Кіріспе
Кларенс Камерон Уайт (10 тамыз 1880 – 30 маусым 1960) – американдық неоромантикалық композитор және концерттік скрипкашы. Композитордың ең танымал шығармалары – драмалық туындылары, мысалы, «Тамбур» пьесасы мен «Уанга» операсы үшін жазған қосымша музыка. ХХ ғасырдың басында Уайт афроамерикандық скрипкашылардың ең білгірлісі саналды. Ол «Альфа Фи Альфа» бауырластығының мүшесі болған.
Алғашқы жылдар
Теннесси штатының Кларксвилл қаласында дәрігер және мектеп директоры Джеймс У. Уайт пен Оберлин музыка консерваториясында оқыған скрипкашы Дженни Скотт Уайттың отбасында дүниеге келген. Әкесі оған екі жасқа толғанда қайтыс болды. Уайт анасы мен кіші інісімен Огайо штатының Оберлин қаласына көшіп, ата-анасымен бірге тұрды. Сол жерде ол алғаш рет скрипкамен танысты: Анам мені консерваторияда "Мессия" атты туынды тыңдауға алып барды, мен оның үзінділерін ырғалдап қайттым. Анасы менің музыкаға жақсы құлағым бар екенін ойлап, діншіл әжемді маған скрипкасын беруге көндірді. Мен сол кезде алты жаста едім. Бірақ әжем "Егер ол биде ойнаса, мен скрипканы қайтарып аламын" деп ренжіді. 1890 жылы миссис Уайт қайтадан тұрмысқа шықты және Уайт отбасымен бірге Вашингтон қаласына көшіп барды, онда афроамерикандық қауымдастықтарда дамыған және жанды музыка өнері болды. Екі жылдан кейін Уайт скрипкашы және композитор Уилл Марион Кукпен кездесті, бұл Куктың концертінде Уайттың ұйықтап қалуынан туындады: Бір күні кешке анам мені Вашингтонның ең танымал фортепиано мұғалімі миссис Элис Стрэндж Дэвистің шәкірттерінің өнерін тамашалауға алып барды. Мен Уилл Марион Кук скрипкада ойнағанда ерекше қуандым. Ол бағдарламаның соңында бір пьеса ойнауға тиіс еді. Әдетте шәкірттердің концерті ұзаққа созылады, сондықтан Куктың номері басталар кезде мен ұйықтап қалдым. Оның орындауынан кейін қатты қошемет естіп ояндым. Оның ойнағанын естігенде, жылап, шу шығардым, сондықтан анам мені концерттен алып шығып, ұятпен үйге қайттық. Кук ашуланған жас жігіт туралы біліп, 1892 жылдың жазында Уайтке скрипка сабақтарын ұсынды, бұл тәжірибе Уайтқа үлкен әсер етті: "Әр сабақ таза қуаныш сыйлады, және осы кезеңде мен міндетті түрде скрипкашы болуға шешім қабылдадым". Одан кейін ол Хартфорд музыка мектебінен скрипка бойынша стипендия жеңіп алды, онда Франц Микимен оқыды. 1930-1932 жылдары Парижде Рауль Лапаррамен оқыды.
My mother took me to hear The Messiah sung at the conservatory and I came away humming snatches of it. Mother thought I had a good musical ear and persuaded my grandfather, who was a religious man, to give me his violin I was only six at the time, nevertheless, my grandfather pouted, "I'll give him the violin. But if he ever plays at a dance I'll take it back." In 1890, Mrs. White remarried and White relocated with his family to Washington, D. C., whose black communities had rich and active music scenes. Two years later, White met the violinist and composer Will Marion Cook, resulting from White falling asleep during Cook's recital:
One evening my mother took me to hear the pupils of Mrs. Alice Strange Davis, the most renowned piano teacher in Washington I was especially anxious to hear Will Marion Cook play the violin. He was to play a number toward the end of the program. As usual a program by pupils is rather a long drawn out affair, so by the time for Cook's number I had fallen asleep. I was awakened by a tremendous applause after his solo. When I was told that he had played I burst out crying and made such a fuss that my mother had to hustle me out of the concert and I went home in disgrace. Cook inquired about the upset young boy and offered to give White violin lessons in the summer of 1892, an experience that had a profound effect on White: "Every lesson was one of pure joy, and it was during this period that I definitely made up my mind to be a violinist." Shortly thereafter he won a violin scholarship through the Hartford School of Music where he studied with Franz Micki. During the period of 1930 to 1932, he studied with Raoul Laparra in Paris.
Мансап
Уайт орындаушы, мұғалім және композитор ретінде белсенді қызметін жалғастырды. 1902 жылдан 1903 жылға дейін Уайт скрипка оқыту әдістемесі және тарихы туралы мақалаларын "The Negro Music Journal" журналына жариялады, ал 1903 жылдан 1907 жылға дейін пианист, педагог және Оберлин түлегі Харриет Гиббс Маршалл құрған Вашингтон консерваториясының ішекті аспаптар бөлімінің меңгерушісі болды. Концерттік скрипкашы ретінде ол сыншылардың жоғары бағасын алды және әйелі, пианист Беатрис Уоррик Уайтпен бірге АҚШ бойынша гастрольдік сапарлар жасады. Ұлттық Негр Музыканттары қауымдастығының негізін қалаушылардың бірі болған Уайт 1922 жылдан 1924 жылға дейін осы ұйымның президенті қызметін атқарды. 1924 жылдан 1930 жылға дейін ол Батыс Вирджиния штатының колледжінде оқытты, ал 1932 жылдан 1935 жылға дейін Хэмптон институтының музыка бөлімінің меңгерушісі болды, бұл қызметте ол Р. Нэтанэл Детттің орнын басты. Осы кезеңде ол ең танымал туындыларын жазды: "Тамбур" пьесасы бойынша "Сонсоусидегі бір түн" балеті және "Уанга" операсы. "Уанга" операсының бас рөлін баритон Лоренс Винтерс орындады. Бұл туындылар Гаити тақырыбындағы шығармалар болып табылады және драматург және либретто авторы Джон Матеуспен бірлесіп жасалды.
Композициялық стилі
Уайттың композицияларында Уильям Грант Стилл, Флоренс Прайс, Р. Натаниел Детт және Сэмюэл Колридж Тейлор сияқты замандастары мен ұстаздарына ұқсас эстетика болды. Уайт африкалық-америкалық және басқа да африкалық диаспоралық музыкалық стильдер мен дәстүрлердің тақырыптық және гармониялық мазмұнына сүйенді. Оның алғашқы туындылары спиричуэлдерден цитаталар мен «Bandanna Sketches: Four Negro Spirituals», «Camp Song: (Water Boy)», «Levee Dance», «Forty Negro Spirituals» және «Traditional Negro Spirituals» сияқты спиричуэлдердің аранжировкаларын қамтитын композициялардан тұрды. Ол қалыптасқан сайын көбірек әртүрлі формаларды қолданды. 1954 жылы «Элегия» оркестрге арналған шығармасы үшін Бенджамин сыйлығымен марапатталды. Ол сонымен қатар өз скрипкалық квартеті мен басқа камералық музыкасына ерекше «негр» тақырыптарын қолданды.