Америка Азамат Соғысындағы Конфедерация генералы Н.Г. Эванс

Кіріспе

Конфедеративтік армияның генералы Нейтан Джордж "Шенкс" Эванс (3 ақпан 1824 – 23 қараша 1868) – АҚШ армиясының офицері, кейіннен Америка Азамат соғысы кезінде Конфедеративтік Штаттар армиясында генерал болды.

Өмірбаян

Эванс Оңтүстік Каролина штатының Марион қаласында Томас және Джейн Беверли (құрметті әкесі Дэниел) Эванстың үшінші ұлы ретінде дүниеге келді. Рэндольф-Мейкон колледжінде қысқа ғана оқығаннан кейін, Джон Кэлхуннан Вест-Пойнттағы АҚШ Әскери академиясына жіберілді. 1848 жылы 38 түлектің арасында 36-шы болып бітіріп, 2-дәрежелі лейтенант болып тағайындалды және 1-ші АҚШ драгундары құрамында қызмет ету үшін батыс шекарасына жіберілді. 1849 жылдың соңында ол комиссиясын алып, 2-ші АҚШ драгундарына ауыстырылды. Ол бөлімшесімен бірге тәжірибелі үнді жауынгері болды. 1855 жылы 2-ші АҚШ атқыштары полкінің 1-ші лейтенанты, ал 1856 жылы капитан болып тағайындалды. Келесі бірнеше жылды батыста өткізді. 1861 жылдың 27 ақпанында Эванс армиядан кетіп, туған штатына қызмет етуді ұсынды, жақын арада Конфедерация әскеріне қатысты. Шілде айында полковник болып тағайындалды және Булл-Ран шайқасының бірінші шайқасында шағын бригадаға қолбасшылық етті. Ол таңертең Конфедерацияның сол жақ флангына шабуыл жасау ниетін бірінші болып сезген Конфедерацияның дала қолбасшысы болды, Эдвард Александр капитанынан сигналдар алғаннан кейін, ол Эванстың позициясына қауіп төндіретін одақтың колонналарын өзінің көзімен байқады. Оның командасы оңтүстікке жеңіс әкелуге үлкен үлес қосты. Шайқас қызып тұрғанда, ол әр жерде болды, артынан Эванстың сүйікті вискиі бар "баррелито" (кішкентай бөшке) көтеріп жүрген көмекшісі ілесіп келді. Эванстың жақсы тактикалық басшылығы мен шайқастағы батылдығына қатысты көптеген мысалдар жазылған. Алайда, оның өткір мінезі мен маскүнемдікке құштарлығы әріптестерімен және жоғары лауазымдағы адамдармен үнемі қақтығыс тудырды. Оған Миссисипи және Вирджиния әскерлерінің бригадасының басшылығы тапсырылды және Вашингтондан жоғары Потомак өзенінің бөктерін күзетуге тағайындалды. 1861 жылдың қазан айында одақ әскері Вирджиния штатының Лисбург қаласының жанында өзеннен өтіп, Болл Блафф шайқасында Эванстың командасы жауды Потомак өзеніне ығыстырып, үлкен шығын келтірді. Эванс шайқас күнінен бастап күшке ену үшін бригадир-генерал болып тағайындалды. Содан кейін ол Чарльстонның оңтүстігіндегі жағалау аймақтарын қорғауға жіберілді. Сецессионвилл ауылын қамтитын Бірінші әскери округтің басшылығына тағайындалды, бірақ сондағы шайқастан екі күн бұрын тағайындалды, бірақ оған аз қатысты. Ол сондай-ақ Пайнберри, Уиллтаун және Уайт-Пойнт шайқастарында Конфедерация күштеріне басшылық етті. 1862 жылдың шілдесінде Оңтүстік Каролина әскерлерінің жаңадан құрылған бригадасының басшылығына тағайындалды және Роберт Лидің Солтүстік Вирджиния армиясына қосылу үшін Ричмондқа алып барды. Эванс бригадасы 1862 жылы Екінші Манассас, Оңтүстік Маунтин және Антиетам шайқастарына қатысты, содан кейін Шығыс Солтүстік Каролинаға тағайындалды. Осы жорықтан кейін ол Кинстон шайқасында мас болды деген айыппен сотталды, бірақ ақталды. Екінші Булл-Ранда Эванс бригадасы бригадаға қосылды. Генерал Джон Б. Худтың дивизиясы, және Эванс Худтан жоғары дәрежеде болғандықтан, наурыз бойында оған билік берді. Екі генерал шайқас аяқталғаннан кейін дауласып, Эванс Худты тұтқындады, бірақ Ли оған Худты босатып, оны басшылық лауазымына қайтаруды бұйырды. Антиетамда Эванс өзінің және полковник Джордж Т. Андерсонның бригадаларынан тұратын жартылай дивизияға қолбасшылық етті. 1863 жылдың жазында Эванс бригадасы Виксбург науқаны кезінде генерал Джозеф Э. Джонстонның армиясына тағайындалды. Осы наурыз аяқталғаннан кейін бригада Чарльстонға оралды, онда Эванс өзінен жоғары тұрған генерал Розуэлл С. Риплимен қақтығысты, ол оны бұйрыққа бағынбағаны үшін соттады. Эванстың ақталуынан кейін генерал П. Г. Т. Борегард Эвансты әлі де қабілетсіз деп санады және оны басшылық лауазымға қайтарудан бас тартты. Ол 1864 жылдың көктемінде қайтадан басшылыққа қайта оралды, бірақ Чарльстонда өз бригадасын солтүстікке Петербург науқанына алып баруға дайындалып жатқанда, қақтығыста ауыр жарақат алды. Эванс бригадасы, жаңа қолбасшысы, бригадир-генерал Стивен Эллиотт, кіші, атымен қайта аталды, көп ұзамай өзін Петербург окоптарында тікелей Одақ шахтасының үстінде табады және Кратер шайқасында ауыр зардап шекті. Эванс жарақаттан біршама жазылғанмен, ешқашан басшылық лауазымға қайта оралмады. Біраз уақыт соғыс департаментінде кішігірім лауазымда болды және президент Джефферсон Дэвистің қашқан тобымен бірге Ричмондтан қашып кетті. Эванстың күйеу ағасы, бригадир-генерал Мартин Уизерспун Гэри Дэвистің Гринсборо тобына қосылды және олар президенттің 1865 жылдың 1 мамырында Коксбери, Оңтүстік Каролинадағы Гэри отбасының үйінде түн өткізгенше бірге жүре берді. Соғыстан кейін Эванс Коксбериде және содан кейін Алабама штатының Мидуэй қаласында орта мектеп директоры болды, онда ол 1868 жылы қайтыс болды, бұл оның бұрынғы Чарльстон жазасының салдарынан болды деп есептеледі. Ол Коксберидегі Табернакль зиратына жерленді. Роберт Лидің ұлы, генерал Уильям Генри Фитцхью Ли Эванс туралы былай деп жазды:

Evans was born in Marion, South Carolina, the third son of Thomas and Jane Beverly (née Daniel) Evans. He briefly attended Randolph Macon College before receiving an appointment to the United States Military Academy at West Point from John C. Calhoun. He graduated as 36th out of 38 graduates in 1848, was brevetted 2nd Lieutenant and sent to the western frontier to serve in the 1st U. S. Dragoons. In late 1849 he finally received his commission and was transferred to the 2nd U. S. Dragoons. He became an experienced Indian fighter with his unit. Evans was promoted to 1st Lieutenant of the 2nd U. S. Cavalry in 1855 and to Captain in 1856, staying in the west for the next few years. On February 27, 1861, Evans resigned from the army and offered his services to his home state; shortly afterwards entering Confederate service. He was made a Colonel in July and commanded a small brigade at the First Battle of Bull Run, where he was the first Confederate field commander to perceive the Union intent to attack the Confederate left flank at dawn, after receiving flags signals by Captain Edward Alexander, who had spotted the Union columns threatening Evans' position through his spyglass. His command went far toward saving the day for the South. During the thick of the fight, he was everywhere, closely followed by an aide carrying his "barrelito" (small barrel) of Evans' favorite whiskey on his back. A number of examples of Evans' good tactical leadership and bravery in battle are recorded. However, his abrasive personality and his passion for intoxicating beverages led to his constant difficulties with colleagues and superiors. He was given command of a brigade of Mississippi and Virginia troops and assigned to guard the upper fords of the Potomac River, above Washington, D. C. In October 1861, a Union force crossed the river near Leesburg, Virginia, and at the Battle of Ball's Bluff Evans' command drove the enemy into the Potomac River, inflicting great loss. Evans was promoted to brigadier general to be effective from the day of the battle. He was then sent to assist in defending the coastal areas just south of Charleston. He was placed in command of the First Military District which included the village of Secessionville, just two days before the battle there, but played little part in it. He also commanded Confederate forces in the Engagements at Pineberry, Willtown, and White Point. In July 1862, he was given command of a newly formed brigade of South Carolina troops and led it to Richmond to join Robert E. Lee's Army of Northern Virginia. Evans' Brigade participated in the battles of Second Manassas, South Mountain and Antietam in 1862 and was then assigned to Eastern North Carolina to oppose a major Union raid on Kinston and Goldsboro. After this campaign, he was tried and acquitted for drunkenness during the Battle of Kinston. At Second Bull Run, Evans' brigade was attached to Brig. Gen John B. Hood's division, and since Evans ranked Hood, had authority over him for the campaign. The two generals got into an argument after the battle and Evans had Hood arrested, but Lee ordered him to release Hood and restore him to command. At Antietam, Evans commanded a demi division consisting of his own and Col. George T. Anderson's brigades. In the summer of 1863, Evans' brigade was assigned to General Joseph E. Johnston's army during the Vicksburg Campaign. After this campaign, the brigade returned to Charleston where Evans quarreled with his superior, General Roswell S. Ripley, who had him tried for disobedience of orders. Following Evans' acquittal, General P. G. T. Beauregard still considered Evans incompetent and would not return him to command. He was finally reinstated to command in the spring of 1864, but was severely injured in a buggy accident in Charleston as he was preparing to take his brigade north to the Petersburg Campaign. Evans' Brigade, renamed for its new commander, Brigadier General Stephen Elliott, Jr., would soon find itself in the Petersburg trenches directly above the Union mine and suffer heavy casualties at the Battle of the Crater. Although Evans recovered somewhat from his injury, he was never returned to command. He held a lesser position at the War Department for a time and fled Richmond with President Jefferson Davis. Evans' brother in law, Brigadier General Martin Witherspoon Gary, joined Davis' party at Greensboro and they both accompanied the president until he spent the night of May 1, 1865, at the Gary family home in Cokesbury, South Carolina. After the war, Evans became a high school principal in Cokesbury and then in Midway, Alabama, where he died in 1868, probably from the effects of his previous Charleston accident. He was buried in Tabernacle Cemetery in Cokesbury. General William Henry Fitzhugh Lee, son of Robert E. Lee, once wrote of Evans:

"Шэнкс" Эванс, оның аты осылай болды, әскери академияның түлегі, туған Оңтүстік Каролиналық, ескі, құрметті Екінші драгундарда қызмет етті және бұл полкте көптеп кездесетін барлық қиындықтарды жеңіп, өмірге қуатпен қараған адамдардың жақсы үлгісі болды. Эванс шайқасты ашты (Бірінші Манассас), біз соғыстың бірінші оғын оқтап айтуға болады.