған әйелдің сыры ашылды» деген ойдан туған өмірбаянды өзінің атымен жазып, жариялады.
The German Princess here, against her will, lies underneath, and yet, oh strange! lies still. In 1673 Francis Kirkman wrote, and issued under his own name, The Counterfeit Lady Unveiled, a fictional autobiography.