Америка Азамат Соғысы: Сэвидж Стейшн шайқасы

Кіріспе

Америкалық Азаматтық соғысы шайқасы

Савидж станциясы шайқасы 1862 жылдың 29 маусымында Вирджиния штатының Хенрико округінде Американдық Азаматтық соғысының жеті күндік шайқастарының (Тұяқ аралы науқаны) төртіншісі ретінде болды. Потомак армиясының негізгі күштері Джеймс өзеніне қарай жалпы шегінуді бастады. Конфедерация бригадасы генерал Джон Б. Магрудер теміржол және Уильямсбург жолы бойымен оларды қуа жете, генерал-майор Эдвин Воз Самнердің II корпусына (Одақтың соңғы сақшысы) Савидж станциясы маңында үш бригадамен шабуыл жасады, ал генерал-майор Томас Дж. "Стоунволл" Джексонның дивизиялары Чикахомини өзенінің солтүстігінде тоқтап қалды. Одақ әскерлері Ақ емен батпағы арқылы шегінуді жалғастырды, далалық госпитальде 2500-ден астам жараланған әскерлер мен жабдықтарын қалдырды.

Әскери жағдай

Жеті күндік шайқастар 1862 жылғы 25 маусымда Оук Гроув шайқасында одақтың шабуылымен басталды, бірақ одақтың генерал-майоры Джордж Б. Макклеллан және оның Потомак армиясы бастаманы тез жоғалтты, себебі Конфедерация генералы Роберт Э. Ли және оның Солтүстік Вирджиния армиясы 26 маусымда Бивер Дам ағысында шабуылдар сериясын бастады, 27 маусымда Гейнс Миллде және 27 және 28 маусымда Гарнетт пен Голдинг фермаларындағы шағын қақтығыстарды ұйымдастырды. Потомак армиясы Джеймс өзеніне қарай шегінуін жалғастырды. Макклеллан армиясының көп бөлігі Ричмонд және Йорк өзені темір жолындағы Савидж станциясының маңына жиналды, Уайт-Ок батпағы арқылы және оның айналасында қиын өтуге дайындалды. Бұл орталықтандырылған басшылықсыз жасалды, өйткені Макклеллан жеке өзі Гейнс Миллден кейін Мальверн төбесінің оңтүстігіне кеткен кезде, корпус қозғалысына нұсқау бермей және екінші қолбасшыны тағайындамай кетіп қалды. Одақ әскерлеріне өздерімен бірге ала алмайтын барлық нәрсені өртеп жіберуге бұйрық берілгенде, ауа қара түтінге толып кетті. Одақтың көтеріңкі рухы төмендеді, әсіресе жарақат алғандар үшін, олар Савидж станциясынан армияның қалған бөлігімен бірге эвакуацияланбайтынын түсінді. Ли Макклеллан армиясын қуып, жоюдың күрделі жоспарын жасады. Генерал-майорлар Джеймс Лонгстрит және А. П. Хиллдің дивизиялары Ричмондқа қайтып, содан кейін оңтүстік-шығысқа қарай Глендейлдегі жол торабына, ал генерал-майор Теофилус Х. Холмс дивизиясы оңтүстікке қарай Мальверн Хилл маңына, Бригадия генералы Джон Б. Магрудер дивизиясы Вильямсбург жолы мен Йорк өзені темір жолы бойымен федералды тыл күзетіне шабуыл жасау үшін шығысқа қарай жылжуға бұйрық берілді. Стоунволл Джексон өзінің дивизиясын, сондай-ақ генерал-майор Д. Х. Хилл және бригада генералы Уильям Х. К. Уайтинг дивизияларын басқарды, Чикахоминиден көпірді қайта құрып, Савидж станциясына оңтүстікке қарай бағытталды, онда ол Магрудермен қосылып, Одақ армиясын шегіну кезінде кері қайтаруға және шайқасуға мәжбүр ететін күшті соққы беруі керек еді. Макклелланның Савидж станциясындағы тыл күзетіне бригада генералы Эдвин В. Самнердің (екі дивизия), бригада генералы Сэмюэл П. Хайнцельманның (екі дивизия) басқаратын III корпус және бригада генералы Уильям Б. Франклиннің (бір дивизия) басқаратын VI корпусы кірді. Макклеллан өзінің аға корпус командирі Самнерді қабілетсіз деп есептеді, сондықтан ол тыл күзетіне ешкімді тағайындамады.

The Seven Days Battles began with a Union attack in the minor Battle of Oak Grove on June 25, 1862, but Union Maj. Gen. George B. McClellan and his Army of the Potomac quickly lost the initiative as Confederate General Robert E. Lee and his Army of Northern Virginia began a series of attacks at Beaver Dam Creek on June 26, Gaines' Mill on June 27, and the minor actions at Garnett's and Golding's Farm on June 27 and June 28. The Army of the Potomac continued its retreat toward the James River. The bulk of McClellan's army concentrated around Savage's Station on the Richmond and York River Railroad, preparing for a difficult crossing through and around White Oak Swamp. It did so without centralized direction because McClellan had personally moved south of Malvern Hill after Gaines' Mill without leaving directions for corps movements during the retreat nor naming a second in command. Clouds of black smoke filled the air as the Union troops were ordered to burn anything they could not carry. Union morale plummeted, particularly so for those wounded, who realized that they were not being evacuated from Savage's Station with the rest of the Army. Lee devised a complex plan to pursue and destroy McClellan's army. While the divisions of Maj. Gens. James Longstreet and A. P. Hill looped back toward Richmond and then southeast to the crossroads at Glendale, and Maj. Gen. Theophilus H. Holmes's division headed farther south, to the vicinity of Malvern Hill, Brig. Gen. John B. Magruder's division was ordered to move due east along the Williamsburg Road and the York River Railroad to attack the Federal rear guard. Stonewall Jackson, commanding his own division, as well as the divisions of Maj. Gen. D. H. Hill and Brig. Gen. William H. C. Whiting, was to rebuild a bridge over the Chickahominy and head due south to Savage's Station, where he would link up with Magruder and deliver a strong blow that might cause the Union Army to turn around and fight during its retreat. McClellan's rear guard at Savage's Station consisted of the II Corps, commanded by Brig. Gen. Edwin V. Sumner (two divisions), the III Corps, under Brig. Gen. Samuel P. Heintzelman (two divisions), and the VI Corps, under Brig. Gen. William B. Franklin (one division). McClellan considered his senior corps commander, Sumner, to be incompetent, so he appointed no one to command the rear guard.

Шайқас

Екі армия арасындағы алғашқы қақтығыс 29 маусым күні сағат 9-да болды. Савидж станциясының батысына қарай шамамен 3 км жердегі ферма мен бау-бақшаларда, генерал Джордж Т. Андерсонның бригадасынан екі Джорджия полкі, Сумнер корпусының екі Пенсильвания полкімен шамамен екі сағат бойы шайқасты. Нәтижесінде, пенсильваниялықтар 119 қаза тапса, конфедераттар 28 адамнан шығын көрді. Конфедерация тарапынан жоғары шенді қаза тапқандардың ішінде генерал Ричард Гриффит болды, ол одақтың снарядынан қаза тапты. Асқазан ауруын басу үшін морфин қолданған деген қауесет бар Магрудер шатасып, өзіне қарсы күшті күш шабуылдауы мүмкін деген алаңдаушылыққа түсті. Ол Лиден күшейту сұрады, Ли генерал-майор Бенджамин Хугердің дивизиясынан екі бригаданы көмекке жіберді, бірақ егер олар сағат 14:00-ге дейін шайқасқа қатыспаса, қайтарып алу керек еді. Темдеу арасында Джексон Ли жоспарлағандай алға жылмады. Ол Чикахомини өзенінен өткен көпірлерді қайта құрумен айналысты және Ли штабының бастығынан келген дұрыс емес бұйрық өзеннің солтүстігінде қалып, өткелдерді күзету керектігіне сендірді. Алайда, конфедераттардың жоспарының осы сәтсіздіктері одақ тарапынан да байқалды. Хайнцельман өз корпусының Савидж стансасын қорғауға қажеті жоқ деп шешті, Самнер мен Франклиннің күштері жеткілікті деп санай отырып, қалған армиямен бірге жүруге бел буды, бұл туралы өзге генералдарға хабарламады. Магрудер сағат 14:00-де Хугер дивизиясынан екі бригаданы қайтаруға мәжбүр болды және Самнердің 26 600 әскеріне қарсы өзінің 14 000 әскерімен шабуыл жасау мәселесімен бетпе-бет келді. Ол сағат 17:00-ге дейін күдікпен қарады, содан кейін екі жарым бригаданы алға жіберді. Генерал Джозеф Б. Кершоу сол жақтан, генерал Пол Ж. Семмес ортадан, ал полковник Уильям Барксдейл (Гриффит бригадасы) оң жақтан басқарды. Франклин мен генерал Джон Седжвик Савидж станциясының батысында барлау жүргізіп жатқанда Кершоу бригадасының жақындап келе жатқанын көрді. Олардың алғашқы ойынша, бұл Хайнцельман корпусынан келген әскерлер болды, бірақ олар көп ұзамай қателіктерін түсінді. Бұл Хайнцельманның алдын ала хабарланбаған кетуінің бірінші белгісі болды, Самнер бұл жайтқа қатты ашуланып, келесі күні Хайнцельманмен сөйлесуден бас тартты. Одақтың артиллериясы оқ ашты және шабуылды тойтару үшін алғы шепке жіберілді. Магрудердің шабуылына қолдау көрсету үшін алғаш рет жауынгерлік қолданысқа енгізілген бронепоезд батареясы да қатысты. Маусымның басында генерал Ли Макклелланның қоршау артиллериясының теміржолмен жақындауына қарсы тұру үшін өзінің қаруын – 32 фунттық Брук теңіз зеңбірегін, теміржол темірінен жасалған еңкейтілген казематпен қоршалған және "Құрлықтағы Мерримак" деп аталған қаруын пайдалануды жоспарлаған. Оны локомотив шабуылдаған жаяу әскердің жылдамдығымен итермеледі. Алайда, осы әсерлі қаруына қарамастан, одақтың артиллериялықтарынан күшті болған Магрудердің кішігірім күшінің бір бөлігін әлдеқайда үлкен жауға қарсы жіберуінің нәтижесі болжамды болды. Одақтың бірінші шабуылға шыққан бөлімі Седжвиктің бригадаларының бірі, генерал Уильям В. Бернс басқарған Филадельфиялықтар болды, бірақ оның қорғаныс шебі Кершоу мен Семмстің екі бригадалық майданын қамтуға жеткіліксіз болды. Самнер шайқастың бұл бөлігін ерсілі-қарсылы жүргізді, жауынгерлік полктарды кездейсоқ таңдады. Ол Бернстің екі полкін, содан кейін Седжвиктің дивизиясындағы басқа бригаданың 1-ші Миннесоталық жаяу әскерін және соңында генерал Израиль Б. Ричардсонның дивизиясындағы екі түрлі бригаданың бір-бір полкін жіберді. Осы бірліктердің барлығы майданға жеткен кезде екі жақтың күштері шамамен теңесті – әрқайсысы екі бригададан. Магрудер шабуылында сақтық танытса, Самнер одан да сақтықпен әрекет етті. Оның корпусындағы 26 полкідң тек 10-ы ғана Савидж стансасында шайқасты. Қақтығыс қараңғы түскенде және қатты дауылдар басталар кезде қанды тұраққа айналды. "Құрлықтағы Мерримак" одақтың алғы шебін бомбалады, оның кейбір снарядтары далалық госпитальға дейін жетті. Кешкі әрекеттер Вермонт бригадасының, генерал Уильям Ф. "Балди" Смит дивизиясының полковнигі Уильям Т. Х. Брукстің басқаруымен жүзеге асырылды. Вильямсбург жолының оңтүстігіндегі флангты ұстауға тырысқан вермонттықтар орманға шабуыл жасап, өлімге ұшыраған отқа тап болды, сол күні майдандағы барлық бригадалардың ішінде ең көп шығынға ұшырады. Бригаданың жалпы шығыны 439 адамды құрады; подполковник Льюис А. Грант басқарған 5-ші Вермонт полкі 428 адамның 209-ын, яғни жартысын жоғалтты.

Initial contact between the armies occurred at 9 a. m. on June 29. On the farm and orchards owned by a Mr. Allen, about 2 mile (3 km) west of Savage's Station, two Georgia regiments from the brigade of Brig. Gen. George T. Anderson fought against two Pennsylvania regiments from Sumner's corps for about two hours before disengaging, suffering 28 casualties to the Pennsylvanians' 119. The highest ranking casualty was Confederate Brig. Gen. Richard Griffith, who was mortally wounded by a Union shell fragment. Magruder, who was alleged to be under the influence of morphine to combat a bout of indigestion, was confused and became concerned that he might be attacked by a superior force. He requested reinforcements from Lee, who ordered two brigades from the division of Maj. Gen. Benjamin Huger to assist, under the condition that they would have to be returned if they were not engaged by 2 p. m.

Meanwhile, Jackson was not advancing as Lee had planned. He was taking time to rebuild bridges over the Chickahominy and he received a garbled order from Lee's chief of staff that made him believe he should stay north of the river and guard the crossings. These failures of the Confederate plan were being matched on the Union side, however. Heintzelman decided on his own that his corps was not needed to defend Savage's Station, Sumner's and Franklin's being sufficient, so he decided to follow the rest of the army without informing his fellow generals. Magruder was forced to give up the two brigades from Huger's division at 2 p. m. and was faced with the problem of attacking Sumner's 26,600 men with his own 14,000. He hesitated until 5 p. m., when he sent only two and a half brigades forward. Brig. Gen. Joseph B. Kershaw commanded the left flank, Brig. Gen. Paul J. Semmes the center, and Col. William Barksdale (Griffith's Brigade) the right. Franklin and Brig. Gen. John Sedgwick were on a reconnaissance to the west of Savage's Station when they saw Kershaw's brigade approaching. Their immediate assumption was that these were men from Heintzelman's corps, but they soon realized their mistake. This was the first indication of Heintzelman's unannounced departure and Sumner, for one, was particularly outraged, refusing to speak to Heintzelman the following day. Union artillery opened fire and pickets were sent forward to meet the assault. Magruder's attack was accompanied by the first armored railroad battery to be used in combat. Earlier in June, General Lee had hoped to counter the approach of McClellan's siege artillery by rail by using his own weapon: a 32 pounder Brooke naval rifle, shielded by a sloping casemate of railroad iron, nicknamed the "Land Merrimack." It was pushed by a locomotive at about the speed of the marching infantry. However, even with this impressive weapon, which outgunned anything the Federal artillerists possessed, the results of Magruder's decision to send only part of his smaller force against a much larger enemy were predictable. The first Union unit to engage was one of Sedgwick's brigades, Philadelphians led by Brig. Gen. William W. Burns, but his defensive line proved inadequate to cover the two brigade front of Kershaw and Semmes. Sumner managed this part of the battle erratically, selecting regiments for combat almost at random. He sent in two of Burns's regiments, and then the 1st Minnesota Infantry from another brigade in Sedgwick's division, and finally one regiment each from two different brigades in Brig. Gen. Israel B. Richardson's division. By the time all of these units reached the front, the two sides were at rough parity—two brigades each. Although Magruder had been conservative about his attack, Sumner was even more so. Of the 26 regiments he had in his corps, only 10 were engaged at Savage's Station. The fighting turned into a bloody stalemate as darkness fell and strong thunderstorms began to move in. The Land Merrimack bombarded the Union front, with some of its shells reaching as far to the rear as the field hospital. The final actions of the evening were by the Vermont Brigade, commanded by Colonel William T. H. Brooks, of Brig. Gen. William F. "Baldy" Smith's division. Attempting to hold the flank south of the Williamsburg Road, the Vermonters charged into the woods and were met with murderous fire, suffering more casualties of any brigade on the field that day. The brigade as a whole took 439 casualties; the 5th Vermont regiment, commanded by Lt. Col. Lewis A. Grant, lost nearly half of its men, 209 of 428.

Салдары

Соғыс екі тараптан да шамамен 1500 адамның қаза болуымен аяқталды, сонымен қатар 2500 бұрын жараланған одақтық әскерлер далалық госпиталь эвакуацияланғанда тұтқынға түсті. Джексон 30 маусымда шамамен сағат 2:30-да өзеннен өтті, бірақ Ли үміттенгендей, одақтық армияны талқандауға бұл уақыт жетпеді. Потомак армиясының көп бөлігі 30 маусымға дейін түскі уақытқа дейін Ақ емен батпағын ешқандай кедергісіз кешіп өтті. Ли Магрудерге жеделхатпен былай деп жазды: "Сіздің бүгін жауды қууда жеткен жетістіктеріңіздің аздығына өте қатты өкінемін. Жеңісіміздің нәтижесін алу үшін қуу тым қарқынды болуы керек. Біз уақытты жоғалтпауымыз керек, әйтпесе ол бізден толығымен қашып кетеді". Дегенмен, қолдан келмей қалған мүмкіндік үшін кінәні Лидің штаб-пәтеріндегі нашар жұмыс және Джексонның жеткіліксіз шабуылдық әрекеттерімен тең бөлісу керек. Жеті күндік шайқас 30 маусымдағы Глендейл шайқасымен және Ақ емен батпағы шайқасымен жалғасты.