Кіріспе

Лаймингтон тармақ желісі – Англияның Нью-Форест аймағындағы Брокенхерсттен Лаймингтонға дейінгі темір жол. Желінің ұзындығы шамамен алты шақырымды құрайды және барлық бойында бір рельстік жол. Ол Лаймингтон қиылысында Оңтүстік-Батыс магистральдық желісінен бөлінеді. Лаймингтон пирсінде пойыздар Wightlink паром қызметтері арқылы Уайт аралындағы Ярмутқа қатынайды. Лаймингтон тармақ желісі 750 В тұрақты токпен жұмыс істейтін үшінші рельсті жүйе арқылы электрлендірілген. Желі 1858 жылы Лаймингтонға дейін ашылды. Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы 1879 жылы жергілікті компанияны сатып алды, ал 1884 жылы LSWR желісін Лаймингтон пирсіне дейін қысқартты. Лаймингтон экономикасы төмендеп кеткен еді, бірақ жергілікті экономика жиырмасыншы ғасырда жақсарды. Желі 1967 жылы электрлендірілді. Қазіргі уақытта (2023) жарты сағат сайын жолаушылар пойыздары қатынайды.

Бірінші әрекет

Саутгемптон мен Дорчестер темір жолы өзінің негізгі желісін 1847 жылы ашты; Саутгемптоннан Броккенхерстке дейін созылды, бірақ содан кейін Рингвуд және Уимборн арқылы солтүстікке бұрылды; қазіргі күнгі Броккенхерсттен Пулге дейінгі негізгі желі 1888 жылға дейін толыққанды бағыт ретінде дайын болған жоқ. 1846 жылы, құрылыс кезінде, Саутгемптон мен Дорчестер темір жолы Броккенхерсттен Лаймингтонға тармақ желісін салуды ұсынды және 1847 жылғы 2 шілдеде қабылданған заңмен Парламенттік өкілеттік алды. Лаймингтондағы тұз өндіріс орны, тауар ағыны ретінде, жылына 250 мың тонна тұз жеткізуге уәде берді. Дегенмен, "Теміржол қызуының" күйреуінен кейін инвестициялық қаражаттың жетіспеуі кез келген құрылысқа қаржы табуды мүмкінсіз етті, сондықтан жоспар іске аспады.

Лаймингтон теміржол компаниясы

Тоғыз жыл өткен соң, ұқсас желі салу үшін тәуелсіз Лаймингтон теміржол компаниясы құрылып, 1856 жылдың 7 шілдесінде 21 000 фунт стерлингтік акционерлік капиталмен тіркелді. Компанияға Лаймингтон қалалық порты мен қалалық көпірді сатып алуға және пирс салуға рұқсат берілді. Желі қазіргі Лаймингтон қалалық станциясына дейін салынбақ болды. Желінің ұзындығы төрт мильді құрады және ол тез салынып, 1858 жылдың 8 мамырында жергілікті тұрғындар үшін мерекелік пойыз қызметі іске қосылды, бұл қызмет, мүмкін, тегін болды. Оған жолдар көптеп жүрді. Сауда инспекторы, полковник Йолланд, 1858 жылдың 11 мамырында тексеру жүргізіп, қанағаттанды. Алайда, Лондон және Оңтүстік-Батыс теміржолы желіде жұмыс істемек болды және ол жұмысты бастамас бұрын жолдың кейбір бөліктерін жақсарту қажет болды: ұйықтар бір-бірінен бірдей арақашықтықта орнатылмаған еді және күнделікті жол күтіміне жауапты болатын LSWR стандартты арақашықтықты талап етті. Бұл жұмыс аяқталғаннан кейін желі 12 шілдеде жолаушылар тасымалына ашылды, ал жүк тасымалы 1858 жылдың 23 шілдесінде басталған болуы мүмкін. LSWR Уайт аралына паромдарды іске қосудан бас тартты, олардың Лондон Брайтон және Оңтүстік жағалау теміржолымен бәсекелеспеу туралы келісімі болды, бірақ Солент теңізінің бу кеме компаниясы Лаймингтоннан Ярмутқа әр аптада төрт рет қатынады, сондай-ақ басқа да күнделікті рейстер жасады. Ярмуттан Фрешвотерге автобус қатынайтын. 1858 жылдың 12 тамызында өткен акционерлер жиналысында компания төрағасы Альфред Мью компанияның «күтілгеннен де сәтті болатынын» айтты; тағы бір директор LSWR төрағасы, вице-президенті және екі директоры Лаймингтон компаниясының не істеп жатқанын көру үшін келгенін мәлімдеді. 1859 жылы Портсмут тікелей желісі ашылды, бұл Лондоннан Портсмутқа және, демек, Уайт аралына дейінгі қашықтықты қысқартты. Бұл Лаймингтон бағытының осы уақытқа дейін пайдаланған артықшылығының бір бөлігін жойды. Лаймингтондағы пирс тар болды және көбінесе коммерциялық көлікпен тығыздалған, ал станцияға дейінгі жол ұзын болды. Сонымен қатар, су деңгейі төмендеген кезде бу кемелері жағаға тоқтай алмайтын, ал жолаушыларды паромдарға жеткізу үшін шағын кемелер пайдаланылатын. Freshwater, Yarmouth and Newport Railway 1880 жылы рұқсат беру актісін алды, бұл LSWR-ді Соленттің Лаймингтон жағында жақсартуды жоспарлауға итермеледі. 1881 жылдың 22 тамызында 34 тізбек (690 м) ұзартуға рұқсат берілді, ол сағадан жаңа пирс станциясына дейін созылды, онда кемелер кез келген су деңгейінде тоқтай алатын. Ұзарту және пирс станциясы 1884 жылдың 1 мамырында ашылды; Лондоннан күн сайын төрт пойыз бу кемелерімен байланысады, ал жүк бу кемесі күнделікті жұмыс істейді. LSWR Лаймингтон бағытындағы теңіз флотын жаңғыртуды жалғастырды және 1902 жылдың 1 мамырында жаңа салонды салғыштар Solent тапсырылды. 1866 жылғы ескі Mayflower 1905 жылдың маусымында 50 фунт стерлингке сатылды. 1906 жылдың 6 ақпанында Carrier жүк кемесі сатып алынды. Ол 36 тонналық екі бұрандалы, кең корпусты кеме болды. Ол автокөліктерге үлкен палуба ұсынды, олар Лаймингтон бағытын Уайт аралына ең оңай өту ретінде көбірек пайдалана бастады. 1938 жылы Лаймингтондағы пирс қайта құрылып, автомобиль паромдары үшін жарамды болды; 1942 жылы Адмиралтейство есебінен пирстің ұзартылуы жүзеге асырылды. Wellworth атты инженерлік компанияның желі бойында зауыты болды, ал оған қызмет көрсету үшін Ampress Works Halt деп аталатын аялдама 1956 жылдың 1 қазанында ашылды; зауыт 1977 жылдың мамырында жабылғаннан кейін пойыздар тоқтауды доғарды. Оңтүстік теміржолы кезеңінде Уотерлоодан Лаймингтон пирсіне дейін ұзындығы он вагондан тұратын қайық пойыздары іске қосылды, бірақ қалыпты қызмет әдетте М7 танк локомотивтерімен тартылатын және итергішетін пойыздармен жүзеге асырылды. 1964 жылдан кейін сүйреу әдетте LMS 2-6-2T немесе BR стандартты 2-6-4T локомотивтері болды. 1976 жылдың қаңтарында пирс станциясының оңтүстік жағында жаңа автокөлік паром терминалы ашылды.

Электрлендіру және инфрақұрылымдағы өзгерістер

1967 жылы 2 қаңтарда Брокенхерсттен Лаймингтонға дейінгі Лаймингтон тармағы электрлендірілді. Үшінші рельсті жүйеде 750 В тұрақты токпен қуат берілді. Брокенхерстте 1978 жылдың маусым айында жаңа сигнал орталығы ашылған кезде, Брокенхерст пен Лаймингтон арасындағы басты жолдың төменгі бағытымен қатар, тәуелсіз бір тармақ желісі салынды. Жаңа жолмен алғашқы пойыз 1978 жылы 20 қазанда жүрді, өйткені күні бұрын жоспарланған жұмыс, рельс түзету машинасының жолдан шығуына байланысты тоқтатылды.