Оттавиано Петруччи: Итальян баспагері және музыканы жариялаушысы
Ottaviano Petrucci
Итальяндық баспагер Оттавиано Петруччи (1466-1539) – өте нәзік нотациясымен, полифониялық музыканы басып шығарған алғашқылардың бірі. Ренессанс композиторларының шығармалары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальян баспашысы Оттавиано Петруччи (Fossombrone, 18 маусым 1466 – Венеция, 7 мамыр 1539) – итальян баспашысы. 1501 жылы жарық көрген «Гармоникалық музыка Одекатоны» әндер жинағы көбінесе жылжымалы қаріптермен басылған алғашқы ноталық музыка кітабы деп қате түсіндіріледі. Бірақ бұл құрмет 1476 жылы римдік баспашы Ульрих Ханның «Missale Romanum» еңбегіне тиесілі. Дегенмен, Петруччидің кейінгі жұмыстары ақ менсуралдық нотацияның күрделілігімен және шрифтінің кішілігімен ерекшеленді, ол шын мәнінде жылжымалы қаріптерді пайдаланып полифонияның алғашқы кітабын басып шығарды. Ол сонымен қатар Ренессанс дәуірінің ең танымал композиторларының, оның ішінде Жоскен де Пре және Антуан Брумельдің көптеген шығармаларын жариялады.
Italian printer
Ottaviano Petrucci (Fossombrone, 18 June 1466 – Venice, 7 May 1539) was an Italian printer. His Harmonice Musices Odhecaton, a collection of chansons printed in 1501, is commonly misidentified as the first book of sheet music printed from movable type. Actually that distinction belongs to the Roman printer Ulrich Han's Missale Romanum of 1476. Nevertheless, Petrucci's later work was extraordinary for the complexity of his white mensural notation and the smallness of his font, and he did in fact print the first book of polyphony using movable type. He also published numerous works by the most highly regarded composers of the Renaissance, including Josquin des Prez and Antoine Brumel.
Өмір
Ол Фоссомбронеде (Песаро) дүниеге келді және, мүмкін, Урбинода білім алды. 1490 жылы ол баспа өнерін үйрену үшін Венецияға барды, ал 1498 жылы дожға келесі 20 жыл бойы музыканы басып шығаруға айрықша құқық беру туралы өтініш жасады. Бұл құқық берілген болуы мүмкін, өйткені 1520 жылға дейін басқа венециандық баспагерлердің музыкасы туралы ешқандай мысалдар жоқ. 1501 жылы ол өзінің алғашқы музыка кітабын шығарды, 96 шансон, ол Harmonice musices odhecaton A (кейде "Одекатон" деп аталады), бұл полифониялық музыканың ең алғашқы үлгісі. Келесі жылдары ол техникасын жетілдіре отырып, 1509 жылға дейін бірнеше айда бір рет жаңа басылымдар мен қайта басылымдар шығарып отырды, бірақ оның қызметі Кембре лигасының Венецияға қарсы соғысымен үзілді; ол қаланы тастап, Фоссомбронеге кетті, онда баспагер ретіндегі қызметін қайтадан бастады. Фоссомброне папалық мемлекеттерде болғандықтан, Петруччи Папаға музыканы басып шығарудың айрықша құқығына патент алуға өтініш берді, ол бірнеше жылға берілді; алайда Папа Петруччи клавиатуралық музыканы шығара алмағандықтан, патентті бұзды және оны Петруччидің Римдегі бәсекелесінің біріне берді. 1516 жылы папа әскерлері Фоссомбронені тонады, содан кейін Петруччи үш жыл бойы ештеңе басып шығармады: оның жабдықтары жойылған болуы мүмкін. Петруччидің Римдегі баспа құқығын тартып алған бәсекелесі Андреа Антико 1520 жылы оның Венециядағы баспа жұмысын да өз қолына алды. 1520 жылдары Петруччи қағаз фабрикасын басқару арқылы күнкөріс жасады. 1536 жылы ол Венецияға қалалық биліктің шақыруымен оралды және грек және латын мәтіндерін басып шығаруға көмектесті.
He was born in Fossombrone (Pesaro), and probably was educated at Urbino. Around 1490 he went to Venice to learn the art of printing, and in 1498 he petitioned the Doge for the exclusive right to print music for the next 20 years. The right was very probably granted, since no examples of printed music from other Venetian printers are known before 1520. In 1501 he produced his first book of music, 96 chansons, as the Harmonice musices odhecaton A (sometimes referred to as "the Odhecaton"), which is the earliest known example of printed polyphonic music. In the following years he continued to refine his technique, producing new editions and reprints every few months until 1509, when his activity was interrupted by the war of the League of Cambrai against Venice; he departed the city for Fossombrone, where he resumed his activities as a printer. Fossombrone being within the papal states, Petrucci applied for a patent with the Pope for the exclusive right to print music, which was granted for several years; however the Pope rescinded the patent when Petrucci failed to produce keyboard music, granting it instead to one of Petrucci's competitors at Rome. In 1516 papal troops ransacked Fossombrone, and Petrucci printed nothing for three years: most likely his equipment was destroyed. The competitor who took Petrucci's printing privilege away from him in Rome, Andrea Antico, also took over his printing business in Venice in 1520. During the 1520s Petrucci seems to have made his living managing a paper mill. In 1536 he returned to Venice at the request of the civic authorities there, and assisted them in printing Greek and Latin texts.
Маңыздылығы
Петруччидің 61 музыкалық басылымы белгілі. Оның музыка жариялаудағы ең жемісті кезеңі 1501 және 1509 жылдар аралығы болды. Осы кезеңде ол шансонның үш томын (Одекатон біріншісі), 16 массалық кітап, бес мотет кітабы, 11 фротола антологиясы және лютняға арналған алты музыкалық кітап шығарды. Соңғы басылым 1520 жылы жарық көрді. Петруччи Еуропадағы алғашқы музыка баспашысы болған жоқ – 1500 жылға дейін ағаш кесіп жасалған музыкасы бар бірнеше діни жырлар басылды, алғашқысы, Констанц Градуалы, шамамен 1473 жылы жарық көрді. Қозғалмалы әріптерді пайдалану 1476 жылы Ульрих Ханның Missale Romanum еңбегімен басталды. Дегенмен, ол полифониялық музыканы көптеп басып шығарған және оның басылымдарының сапасы ерекше болды. Петруччидің әдісі үш рет басып шығуды қажет етті: әрбір музыкалық бет жекелеген жолдар, музыка және сөздер үшін басып шығарылатын. Петруччи осы істе үлкен жетістікке жетті; оның басылымдары өте нақты және әдемі орындалған. Бірақ, осы әдісті қолданған басқа баспагерлер кейде басылымдарын сәл ығыстырып жіберді, нәтижесінде ноталар желіде тым жоғары немесе тым төмен орналасып, орындаушылар үшін қате дыбысталуы мүмкін. Петруччидің әдісі көп ұзамай Пьер Аттайньяның жетістіктерімен ығыстырылды, ол 1528 жылы бір реттік басып шығару әдісін жетілдіріп, танымал етті. Музыканы басып шығару 9-шы ғасырда Григориан әні біріктірілгеннен кейін алғашқы толыққанды халықаралық музыкалық стильдің қалыптасуына мүмкіндік берді. Басылған музыка Франко-Фламанд композиторларының қазіргі Бельгия, Нидерланд және Люксембург аймақтарынан Италия, Германия, Испания, Польша және басқа елдерге қоныс аудару кезінде Еуропаға тарады. Франко-Фламанд стилі халықаралық тілге айналды, кейіннен аймақтық ерекшеліктер пайда болды.
A total of 61 music publications by Petrucci are known. By far the most fruitful period of his life for publishing music was the period between 1501 and 1509, during which he published the three volumes of chansons (the Odhecaton being the first), 16 books of masses, five books of motets, 11 anthologies of frottole and six books of music for lute. The last publication is dated 1520. Petrucci was not the first music printer in Europe – a number of liturgical works with woodcut music were printed before 1500, with the first, the Constance Gradual, printed about 1473, and works using movable type were printed beginning with Ulrich Han's Missale Romanum in 1476. He was, however, the first to print in quantity and the first to print polyphonic music, and the quality of his printings was outstanding. Petrucci's technique required three impressions; each sheet of music would be run through the presses once for the staves, once for the music, and once for the words. Petrucci was highly successful at this enterprise; his publications are quite exact and beautifully executed. However, other printers using this method sometimes offset their prints slightly, which could result in notes being printed too high or too low on the staff – and thus jarringly incorrect for performers. Petrucci's method was soon superseded by the innovations attributed to Pierre Attaignant, who developed and popularized the single impression method of printing in 1528. The printing of music made possible the development of the first truly international musical style since the unification of Gregorian Chant in the 9th century. Printed music moved around Europe during the migration of Franco Flemish composers from their home areas in the modern day Low Countries to Italy, Germany, Spain, Poland and elsewhere; the polyphonic style of the Franco Flemish became an international language, with later regional variations.