Вильям Чэппелл: Англия музыкасының зерттеушісі және баспагері

Кіріспе

XIX ғасырдағы ағылшын жазушысы Уильям Чаппелл (20 қараша 1809 – 20 тамыз 1888) – музыка туралы жазған ағылшын жазушысы, Лондондық Chappell & Co. және кейін Cramer & Co. музыкалық фирмаларының серіктесі.

Өмірбаян

Ол 1809 жылғы 20 қарашада Лондонда дүниеге келді. Оның әкесі, Самуэль Чаппелл, ұлы туылғаннан кейін көп ұзамай Иоганн Баптист Крамер және Ф. Т. Латурмен серіктестікке келісіп, Нью-Бонд көшесіндегі 124 номерде музыка басып шығару бизнесін ашты. 1826 жылы ол жалғыз серіктес болды, ал 1830 жылы 50 Нью-Бонд көшесінде орналасты, онда 1834 жылғы желтоқсанда қайтыс болды. Оның үлкен ұлы Уильям 1843 жылға дейін анасының бизнесін басқарды. Чаппелл ағылшын халық әндерін және балладаларын зерттеуге кірісті. 1838 жылы ол өзінің алғашқы еңбегін жариялады – «Ұлттық ағылшын әуендерінің жинағы», екі томдық, ежелгі әндер, балладалар және би күйлерінен тұратын, бірінші томда 245 әуен болса, екіншісі түсіндірмелер мен ағылшын мистрлер туралы эсселерді қамтыды. Әуендерді Макфаррен, доктор Кротч және Уэйд үйлестірді, бірақ Макфарреннің нұсқасы ғана лайықты болды. Уэйдтіңі тым қарапайым, ал Кротчтіңі тым күрделі болды. Чаппелл дәстүрлі ағылшын әуендерін зерттеген алғашқы адам болды. 1840 жылы Чаппелл Антикварлар қоғамының мүшесі болды. Ол Перси қоғамын құруға белсенді қатысты және Джонсонның «Алтын гүлдердің тәжі» атты шығармасын редакциялады. Ол ерте ағылшын композицияларын жариялау және орындау үшін Музыкалық антиквариат қоғамын жобалады және Нью-Бонд көшесіндегі үйінің ішінде шағын хормен мадригал әнін ұйымдастырды. 1841 жылы басылымдарды жариялай бастаған қоғамға ағылшынның көптеген жетекші музыканттары қосылды, Чаппелл шамамен бес жыл бойы басылымдардың қазынашысы және басқарушысы болды. Ол он екінші томды – Даулендтің «Әндер немесе Ариялар» атты бірінші кітабын редакциялады, бірақ түсініксіз себеппен Даулендтің сүйемелдеулерін жіберіп алды. Қоғамның басылымдары көлемді және қымбат фолиолар түрінде болды, ал мүшелері көп ұзамай азайды, қоғам 1848 жылы таратылды. 1843 жылы Чаппелл отбасы Уильямның бизнестен шығуы туралы келісім жасады. 1845 жылы ол Крамер & Co. баспасының үлесін сатып алды, ол кезде Крамер, Бил және Чаппелл деп аталды. Ол антиквариаттық музыканы зерттеуді асықпай жалғастырды және 1855 жылға дейін жинағының жақсартылған басылымын шығаруды күтті. Ол «Ескі заманның танымал музыкасы» деп аталды және екі октаво томға бөлінді, мәтін мен музыка бірге берілді. Әуендерді Макфаррен үйлестірді. Шығармада зор білім және зерттеулер көрсетілген, ол бірден осы тақырыптағы танымал авторитетке айналды. Ол Чаппеллдің Шотландияға және шотландтық мәдениетке деген көзқарасынан зардап шегеді, ал Елизавета заманының мадригалдарын бағаламаған доктор Берни, әсіресе кіріспеде, негізсіз асыраумен жиі сынға ұшырайды. Гарри Эллис Вулдридж редакциялаған жаңа, өлімнен кейін басылған басылым 1893 жылы «Ескі ағылшын халық музыкасы» деген атпен жарық көрді, әуендер орта ғасырлық ладтар негізінде қайта үйлестірілді, бұл басылым іс жүзінде жаңа жұмыс болды. 1861 жылы Чаппелл Крамер & Co. фирмасынан зейнеткерлікке шықты. Ол бірнеше жыл бойы жазушының параличінен зардап шекті, бірақ ақырында қалпына келді. Ол Баллада қоғамының құрметті қазынашысы болды және Роксбург Балладаларының үш томын редакциялады (Лондон, 1869 ж. 8vo). Ол сондай-ақ Камден қоғамының белсенді мүшесі және уақытында қазынашысы болды. Ол Коусемейкердің «Музыка жазбалары» (4 том, Париж, 1863–76) басылымына маңызды көмек көрсетті. «Жаз айы келді» атты әйгілі қос канон, оның XIII ғасырлық қолжазбада болуы музыка тарихындағы ең түсініксіз құбылыс болып табылады, Чаппелл ұзақ уақыт бойы зерттеді, түсті факсимиль оның «Ескі заманның танымал музыкасы» еңбегінің беткі қаптамасы болды, ол ақырында қолжазба авторы Иоганн де Форнсетте екенін анықтады және жазушының 1239 немесе 1240 жылдың 19 қаңтарында қайтыс болғанын көрсетті. 1874 жылы Музыкалық қауымдастық құрылған кезде ол вице-президент болып тағайындалды, ал 1877 жылғы 6 қарашада «Музыка – сандар ғылымы» атты терең және түпнұсқалық баяндамасын оқыды. Өмірінің соңғы жылдарында ол көбінесе Вейбриджде тұрды, бірақ 1888 жылғы 20 тамызда Лондондағы Үстіңгі Брук көшесіндегі 53-ші үйінде қайтыс болды.

He was born in London on 20 November 1809. His father, Samuel Chappell, soon after the son's birth, entered into partnership with Johann Baptist Cramer and F. T. Latour, and opened a music publishing business at 124 New Bond Street. In 1826, he became sole partner, and in 1830 was established at 50 New Bond Street, where he died in December 1834. William, his eldest son, then managed the business for his mother until 1843. Chappell began the study of English folk tunes and ballads. In 1838, he issued his first work, A Collection of National English Airs, consisting of Ancient Song, Ballad, and Dance Tunes, in two volumes, one containing 245 tunes, the second some elucidatory remarks and an essay on English minstrelsy. The airs were harmonised by Macfarren, Dr. Crotch, and Wade; only Macfarren's were adequate. Wade's being too slight, and Crotch's too elaborate. Chappell was the first who seriously studied traditional English tunes. In 1840, Chappell became a fellow of the Society of Antiquaries. He took an active part in the formation of the Percy Society, for which he edited Johnson's Crown Garland of Golden Roses. He projected the Musical Antiquarian Society, to publish and perform early English compositions, and established madrigal singing by a small choir at his premises in New Bond Street. Most of the leading English musicians joined the society, which began publishing in 1841; Chappell acted as treasurer and manager of the publications for about five years. He edited the twelfth volume, Dowland's First Booke of Songes or Ayres, but inexplicably omitted Dowland's accompaniments. The society's publications were in cumbersome and expensive folios, and the members soon fell away until the society dissolved in 1848. The Chappell family had in 1843 made an arrangement by virtue of which William retired from the business. In 1845, he bought a share in the publishing business of Cramer & Co., which was then called Cramer, Beale, & Chappell. He patiently continued his investigations into antiquarian music, and waited till 1855 before issuing an improved edition of his collection. It was renamed Popular Music of the Olden Time, and arranged in two octavo volumes, letterpress and music interspersed. The tunes were harmonised by Macfarren. Immense learning and research are displayed throughout the work, which at once became the recognised authority upon the subject. It suffers from Chappell's prejudices against Scotland and everything Scottish; and Dr. Burney, who did not appreciate Elizabethan madrigals, is repeatedly attacked with unjustifiable exaggeration, notably in the preface. A new posthumous edition, edited by Harry Ellis Wooldridge, appeared in 1893, with the title Old English Popular Music, and the tunes re harmonised on the basis of the mediæval modes; this edition is practically a new work. In 1861, Chappell retired from the firm of Cramer & Co. He suffered from writers' palsy for several years, but eventually recovered. He acted as honorary treasurer of the Ballad Society, for which he edited three volumes of the Roxburgh Ballads (London, 1869 &c. 8vo). He was also an active member, and for a time treasurer, of the Camden Society. He gave most important assistance in the publication of Coussemaker's Scriptores de Musica (4 tom. Paris, 1863–76). The celebrated double canon, Sumer is icumen in, whose existence in a thirteenth century manuscript is the most inexplicable phenomenon in the history of music, was long studied by Chappell; a facsimile in colours served as the frontispiece of his Popular Music of the Olden Time, and he finally succeeded in identifying the handwriting as the work of Johannes de Fornsete, and in showing that the writer died on 19 January 1239 or 1240. At the foundation of the Musical Association in 1874, he was appointed a vice president, and on 6 November 1877, he read a profound and original paper on Music a Science of Numbers. During the latter part of his life he lived mostly at Weybridge, but died at his London residence, 53 Upper Brook Street, on 20 August 1888.