Лодовико Агостини (1534-1590) – итальяндық композитор, жазушы, дін қызметкері. Ренессанс дәуіріндегі прогрессивті стильдің өкілі, Феррара сарайымен байланысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лодовико Агостини (1534 – 20 қыркүйек 1590) – итальяндық композитор, әнші, дін қызметкері және кеш Ренессанс дәуірінің ғалымы. Ол Феррара Эстенс сарайының жақын адамы және 16 ғасырдың соңында онда дамыған прогрессивті әлеуметтік стильдің ең шебер өкілдерінің бірі болды.
Italian composer
Lodovico Agostini (1534 – 20 September 1590) was an Italian composer, singer, priest, and scholar of the late Renaissance. He was a close associate of the Ferrara Estense court, and one of the most skilled representatives of the progressive secular style which developed there at the end of the 16th century.
Өмір
Ол Феррарада дүниеге келіп, өмірінің көп бөлігін сонда өткізді. Ол Феррараның әншісі және дін қызметкері Агостино Агостинидің заңды емес ұлы болды. Лодовико бір кезде Римде оқыған болуы мүмкін, себебі ол жерде жарияланған мадригалдар осыны көрсетеді, және ол дін қызметкері болды. 1572 жылға қарай, ол Феррара соборының шіркеуінде әншілік етіп, ал 1578 жылға қарай 16-шы ғасырдың соңындағы музыканың ең белгілі демеушісінің бірі – герцог Альфонсо II д’Эстедің жалақы тізіміне енді. Лодовико герцогтің сүйікті адамы болғаны анық, және ол өмірінің соңына дейін оның қызметінде болды. 1580-ші жылдары ол Мантуя герцогы Гульельмо Гонзаганың композиция бойынша ұстазы болды; Агостини оған мадригалдар жинағын арнады. Гонзага өзі де мадригалдардың композиторы болды, сонымен қатар Палестринаның жақын досы болды. Агостини аристократияның көптеген өкілдерімен, сондай-ақ танымал ақындар Тассо мен Гуаринимен, және сарайдағы басқа да музыканттармен, оның ішінде Феррара мадригалдарының ең танымал орындаушысы Луццаско Луццаскимен жақсы қарым-қатынаста болды. Эстенс сарайының өте секулярлық ортасымен байланысын сақтай отырып, ол сонымен бірге жоғары діни лауазымдарға ие болды, ақырында Монсиньор және апостолдық протонотарий дәрежесіне жетті.
He was born in Ferrara, and spent most of his life there. He was the illegitimate son of Agostino Agostini, a singer and priest of Ferrara mostly active in the 1540s. Lodovico may have studied for a time in Rome, based on the evidence of a madrigal published there, and he became a priest. By 1572, he was singing in the chapel of Ferrara Cathedral, and by 1578 he was on the payroll of Duke Alfonso II d'Este, one of the most famous patrons of music of the late 16th century. Clearly Lodovico was a favorite of the Duke, and he remained in his service for the rest of his life. In the 1580s, he was a composition teacher to the Duke of Mantua, Guglielmo Gonzaga; Agostini dedicated a book of madrigals to him. Gonzaga went on to become a composer of madrigals himself, and in addition was a close associate of Palestrina. Agostini was on good terms with many members of the aristocracy, as well as the famous poets Tasso and Guarini, and other musicians at the court, including Luzzasco Luzzaschi, the most famous of the Ferrarese madrigalists. While retaining his association with the intensely secular Estense court, he also had a distinguished ecclesiastical career, eventually becoming a Monsignore and an apostolic protonotary.
Музыка және әсер
1580 және 1590 жылдары Феррара Еуропадағы музыка жағынан ең дамыған және күрделі орындардың бірі болды. Герцог Альфонсо II д’Эсте қамқорлығымен сарай музыкалық тәжірибелер ортасына айналды, онда виртуоз әншілер тобы (кончерто ди донне) бірдей шебер композиторлар тобымен бірге жұмыс істеді. Олардың ішінде Луццаски, Агостини және 1590 жылдары Карло Джезуальдо болды. Олардың барлығы герцогтің өзі сияқты, музыканы талғаммен қабылдайтын шағын топ үшін музыка жазды. Осы ерекше атмосферада авангардтық музыкалық стиль гүлденді, ал Агостини топтың ең батыл музыкалық ізденісшісінің бірі болды. Бір жағынан, Феррарадағы жағдай 14 ғасырдың соңындағы Авиньондағы белсенділікті еске түсіреді, ол ars subtilior деп аталатын музыкалық стильді тудырды. Шындығында, Феррара сахнасы 20 және 21 ғасырлардағы белгілі бір бағыттарды еске салады. Агостини музыкалық жұмбақтарды, құпияларды, кенеттен жаңалықтарды және екіұштылықты ұнатты, оның көптеген музыкалық жинақтары осыны көрсетеді. Enigmi musicali және L’echo, et enigmi musicali – бұл жұмбақтар арқылы шешілетін канондар, олар ерекше хроматикалық прогрессияларға, аспаптық интерполяцияларға және басқа да музыкалық қызықтылықтарға толы. Оның мадригалдар кітабының кейбіреулері кончерто ди донне-нің үш мүшесіне (Лаура Певерара, Анна Гуарини және Ливия д’Арко) арналған виртуоздық ән стилінде жазылған. Оның алты дауысқа арналған мадригалдар туралы үшінші кітабы (1582) осы ансамбльдің репертуарының ең ерте жинағы болып көрінеді. Агостини сондай-ақ сүйемелдемемен орындалатын соло әндердің авторы болды. Сарайдағы көптеген орындаушылар әншілермен қатар музыканттар болғандықтан (мысалы, Ливия д’Арко виоланың шебері болды), ол соло әншілерге лютня мен виоламен сүйемелдеу үшін жазды. Агостинидің литургиялық музыкасының ешқайсысы сақталмаған (жазылмаған болуы мүмкін), бірақ оның соңғы шығармаларының бірі – Луиджи Тансиллоның өлеңдеріне негізделген Le lagrime del peccatore, мадригали спиритуали жинағы; мақсаты бір болғанымен, музыкалық құралдары Орландо ди Лассоның Lagrime di San Pietro жинағына ұқсас, ол да Тансиллоның өлеңдеріне негізделген. Агостини 1590 жылы қайтыс болды, ал 1598 жылы Альфонсо қайтыс болды және Феррара Папалық мемлекеттерге қосылды, бұл сарайдағы музыкалық тәжірибелерге нүкте қойды.
Ferrara, in the 1580s and 1590s, was one of the most musically advanced and sophisticated places in Europe. Under the patronage of Duke Alfonso II d'Este the court developed into a place of musical experimentation, with a group of virtuoso female singers (the concerto di donne) available to an equally virtuoso group of composers, who included Luzzaschi, Agostini, and in the 1590s, Carlo Gesualdo. They all wrote music for the enjoyment of a small group of connoisseurs, including the Duke himself. In this rarefied atmosphere an avant garde style of music flourished, and Agostini was one of the most musically daring of the group. In some ways the scene at Ferrara was reminiscent of the activity at Avignon in the late 14th century, which produced a musical style known as the ars subtilior; indeed the Ferrarese scene is reminiscent of certain 20th and 21st century movements. Agostini was fond of musical enigmas, puzzles, surprise and double entendre, and his many musical collections display this. Enigmi musicali and L'echo, et enigmi musicali are canons to be solved by riddles, full of unusual chromatic progressions, instrumental interpolations, and other musical curiosities. Some of his books of madrigals are written in a virtuoso singing style obviously intended for the three current members of the concerto di donne (Laura Peverara, Anna Guarini, and Livia d'Arco). His third book of madrigals, for six voices (1582), appears to be the earliest collection of the actual repertory of this ensemble. Agostini was also a composer of accompanied solo song; since many of the performers at the court were instrumentalists in addition to singers (for example Livia d'Arco was a virtuoso player of the viol) he wrote for both lute and viol as accompaniment to solo singers. While no liturgical music by Agostini has survived (none may have been written), one of his last compositions is Le lagrime del peccatore, a setting of poems by Luigi Tansillo, as a set of madrigali spirituali; it is similar in intent, if not in musical means, to the set Lagrime di San Pietro by Orlando di Lasso, also based on poems by Tansillo. Agostini died in 1590, and in 1598 Alfonso died and Ferrara was absorbed into the Papal States, effectively ending the musical experimentation there.