Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Африкалық-американдық әртіс (1896–1927)
African American entertainer (1896–1927)
Флоренс Миллс (туған Флоренс Уинфри; 25 қаңтар 1896 – 1 қараша 1927), "Бақыт патшайымы" атымен танымал, американдық кабаре әншісі, биші және комедия актері.
Florence Mills (born Florence Winfrey; January 25, 1896 – November 1, 1927), billed as the "Queen of Happiness", was an American cabaret singer, dancer, and comedian.
Өмір және мансап
Флоренс Миллс (Флоренс Уинфри) 1896 жылы Вашингтон қаласында бұрын құл болған Нелли (Саймон) мен Джон Уинфридің қызы болып дүниеге келді. Ол бала кезінен өнермен айналыса бастады. Алты жасында ол үлкен әпкелері Оливия мен Модпен дуэт орындады. Кейін олар Миллс сестер деп аталатын водевильдік топ құрды. Бұл қойылым Атлантика жағалауындағы театрларда сәтті өтті. Флоренстің әпкелері бірте-бірте өнерден қол үзді, бірақ Флоренс шоу-бизнес мансабын жалғастыруға бекінді. Ол Ада Смит, Кора Грин және Кэролин Уильямспен бірге «Панама Төрттігі» құрамында өнер көрсетті, бұл жоба біршама сәттілікке жетті. Содан кейін ол «Теннесси Деліктен» саяхаттап жүрген қара түсті шоуға қосылды және 1917 жылы ол 1921 жылдан өліміне дейін үйленген би режиссері және акробатикалық биші Улисс «Slow Kid» Томпсонмен (1888–1990) танысты. Миллс 1921 жылы «Шаффл Алонг» Бродвей мюзикліндегі рөлі арқасында Нью-Йоркте кеңінен танылды (Далидің 63-ші көшесіндегі театрда, Бродвейге жақын жерде). Ол Лондон, Париж, Остенд, Ливерпуль және басқа да еуропалық ареналарда жағымды пікірлер алды. Баспасөз өкілдеріне ол вадевильдегі жылдарына қарамастан, «Шаффл Алонг» өзінің мансабын бастауына көмектескенін айтты. 1924 жылы ол «Palace» театрында басты рөлде ойнады және 1926 жылы Лев Леслидің «Blackbirds» хит-шоуымен халықаралық деңгейде танымал болды. Ол Еуропаға гастрольдік сапармен барғандағы жанкүйерлерінің арасында Уэльс принці Эдвард та болды, ол баспасөз құралдарына «Blackbirds» қойылымын 11 рет көргенін мәлімдеді. Қара баспасөз өкілдерінің көптегені оның танымалдылығына ризашылық білдірді және оны үлгі-өнеге ретінде қарады: ол ғана емес, керемет артист, сонымен қатар «қаралардан ақтарға жақсы ниет елшісі» және қабілетті қара нәсілділерге мүмкіндік берілгенде олардың өзінің әлеуетін көрсетуге тікелей мысал болды. Миллс «Vogue» және «Vanity Fair» журналдарында жарияланды, сондай-ақ Бассано студиясы мен Эдвард Стайхен оның суреттерін түсірді. Оның ең танымал әні – «Мен көк құс іздейтін кішкентай қара құсмын» болды. Оның тағы бір хит әні – «I'm Cravin' for that Kind of Love».
Florence Mills (Florence Winfrey) was born a daughter of formerly enslaved parents Nellie (Simon) and John Winfrey in 1896 in Washington, D. C. She began performing as a child. At the age of six she sang duets with her two older sisters, Olivia and Maude. They eventually formed a vaudeville act, calling themselves the Mills Sisters. The act did well, appearing in theaters along the Atlantic seaboard. Florence's sisters eventually quit performing, but Florence stayed with it, determined to pursue a career in show business. She joined Ada Smith, Cora Green, and Carolyn Williams in the Panama Four, which had some success. She then joined a traveling Black show, the Tennessee Ten, and in 1917 she met the dance director and acrobatic dancer Ulysses "Slow Kid" Thompson (1888–1990), to whom she would be married from 1921 until her death. Mills became well known in New York as a result of her role in the Broadway musical Shuffle Along (1921) at Daly's 63rd Street Theatre (barely on Broadway), one of the events marking the beginning of the Harlem Renaissance. She received favorable reviews in London, Paris, Ostend, Liverpool, and other European venues. She told the press that despite her years in vaudeville, she credited Shuffle Along with launching her career. In 1924 she headlined at the Palace Theatre, and became an international star with the hit show Lew Leslie's Blackbirds (1926). Among her fans when she toured Europe was the then Prince of Wales, Edward, who told the press that he had seen Blackbirds 11 times. Many in the black press admired her popularity and saw her as a role model: not only was she a great entertainer but she was also able to serve as "an ambassador of good will from the blacks to the whites a living example of the potentialities of the Negro of ability when given a chance to make good". Mills was featured in Vogue and Vanity Fair and was photographed by Bassano's studios and Edward Steichen. Her signature song was her biggest hit, "I'm a Little Blackbird Looking for a Bluebird". Another of her hit songs was "I'm Cravin' for that Kind of Love".
Өлім
1926 жылы Лондонда "Blackbirds" атты хит-шоудың 300-ден астам қойылымынан шаршап, ол туберкулезбен ауырады. 1927 жылдың 1 қарашасында Нью-Йорк қаласындағы Буындар аурулары ауруханасында жасалған операциядан кейін инфекциядан қайтыс болды. Ол 31 жаста еді. Көптеген дереккөздер, соның ішінде "Chicago Defender" және "Pittsburgh Courier" сияқты афроамерикандық газеттер, сондай-ақ "New York Times" және "Boston Globe" сияқты басты басылымдар, оның апендициттен туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болғанын хабарлады. Оның өлімі музыка әлемін дүр сілкіндірді. "The New York Times" басылымында 10 000-нан астам адам аза тұту үшін жерлеу бюросына келгені, мыңдаған адамдар оның қоштасу рәсіміне қатысқаны, соның ішінде Ұлттық афроамерикандықтар қауымдастығының президенті Джеймс Уэлдон Джонсон және сахна, водевиль және би өнерінің жұлдыздары болды. Құрметті көтерілгендердің қатарында әншілер Этель Уотерс, Кора Грин және Лотти Джи де бар, олардың барлығы Миллспен бірге өнер көрсеткен. Әртүрлі ұлт өкілдері мен саяси қайраткерлер көңіл айтударын білдірді. Ол Нью-Йорк штатының Бронкс ауданындағы Вудлон зиратына жерленген. Оның күйеуі Улисс Томпсон Арканзас штатының Прескот қаласында туған, биші және комедия актері болды. Ол ғасырдың басында цирктер мен көшпенді медициналық шоуларда өнер шеберлігін үйренді. Ол мансабын әйеліне бағыштап, оның менеджері, продюсері, күзетшісі және серігі болды. Оның өлімінен кейін ол өнер көрсетуді жалғастырып, 1930 жылдардың соңына дейін Қытай мен Австралияны қоса алғанда, әлемді аралады. Кейін ол Нью-Йорктің алғашқы афроамерикандық әйел стоматологы Гертруда Кертиске (1911) және лирик Сесил Мактың (настоящее аты – Ричард Сесил Макферсон) жесіріне үйленді. Томпсон екі әйелінен де ұзақ өмір сүрді; ол 1990 жылы Арканзас штатының Литтл-Рок қаласында 101 жасында қайтыс болды.
Exhausted from more than 300 performances of the hit show Blackbirds in London in 1926, she became ill with tuberculosis. She died of infection following an operation at the Hospital for Joint Diseases in New York City, New York on November 1, 1927. She was 31 years old. Most sources, including black newspapers, such as the Chicago Defender and the Pittsburgh Courier, and mainstream publications, including the New York Times and the Boston Globe, reported that she died of complications from appendicitis. Her death shocked the music world. The New York Times reported that more than 10,000 people visited the funeral home to pay their respects; thousands attended her funeral, including James Weldon Johnson, president of the National Association for the Advancement of Colored People, and stars of the stage, vaudeville and dance. Honorary pall bearers including singers Ethel Waters, Cora Green, and Lottie Gee, all of whom had performed with Mills. Dignitaries and political figures of different races sent their condolences. She is buried at Woodlawn Cemetery, in the Bronx, New York. Her widower, Ulysses Thompson, a native of Prescott, Arkansas, was a dancer and comedian, having learned his trade in the world of circuses and travelling medicine shows in the early years of the century. He subordinated his career to hers, acting as her manager, promoter, minder and companion. After her death, he continued performing, travelling around the world, including appearances in China and Australia, until the late 1930s. He later married Gertrude Curtis, New York's first black woman dentist (1911) and the widow of the lyricist Cecil Mack (born as Richard Cecil McPherson). Thompson outlived both of his wives; he died in 1990, at the age of 101, in Little Rock, Arkansas.
Мұра
Миллс афроамерикалықтардың тең құқықтарының тұңғыш және ашық қолдаушысы болды, оның "Мен кішкентай қара құсмын" атты әнінің расалық теңдікке шақыру болғаны белгілі. Өмірі бойы ол көптеген нәсілдік кедергілерді бұзды. Ол қайтыс болғаннан кейін Дьюк Эллингтон Миллс туралы "Қара сұлулық" шығармасында естелік қалдырды. Фэтс Уоллер де Миллс туралы 1927 жылдың 1 қарашасында Нью-Джерси штатының Камден қаласында жазылған "Bye Bye Florence" әнінде естелік қалдырды, онда Берт Хауэлл вокалмен, ал Уоллер органда орындады; Флоренс Хуанита Стинетт Чаппел вокалмен, ал Уоллер органда орындалған нұсқасы да бар. Сол күні жазылған басқа әндердің ішінде "You Live On in Memory" және "Gone but Not Forgotten—Florence Mills" бар, олардың екеуі де Уоллердің туындылары емес. Ағылшын композиторы Констант Ламберт, сонымен қатар Дьюк Эллингтонның досы және жақтасы, Флоренс Миллсты 1923 жылы Лондон павильонында "Dover Street to Dixie" қойылымында, сондай-ақ 1926-1927 жылдары Лондонға екінші рет келгенде "Blackbirds" көрсетілімінде көрді. Оның қайтысымен Ламберт дереу пианиноға арналған "Elegaic Blues" шығармасын жазды және келесі жылы оны оркестрге бейімдеді. Бастауындағы үштік (8-тақ) "Blackbirds" ашылған фанфардан алынған. Флоренс Миллс театры 1930 жылдың 8 желтоқсанында Лос-Анджелестегі 3511 Оңтүстік Орталық авенюсінде ашылды. 740 орындық театрды Сэм Крамер тапсырыс берді. Ашылу күні көшеде 1000-ға жуық адам жиналды, ал 10 полицей жиынды бақылауда ұстады. Харлемнің Sugar Hill ауданындағы 267 Edgecombe Avenue мекенжайындағы тұрғын үй ғимараты оның құрметіне аталды. Миллс "Күміс экранның тууы" құрметіне Гренада аралында шығарылған пошта маркасында бейнеленген. Билл Иганның "Florence Mills: Harlem: Jazz Queen" атты өмірбаяны 2006 жылы жарық көрді, ал Алан Шрёдердің "Baby Flo: Florence Mills Lights Up the Stage" атты балалар кітабы 2012 жылы Ли және Лоу баспасында жарық көрді. Миллс 2023 жылғы "Marvel's Spider Man 2" видео ойынында еске алынды, онда оның суреті мен аяқ киімдері музыкалық мұра мұражайында көрсетілген.
Mills is credited with having been a staunch and outspoken supporter of equal rights for African Americans, with her signature song "I'm a Little Blackbird" being a plea for racial equality. During her life she broke many racial barriers. After her death, Duke Ellington memorialized Mills in his composition Black Beauty. Fats Waller also memorialized Mills in a song, Bye Bye Florence, recorded in Camden, New Jersey, on November 1, 1927, featuring Bert Howell on vocals with organ by Waller; Florence was recorded with Juanita Stinette Chappell on vocals and Waller on organ. Other songs recorded the same day include You Live On in Memory and Gone but Not Forgotten—Florence Mills, neither of which were composed by Waller. English composer Constant Lambert also a friend and champion of Duke Ellington saw Florence Mills when she performed in Dover Street to Dixie at the London Pavilion in 1923, and again when she visited London a second time in 1926 7 for her show Blackbirds. On her death Lambert immediately wrote the piano piece Elegaic Blues in tribute, orchestrating it the following year. The rising triplet near the beginning (bar 8) is a quote from the fanfare that opened Blackbirds. The Florence Mills Theatre opened on 8 December 1930 at 3511 South Central Avenue, Los Angeles. The 740 seat theater was commissioned by Sam Kramer. On opening night almost 1,000 people lined the street, with 10 police officers holding back the crowds. A residential building at 267 Edgecombe Avenue in Harlem's Sugar Hill neighborhood is named after her. Mills was pictured on a postage stamp issued by the island of Grenada in honor of "The Birth of the Silver Screen". A biography by Bill Egan entitled Florence Mills: Harlem: Jazz Queen was published in 2006, and a children's book, Baby Flo: Florence Mills Lights Up the Stage, by Alan Schroeder, was published by Lee and Low in 2012. Mills is referenced in the 2023 video game Marvel's Spider Man 2, with a picture of her and a pair of her shoes appearing in a musical heritage museum.