Джеймс Лонгстрит: Конфедерация генералының бірі

Джеймс Лонгстрит (1821-1904) – Конфедерация армиясының генерал-лейтенант, Роберт Лидің жақын серігі. Азамат соғысы, тактика, биографиясы туралы ақпарат.

61 мин оқу

100%

Дереккөз: James Longstreet — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Конфедерациялық армияның генералы (1821–1904)

Джеймс Лонгстрит (8 қаңтар 1821 – 2 қаңтар 1904) – Америка Азамат соғысы кезінде қызмет еткен конфедерациялық генерал және генерал Роберт Э. Лидің басты қолбасшысы, оны ол өзінің «Ескі соғыс атты» деп атаған. Ол Лидің басшылығымен Солтүстік Вирджиния армиясы Шығыс майданында болған көптеген шайқастарда корпус командирі болды, ал қысқа мерзімге Брэкстон Брэггпен бірге Батыс майданындағы Теннесси армиясында болды. Вест-Пойнттегі АҚШ әскери академиясын бітіргеннен кейін Лонгстрит Мексика-Америка соғысы кезінде АҚШ армиясында қызмет етті. Ол Чапультепек шайқасында жараланды және жазылғаннан кейін алғашқы әйелі Луиза Гарландқа үйленді. 1850 жылдары ол Американың оңтүстік-батысында шекаралық міндеттерді атқарды. 1861 жылдың маусымында Лонгстрит АҚШ армиясынан кетіп, Конфедерация армиясына қосылды. Ол шілдеде Блэкберн Фордтағы ерте жеңісте конфедерациялық әскерлерге қолбасшылық етті және Булл-Раның бірінші шайқасындағы шағын рөл атқарды. Лонгстрит Конфедерацияның көптеген маңызды жеңістеріне, әсіресе Роберт Э. Лидің Солтүстік Вирджиния армиясындағы бас қолбасшысы ретінде Шығыс майданында үлкен үлес қосты. Ол жеті Пайнста әскерін қате жолға бұрып, кешіккеніне себеп болды, бірақ 1862 жылдың жазындағы жеті күндік шайқаста Конфедерацияның жеңісіне маңызды үлес қосты, онда ол одақтың әскерін Конфедерацияның астанасы Ричмондтан ығыстырған бірнеше шабуылдарды үйлестіруге көмектесті. Лонгстрит екінші Булл-Ра шайқасында одақтың әскерін күйретіп, шешуші қарсы шабуылға жетекшілік етті. Оның әскері Антиетам мен Фредериксбургте қорғаныс позицияларын ұстады. Ол Чанселлерсвиллдегі Конфедерацияның жеңісіне қатыспады, өйткені ол және оның көптеген әскерлері салыстырмалы түрде маңызсыз Саффолк қоршауына жіберілген. Лонгстриттің ең даулы қызметі 1863 жылдың шілдесінде Геттисбург шайқасында болды, онда ол Лимен қолданылатын тактикаға ашық қарсылық көрсетті және Одақ күштеріне қарсы бірнеше сәтсіз шабуылдарды теріс көзбен қадағалады. Кейін Лонгстрит өзінің тілегі бойынша Брэкстон Брэггтің басшылығымен Батыс майданына жіберілді, онда оның әскерлері Чикамаугадағы одақтың қатарларын күйретіп, күнді жеңіп алды. Кейін Ноксвилл науқанындағы жартылай тәуелсіз басқару оның Конфедерацияның жеңілісіне әкелді. Лонгстриттің Батыс майданындағы қызметі Конфедерация генералдары арасындағы көптеген жанжалдардағы орталық рөлімен қиындыққа тап болды. Брэггтің басшылығымен қызмет етуге наразы болған Лонгстрит және оның әскерлері Лиге қайтарылды. Ол 1864 жылы Дала шайқасында әскерлерге тиімді басшылық етті, онда достық оттан ауыр жарақат алды. Кейін ол далаға оралып, Лидің басшылығымен Петербургті қоршау және Аппоматтокс науқанында қызмет етті. Лонгстрит соғыстан кейін АҚШ үкіметінде дипломат, мемлекеттік қызметкер және әкімші ретінде сәтті мансапқа ие болды. Республикалық партияны қолдауы және соғыстан бұрынғы досы президент Улисс С. Грантпен ынтымақтастығы, сондай-ақ Лидің соғыс кезіндегі әрекеттері туралы сынды пікірлері оны бұрынғы конфедерациялық әріптестерінің көпшілігі үшін жақтырмас етті. Оның оңтүстіктегі беделі 1874 жылы Либерти орнының шайқасында Реконструкцияға қарсы Ақ лигаға қарсы афроамерикалық милицияны басқарғанда одан да нашарлады. «Жоғалған себеп» қозғалысының авторлары Оңтүстіктің Азамат соғысын жеңіліске ұшырауының басты себебі ретінде Лонгстриттің Геттисбургтегі әрекеттерін көрсетті. Қартайған шағында ол күйеуінің өлімінен кейін оның беделін қалпына келтіру үшін жұмыс істеген Хелен Дортч Лонгстритке үйленді. 20 ғасырдың соңынан бері Лонгстриттің беделі баяу қайта қарастырылуда. Көптеген Азамат соғысы тарихшылары оны соғыстың ең дарынды тактикалық қолбасшыларының бірі деп санайды.

James Longstreet (January 8, 1821January 2, 1904) was a Confederate general who served during the American Civil War and was the principal subordinate to General Robert E. Lee, who called him his "Old War Horse". He served under Lee as a corps commander for most of the battles fought by the Army of Northern Virginia in the Eastern Theater, and briefly with Braxton Bragg in the Army of Tennessee in the Western Theater. After graduating from the United States Military Academy at West Point, Longstreet served in the United States Army during the Mexican–American War. He was wounded at the Battle of Chapultepec, and during recovery married his first wife, Louise Garland. Throughout the 1850s, he served on frontier duty in the American Southwest. In June 1861, Longstreet resigned his U. S. Army commission and joined the Confederate Army. He commanded Confederate troops during an early victory at Blackburn's Ford in July and played a minor role at the First Battle of Bull Run. Longstreet made significant contributions to most major Confederate victories, primarily in the Eastern Theater as one of Robert E. Lee's chief subordinates in the Army of Northern Virginia. He performed poorly at Seven Pines by accidentally marching his men down the wrong road, causing them to arrive late, but played an important role in the Confederate success of the Seven Days Battles in the summer of 1862, where he helped supervise repeated attacks which drove the Union army away from the Confederate capital of Richmond. Longstreet led a devastating counterattack that routed the Union army at Second Bull Run in August. His men held their ground in defensive roles at Antietam and Fredericksburg. He did not participate in the Confederate victory at Chancellorsville, as he and most of his soldiers had been detached on the comparatively minor Siege of Suffolk. Longstreet's most controversial service was at the Battle of Gettysburg in July 1863, where he openly disagreed with Lee on the tactics to be employed and reluctantly supervised several unsuccessful attacks on Union forces. Afterward, Longstreet was, at his own request, sent to the Western Theater to fight under Braxton Bragg, where his troops launched a ferocious assault on the Union lines at Chickamauga that carried the day. Afterward, his performance in semi autonomous command during the Knoxville campaign resulted in a Confederate defeat. Longstreet's tenure in the Western Theater was marred by his central role in numerous conflicts amongst Confederate generals. Unhappy serving under Bragg, Longstreet and his men were sent back to Lee. He ably commanded troops during the Battle of the Wilderness in 1864, where he was seriously wounded by friendly fire. He later returned to the field, serving under Lee in the Siege of Petersburg and the Appomattox campaign. Longstreet enjoyed a successful post war career working for the U. S. government as a diplomat, civil servant, and administrator. His support for the Republican Party and his cooperation with his pre war friend President Ulysses S. Grant, as well as critical comments he wrote about Lee's wartime performance, made him anathema to many of his former Confederate colleagues. His reputation in the South further suffered when he led African American militia against the anti Reconstruction White League at the Battle of Liberty Place in 1874. Authors of the Lost Cause movement focused on Longstreet's actions at Gettysburg as a principal reason for why the South lost the Civil War. As an elderly man, he married Helen Dortch Longstreet, who worked to restore her husband's image after his death. Since the late 20th century, Longstreet's reputation has undergone a slow reassessment. Many Civil War historians now consider him among the war's most gifted tactical commanders.

Балалық шақ

Джеймс Лонгстрит 1821 жылдың 8 қаңтарында Оңтүстік Каролина штатының Эджфилд ауданында, қазіргі Солтүстік Аугуста қаласы, Эджфилд округіне кіретін жерде дүниеге келді. Ол голланд тегінен тарайтын Джеймс Лонгстриттің бесінші баласы және үшінші ұлы болды. Анасы Мэри Энн Дент ағылшын тегінен шыққан, бастапқыда Нью-Джерси және Мэриленд штаттарынан келген, солтүстік-шығыс Джорджияда Гейнсвилл ауылының құрылатын орнына жақын мақта плантациясын иеленген. Джеймстің атасы Дирк Стоффлс Лангестрат 1657 жылы голландтың Жаңа Нидерланд колониясына көшіп келген, бірақ оның есімі ұрпақтар бойы ағылшын тіліне бейімделген. Джеймстің әкесі ұлының "тас сияқты" мінезіне қатты риза болды, оған Питер деген лақап ат қойды, және ол өмірінің соңына дейін Пит немесе Ескі Пит деп аталды. Лонгстриттің әкесі ұлына әскери карьераны дұрыс деп білді, бірақ қолда бар жергілікті білім беру оны жеткілікті дайындамайды деп ойлады. Тоғыз жасында Джеймсті тағасы Фрэнсис Элиза мен ағасы Август Болдвин Лонгстритпен бірге Огаста, Джорджияға жіберді. Джеймс сегіз жыл бойы ағасының Вестовер атты плантациясында тұрды, қала сыртында Ричмонд округі академиясына қатысты. 1833 жылы Огастаға келген кезде әкесі холера эпидемиясынан қайтыс болды. Джеймстің анасы мен отбасының қалған бөлігі әкесінің қайтысынан кейін Сомервиллге (Алабама штаты) көшкенімен, Джеймс ағасымен бірге қалды. Бала кезінде Лонгстрит жүзуге, аң аулауға, балық аулауға және атпен серуендеуге құмар болды. Ол қару қолдануда шеберлікке жетті. Солтүстік Джорджия өте ауылдық, шекаралық аймақ болды, ал оңтүстік аристократиялық дәстүрлер әлі қалыптасқан жоқ. Осының салдарынан Лонгстриттің мінез-құлқы кейде, плантациялық өскендігіне қарамастан, өте қатал болды. Ол қарапайым киім киіп, әйелдердің алдында болмаса, кейде тілі өрескел болатын. Өмірінің соңғы жылдары Лонгстрит тағасы мен ағасын қамқор және мейірімді адамдар деп сипаттады. Ол соғысқа дейін ешқандай саяси мәлімдеме жасаған жоқ және саясатқа көп қызығушылық танытпаған сияқты. Бірақ Август, заңгер, судья, газет редакторы және методист пасторы ретінде, 1828-1833 жылдардағы Нуллификация дағдарысы кезінде Оңтүстік Каролинаны қолдаған, Лонгстрит мүмкін болатын идеяларды жақтаған, штаттардың құқықтарын қорғаушы болды. Август сондай-ақ виски ішуімен және көптеген американдықтар оларды аморальдық деп санаған кезде карта ойнауымен танымал болды, ол Лонгстритке осы әдеттерін ұстаздық етті.

James Longstreet was born on January 8, 1821, in Edgefield District, South Carolina, now part of North Augusta, Edgefield County. He was the fifth child and third son of James Longstreet, of Dutch descent, and Mary Ann Dent of English descent, originally from New Jersey and Maryland respectively, who owned a cotton plantation close to where the village of Gainesville would be founded in northeastern Georgia. James's ancestor Dirck Stoffels Langestraet immigrated to the Dutch colony of New Netherland in 1657, but the name was Anglicized over the generations. James's father was impressed by his son's "rocklike" character, giving him the nickname Peter, and he was known as Pete or Old Pete for the rest of his life. Longstreet's father decided on a military career for his son but felt that the available local education would not be adequate preparation. At age nine, James was sent to live with his aunt Frances Eliza and uncle Augustus Baldwin Longstreet in Augusta, Georgia. James spent eight years on his uncle's plantation, Westover, just outside the city while he attended the Academy of Richmond County. His father died from a cholera epidemic while visiting Augusta in 1833. Although James's mother and the rest of the family moved to Somerville, Alabama, following his father's death, James remained with his uncle. As a boy, Longstreet enjoyed swimming, hunting, fishing, and riding horses. He became adept at shooting firearms. Northern Georgia was very rural frontier territory, and Southern aristocratic traditions had not yet taken hold. As a result, Longstreet's manners were sometimes rather rough in spite of his plantation background. He dressed unceremoniously and at times used coarse language, although not in the presence of women. In later life, Longstreet described his aunt and uncle as caring and loving. He made no known political statements before the war and appears to have been largely uninterested in politics. But Augustus, as a lawyer, judge, newspaper editor, and Methodist minister, was a fierce states' rights partisan who supported South Carolina during the Nullification crisis (1828–1833), ideas to which Longstreet probably would have been exposed. Augustus was also known for drinking whiskey and playing cards at a time when many Americans considered them immoral, habits he passed on to Longstreet.

Вест-Пойнт және ерте әскери қызмет

1837 жылы Огастус өзінің жүрегі елжіреген немере інісі үшін АҚШ Әскери академиясына қабылдануға тырысты, бірақ оның округіндегі бос орын бұрын толып қалған еді. Келесі жылы Лонгстритті туысы, Мэри Лонгстрит тұратын Алабама штатының бірінші округін өкілдік еткен Рубен Чэпман тағайындады. Лонгстрит жақсы оқушы бола қойған жоқ. Өзінің естеліктерінде ол «әскери мектеп, атқа міну, жаттығулар және футбол сияқты ойындар академиялық сабақтардан гөрі маған көбірек қызығушылық тудырды» деп жазған. Лонгстрит академиядағы төрт жылында барлық пәндер бойынша соңғы үштікке кірді. Үшінші курстың қаңтар айында Лонгстрит механикадан емтиханды тапсыра алмады, бірақ екі күннен кейін қайта тапсырып, сәтті аяқтады. Лонгстриттің төртінші курстағы инженерлік оқытушысы Денис Харт Махан болды, ол жау әскерін бірден жоюға тырысудың орнына жылдам маневр жасауға, ішкі желілерді қорғауға және әскерлерді стратегиялық тұстарга орналастыруға баса назар аударды. Лонгстрит курста жақсы баға алмаса да, Азамат соғысы кезінде осыған ұқсас тактиканы қолданды. Лонгстрит Вест-Пойнтте тәртіп сақтауда қиындықтар тудырды. Ол, әсіресе соңғы екі жылында көптеген жазалау алды. Оның жасаған қателіктері: кешкі дабылдан кейін келу, тізімде болмау, бөлмесінің тәртіпсіздігі, ұзын шашы, сабақ уақытында бұзылыс жасау және бұйрықтарға бағынбау. Биограф Джеффри Д. Верт: «Лонгстрит үлгілі студент те емес, джентльмен де емес еді», – дейді. Дегенмен Лонгстрит сыныптастары арасында танымал болды және Азамат соғысы кезінде белгілі болған көптеген адамдармен дос болды, олардың ішінде Джордж Генри Томас, Уильям Роузкранс (оның бөлмедесі), Джон Поуп, Дэниел Харви Хилл, Лафайетт МакЛоус, Джордж Пикетт және Улисс С. Грант болды. Лонгстрит 1842 жылы бітірген кезде 56 курсанттың арасында 54-орынды иеленді. Ол АҚШ армиясының екінші лейтенанты болып тағайындалды. Ұзақ мерзімге рұхсат алғаннан кейін Лонгстрит екі жыл бойы Миссури штатындағы Джефферсон казармасындағы 4-ші АҚШ жаяу әскерінде, подполковник Джон Гарландтың басшылығымен қызмет етті. 1843 жылы оған досы, лейтенант Улисс Грант қосылды. 1844 жылы Лонгстрит Гарландтың қызы және оның болашақ әйелі Мария Луиза Гарлендпен танысты. Лонгстрит Луизамен кездесе бастаған кезде Грант Лонгстриттің төртінші туысы Джулия Дентке кездесті, соңынан олар үйленді. Лонгстрит Гранттың 1848 жылдың 22 тамызында Сент-Луисте өткен тойына қатысты, бірақ оның осы шарадағы рөлі әлі де белгісіз. Гранттың өмірбаяндары Жан Эдвард Смит пен Рон Черноу Лонгстриттің куәгер болғанын айтады. Джулия Гранттың естеліктерінің редакторы Джон И. Саймон Лонгстрит «күйеу жігіт болуы мүмкін» деген қорытындыға келді, ал Лонгстриттің өмірбаяны Дональд Бригман Сэнгер күйеу жігіт рөлін «нақты емес» деп атады, сонымен қатар Грант та, Лонгстрит те өздерінің естеліктерінде мұндай рөлді атамағанын айтты. Кейінірек 1844 жылы полк үшінші жаяу әскерімен бірге генерал-майор Закари Тейлордың бақылау армиясының бөлігі ретінде Луизиана штатының Начиточес қаласына жақын орналасқан Салубрити лагеріне көшірілді. 1845 жылдың 8 наурызында Лонгстрит лейтенант болып жоғарылатылды және Флорида штатының Сент-Огастин қаласындағы Форт-Марион қаласында орналасқан сегізінші жаяу әскерге ауыстырылды. Ол тамыз айында Пенсаколадағы әскери соттың алдында қызмет етті. Содан кейін полк Техастың Корпус-Кристи қаласына көшірілді, онда ол Грантты қоса алғанда, үшінші және төртінші полк офицерлерімен қайта қосылды. Олар қысты театрлық қойылымдармен өткізді.

In 1837, Augustus attempted to obtain an appointment for his nephew to the United States Military Academy, but the vacancy for his congressional district had already been filled. Longstreet was appointed the following year by a relative, Reuben Chapman, who represented the First District of Alabama, where Mary Longstreet lived. Longstreet was a poor student. By his own admission in his memoirs, he "had more interest in the school of the soldier, horsemanship, exercise, and the outside game of foot ball than in the academic courses". Longstreet ranked in the bottom third of every subject during his four years at the academy. In January of his third year, Longstreet initially failed his mechanics exam, but took a second test two days later and passed. Longstreet's engineering instructor in his fourth year was Dennis Hart Mahan, who stressed swift maneuvering, protection of interior lines, and positioning troops in strategic points rather than attempting to destroy the enemy's army outright. Although Longstreet earned modest grades in the course, he used similar tactics during the Civil War. Longstreet was also a disciplinary problem at West Point. He earned a large number of demerits, especially in his final two years. His offenses included visiting after taps, absence at roll call, an untidy room, long hair, causing a disturbance during study time, and disobeying orders. Biographer Jeffry D. Wert says, "Longstreet was neither a model student nor a gentleman." Longstreet was popular with his classmates, however, and befriended a number of men who would become prominent during the Civil War, including George Henry Thomas, William Rosecrans (his roommate), John Pope, Daniel Harvey Hill, Lafayette McLaws, George Pickett, and Ulysses S. Grant. Longstreet ranked 54th out of 56 cadets when he graduated in 1842. He was commissioned a brevet second lieutenant in the United States Army. After a brief furlough, Longstreet was stationed for two years at the 4th U. S. Infantry at Jefferson Barracks, Missouri, under the command of Lieutenant colonel John Garland. In 1843, he was joined by his friend, Lieutenant Ulysses Grant. In 1844, Longstreet met Garland's daughter and his future first wife Maria Louisa Garland, called Louise by her family. At about the same time as Longstreet began courting Louise, Grant courted Longstreet's fourth cousin, Julia Dent, and that couple eventually married. Longstreet attended the Grant wedding on August 22, 1848, in St. Louis, but his role at the ceremony remains unclear. Grant biographers Jean Edward Smith and Ron Chernow state that Longstreet served as best man. John Y. Simon, editor of Julia Grant's memoirs, concluded that Longstreet "may have been a groomsman", and Longstreet biographer Donald Brigman Sanger called the role of best man "uncertain" while noting that neither Grant nor Longstreet mentioned such a role in their memoirs. Later in 1844, the regiment, along with the Third Infantry, was transferred to Camp Salubrity near Natchitoches, Louisiana, as part of the Army of Observation under Major General Zachary Taylor. On March 8, 1845, Longstreet was promoted to second lieutenant and transferred to the Eighth Infantry, stationed at Fort Marion in St. Augustine, Florida. He served for the month of August on court martial duty in Pensacola. The regiment was then transferred to Corpus Christi, Texas, where he was reunited with the officers of the Third and Fourth Regiments, including Grant. The men passed the winter by staging plays.

Мексика-Америка соғысы

Лонгстрит Мексика-Америка соғысында 8-ші АҚШ жаяу әскерімен көзге түсіп қызмет етті. 1846 жылдың мамырында Пало-Альто және Ресака-де-ла-Пальма шайқастарында лейтенант ретінде Закари Тейлордың басшылығымен шайқасты. Ол осы екі шайқасты да естеліктерінде баяндады, бірақ олардағы жеке рөлі туралы ештеңе жазбады. 10 маусымда Лонгстритке Уильям Дж. Уорттың екінші дивизионындағы А ротасының басшылығы тапсырылды. Ол 1846 жылдың қыркүйегінде Монтеррей шайқасында Тейлордың армиясымен қайтадан шайқасты, сол кезде шамамен 200 мексикалық сүңгіш американдық әскерлер тобын кері шегіндірді. А және В роталарына жетекшілік еткен Лонгстрит қарсы шабуыл ұйымдастырып, сүңгіштердің дерлік жартысын өлтірді немесе жарақаттады. 1847 жылдың 23 ақпанында ол бірінші лейтенант шеніне көтерілді. Бас генерал Винфилд Скотт Уорттың дивизиясын Тейлордың армиясынан шығарып, тікелей басқаруына алып, Мексиканың астанасы Мехико қаласына шабуыл жасауға бұйрық берді. Уорттың дивизиясы алдымен Лобос аралына жіберілді, содан кейін 289,7 шақырым (180 миль) оңтүстікке қарай Веракрузға кемемен сапарлады. Уорт Скотттың армиясын қалаға амфибиялық жолмен бастап, 9 наурызда жетті. Скотт қаланы қоршап алып, үздіксіз бомбалауға ұшыратты. 29 наурызда қала капитуляциялады. Американдық армия содан кейін солтүстікке қарай астанаға қарай жорық жасады. Тамыз айында Лонгстрит Черубуско шайқасында қатысты, бұл АҚШ армиясы Мексика қаласын басып алуға жақындағандағы шешуші шайқас болды. Сегізінші жаяу әскері Уорттың дивизиясындағы мексикалық нығайтылған бекінісіне жеткен жалғыз күш болды. Лонгстрит мексикалық оқтардың астында полктік туды алып жүрді. Әскерлер өздерін арықта тапқандықтан, мексикалық қорғанысына тек бір-бірінің үстіне тұрып шыға алды. Содан кейін болған қатал қолма-қол шайқаста американдықтар жеңіске жетті. Лонгстрит өзінің көрсеткен батылдығы үшін капитан шеніне тағайындалды. "Молино-дель-Рей" шайқасы үшін майор шеніне көтерілді. 12 қыркүйекте Шапультепек шайқасында төбеге қарай шабуыл жасағанда жамбасына жара алды; құлап, туды досы лейтенант Пикеттке тапсырды, ол шыңға жетті. Шапультепек бекінісін басып алу Мехиконың құлауына әкелді. Лонгстрит американдық жараланған сарбаздарды емдеген Эскандон отбасының үйінде жазылды. Оның жарасы жай жазылып, желтоқсанға дейін оралмады. Отбасымен қысқа кездесуден кейін Лонгстрит Миссуриге Луизаны көруге барды.

Longstreet served with distinction in the Mexican–American War with the 8th U. S. Infantry. He fought under Zachary Taylor as a lieutenant in May 1846 in the battles of Palo Alto and Resaca de la Palma. He recounted both of these battles in his memoirs but wrote nothing about his personal role in them. On June 10, Longstreet was given command of Company A of the Eighth Infantry of William J. Worth's Second Division. He fought again with Taylor's army at the Battle of Monterrey in September 1846, during which about 200 Mexican lancers drove back a group of American troops. Longstreet, commanding companies A and B, led a counterattack, killing or wounding almost half of the lancers. On February 23, 1847, he was promoted to the rank of first lieutenant. General in Chief Winfield Scott ordered Worth's division out of Taylor's army and under his direct command to participate in an assault on the Mexican capital of Mexico City. Worth's division was sent first to Lobos Island, then sailed 180 miles (289.7 km) south to Veracruz. Worth led Scott's army in its amphibious approach on the city, arriving there on March 9. Scott besieged the city and subjected it to regular bombardments. It surrendered on March 29. The American army then marched north towards the capital. In August, Longstreet served in the Battle of Churubusco, a pivotal battle as the U. S. Army moved closer to capturing Mexico City. The Eighth Infantry was the only force in Worth's division to reach the Mexican earthworks. Longstreet carried the regimental banner under heavy Mexican fire. The troops found themselves stuck in a ditch and could only scale the Mexican defenses by standing on each other. In the fierce hand to hand combat that ensued, the Americans prevailed. Longstreet received a brevet promotion to captain for his actions. He received a brevet promotion to major for Molino del Rey. In the Battle of Chapultepec on September 12, he was wounded in the thigh while charging up the hill with his regimental colors; falling, he handed the flag to his friend Lt. Pickett, who was able to reach the summit. The capture of the Chapultepec fortress led to the fall of Mexico City. Longstreet recovered in the home of the Escandón family, which treated wounded American soldiers. His wound was slow to heal and he did not leave until December. After a brief visit with his family, Longstreet went to Missouri to see Louise.

Кейінгі іс-шаралар

Соғыстан кейін және оның жазылғаннан кейін Лонгстрит пен Луиза Гарланд 1848 жылдың 8 наурызында ресми түрде үйленді. Олардың некесінен 10 бала дүниеге келді. Олардың танысуы мен үйленуі туралы көп мәлімет жоқ. Лонгстрит естеліктерінде оны сирек еске алады және ешқандай жеке мәліметтерді жарияламайды. Олардың арасында сақталған хаттар табылмаған. Олардың қарым-қатынасы туралы көптеген әңгімелер Лонгстриттің екінші әйелі Хелен Дортч Лонгстриттің жазбаларында кездеседі. Романшы Бен Эймс Уильямс, Лонгстриттің ұрпағы, Лонгстритті екі романында екінші дәрежелі кейіпкер ретінде бейнеледі. Уильямс Лонгстриттің тірі қалған балалары мен немерелерінен сұрақтар қойып, оны ерекше бақытты некедегі адал отбасылық адам ретінде сипаттады. Лонгстрит Нью-Йорк штатының Паукипси қаласында бірнеше ай әскериге шақыру қызметін атқарды. Гранттың үйлену тойына Сент-Луиске сапар шеккеннен кейін Лонгстрит әйелімен бірге Пенсильвания штатындағы Карлайл казармасына көшті. 1850 жылдың 1 қаңтарында ол Техас департаментінің бас комиссары болып тағайындалды, ол департаменттің сарбаздары мен жануарларын азық-түлікпен қамтамасыз етуге жауапты болды. Бұл жұмыс күрделі болды және көбінесе құжаттармен жұмыс істеуден тұрды, бірақ әскери әкімшілік жұмыста тәжірибе алуға мүмкіндік берді. Маусым айында Лонгстрит жоғарылау және айлық жалақысы 40 доллардан асып, өсіп келе жатқан отбасын асырау үшін ат әскеріне ауысуды сұрады, бірақ өтініші қабылданбады. 1851 жылдың наурыз айында комиссарлық қызметінен кетіп, сегізінші жаяу әскерге қайта оралды. Лонгстрит Техаста, Фредериксбургке жақын орналасқан Форт-Мартин-Скоттта шекаралық міндеттерді атқарды. Техастағы әскерилердің басты мақсаты шекарадағы елді мекендерді үндістерден қорғау болды, сондықтан Лонгстрит жиі команчтерге қарсы барлау миссияларына қатысты. Оның отбасы Сан-Антониода қалды, ол оларды үнемі көріп тұратын. 1854 жылы ол Эль-Пасодағы Форт-Блисске ауыстырылды, Луиза мен балалары онымен бірге көшті. 1855 жылы Лонгстрит Мескалеро тайпасына қарсы шайқасқа қатысты. 1856 жылдың көктемі мен 1858 жылдың көктемі аралығында ол Форт-Блисс гарнизонының басшылығын екі рет өз қолына алды. Гарнизонның шағын болуы жергілікті тұрғындармен оңай қарым-қатынас жасауға мүмкіндік берді, ал форттың орналасқан жері Луизаның Санта-Федегі ата-анасына баруына қолайлы жағдай жасады. Лонгстрит барлау миссияларын жүргізді. 1858 жылдың 29 наурызында Лонгстрит Вашингтондағы генерал-адъютант кеңсесіне шығысқа әскериге шақыруға жіберуді сұрап хат жазды, бұл оған балаларына жақсы білім беруге мүмкіндік береді деп ойлады. Оған алты айға демалыс берілді, бірақ шығысқа тағайындалу туралы өтініш қабылданбады, оның орнына ол Левнуорт, Канзас штатындағы сегізінші жаяу әскердің майоры және төлем жөніндегі офицері болып тағайындалды. Канзасқа сапар шегуден бұрын ол ұлы Гарланды Нью-Йорк штатының Йонкерс қаласындағы мектепте қалдырды. Жолда Лонгстрит Сент-Луис, Миссуридегі ескі досы Грантпен кездесті. Левнуортта бір жылдай болғаннан кейін ол Альбукеркидегі полковник Гарлендтің бөлімшесіне, Нью-Мексико штатына ауыстырылды, ол жерде оған Луиза мен олардың балалары қосылды. Лонгстриттің соғысқа дейінгі өмірі туралы білім өте шектеулі. Оның тәжірибесі көптеген Азамат соғысы генералдарының тәжірибесіне ұқсас, өйткені ол Вест-Пойнтке түсті, Мексикамен соғыста өзгеше көзге түсті және 1850-ші жылдардағы бейбіт уақыттағы армияда мансабын жалғастырды. Бірақ одан басқа көп мәлімет жоқ. Ол күнделік қалдырмады, ал оның ұзақ естеліктері көбінесе Азамат соғысындағы әскери қызметін баяндауға және қорғауға бағытталған. Олар оның жеке өмірі туралы аз ғана мәлімет береді және соғысқа дейінгі қызметіне тек қысқаша ғана сипаттама жасайды. 1889 жылы болған өрт оның жеке құжаттарын жойды, сондықтан Лонгстриттің соғысқа дейінгі жеке хаттарының санын санауға бір қол жеткілікті болды.

After the war and his recovery, Longstreet and Louise Garland were officially married on March 8, 1848. The marriage produced 10 children. Little is known of their courtship or marriage. Longstreet rarely mentions her in his memoirs, and never reveals any personal details. There are no surviving letters between the two. Most anecdotes about their relationship come through the writings of Longstreet's second wife, Helen Dortch Longstreet. Novelist Ben Ames Williams, a descendant of Longstreet, included Longstreet as a minor character in two novels. Williams questioned Longstreet's surviving children and grandchildren, and depicted him as a devoted family man with an exceptionally happy marriage. Longstreet next served several months of recruiting duty in Poughkeepsie, New York. After travelling to St. Louis for the Grant wedding, Longstreet and his wife moved to Carlisle Barracks, Pennsylvania. On January 1, 1850, he was appointed Chief Commissary for the Department of Texas, responsible for the acquisition and distribution of food to the department's soldiers and animals. The job was complex and consisted mainly of paperwork, although it provided experience in administrative military work. In June, Longstreet, hoping for promotion and an income above his $40 per month salary to support his growing family, requested a transfer to the cavalry but was rejected. He resigned as commissary in March 1851 and returned to the Eighth Infantry. Longstreet served on frontier duty in Texas at Fort Martin Scott near Fredericksburg. The primary purpose of the military in Texas was to protect frontier communities against Indians, and Longstreet frequently participated in scouting missions against the Comanche. His family remained in San Antonio, and he saw them regularly. In 1854, he was transferred to Fort Bliss in El Paso, and Louise and the children moved in with him. In 1855, Longstreet was involved in fighting against the Mescalero. He assumed command of the garrison at Fort Bliss on two occasions between the spring of 1856 and the spring of 1858. The small size of the garrison allowed for easy socialization with the local people, and the fort's location allowed for visits with Louise's parents in Santa Fe. Longstreet performed scouting missions. On March 29, 1858, Longstreet wrote to the adjutant general's office in Washington, D. C. requesting that he be assigned to recruiting duty in the East, which would allow him to better educate his children. He was granted a six month leave, but the request for assignment in the East was denied, and he was instead directed to serve as major and paymaster for the 8th Infantry in Leavenworth, Kansas. He left his son Garland in a school at Yonkers, New York, before journeying to Kansas. On the way, Longstreet came across his old friend Grant in St. Louis, Missouri. After about a year in Leavenworth he was transferred to Colonel Garland's department in Albuquerque, New Mexico, to serve as paymaster, where he was joined by Louise and their children. Knowledge of Longstreet's prewar life is extremely limited. His experience resembles that of many Civil War generals insofar as he went to West Point, served with distinction in the War with Mexico, and continued his career in the peacetime army of the 1850s. But beyond that, there are few details. He left no diary, and his lengthy memoirs focus almost entirely on recounting and defending his Civil War military record. They reveal little of his personal side while providing only a very cursory view of his pre war activities. An 1889 fire destroyed his personal papers, making it so that the number of "[e]xisting antebellum private letters written by Longstreet [could] be counted on one hand".

Конфедерацияға қосылу және алғашқы жаулық әрекеттер

Америка Азамат соғысының басында Лонгстрит Америка Құрама Штаттары армиясының төлемшісі болды және Альбукеркиде орналасқан. Форт-Самтер шайқасы туралы хабардан кейін ол оңтүстікке қарай кеткен ағайындарына қосылды. Өзінің естеліктерінде Лонгстрит бұл күнді "қасіретті күн" деп атайды және солтүстіктің бірнеше офицерлері оны бармауға көндіруге тырысқанын жазады. Ол олардың бірінен "егер өз штаты бөліну туралы қаулы қабылдап, оны қорғауға шақырса, қандай жол таңдар едің" деп сұрағанын айтады. Ол, "шақыруды орындаймын" деген жауап алды. Лонгстрит Одақтан бөлінуге құлшынбады, бірақ ол ұзақ уақыттан бері штаттардың құқықтары туралы идеямен сіңіп кеткен және өз отанына қарсы кете алмайтынын сезінді. Ол Оңтүстік Каролинада туып, Джорджияда өскенімен, қызметін Алабама штатына ұсынды, ол оны Вест-Пойнтқа жіберген және анасы сол жерде тұрған. Ол сол штаттан Вест-Пойнтты бітірген ең жоғары дәрежелі түлек болды, бұл оған сол штаттың сарбаздарына басшылық ету мүмкіндігін беретін. Есептерін бітіргеннен кейін, 1861 жылдың 9 мамырында ол Конфедерацияға қосылу ниетімен Америка Құрама Штаттары армиясынан отставкаға кету туралы өтінішін берді. Ол 1 мамырда Конфедеративтік Штаттар армиясында подполковник болып тағайындалған. Оның отставкасы 1 маусымда қабылданды. Лонгстрит өзінің жаңа тапсырмасымен Вирджиния штатының Ричмонд қаласына келді. 1861 жылдың 22 маусымында ол Конфедерация президенті Джефферсон Дэвистің резиденциясында кездесті, онда оған 17 маусымнан бастап бригадалық генерал атағы берілгені хабарланды, және ол 25 маусымда бұл атақты қабылдады. Ол Манассастағы бригадир генерал П. Г. Т. Борегардқа баяндауға бұйрық алды, онда оған Потомак Конфедеративтік армиясының үш Вирджиния полкі – 1-ші, 11-ші және 17-ші Вирджиния жаяу әскері бригадасының басшылығы тапсырылды. Лонгстрит штабын жинап, бригадасын үздіксіз жаттықтырды. 16 шілдеде Одақтың бригадир генерал-майоры Ирвин Макдауэлл әскерін Манассас-Джанкшнға қарай марштай бастады. Лонгстриттің бригадасы алғаш рет 18 шілдеде Блэкберн Фордында шайқасқа қатысты, ол бригадир генерал Дэниел Тайлердің басшылығымен Макдауэллдің алдыңғы дивизиясымен соқтығысып, Израиль Б. Ричардсонның бригадасымен қатысты соқтығысты. Жаяу әскердің шабуылы Лонгстриттің әскерін кері шегіндірді, ал ол өзінің сөзімен "жемсабырымды қолға алып, алдыңғы қатардағыларға бар күшімді жұмсауға немесе үзілісті тоқтатуға бел будым". Полковник Джубал Эрлидің бригадасы Лонгстритті күшейту үшін келді. Эрлидің 7-ші Вирджиния полкі Лонгстрит олардың позициясының алдында тұрғанда оқ атып, оны жылқысынан секіруге мәжбүр етті. Конфедерацияның күшінің артуымен Одақ әскері шайқастың қарқынынан айныды. Тайлер бұйрық бойынша жалпы шайқасқа бармау үшін кері шегінді. Бұл шайқас Булл-Ран шайқасының (Бірінші Манассас) алдында болды. 21 шілдеде негізгі шабуыл желісінің қарама-қарсы жағынан келгенде Лонгстриттің бригадасы тоғыз сағат бойы артиллерия атысына төтеп берді, бірақ шайқаста аз ғана рөл атқарды. Кешкі сағат 5-тен 6-ға дейін Лонгстрит бригадир генерал Джозеф Джонстондан жеңілген және майданнан қашып бара жатқан федералды әскерлерді қууға қатысу туралы бұйрық алды. Ол бұйрыққа бағынды, бірақ бригадир генерал Милледж Бонхэмнің бригадасымен кездескенде, Лонгстриттен жоғары дәрежедегі Бонхэм оған кері шегінуге бұйрық берді. Көп ұзамай Джонстондан да осындай бұйрық келді. Лонгстрит өзінің командирлері жеңілген Одақ армиясын қарқынды түрде қууға рұқсат бермегеніне ашуланды. Оның штаб бастығы Моксли Соррел Лонгстриттің "қатты ашулы болғанын" айтты. Ол шапанын жерге лақтырып, аяқтап, ашулы сөздер айтқанын баяндады. Лонгстриттің кейін айтқан сөзін келтірді: "Кері шегіну! Жоқ, Федералды армия қирап кетті". 7 қазанда Лонгстрит генерал-майор болып жоғарылатылды және Джонстон басшылығымен жаңадан құрылған және қайта аталған Солтүстік Вирджиния Конфедеративтік армиясының дивизиясын басқарды (бұрынғы Потомак армиясы мен Шенандоа армиясынан құрылған), онда генералдар Д. Х. Хилл, Дэвид Р. Джонс, Бонхэм және Луис Вигфолл басқаратын төрт жаяу әскер бригадасы, сондай-ақ Вейд Хэмптон III басқаратын Хэмптон легионы болды.

At the beginning of the American Civil War, Longstreet was paymaster for the United States Army and stationed in Albuquerque. After news of the Battle of Fort Sumter, he joined his fellow Southerners in leaving the post. In his memoirs, Longstreet calls it a "sad day", and records that a number of Northern officers attempted to persuade him not to go. He writes that he asked one of them "what course he would pursue if his State should pass ordinances of secession and call him to its defence. He confessed that he would obey the call." Longstreet was not enthusiastic about secession from the Union, but he had long been infused with the concept of states' rights and felt he could not go against his homeland. Although he was born in South Carolina and brought up in Georgia, he offered his services to Alabama, which had appointed him to West Point and where his mother still lived. He was the senior West Point graduate from that state, which meant that he could potentially be placed in command of that state's soldiers. After settling his accounts, he submitted his resignation letter from the United States Army on May 9, 1861, intending to join the Confederacy. He had already accepted a commission as a lieutenant colonel in the Confederate States Army on May 1. His resignation from the United States Army was accepted on June 1. Longstreet arrived in Richmond, Virginia, with his new commission. He met with Confederate President Jefferson Davis at the executive mansion on June 22, 1861, where he was informed that he had been appointed a brigadier general with the date of rank on June 17, a commission he accepted on June 25. He was ordered to report to Brigadier General P. G. T. Beauregard at Manassas, where he was given command of a brigade of three Virginia regiments—the 1st, 11th, and 17th Virginia Infantry—in the Confederate Army of the Potomac. Longstreet assembled his staff and trained his brigade incessantly. On July 16, Union Brigadier General Irvin McDowell began marching his army toward Manassas Junction. Longstreet's brigade first saw action at Blackburn's Ford on July 18, when it collided with McDowell's advance division under Brigadier General Daniel Tyler, clashing heavily with the brigade of Israel B. Richardson. An infantry charge pushed Longstreet's men back, and in his own words Longstreet "rode with sabre in hand for the leading files, determined to give them all that was in the sword and my horse's heels, or stop the break". Colonel Jubal Early's brigade arrived to reinforce Longstreet. One of Early's regiments, the 7th Virginia, fired a volley while Longstreet was still in front of its position, forcing him to dive off of his horse. Under the renewed Confederate strength, the Union left wavered. Tyler withdrew, as he had orders not to bring on a general engagement. The battle preceded the First Battle of Bull Run (First Manassas). When the main attack came at the opposite end of the line on July 21, Longstreet's brigade endured artillery fire for nine hours but played a minor role in the fighting. Between 5 and 6 in the evening, Longstreet received an order from Brigadier General Joseph E. Johnston instructing him to take part in the pursuit of the Federal troops, who had been defeated and were fleeing the battlefield. He obeyed, but when he met Brigadier General Milledge Bonham's brigade, Bonham, who outranked Longstreet, ordered him to retreat. The same order soon arrived from Johnston. Longstreet was infuriated that his commanders would not allow a vigorous pursuit of the defeated Union Army. His Chief of Staff, Moxley Sorrel, recorded that he was "in a fine rage. He dashed his hat furiously to the ground, stamped, and bitter words escaped him." He quoted Longstreet as saying afterward, "Retreat! Hell, the Federal army has broken to pieces." On October 7, Longstreet was promoted to major general and assumed command of a division in the newly reorganized and renamed Confederate Army of Northern Virginia under Johnston (formed from the previous Army of the Potomac and the Army of the Shenandoah) – with four infantry brigades commanded by Generals D. H. Hill, David R. Jones, Bonham, and Louis Wigfall, as well as Hampton's Legion commanded by Wade Hampton III.

Отбасылық қайғы

1862 жылдың 10 қаңтарында Лонгстрит Джонстонның бұйрығымен Ричмондқа сапар шекті, онда ол Дэвиспен әскери шақыру бағдарламасын құруды талқылады. Ол аралық уақыттың көп бөлігін Луиза мен балаларымен өткізді және 20 қаңтарда Сентревиллдегі армия штабына қайтып келді. Бір-екі күннен кейін ол телеграмма алды, онда оның төртеуі де қызыл жегіге шалдыққан екені хабарланды. Лонгстрит дереу қалаға қайтып оралды. Лонгстрит Ричмондқа 25 қаңтарда бір жасар қызы Мэри Энн қайтыс болғанға дейін жетті. Төрт жасар Джеймс келесі күні қайтыс болды. Он бір жасар Август Болдуин ("Гус") 1 ақпанда қайтыс болды. Оның 13 жасар ұлы Гарланд аурудан жазылып жатқан, бірақ өмірлік қауіптен шыққан сияқты. Джордж Пикетт пен оның болашақ әйелі Лассел Корбелл осы оқиға кезінде Лонгстриттің жанында болды. Олар жерлеу рәсімін ұйымдастырды, бірақ белгісіз себептермен Лонгстрит пен оның әйелі оған қатыспады. 5 ақпанда Лонгстрит әскерге оралды. Ай соңында Гарландтың жағдайы нашарлағанда ол қайтадан Ричмондқа асықты, бірақ ол жазылғаннан кейін қайтып келді. Бұл жоғалтулар Лонгстритке ауыр соққы болды, ол жеке және қоғамдық өмірден бойын алды. 1861 жылы оның штаб-пәтері кештермен, ішімдікпен және покер ойындарымен танымал болған. Ол қайтып келгеннен кейін, штаб-пәтердегі әлеуметтік өмір бір уақытқа көңілсіз болды. Ол сирек ішімдік ішті және діни сенімі күшейді.

Жарым арал

Көктемде Потомак армиясының қолбасшысы, генерал-майор Джордж Б. Макклеллан, Конфедерацияның астанасы Ричмондты басып алу ниетімен Жарым арал науқанын бастады. Лонгстрит өзінің естеліктерінде Конфедерация армиясының уақытша қолбасшысы болғанда Томас Дж. "Стоунволл" Джексонға Шенноа аңғарындағы Джексонға қарай жорықтап, күштерін біріктіруді ұсынғанын жазды. Алайда, бұл мәлімдемеге куәлік жоқ. Йорктаун қоршауында Ричмондқа қарсы одақтық шабуылдың кешігуінен кейін Джонстон қорғаныс шебі дайындалған Ричмондтың шеттеріне тактикалық шегінуді ұйымдастырды. Лонгстриттің дивизиясы арттық күштерді құрады және 5 мамырда Уильямсбург шайқасында ауыр шайқасқа түсті. Сол жерде Самуэль П. Хайнцельман басқаратын III корпустың Жозеф Хукер бөлімінен басталатын одақтық әскерлер Лонгстриттің әскеріне шабуыл жасау үшін орманнан ашық жерге шықты. Армияның жабдықтау вагондарын қорғау үшін Лонгстрит Кадмус М. Уилкокс, А. П. Хилл, Пикетт, Рэли Э. Колстон және тағы екі полк бригадаларымен қарсы шабуыл жасады. Шабуыл одақтық әскерлерді кері шегіндірді. Өзі басып алған жердің тұрақсыз екенін сезген Лонгстрит жол бойындағы Д. Х. Хилл дивизиясынан күш сұрады және Ерли бригадасын алды, кейін бүкіл дивизия қосылды. Содан кейін, вагондар қауіпсіз эвакуацияланғаннан кейін, нәтижесіз және қанды шабуыл жасалды. Жалпы алғанда, шайқас сәтті аяқталды, Конфедерацияның жабдықтау вагондарының өтуін қамтамасыз етті және Макклеллан армиясының Ричмондқа қарай жылжуын кешіктірді. Нәтижесінде конфедераттар төрт зеңбірекке ие болды. Макклеллан шайқасты Вашингтонға жіберген хабарламасында одақтың жеңісі деп қате көрсетті. 31 мамырда Жеті қарағай шайқасы кезінде Лонгстрит бұйрықтарын Джонстоннан ауызша алды, бірақ оларды дұрыс есіне алмады. Ол әскерін дұрыс емес бағытта, дұрыс емес жолмен жүргізіп, басқа конфедерациялық бөлімшелермен тығырық тудырып, шатастырды, бұл конфедерацияның Макклелланға қарсы шабуылының тиімділігін азайтты. Содан кейін ол генерал-майор Бенджамин Хугермен кімнің жоғары дәрежеде екендігі туралы дауласып, үлкен кешігуге себеп болды. Кейін Д. Х. Хилл Лонгстриттен күш сұрағанда, ол келісті, бірақ бригадаларын тиімді үйлестіре алмады. Лонгстриттің бір ғана бригадасы және Хугердің ешқайсысы да шайқас алаңына жетпеді. Күннің соңында генерал-майор Эдвин Воз Самнер екі дивизиясымен бірге жаңбырдан көтерілген Чикахомини өзенінен өтті. Генерал Джонстон шайқаста жарақат алды. Джонстон Лонгстритті ізбасар ретінде ұсынғанмен, Солтүстік Вирджиния армиясының басқаруы бір күнге аға генерал-майор Г. В. Смиткке жүктелді. 1 маусымда Ричардсонның Самнер корпусының дивизиясы Лонгстриттің әскеріне қарсы шығып, Льюис Армистедтің бригадасын талқандады, бірақ Пикетт, Уильям Махоун және Роджер Аткинсон Прайордың орманға орналастырылған бригадалары оны тоқтатуға қол жеткізді. Алты сағатқа созылған шайқас тең аяқталды. Джонстон Лонгстриттің шайқастағы өнерін жоғары бағалады. Биограф Уильям Гаррет Пистон оны "Лонгстриттің әскери мансабындағы ең төмен нүктесі" деп атады. Лонгстриттің есебінде Хугерді қателіктер үшін кінәлады. 1 маусымда президенттің әскери кеңесшісі Роберт Ли Солтүстік Вирджиния армиясының басқаруын қабылдады. Өзінің естеліктерінде Лонгстрит Лидің басқару қабілетіне күмәнданатынын айтты. Ол өзінің "әскерлерді сүйікті басшымыз Жозеф Джонстонның жоғалтуына көндіруге" ешқандай қатысы болмағанын жазды. Ли командалық міндетін атқарған кезде оның беделі жоғары емес екенін және сондықтан Лидің "сауда қызметіне қабілеті мен шеберлігі" туралы "күмән" болғанын жазды. Маусымның соңында Ли Макклеллан армиясын астанадан ығыстыру жоспарын жасады, ол Жеті күндік шайқаста аяқталды. 27 маусымда таңертең Гейнс-Миллде Конфедерация армиясы Бригадир генерал Фитц Джон Портер басқаратын Одақ армиясының V корпусына шабуыл жасады, ол Макклелланның оң жақ қанатында Чикахомини өзенінің солтүстігінде орналасқан. Одақтың әскерлері А. П. Хилл мен Д. Хилл дивизияларының шабуылына күнінің көп бөлігінде қарсы тұрды, ал Джексон түстен кейін ғана келді. Сағат 17:00 шамасында Лонгстрит Лиден шайқасқа қатысу туралы бұйрық алды. Пикетт пен Ричард Х. Андерсон басқаратын Лонгстриттің жаңа бригадалары, Уильям Х. К. Уайтинг дивизиясынан бригадир генерал Джон Белл Худ пен полковник Эвандер М. Лоу бригадаларымен бірге, Одақтың қатарларын шабуылдап, оларды Чикахоминиден кері шегіндірді. Лонгстрит 30 маусымда шамамен 20 000 әскермен Глендейлде қайтадан шайқасқа түсті. Ол әскерді бірнеше қатарға орналастырудан бас тартып, оларды жайып орналастырды, бұл кейбір әскери тарихшылардың пікірінше, шайқастың нәтижесіне әсер етті. Оның күш-жігері басқа конфедерациялық қолбасшылардың баяулығымен одан әрі қиындыққа тап болды, және Макклеллан армиясын Малверн Хиллдің биік жазығына шығаруға қол жеткізді. Ақ шұбар ителкеде шайқасқан Джексон батпақтың үстінен өту жолдары туралы есептерді елемеді және Лонгстриттің штаб офицері Джон Фэрфакстың сұрауына жауап бермеді. Хугердің шабуылы одақтық әскерлерді одан қорғаудан ауыстырып, Лонгстритке жөнелтуге мүмкіндік берді, ал Теофилус Холмс та нашар өнер көрсетті. Глендейлде шамамен 50 000 конфедерациялық әскер шайқас алаңына жақын тұрды және көмек көрсетпеді. 30 маусымдағы барлау кезінде Лонгстрит Лиге жағдай шабуыл жасауға жеткілікті жағдайға жеткенін хабарлады. Келесі күні Малверн Хилл шайқасында Лонгстрит А. П. Хиллдің бүкіл дивизиясын Магрудерге берді және қалған әскерін Конфедерацияның оң жағындағы Одақ позицияларына қарай жүргізді. Оның әскерлері Макклеллан әскерлерінен жақтан шабуылға ұшырады және сәтті шегінуге мәжбүр болды. Жеті күндік шайқас бойында Лонгстрит Ли армиясының жартысына жуығына – 15 бригадаға – операциялық басшылық етті, ол Макклелланды Жарым аралдан кері шегіндірді. Лонгстрит жаңа, үлкен басқаруында агрессивті және өте жақсы өнер көрсетті, әсіресе Гейнс-Миллде және Глендейлде. Ли армиясы нашар карталарға, ұйымдық кемшіліктерге және Лонгстриттің әріптестерінің нашар өнеріне, тіпті Стоунволл Джексонның ерекше жағдайына тап болды және Одақ армиясын жоюға қол жеткізе алмады. Мокслі Соррел Лонгстриттің шайқастағы сенімділігі мен сабырлылығы туралы былай деп жазды: "Ол кейде шайқаста әлем қирап бара жатқандай сезілгенде тас сияқты тұрақты болды". Ли Жеті күндік шайқастан кейін жақын арада былай деді: "Лонгстрит менің оң қолымдағы тірек болды". Ол Лидің бас серкесі ретінде бекітілді. Ли Жеті күндік шайқастан кейін Солтүстік Вирджиния армиясын қайта ұйымдастырды, Лонгстриттің басқаруына алты бригададан 28 бригадаға дейін арттырды. Лонгстрит Оң қанатқа (кейін Бірінші корпус деп аталды) басшылық етті, ал Джексон Сол қанатқа басшылық етті. Уақыт өте келе Ли мен Лонгстрит жақын дос болып, штабтарын бір-біріне жақын орналастырды. Джексонмен бірге, тәртіпті сақтау және терең діни сенімге ие болғанына қарамастан, Ли оныңмен соншалықты жақын дос болған жоқ. Пистон Лонгстриттің штаб-пәтеріндегі бос атмосфера, құмар ойындары мен ішімдік ішу Лидің демалуына және соғыс туралы ойыннан шығуына мүмкіндік берді, сонымен қатар оның жастық шағының бақытты күндерін еске түсірді деп болжайды. Науқаннан кейін Ричмонд Экзаминер газетінде Глендейл шайқасы "жалғыз генерал А. П. Хилл мен оның басқаруындағы күштермен жүргізілді" деген қате пікір жарияланды. Лонгстрит мақаланы жоққа шығаратын хат жазды, ол Ричмонд Уиг газетінде жарияланды. Хилл намыстанды және Лонгстриттің басқаруынан дивизиясын шығаруды сұрады. Лонгстрит келісті, бірақ Ли ешқандай шара қолданбады. Содан кейін Хилл Лонгстриттің қайталап сұраған ақпаратына келіспеді және ақыры Лонгстриттің бұйрығымен тұтқындалды. Ол Лонгстритті дуэльге шақырды...

That spring, Union Major General George B. McClellan, commander of the Army of the Potomac, launched the Peninsula campaign intending to capture the Confederate capital of Richmond. In his memoirs, Longstreet wrote that while in temporary command of the Confederate army, he proposed to Thomas J. "Stonewall" Jackson that he march to Jackson in the Shenandoah Valley and combine forces. No evidence has emerged for this claim. Following the delay of the Union offensive against Richmond at the Siege of Yorktown, Johnston oversaw a tactical withdrawal to the outskirts of Richmond, where defenses had already been prepared. Longstreet's division formed the rearguard, which was heavily engaged at the Battle of Williamsburg on May 5. There, Union troops beginning with Joseph Hooker's division of the Union III Corps, which was commanded by Samuel P. Heintzelman, came out of a forest into open ground to attack Longstreet's men. To protect the army's supply wagons, Longstreet launched a counterattack with the brigades of Cadmus M. Wilcox, A. P. Hill, Pickett, Raleigh E. Colston, and two other regiments. The assault drove the Union soldiers back. Finding the ground he occupied untenable, Longstreet requested reinforcements from D. H. Hill's division a little further up the road and received Early's brigade, to which was later added the entire division. Early then launched a fruitless and bloody attack well after the wagons had already been safely evacuated. Overall, the battle was a success, protecting the passage of Confederate supply wagons and delaying the advance of McClellan's army toward Richmond. The affair gave the Confederates possession of four cannon. McClellan inaccurately characterized the battle as a Union victory in a dispatch to Washington. On May 31, during the Battle of Seven Pines, Longstreet received his orders verbally from Johnston but apparently misremembered them. He marched his men in the wrong direction down the wrong road, causing congestion and confusion with other Confederate units, diluting the effect of the Confederate counterattack against McClellan. He then got into an argument with Major General Benjamin Huger over who had seniority, causing a significant delay. When D. H. Hill subsequently asked Longstreet for reinforcements, he complied, but failed to properly coordinate his brigades. Only one of Longstreet's brigades and none of Huger's reached the field. Late in the day, Major General Edwin Vose Sumner crossed the rain swollen Chickahominy River with two divisions. General Johnston was wounded during the battle. Although Johnston preferred Longstreet as his replacement, command of the Army of Northern Virginia shifted to G. W. Smith, the senior major general, for a single day. On June 1, Richardson's division of Sumner's corps engaged Longstreet's men, routing Lewis Armistead's brigade, but the brigades of Pickett, William Mahone, and Roger Atkinson Pryor positioned in the woods managed to hold it back. After six hours of fighting, the battle ended in a draw. Johnston praised Longstreet's performance in the battle. Biographer William Garrett Piston calls it "the lowest point in Longstreet's military career". Longstreet's report unfairly blamed Huger for the mishaps. On June 1, the President's military advisor Robert E. Lee assumed command of the Army of Northern Virginia. In his memoirs, Longstreet suggested that he initially doubted Lee's capacity for command. He wrote that his arrival "was far from reconciling the troops to the loss of our beloved chief, Joseph E. Johnston". He wrote that Lee did not have much of a reputation at the time that he took command and that there were therefore "misgivings" about Lee's "power and skill for field service". In late June, Lee organized a plan to drive McClellan's army away from the capital, which culminated in the Seven Days Battles. At daybreak on June 27 at Gaines's Mill, the Confederate Army attacked the V Corps of the Union Army under Brigadier General Fitz John Porter, which was positioned north of the Chickahominy River on McClellan's right flank. Federal troops held their lines for most of the day against attacks from the divisions of A. P. Hill and D. H. Hill, and Jackson did not arrive until the afternoon. At about 5 P. M., Longstreet received orders from Lee to join the battle. Longstreet's fresh brigades under Pickett and Richard H. Anderson, accompanied by the brigades of Brigadier General John Bell Hood and Colonel Evander M. Law from William H. C. Whiting's division, charged the Union lines, forcing them to retreat across the Chickahominy. Longstreet was engaged again on June 30 with about 20,000 men at Glendale. He departed from his usual strategy of placing troops several lines deep and instead spread them out, which in the opinion of some military historians cost him the battle. His efforts were further damaged by the slowness of other Confederate commanders, and McClellan was able to withdraw his army to the high plateau of Malvern Hill. Jackson, engaged at White Oak Swamp, ignored reports of ways in which to cross the swamp, and refused to answer an inquiry from Longstreet's staff officer John Fairfax. Huger's advance was slow enough to allow Federal troops to be transported away from guarding him and towards Longstreet, and Theophilus Holmes also performed poorly. Nearly 50,000 Confederate troops stood within a few miles of the field at Glendale and rendered little to no assistance. In a reconnaissance on the evening of June 30, Longstreet reported to Lee that conditions were favorable enough to justify assault. At the Battle of Malvern Hill the next day, Longstreet surrendered A. P. Hill's entire division to Magruder, and marched his remaining troops toward the Union positions on the Confederate extreme right. His men were exposed to fire on their flanks from McClellan's troops and were forced to withdraw without success. Throughout the Seven Days Battles, Longstreet had operational command of nearly half of Lee's army—15 brigades—as it drove McClellan back down the Peninsula. Longstreet performed aggressively and quite well in his new, larger command, particularly at Gaines's Mill and Glendale. Lee's army suffered from poor maps, organizational flaws, and weak performances by Longstreet's peers, including, uncharacteristically, Stonewall Jackson, and was unable to destroy the Union army. Moxley Sorrel wrote of Longstreet's confidence and calmness in battle: "He was like a rock in steadiness when sometimes in battle the world seemed flying to pieces." General Lee said shortly after Seven Days, "Longstreet was the staff in my right hand." He had been established as Lee's principal lieutenant. Lee reorganized the Army of Northern Virginia after Seven Days, increasing Longstreet's command from six brigades to 28. Longstreet took command of the Right Wing (later known as the First Corps) and Jackson was given command of the Left Wing. Over time, Lee and Longstreet became good friends and set up headquarters very near each other. Despite sharing with Jackson a belief in temperance as well as a deep religious conviction, Lee never developed as strong a friendship with him. Piston speculates that the more relaxed atmosphere of Longstreet's headquarters, which included gambling and drinking, allowed Lee to relax and take his mind off the war, and reminded him of his happier younger days. After the campaign, an editorial appeared in the Richmond Examiner inaccurately claiming that the Battle of Glendale "was fought exclusively by General A. P. Hill and the forces under his command". Longstreet drafted a letter refuting the article, which was published in the Richmond Whig. Hill took offense and requested that his division be transferred out of Longstreet's command. Longstreet agreed, but Lee took no action. Then, Hill refused to accede to Longstreet's repeated requests for information and was eventually arrested on Longstreet's orders. He challenged Longstreet to a duel. Longstreet accepted, but Lee intervened and transferred Hill's division into Jackson's command.

Екінші бұқалар жүгіруі

Ли корпусының қолбасшыларының әскери беделін көбінесе Ли армиясының батыл, шабуылдаушы күшін білдіретін Стоунволл Джексон ретінде сипаттайды, ал Лонгстрит көбінесе қорғаныс стратегиялары мен тактикасын қолдап, іске асырады. Верт Джексонды – балға, ал Лонгстритті – әскердің намысы деп атады. 1862 жылғы тамыздағы Солтүстік Вирджиния науқанының бірінші кезеңінде бұл стереотип дұрыс болды, бірақ шешуші шайқаста олай болмады. Маусым айында Федералдық үкімет 50 мың сарбаздан тұратын Вирджиния армиясын құрып, генерал-майор Джон Поупты қолбасшы етіп тағайындады. Поуп Лиге шабуыл жасап, Ричмондты құрлықпен қоршауға тырысып, оңтүстікке қарай жылжыды. Ли Лонгстритті Ричмонд маңында қаланың күзетіне қалдырып, Поуптың жылжуын тоқтату үшін Джексонды жіберді. Джексон Седар тауы шайқасында маңызды жеңіске жетті. Макклеланның Поупқа көмек ретінде солтүстікке әскер жібергенін білген соң, Ли Лонгстритке де солтүстікке баруды бұйырды, Ричмондты Макклеланның азайтылған күштерінен қорғау үшін Г.В. Смиттің басқаруында үш дивизияны қалдырды. Лонгстриттің әскері 17 тамызда Стюарттың атты әскерінің көмегімен жорыққа шықты. 23 тамызда Лонгстрит Раппаханнок станциясының бірінші шайқасында Поуптың позициясымен шағын артиллериялық қақтығысқа түсті. Конфедерацияның Вашингтон артиллериясы ауыр зақым алды, ал одақтың снаряды Лонгстрит пен Уилкокстың жанынан бірнеше метр қашықтықта жарылмастан құлады. Осы уақытта Стюарттың атты әскері Вирджиния армиясын айналып өтіп, жүздеген сарбаздар мен аттарды, сондай-ақ Поуптың жеке заттарын тұтқынға алды. Джексон Поуптың негізгі қоймасын басып алған кең ауқымды маневр жасады. Ол корпусын Поуп армиясының артында орналастырды, бірақ кейін қорғаныс позициясын қабылдап, Поупты өзіне шабуыл жасауға шақырды. 28 және 29 тамызда, Булл-Ранның екінші шайқасының (Екінші Манассас) басталғанда, Поуп Лонгстрит ретінде Джексонды ұрып-соқты, ал армияның қалған бөлігі батыстан, Торофэр Гэп арқылы майданға жетті. 28-і күні түстен кейін Лонгстрит Джеймс Б. Рикеттс басқарған 5000 сарбаздан тұратын федералды дивизиямен Торофэр Гэп шайқасында соғысты. Рикеттс Лонгстриттің негізгі Конфедерация армиясына қарай жылжуын кешіктіруге бұйрық берілген еді, бірақ ол өз позициясын тым кеш басып алды, бұл Джордж Т. Андерсонның бригадасына биік жерді иеленуге мүмкіндік берді. Ли мен Лонгстрит шайқасты бірге бақылап, одақтың позициясын қоршауға шешім қабылдады. Худтың дивизиясы мен Генри Л. Беннингтің бригадасы солтүстік және оңтүстіктен саңылауға қарай жылжыды, ал Уилкокстың дивизиясы алты мильдік қашықтықты солтүстікке қарай басып өтті. Рикеттс өзінің позициясының ұстауға болмайтындығын түсінді және сол түні кері шегінді, бұл Лонгстритке Ли армиясының қалған бөлігімен қосылуға мүмкіндік берді. Соғыстан кейінгі сын Лонгстриттің өзінің әскерін тым баяу жылдырғанын, Джексонды екі күн бойы күрестің ауыр салмағын көтеруге қалдырғанын айтты, бірақ олар 24 сағаттан сәл астам уақытта шамамен 30 миль (48 км) қашықтықты басып өтті және Ли өзінің әскерін жылдамдатуға тырыспады. 29 тамызда түскі уақытта Лонгстриттің әскері майданға келгенде, Ли Джексонға назарын аударған Одақ армиясына қарсы флангтық шабуыл жасауды жоспарлады. Лонгстрит Лидің шабуыл жасауға шақырған үш ұсынысына қарсылық көрсетіп, алдындағы жерді зерттеу үшін күшпен барлауды ұсынды. Бұл Портердің V корпусы оның саптарының алдында екенін растады. Сағат 18:30-да Худтың дивизиясы Портерге қарсы алға жылжыды және кездескен сарбаздарды кері қайтарды, бірақ түнде негізгі желілерден тым алға жылжығандықтан кері шегінуге мәжбүр болды. Жеңіске жеткеніне қарамастан, Лонгстриттің баяулығы, шабуылға асықпауы және генерал Лиге мойынсұнбауы сынға алынды. Лидің өмірбаянын жазған Дуглас Саутхолл Фримен: «Геттисбургтегі апаттың көп бөлігі Ли Лонгстритке беріліп, Лонгстриттің солай болатынын білген сәтте себілді» деп жазды. Верт бұл тұжырымға күмән келтіріп, соғыстан кейінгі хатта Портер Лонгстритке егер ол сол күні оған шабуыл жасаса, Лонгстриттің «жоғалуы үлкен болар еді» деп айтқан. Осы сынға қарамастан, келесі күні, Верттің айтуынша, Лонгстриттің соғыстағы ең жақсы қойылымдарының бірі болды. 29-дағы шабуылдан кейін Поуп Джексонның кері шегінгеніне аз дәлелдер бар екеніне сенді. Ол күмәнді Портерге ілесуге бұйрық берді, ал оның корпусы Джексонның әскерімен соқтығысып, ауыр шығынға ұшырады. Шабуыл Одақтың сол қанатын ашты, ал Лонгстрит 25 000-нан астам сарбаздармен Одақтың қанатына қарсы кең ауқымды шабуыл жасады. Төрт сағаттан астам уақыт бойы олар «алмастың балғасы сияқты ұрып-соқты», Лонгстрит артиллериялық атуды белсенді түрде басқарып, бригадаларды шайқасқа жіберді. Лонгстрит пен Ли шабуыл кезінде бірге болды және екеуі де Одақтың артиллериялық атысына түсті. Одақтың әскері қаһарлы қарсылық көрсеткенімен, Поуптың армиясы Булл-Рандағы бірінші жеңіліске ұқсас түрде кері шегінуге мәжбүр болды. Лонгстрит жеңіске Лиді лайықты деп есептеп, науқанды «шебер және керемет» деп сипаттады. Бұл оның стратегиялық тұрғыдан идеалды деп санайтын модельді қалыптастырды – стратегиялық шабуыл ішінде қорғаныс тактикасын қолдану. 1 қыркүйекте Джексон корпусы Одақтың Чантилли шайқасындағы шегінуін тоқтату үшін жылжыды. Лонгстриттің әскері Поупты Лидің барлық армиясы оның алдында екенін ойлату үшін майданда қалды.

The military reputations of Lee's corps commanders are often characterized as Stonewall Jackson representing the audacious, offensive component of Lee's army, with Longstreet more typically advocating and executing strong defensive strategies and tactics. Wert describes Jackson as the hammer and Longstreet as the anvil of the army. In the first part of the Northern Virginia campaign of August 1862, this stereotype held true, but in the climactic battle, it did not. In June, the Federal Government created the 50,000 strong Army of Virginia, and put Major General John Pope in command. Pope moved south in an attempt to attack Lee and threaten Richmond through an overland march. Lee left Longstreet near Richmond to guard the city and dispatched Jackson to hinder Pope's advance. Jackson won a major victory at the Battle of Cedar Mountain. After learning that McClellan, as ordered, had dispatched troops north to assist Pope, Lee ordered Longstreet north as well, leaving only three divisions under G. W. Smith to protect Richmond against McClellan's reduced force. Longstreet's men began their march on August 17, aided by Stuart's cavalry. On August 23, Longstreet engaged Pope's position in a minor artillery duel at the First Battle of Rappahannock Station. The Confederate Washington Artillery was heavily damaged and a Union shell landed feet away from Longstreet and Wilcox but failed to explode. Meanwhile, Stuart's cavalry rode around the Army of Virginia and captured hundreds of soldiers and horses as well as some of Pope's personal belongings. Jackson executed a sweeping flanking maneuver that captured Pope's main supply depot. He placed his corps in the rear of Pope's army, but he then took up a defensive position and effectively invited Pope to assault him. On August 28 and 29, the start of the Second Battle of Bull Run (Second Manassas), Pope pounded Jackson as Longstreet and the remainder of the army marched from the west, through Thoroughfare Gap, to reach the battlefield. On the afternoon of the 28th, Longstreet engaged a 5,000 man federal division under James B. Ricketts at the Battle of Thoroughfare Gap. Ricketts had been ordered to delay Longstreet's march towards the main Confederate army, but he took up his position too late, allowing George T. Anderson's brigade to occupy the high ground. Lee and Longstreet watched the battle together and decided to flank the Union position. Hood's division and a brigade under Henry L. Benning advanced towards the gap from the north and the south, respectively, while Wilcox's division followed in a six mile march northward. Ricketts realized his position was untenable and withdrew that evening, allowing Longstreet to join up with the rest of Lee's army. Postwar criticism of Longstreet claimed that he marched his men too slowly, leaving Jackson to bear the brunt of the fighting for two days, but they covered roughly 30 mile (48 km) in a little over 24 hours and Lee did not attempt to get his army concentrated any faster. When Longstreet's men arrived on the field around midday on August 29, Lee planned a flanking attack on the Union Army, which was concentrating its attention on Jackson. Longstreet demurred to three suggestions from Lee urging him to attack, recommending instead a reconnaissance in force to survey the ground in front of him. This confirmed the presence of Porter's V Corps in front of his lines. By 6:30 P. M., Hood's division moved forward against Porter and drove back the soldiers it encountered, but had to be withdrawn at night when it advanced too far ahead of the main lines. Despite the smashing victory that followed, Longstreet was eventually criticized for allegedly being slow, reluctant to attack, and disobedient to General Lee. Lee's biographer, Douglas Southall Freeman, wrote: "The seeds of much of the disaster at Gettysburg were sown in that instant—when Lee yielded to Longstreet and Longstreet discovered that he would." Wert disputes this conclusion, pointing out that in a post war letter to Longstreet, Porter told him that had he attacked him that day, Longstreet's "loss would have been enormous". Despite this criticism, the following day was, according to Wert, one of Longstreet's finest performances of the war. After his attacks on the 29th, Pope came to believe with little evidence that Jackson was in retreat. He ordered a reluctant Porter to pursue, and his corps collided with Jackson's men and suffered heavy casualties. The attack exposed the Union left flank, and Longstreet took advantage of this by launching a massive assault on the Union flank with over 25,000 men. For over four hours they "pounded like a giant hammer" with Longstreet actively directing artillery fire and sending brigades into the fray. Longstreet and Lee were together during the assault and both of them came under Union artillery fire. Although the Union troops put up a furious defense, Pope's army was forced to retreat in a manner similar to the embarrassing Union defeat at First Bull Run, fought on roughly the same battleground. Longstreet gave the credit for the victory to Lee, describing the campaign as "clever and brilliant". It established a strategic model he believed to be ideal—the use of defensive tactics within a strategic offensive. On September 1, Jackson's corps moved to cut off the Union retreat at the Battle of Chantilly. Longstreet's men remained on the field to fool Pope into thinking that Lee's entire army was still on his front.

Антиэтам

Екінші Манассастағы Конфедерацияның табысынан кейін Ли стратегиялық бастаманы ұстап, Вирджинияны жеңілдету үшін соғысты Мэрилендке көшіруге шешім қабылдады және шетелдік державаларды Конфедерацияға көмекке шақыруды үміттенеді. Лонгстрит жоспарды қолдады. "Жағдай іс-қимылға шақырды", - деді ол кейін, "және Потомактан өтуден басқа жол болмады". Оның әскері 6 қыркүйекте Мэрилендке өтіп, келесі күні Фредерикке жетіп, Мэриленд кампаниясын бастады. 17 қыркүйекте Антиэтам шайқасында (Шарпсбург) Макклеллан күштерін бірден салмай, күні бойы Конфедерация әскерлеріне қарсы бірнеше шабуылдар жасады, ал V корпустың барлық бөлімдерін резервте қалдырды. Таңда Худ дивизиясы Хукер мен Джозеф К. Мэнсфилд корпустарының шабуылына ұшырап, Джексон күштерімен нығайтылғанға дейін кері шегінді. Екі жақтан да әскерлер келіп, үш сағатқа созылған шайқас басталды. Даланың ортасында Д. Хилл дивизиясы 600 ярд (548,6 метр) позицияны қорғады, оның үстінен суға батқан арба жолы өтті. Позиция табиғи түрде берік болды, ал арықтың үстіне орнатылған ағаш қоршаудан жиналған тақтайлар оны одан да мықты етті. Хиллдің әскері Уильям Х. Френч пен Ричардсон дивизияларының екі шабуылын да тойтарып, ауыр шығынға ұшырады. Лонгстрит оған көмек үшін Р. Х. Андерсон дивизиясын, 3500 сарбаздан тұратын күшін жіберді. Андерсон жараланып, оның орнына Прайор келді. Прайордың өтінішімен Лонгстрит Антиэтам өзенінен келетін оқтан қорғану үшін артиллериялық қолдау жіберді. Сондай-ақ ол полковник Джон Роджерс Кук басқаратын бірнеше полктан құралған 900 сарбаздық топқа флангтан шабуыл жасауға бұйрық берді. Одақ әскерлері Кук шабуылын тоқтатты. Қызу шайқас болды, бірақ Кук оқ-дәрісі бітіп, кері шегінді. Дұрыс емес бұйрық Одақ әскерлеріне суға батқан жолдағы Конфедерация позициясын бұзуға мүмкіндік берді, бірақ Конфедерация шегінін тұрақтандырды. Түстен кейін шайқас баяулады, тек Конфедерацияның оң жағында ғана жалғасты. Генерал-майор Амброз Бернсайд басқаратын Одақ сол қанаты Антиэтам өзенін Бернсайд көпірі деп белгілі болатын жерден кесіп өтуге тырысты, ал Джонс дивизиясы, генерал-майор Роберт Тумбс бригадасы басқарды, өзеннің батыс жағындағы биіктіктерді қорғады. Одақ әскерлері сағаттап өзеннен өтуге тырысып, бес рет сәтсіздікке ұшырады. Сағат 4-те флангтан жасалған шабуыл Тумбсты кері шегінуге мәжбүр етті. Одан кейін Джонс дивизиясының қалған бөлігі де жол берді, ал Бернсайдтың әскері өзенге қарап тұрған биіктікті басып алды, содан кейін басымдығын пайдаланды. Олардың ілгерілеуі Харперс-Ферриден келген Джексонның А. П. Хилл дивизиясының келуімен тоқтатылды. Шарпсбург қаласында шайқас жалғасты, Бернсайд кешке әскерін кері тартты. Конфедерация әскерлері жауды қуды, бірақ кері шегінетін әскерлер өзеннің арғы жағындағы батареяның қорғауына өткеннен кейін тоқтады. 18 сағатқа созылған Антиэтам шайқасы осылай аяқталды. Азамат соғысының ең қанды күнінің соңында Ли өзінің қолбасшысына сәлемдеп: "Міне, Лонгстрит! Міне, менің ескі соғыс атты!" деді. Ли 18 қыркүйекке дейін Антиэтамда тұрып, содан кейін әскерін майданнан кері қайтарып, Потомактан Вирджинияға көшірді. 9 қазанда, Антиэтамнан кейін бірнеше апта өткен соң, Лонгстрит генерал-лейтенант болып тағайындалды. Ли Лонгстриттің жоғарылауын Джексонның жоғарылауынан бір күн бұрын ресімдеді, осылайша Олд Уорхорсты Солтүстік Вирджиния армиясының аға генерал-лейтенанты етті. Қарашадағы армияны қайта ұйымдастыру кезінде Лонгстриттің басқаруына Бірінші корпус, ал Джексонға Екінші корпус берілді. Бірінші корпуста бес дивизия болды, олардың құрамында шамамен 41 000 сарбаз қызмет етті. Дивизияларды Лафайет МакЛоус, Р. Х. Андерсон, Худ, Пикетт және Роберт Рэнсом кіші басқарды.

After the Confederate success at Second Manassas, Lee, holding the strategic initiative, decided to take the war to Maryland to relieve Virginia and hopefully induce foreign nations to come to the Confederates' aid. Longstreet supported the plan. "The situation called for action", he later said, "and there was but one opening – across the Potomac." His men crossed into Maryland on September 6 and arrived in Frederick the following day, beginning the Maryland campaign. At the Battle of Antietam (Sharpsburg) on September 17, rather than commit his forces all at once, McClellan made a series of partial attacks on Confederate troops at different places throughout the day while holding many of his troops, including the entire V Corps, in reserve. At dawn, Hood's division on the Confederate left was driven back by an assault from Hooker's and Joseph K. Mansfield's corps until reinforced by men from Jackson's command. More troops from both sides soon poured into the fighting, which raged for three hours. At the center of the field, D. H. Hill's division defended a 600 yard (548.6 meters) position dominated by a sunken wagon path. The position was naturally strong, made more so by the piling of planks from a wooden fence at the top of the ditch, and Hill's men firmly repulsed two successive charges from the Union divisions of William H. French and Richardson. Hill suffered significant casualties, and Longstreet sent R. H. Anderson's division, which consisted of 3,500 men, to reinforce him. Anderson was wounded and replaced by Pryor. At Pryor's request, Longstreet sent artillery support in response to Union cannon being fired at Confederates in the road from across Antietam Creek. He also ordered a flanking movement by about 900 soldiers in several regiments led by Colonel John Rogers Cooke. Union troops arrested Cooke's advance. An intense fight followed, and Cooke withdrew after his ammunition was expended. A mistaken order allowed Union troops to breach the Confederate position at the sunken road, but Confederate lines were stabilized. At this point in the afternoon, fighting largely ceased except for on the Confederate right. The Union left wing under Major General Ambrose Burnside attempted to cross the Antietam Creek at what would become known as Burnside's Bridge, while Jones' division led by Brigadier General Robert Toombs's brigade defended the heights on the western side of the creek. For hours, the Union troops tried to cross the river and failed five times. Finally at 4 P. M., a flanking maneuver forced Toombs to withdraw. After the further engagement, the remainder of Jones' division was forced to give way, and Burnside's men occupied the crest overlooking the river before pressing their advantage. Their progress was arrested by the arrival of A. P. Hill's division under Jackson from Harpers Ferry. Fighting ensued in the town of Sharpsburg until Burnside withdrew his men at dusk. The Confederates pursued their enemy but stopped once the retreating troops came under the protection of a battery on the opposite side of the river, ending the Battle of Antietam after 18 hours of fighting. At the end of that bloodiest day of the Civil War, Lee greeted his subordinate by saying, "Ah! Here is Longstreet; here's my old war horse!" Lee held his ground at Antietam until the evening of September 18, when he withdrew his army from the battlefield and took it back across the Potomac and into Virginia. On October 9, a few weeks after Antietam, Longstreet was promoted to lieutenant general. Lee arranged for Longstreet's promotion to be dated one day earlier than Jackson's, making the Old War Horse the senior lieutenant general in the Army of Northern Virginia. In an army reorganization in November, Longstreet's command was designated the First Corps, and Jackson's the Second Corps. The First Corps consisted of five divisions, approximately 41,000 men. The divisions were commanded by Lafayette McLaws, R. H. Anderson, Hood, Pickett, and Robert Ransom Jr.

Фредериксбург

Ұзақ уақыт бойы әскери қимылдар болмағаннан кейін, 26 қазаннан бастап Макклеллан әскерін Потомак өзені арқылы жүргізді. 7 қарашада Линкольн Макклелланды Бернсайдқа алмастырды. 15 қарашада Бернсайд армиясын Вирджиния штатындағы Фредериксбургке қарай, екі қарсыласатын астананың арасында оңтүстікке жылжыта бастады. 18 қарашада Лонгстрит өзінің әскерін Кульпепердегі штабтан Фредериксбургке қарай бастады, онда Конфедерация армиясы Бернсайдқа қарсы тұруға дайын тұратын еді. Ли Лонгстритті Фредериксбургке ертерек жеткізгендіктен, Лонгстрит берік қорғаныс жүйесін құруға үлкерді. Лонгстрит қаланың оңтүстігінде, Марй биіктігінің етегіндегі тас қабырға бойында бекіністер, кедергілер мен далалық нығамдар салуға бұйрық берді. Ұзақ үзілістен кейін, пантондық көпірлерді салу үшін қажетті жабдықтардың келуін күткен соң, Бернсайд 11 желтоқсанда Раппаханнок өзенін кесіп өтуге тырысты. Көпірлерді салуға тырысқан сарбаздар Фредериксбург ішіндегі Конфедерация әскерлерінен, оларды МакЛоустың дивизиясынан Уильям Барксдейл бригадасы басқарған, қатты қарсылыққа тап болды. Бернсайд одан кейін қалаға артиллериялық оқ жаудырды, ал ертесіне армиясын өзеннен өткізіп, Фредериксбургті басып алды. 12 желтоқсанда ұсақ шайқастар ғана болды. Лонгстриттің әскері нығайтылған бекіністерде бекінген еді. 13 желтоқсанда Бернсайдтың бұйрығымен Самнер басқаратын Одақтың оң жақ бөлігі мен Хукер басқаратын орталық бөлігі Лонгстриттің әскері ұстап тұрған позицияны басып алуға кірісті, олар күткендей емес, шайқастың ортасында өзін тапты. Марй биіктігіндегі Лонгстриттің әскеріне қарсы Одақтың алғашқы шабуылы апатқа ұшырады, 30 минут ішінде шамамен 1000 адам қаза тапты. Ли Федералдық әскерлер Лонгстриттің әскерін басып алады деп алаңдағанда, Лонгстрит жеткілікті оқ-дәрісі болған жағдайда олардың ешқайсысы желісіне жетпей "барлығын өлтіремін" деп жауап берді. Ол Джексонның оң жақтағы нашар қорғалған позициясына қарауға кеңес берді. Лонгстриттің болжамы дұрыс болды, өйткені оның әскері берік позициясынан бірнеше шабуылды оңай кері қайтарды. Тас қабырғаның артындағы кейбір жерлерде Конфедерация сапы төрт-бес қатарлы сарбаздардан тұрды. Артындағы сарбаздар мылтықтарды зарядтап, алға беру арқылы атыс үздірілмейтіндей етіп жасады. Конфедерация әскері жақсы қорғалған, бірақ МакЛоустың дивизиясында бригадаға қолбасшылық еткен Томас Рид Рутс Кобб бригада генералы қаза тапқандықтан, бір айтарлықтай шығынға ұшырады. Бір Одақ генералы Марй биіктігі алдындағы көріністі "үлкен сойыс ордасына" теңеп, оның сарбаздары "тозаққа шабуыл жасағандай" екенін айтты. МакЛоустың бағалауынша, қабырғадан 30 метр қашықтықта тек бір Одақ сарбазының денесі жатыр, ал қалғаны одан да артқа шегінген. Осы уақытта Джексон Джордж Мидтің дивизиясы бастаған күшті Одақ шабуылын қиындықпен кері қайтарды. Лонгстрит қалған әскерінің Конфедерацияның сол жағындағы биіктіктегі позицияны қорғауға жететініне сенімді болғандықтан, Худқа Джексонды күшейтуді, ал Пикетке оған көмектесуді бұйырды, бірақ Худ дивизиясын алға жылжытуға кедергі келтірді, ал ол кезде Джексон майданындағы шайқас аяқталған еді. Соғыстан кейін Лонгстрит "құқық бұзушы [Худты] сотқа тартпағаны үшін" өкініш білдірді. Бернсайд келесі күні тағы да шабуыл жасауды жоспарлаған, бірақ оның бірнеше офицерлері, әсіресе Самнер, оған қарсы кеңес берді. Ол әскерін бекініске алып, 15 желтоқсанда шегінді. Лонгстрит есебінде ол өзінің әскерлерін және офицерлерін мақтап, Фредериксбург тұрғындарына көмектесу үшін ақша жинауды сұрады. Лидің есебінде Джексон мен Лонгстрит жоғары бағаланды. Бернсайд армиясы Фредериксбургте 12 653 жарақат алды. Олардың 70 пайызы Марй биіктігінің маңында болды. Лидің шығыны шамамен 5300 адамды құрады, оның 1900-і Лонгстритке тиесілі болды. Артиллерия подполковнигі Эдвард Портер Александр Фредериксбург шайқасын "біз соғысқан ең оңай шайқас" деп сипаттады.

After a lengthy interlude with little military activity, beginning on October 26, McClellan marched his army across the Potomac River. On November 7, Lincoln replaced McClellan with Burnside. On November 15, Burnside began moving his army south towards Fredericksburg, Virginia, midway between the opposing capitals. On November 18, Longstreet began marching his men out of army headquarters in Culpeper towards Fredericksburg, where the Confederate army would make its stand against Burnside. Since Lee moved Longstreet to Fredericksburg early, it allowed Longstreet to build strong defenses. Longstreet ordered trenches, abatis, and fieldworks to be constructed south of the town along a stone wall at the foot of Marye's Heights. After a lengthy delay, caused by waiting for the arrival of supplies to build pontoon bridges, Burnside attempted to cross the Rappahannock on December 11. Soldiers attempting to lay pontoon bridges encountered fierce resistance from Confederate troops inside Fredericksburg, led by William Barksdale's brigade of McLaws' division. Burnside subsequently ordered an artillery bombardment of the town, and by the following day had moved his army across and occupied Fredericksburg. December 12 saw only a small amount of desultory fighting. Longstreet had his men firmly entrenched. On December 13, under Burnside's orders, troops from the Union Right Grand Division under Sumner and the Center Grand Division under Hooker undertook to carry the position held by Longstreet's troops, who, contrary to some of their expectations, found themselves at the center of the battle. The first Union assault on Longstreet's men at Marye's Heights was a disastrous failure, causing approximately 1,000 casualties within 30 minutes. When Lee expressed apprehension that the Federal troops might overrun Longstreet's men, Longstreet replied that as long as he had sufficient ammunition he would "kill them all" before any of them reached his line. He advised him to look towards Jackson's more tenuous position to the right. Longstreet was proven correct, as from their strong position his troops easily repulsed several assaults. In some places behind the stone wall, Confederate ranks were four to five troops deep. Soldiers in the rear loaded rifles and passed them up to the front, so that the fire was virtually continuous. Confederate troops were well protected, although they did suffer one notable casualty when Brigadier General Thomas Reade Rootes Cobb, who commanded a brigade in McLaws' division that was positioned at the front of the stone wall, was killed. One Union general compared the scene before Marye's Heights to "a great slaughter pen" and said that his men "might as well have tried to take Hell". McLaws estimated that only one Union soldier lay dead within 30 yards of the wall, the rest having fallen much farther back. Jackson, meanwhile, managed with much greater difficulty to repel a strong Union assault spearheaded by the division of George Meade. Sensing that the rest of his troops would be adequate to defend his position on the Confederate left on the heights, Longstreet had ordered Hood to reinforce Jackson, and Pickett to cooperate with him, but Hood hesitated in sending his division forward, and by the time he did, the fighting on Jackson's front had mostly ended. Longstreet expressed regret after the war for "not bringing the delinquent [Hood] to trial". Burnside intended to attack again the next day, but several of his officers, particularly Sumner, advised against it. He entrenched his men instead and withdrew on December 15. In Longstreet's report, he praised his men and officers while asking them to contribute money for the residents of Fredericksburg. Lee's report strongly commended Jackson and Longstreet. Burnside's army had suffered 12,653 casualties at Fredericksburg. About 70% of them were in front of Marye's Heights. Lee suffered only about 5,300 losses, about 1,900 of which came from Longstreet. Lt. Col. Edward Porter Alexander of the artillery described Fredericksburg as "the easiest battle we ever fought."

Саффолк

1862 жылдың қазан айында Лонгстрит Джо Джонстонға оны соғыстың Батыс майданында күресуге жіберуді ұсынды. Фредериксбург шайқасынан кейін көп ұзамай Лонгстрит Лиге «бір корпус Раппаханнок өзенінің бойында қорғаныс ұстап тұра алады, ал екіншісі басқа бағытта операция жүргізеді» деген ойын айтты. 1863 жылдың ақпан айында ол одан да нақтырақ өтініш жасады, Вигфоллға өз корпусын Солтүстік Вирджиния армиясынан бөліп, Теннесси армиясын нығайтуға жіберуді ұсынды. Онда генерал Брэкстон Брэггті Орта Теннессиде генерал-майор Уильям С. Роузкранс басқаратын Камберленд армиясы күшпен басып тастады. Роузкранс – Лонгстриттің Уэст-Пойнттағы сыныптасы болатын. Осы кезде Лонгстритті «батыс бағытын күшейтуді жақтағандардың» қатарынан табуға болады. Олар Конфедерацияның сол бөлігіндегі штаттарды жаудан қорғау үшін Батыс майданындағы конфедерат әскерлерін нығайту, Шығыс майданындағы шабуылдық науқандардан гөрі маңызды деп есептеді. Бұл топқа Джонстон мен Луис Вигфолл да кірді, қазір Конфедерация сенаторы. Лонгстрит екеуімен де жақын қарым-қатынаста болды. Бұл адамдар көбінесе сақтықпен қарады және Конфедерацияның шектеулі ресурстарымен қорғаныс соғысын жүргізуі керек деп сенді. Ли Бірінші корпустан екі дивизияны бөліп, оларды Теннессиге емес, Ричмондқа жіберді. Конфедерат армиясы ауыр азық-түлік тапшылығына тап болды. Оңтүстік Вирджинияда көптеген мал, бекон мен жүгерінің қоры жеткілікті болды. Сонымен қатар, Одақтың IX корпусының теңіз арқылы қозғалысы Оңтүстік Каролинадан Оңтүстік Вирджинияға дейінгі Конфедерация жағалауына шабуыл жасауға бағытталған деп есептелді. Оған жауап ретінде Ли ақпан ортасында Пикеттің дивизиясын астанаға жіберді. Худтың дивизиясы да соңынан ерді, содан кейін Лонгстритке бөлінген дивизиялар мен Солтүстік Каролина және Оңтүстік Вирджиния департаменттеріне басшылық ету тапсырылды. МакЛоус пен Андерсонның дивизиялары Лидің құзырында қалды. Наурыз айында Лонгстриттің әскері негізінен Вирджиния мен Солтүстік Каролинада азық-түлік іздеу экспедицияларын жүргізді. Лонгстрит Бригад генерал Ричард Б. Гарнетт бригадасын 1862 жылдың наурыз айында Одаққа түскен Солтүстік Каролина жағалауындағы Нью-Берн қаласын басып алуға Хиллдің әрекетіне қатысу үшін Д. Хиллге жіберді. Бұл науқан сәтсіз аяқталды, бірақ көптеген жабдықтарды әкелді. Сәуір айында Лонгстрит Вирджиния штатының Саффолк қаласында Одақ әскерін қоршап алды. Шайқас аз болды және қоршаудан ештеңе шықпады. Сәуірдің соңында Лонгстритке соғыс министрі Джеймс Седдон Ли армиясына қосылуға бұйрық берді, өйткені Хукер басқаратын Потомак армиясы оларға шабуыл жасады. Ол өз дивизияларын солтүстікке жылжытты, бірақ шайқасқа уақытында жете алмады. Лонгстриттің азық-түлік іздеу операциялары Лидің бүкіл армиясын екі ай бойы азықтандыруға жеткілікті көлемде тамақ жинады. Алайда, басқа әскери мақсаттарға қол жеткізілмеді және бұл операция Лонгстрит пен Бірінші корпустың 15 000 адамын Канцельорсвилл шайқасынан тыс қалдырды. Соңында Лонгстрит Саффолктан Лиге қосылуға уақытында жете алатынын айтқан саяси қарсыластарының сыныптарына ұшырады. Алайда, Соррелдің айтуынша, әскерлердің жылдам жылдамдықпен қозғалуы «адам күшімен мүмкін емес» еді.

In October 1862, Longstreet had suggested to Joe Johnston that he be sent to fight in the war's Western Theater. Shortly after Fredericksburg, Longstreet vaguely suggested to Lee that "one corps could hold the line of the Rappahannock while the other was operating elsewhere". In February 1863, he made a more specific request, suggesting to Wigfall that his corps be detached from the Army of Northern Virginia and sent to reinforce the Army of Tennessee, where General Braxton Bragg was being challenged in Middle Tennessee by the Army of the Cumberland under Union Major General William S. Rosecrans, Longstreet's roommate at West Point. By this time, Longstreet could be identified as part of a "western concentration bloc" which believed that reinforcing Confederate armies operating in the Western Theater to protect the states in that part of the Confederacy from invasion was more important than offensive campaigns in the Eastern Theater. This group also included Johnston and Louis Wigfall, now a Confederate senator, both of whom Longstreet was very close with. These people were generally cautious and believed that the Confederacy, with its limited resources, should engage in a defensive rather than an offensive war. Lee did detach two divisions from the First Corps but ordered them to Richmond, not Tennessee. The Confederate Army was suffering from an acute food shortage. Southern Virginia was said to have large quantities of cattle and substantial stores of bacon and corn. Meanwhile, seaborne movements of the Union IX Corps were thought to be aimed at launching an invasion of the Confederate coast anywhere from South Carolina to Southern Virginia. In response, Lee ordered Pickett's division to the capital in mid February. Hood's division followed, and then Longstreet himself was told to take command of the detached divisions and the Departments of North Carolina and Southern Virginia. The divisions of McLaws and Anderson remained with Lee. In March, Longstreet's men primarily conducted foraging expeditions in Virginia and North Carolina. Longstreet sent Brigadier General Richard B. Garnett's brigade to D. H. Hill to participate in Hill's attempt to capture New Bern, a town on the North Carolina coast which had fallen to the Union in March 1862. The campaign was unsuccessful but netted a considerable amount of supplies. In April, Longstreet besieged Union forces in the city of Suffolk, Virginia. Fighting was light and nothing came of the siege. At the end of April, Longstreet was ordered by Secretary of War James Seddon to join Lee's army as it faced attack from the Army of the Potomac, now commanded by Hooker, at the Battle of Chancellorsville. He moved his divisions north but could not reach the battle in time. Longstreet's foraging operations yielded enough food to feed Lee's entire army for two months. However, no further military objective was reached, and the operation caused Longstreet and 15,000 men of the First Corps to be absent from Chancellorsville. Eventually, Longstreet came under criticism from political enemies claiming that he could have marched his men back from Suffolk in time to join Lee. However, Sorrel says that it was "humanly impossible" for the men to move any faster.

Үгіт-насихат жоспарлары

Канцельорсвилл шайқасынан және Стоунволл Джексонның қазасынан кейін Лонгстрит пен Ли мамырдың ортасында армияның жазғы науқанын талқылау үшін кездесті. Лонгстрит тағы да өзінің корпусының толық немесе бір бөлігін Теннессиге жіберуді ұсынды. Бұл қадамның қажеттілігі одан әрі күшейді, себебі Одақ генерал-майоры Улисс С. Грант Миссисипи өзеніндегі конфедераттардың маңызды бекінісі Виксбургке қарай жылдам итермелеп келе жатқан еді. Лонгстрит Брэгг басқаратын күшейтілген армия Роукрансты жеңіп, Огайо өзеніне қарай жылжуы мүмкін екенін айтты, бұл Грантты Виксбургтен қолдауын кері тартып алуға мәжбүрлейтін еді. Ол бұл пікірін Седдонмен кездесуде білдірді, ол идеяны қолдады, бірақ Ли осыған келіспейтініне күмәнданды және Дэвис Лидің тілегіне қарсы келе қоймайтынын болжады. Лонгстрит Брэггтің басшылық қабілетін сынады және оны алмастыруды үміттене білген, алайда ол Джозеф Джонстонның қолбасшылыққа келуін қалаған болуы мүмкін және корпус командирі ретінде оның басшылығында қызмет етуге дайын екенін көрсетті. Ли Дэвиске үлкен әскер тобынан айырылу армияны Ричмондқа жақындатуға мәжбүрлейтінін айтып, бұған келіспеді және оның орнына Пенсильванияға шабуыл жасау жоспарын ұсынды. Солтүстіктегі науқан Вирджиния мен Солтүстік Каролинаға соғыстың салдарынан туған ауыл шаруашылығы және әскери қиындықтарды жеңілдетіп, федералды қалаға қауіп төндіре отырып, Одақтың басқа да шабуылдарын тоқтатып, солтүстік азаматтарының соғысқа деген қолдауын азайтуға мүмкіндік беретін еді. Лонгстрит өз естеліктерінде Лидің ұсынысына реакциясын былай сипаттады: Лонгстриттің баяндамасының шындығына қатысты қайшылықты дәлелдер бар. Ол шайқастан жылдар өткен соң жазылған және соғыстың нәтижесінен және соғыстан кейінгі қатаң сыннан әсер алған. Сол кездегі хаттарында Лонгстрит мұндай келісім туралы ештеңе айтпаған. 1868 жылдың сәуір айында Ли "Мен мұндай уәде берген емеспін және мұндай нәрсені ойлаған емеспін" деді. Дегенмен, Ли шайқастан кейінгі баяндамасында: "Дұшпан шабуыл жасамаса, біздің базамыздан осыншалықты қашықтықта жалпы шайқас жүргізу жоспарланбаған еді", - деп жазды. Солтүстік Вирджиния армиясы Джексонның қазасынан кейін қайта құрылды. Екі дивизия командирі, Ричард С. Эуэлл және А. П. Хилл генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, екінші және жаңадан құрылған үшінші корпустардың басшылығын алды. Лонгстриттің бірінші корпусы қайта ұйымдастыру кезінде Р. Х. Андерсонның дивизиясынан бас тартып, Лонгстритті Худ, Маклоус және Пикет дивизияларымен қалдырды. Солтүстікке қарай жылжудың сөзсіз екенін анықтағаннан кейін Лонгстрит Суффолк жорығы кезінде танысқан барлаушы Генри Томас Харрисонды ақпарат жинау үшін жіберді. Ол Харрисонға алтын төлеп, "маңызды ақпарат әкелгенше онымен кездесуге ниеті жоқ" екенін айтты. Эуэлл корпусы армияны солтүстікке бастап, соңынан Лонгстрит пен Хилл корпустары ерді. Бірінші корпус 25-26 маусым аралығында Потомак өзенін кешіп өтті. 28 маусым күні кешке Харрисон Лонгстритке хабарлап, конфедераттарды ескертуде маңызды рөл атқарды, Потомак армиясы олар күткеннен гөрі жылдам қарсы шабуылға көшіп, Фредерик, Мэриленд маңында жиналды. Ли бастапқыда күмәнмен қарады, бірақ бұл хабар оны әскерін Фредериктің солтүстігінде, Пенсильвания штатының Геттисбург қаласының жанында бірден шоғырландыруға бұйырды. Харрисон сонымен қатар Хукердің Потомак армиясының командирі ретінде Мидке ауыстырылғаны туралы хабарлады.

Following Chancellorsville and the death of Stonewall Jackson, Longstreet and Lee met in mid May to discuss the army's summer campaign. Longstreet once more pushed for the detachment of all or part of his corps to be sent to Tennessee. The justification for this course of action was becoming more urgent as Union Major General Ulysses S. Grant was advancing on the critical Confederate stronghold on the Mississippi River, Vicksburg. Longstreet argued that a reinforced army under Bragg could defeat Rosecrans and drive toward the Ohio River, which would compel Grant to break his hold on Vicksburg. He advanced these views during a meeting with Seddon, who approved of the idea but doubted that Lee would, and opined that Davis would be unlikely to go against Lee's wishes. Longstreet had criticized Bragg's generalship and may have been hoping to replace him, although he also might have wished to see Joseph Johnston take command, and indicated that he would be content to serve under him as a corps commander. Lee prevented this by telling Davis that parting with large numbers of troops would force him to move his army closer to Richmond, and instead advanced a plan to invade Pennsylvania. A campaign in the North would relieve agricultural and military pressure that the war was placing on Virginia and North Carolina, and, by threatening a federal city, disrupt Union offensives elsewhere and erode support for the war among Northern civilians. In his memoirs, Longstreet described his reaction to Lee's proposal:

There is conflicting evidence for the veracity of Longstreet's account. It was written years after the campaign and is affected by hindsight, both of the results of the battle and of heavy postbellum criticism. In letters of the time, Longstreet made no reference to such a bargain. In April 1868, Lee said that he "had never made any such promise, and had never thought of doing any such thing". Yet in his post battle report, Lee wrote, "It had not been intended to fight a general battle at such a distance from our base, unless attacked by the enemy." The Army of Northern Virginia was reorganized after Jackson's death. Two division commanders, Richard S. Ewell and A. P. Hill, were promoted to lieutenant general and assumed command of the Second and the newly created Third Corps respectively. Longstreet's First Corps gave up R. H. Anderson's division during the reorganization, leaving Longstreet with the divisions of Hood, McLaws, and Pickett. After determining that an advance north was inevitable, Longstreet dispatched the scout Henry Thomas Harrison, whom he had met during the Suffolk Campaign, to gather information. He paid Harrison in gold and told him that he "did not care to see him till he could bring information of importance". Ewell's corps led the army north, followed by Longstreet's and Hill's. The First Corps crossed the Potomac River from June 25 to June 26. Harrison reported to Longstreet on the evening of June 28 and was instrumental in warning the Confederates that the Army of the Potomac was advancing north to meet them more quickly than they had anticipated, and was already gathered around Frederick, Maryland. Lee was initially skeptical, but the report prompted him to order the immediate concentration of his army north of Frederick near Gettysburg, Pennsylvania. Harrison also brought news that Hooker had been replaced as commander of the Army of the Potomac by Meade.

1 шілде

Геттисбург шайқасындағы Лонгстриттің әрекеттері ұзаққа созылған дау-дамайлардың басты бөлігіне айналды. Лонгстрит майданға сағат 16:30-да келді, 1863 жылдың 1 шілдесінде, оның әскерлері бірнеше сағатқа озып алған. Ли өзінің әскері толық жиналғанға дейін шайқасуға ниеттенбеген, бірақ кездейсоқтық пен А.П. Хиллдің шешімдері, оның әскерлері бірінші болып шабуылға шықты. Бірінші күнгі шайқаста Конфедерация күшті жеңіске жетті. Екі одақтық корпус Юэлл мен Хиллдің күштері Геттисбургтен солтүстікке қарайғы орналасқан позицияларынан қала арқылы оңтүстікке қарайғы биіктіктегі қорғаныс позицияларына кері шегінді. Лимен кездесу кезінде Лонгстрит биік жердегі одақтың қорғаныс позициясының күштілігіне алаңдады және олардың сол жақ қанатын айналып өту арқылы стратегиялық маневр жасауды ұсынды, бұл Мидті Конфедерация салған қорғаныс позицияларына шабуыл жасауға мәжбүрлейтін болар еді. Оның орнына Ли: «Егер жау ертең сол жерде болса, мен оған шабуыл жасаймын», – деп айқайлады. Лонгстрит: «Егер ол ертең осында болса, онда ол сізге шабуыл жасағысы келеді», – деп жауап берді. Сол күні әскерінің жетістігіне қуанған Ли тағы да бас тартты. Лонгстрит федералдық позицияларға шабуыл жасауды ұсынды, бірақ Ли Чемберсбург Пайк арқылы Гуд пен МакЛоусты күтуге мәжбүр болды. Лонгстрит оларды жылдамдату үшін Каштаун жолынан курьер жіберді. Олар соңынан шептің артына шамамен 6 шақырымға дейін орналасты. Пикетт Каштаунда артқы күзетте қызмет етіп, таңертеңге дейін қозғалуға дайын болмайтын. Эуэлл Лидің «егер мүмкін болса» деген бұйрығын орындамай, Зират төбесіндегі биіктіктерді басып алмағанда үлкен қателік болар еді. Лидің 2 шілдедегі жоспары Лонгстритке одақтың сол жақ қанатына шабуыл жасауды, содан кейін Хиллдің орталыққа жақын жатқан Зират қырқасына шабуыл жасауды, ал Эуэлл одақтың оң жағында демонстрация жасауды көздеген. Лонгстрит одақтың сол жағынан айналып өту маневрін қайтадан ұсынды, бірақ Ли оның жоспарын қабылдамады. Лонгстрит Ли күткендей шабуылға дайын емес еді. Ол Лиден Хоуд дивизиясының Лоу бригадасы майданға жеткенше күтуге рұқсат сұрады. Лоу ер адамдарын тез арада алып, он бір сағат ішінде 45 шақырым жерді басып өтті, бірақ түскі асқа дейін келмеді. Лонгстриттің үш бригадасы әлі де өздерінің белгіленген позицияларынан біршама қашықтықта жүріп бара жатқан еді. Лонгстриттің сарбаздары жау позициясына жақындаған кезде ұзақ айналып өтуге мәжбүр болды, олар толыққандай жасырылған бағытты анықтауға мүмкіндік бермеген жеткіліксіз барлаумен адастырылды. Соғыстан кейінгі сыншылар Лонгстритке Ли таңертең шабуыл жасауға бұйрық бергенін және оның кешігуі шайқастың жеңіліске ұшырауына елеулі үлес қосыпты деседі. Эрли мен Уильям Н. Пендлтон Ли Лонгстритке күн шыға бастағанда шабуыл жасауға бұйрық бергенін және Лонгстриттің бұған бағынбағанын айтты. Бұл мәлімдеме фактілік тұрғыдан дұрыс емес еді және Лидің штаб офицерлері Уолтер Х. Тейлор мен Чарльз Маршалл оны жоққа шығарды. Ли әскерлердің келуінің кешігуіне келісті және шабуылға ресми бұйрығын таңғы сағат 11-ге дейін шығармады. Лонгстрит Лидің шабуыл жасау туралы бұйрықтарын агрессивті түрде орындамады. Сорелдің айтуынша, шабуылға құштарлық танытпаған Лонгстрит әскерін алға жылжытуда әлсіздік танытты. Ли түскі уақытта шабуыл жасайтын болады деп күткенмен, Лонгстрит кешкі сағат 4-ке дейін дайын болмады. Мид бұл уақытты пайдаланып, өз әскерлерін алға жылжытты. Кампания тарихшысы Эдвин Коддингтон федералдық позицияларға деген көзқарасты «тәжірибесі жоқ қолбасшылар мен шикі милициядан күтуге болатын қателіктердің комедиясы ретінде ұсынады, бірақ Лидің «Соғыс аты» мен оның ардагер әскерлері емес». Худ одақтың позициясы тым күшті деп, сол жаққа шабуыл жасауға қарсы болды және оның әскерлерін Биг Раунд Топқа жақын оңға жылжытып, одақты артқы жағынан соққы беруді ұсынды. Лонгстрит Лидің бұл жоспарды қабылдамағанын және оған жаудың алдыңғы шебінде шабуыл жасауға бұйрық бергенін айтты. Шабуыл сағат 16:00-де басталғаннан кейін Лонгстрит МакЛоус пен Худты қатты қарсылық көрсеткенге қарсы қатты қысты. Лонгстрит шабуылға ат үстінде жеке өзі бастамашылық етті. III корпусқа қолбасшылық ететін одақтың генерал-майоры Дэниел Сиклз Мидтің бұйрығына қарсы, өз адамдарын негізгі одақтық желілерінің алдындағы ашық позицияға, Персик бағына қарай аттанды. Хилл корпусының Р.Х. Андерсонның дивизиясы МакЛоустың дивизиясымен және Худтың дивизиясының бір бөлігімен бірге ауыр артиллериялық қолдаумен Сиклзке қарсы қаһарлы шабуыл жасады, ол өте қарқынды шайқастан кейін оның корпусын негізгі одақтық желілерге кері шегіндірді. Конфедераттар ақырында одақтың күшейтілген күштерінен кездескеннен кейін кері шегінді. Генерал Худ жараланып, оның дивизиясының басшылығына Лоу тағайындалды. Бригада командирлері Барксдейл мен Пол Джонс Семмес, екеуі де МакЛоустың басшылығында, қаза тапты. Лоудың бригадасы одақтың сол жағындағы алыс төбеде орналасқан Литл Раунд Топты басып алуға тырысты. Төбе бастапқыда әскерсіз болған, бірақ одақтың инженерлік басшысы, генерал-майор Гувернёр К. Уоррен, конфедераттардың кешігуінен пайдаланып, V корпустан солдаттарды жіберіп, оны нығайтты. Конфедерат әскерлері төбенің «Дьяволдың ойығы» деп белгіленген бөлігін басып алды, бірақ төбесіндегі одақтық күштерін ығыстыра алмады. Шабуылдар сәтсіз аяқталды және Лонгстриттің корпусы 4000-нан астам жарақат алды. Лонгстриттің сәтсіздігіне себеп болған факторлардың бірі – оның шабуылдары А.П. Хилл мен Эуэллдің шабуылдарымен бір уақытта жүрмегендігі болды. Хилл мен Эуэлл корпустарының үлкен бөліктері, күні кеше маңызды шайқаста болған солдаттарды қоса алғанда, қатыспады, және Мид Эуэллдің алдынан Томас Х. Ругердің дивизиясын Лонгстритке қарсы жылжытуға мүмкіндік алды.

Longstreet's actions at the Battle of Gettysburg would become the centerpiece of lasting controversy. Longstreet arrived on the battlefield at about 4:30p. m of the first day, July 1, 1863, hours ahead of his troops. Lee had not intended to fight before his army was fully concentrated, but chance and decisions by A. P. Hill, whose troops were the first to be engaged, brought on the confrontation. The battle on the first day was a strong Confederate victory. Two Union corps had been driven by Ewell and Hill from their positions north of Gettysburg back through the town into defensive positions on the heights to the south. Meeting with Lee, Longstreet was concerned about the strength of the Union defensive position on elevated ground and advocated a strategic movement around their left flank, to "secure good ground between him and his capital", which would presumably compel Meade to attack defensive positions erected by the Confederates. Instead, Lee exclaimed, "If the enemy is there tomorrow, I will attack him." Longstreet replied, "If he is there tomorrow it is because he wants you to attack." Lee, energized by the success of his army that day, again refused. Longstreet suggested an immediate assault on the federal positions, but Lee insisted on waiting for Hood and McLaws, who were marching towards Gettysburg on the Chambersburg Pike. Longstreet sent a courier down the Cashtown Road to hurry them along. They eventually bivouacked about four miles (6.4 km) behind the lines. Pickett was performing rearguard duty in Cashtown and would not be ready to move until morning. A major blunder occurred when Ewell failed to seize the heights on Cemetery Hill after being ordered to do so "if practicable" by Lee. Lee's plan for July 2 called for Longstreet to attack the Union's left flank, to be followed by Hill's attack on Cemetery Ridge near the center, while Ewell demonstrated on the Union right. Longstreet again argued for a flanking maneuver around the Union left, but Lee rejected his plan. Longstreet was not ready to attack as early as Lee envisioned. He received permission from Lee to wait for Law's brigade of Hood's division to reach the field before advancing. Law marched his men quickly, covering 28 mile (45 km) in eleven hours, but did not arrive until noon. Three of Longstreet's brigades were still in march column some distance from their designated positions. Longstreet's soldiers were forced to take a long detour while approaching the enemy position, misled by inadequate reconnaissance that failed to identify a completely concealed route. Postbellum criticism of Longstreet claims that he was ordered by Lee to attack in the early morning and that his delays were a significant contributor to the loss of the battle. Early and William N. Pendleton testified that Lee had ordered Longstreet to attack at sunrise and that Longstreet disobeyed. This claim was factually untrue and denied by Lee's staff officers Walter H. Taylor and Charles Marshall. Lee agreed to the delays for arriving troops and did not issue his formal order for the attack until 11 A. M. Longstreet did not aggressively pursue Lee's orders to launch an attack. Sorrel writes that Longstreet, unenthusiastic about the attack, displayed lethargy in bringing his troops forward. While Lee expected an attack around noon, Longstreet was not ready until 4 P. M. Meade used the time to bring more of his troops forward. Campaign historian Edwin Coddington presents the approach to the federal positions as "a comedy of errors such as one might expect of inexperienced commanders and raw militia, but not of Lee's 'War Horse' and his veteran troops". Hood opposed an attack on the Union left, arguing that the Union position was too strong, and proposed that his troops be moved to the right near Big Round Top and hit the Union in the rear. Longstreet insisted that Lee had rejected this plan and ordered him to make the assault against the front of the enemy lines. Once the assault began at around 4 pm, Longstreet pressed McLaws and Hood strongly against heavy Union resistance. Longstreet personally led the attack on horseback. Union Major General Daniel Sickles, commanding the III Corps, had, contrary to Meade's orders, marched his men to the Peach Orchard, an exposed position well in front of the main Union lines. R. H. Anderson's division of Hill's corps, alongside McLaws' division and part of the division of Hood, launched a ferocious assault against Sickles with heavy artillery support which, after extremely intense fighting, pushed his corps back to the main Union lines. The Confederates were eventually repulsed after encountering fierce resistance from Union reinforcements. General Hood was wounded and replaced in command of his division by Law. Brigade commanders Barksdale and Paul Jones Semmes, both under McLaws, were mortally wounded. Law's brigade attempted to carry Little Round Top, a hill on the far left of the Union lines. The hill had originally been without troops before Union Brigadier General Gouverneur K. Warren, Chief of Engineers, taking advantage of the Confederate delay, sent soldiers from the V Corps to fortify it. Confederate troops took the part of the hill known as Devil's Den, but were unable to drive off Union forces at the top of the hill. The attacks had failed, and Longstreet's corps suffered more than 4,000 casualties. Contributing to Longstreet's failure was the fact that his attacks did not occur simultaneously with those of A. P. Hill and Ewell. Large portions of Hill's and Ewell's corps, including soldiers who had seen significant action the day before, were unengaged, and Meade was able to shift Thomas H. Ruger's division from Ewell's front to oppose Longstreet.

3 шілде

2 шілде күні түнде Лонгстрит Лимен әдеттегідей бас штабында күнгі шайқасты талқылауға келмеді, шаршағанын айтты. Оның орнына, түннің бір бөлігін Big Round Top айналысында маневр жоспарлауға жұмсады, бұл оған жаудың қанатын және арт жағын шабуылдауға мүмкіндік берер еді. Лонгстрит барлау тобын пайдаланғанына қарамастан, Джон Седжвик басқаратын Одақтың VI корпусының жеткілікті күші осы маневрді тоқтатуға қабілетті екенін білмеді. Шабуылға бұйрық бергеннен кейін, таңға жақын Ли Лонгстритке қосылды, ол оқиғаның бұрылысынан көңілі қалды. Бас қолбасшы Ли Лонгстриттің 2 шілдедегі шабуыл сияқты, Пикеттің жаңадан келген дивизиясын пайдаланып, Эуэллдің Калпс-Хиллге қайта шабуыл жасауымен бірге Одақтың сол қанатына ертең шабуыл жасауын күткен. Бірақ Ли Пикет дивизиясының арттағы бивактан алға жылжуына ешкім бұйрық бермегенін және Лонгстрит онымен ақылдаспай дербес операция жоспарлап отырғанын көрді. Ли шайқастан кейінгі есебінде Лонгстриттің "әрекеттері күтілгендей жылдам аяқталмады" деп жазды. Лонгстрит кешкісін алаңға келгенде, Брэггтің штабын таба алмады. Ол және оның штабы оларды іздеуге көп уақыт жұмсады. Кездейсоқ түрде Одақтың күзеттік бекетіне тап болып, дерлік тұтқынға алынар алды. Екеуі де түннің соңында Брэггтің штабында кездесті, онда Брэгг Лонгстритті әскерінің сол қанатын басқаруға тағайындады, генерал-лейтенант Леонидас Полк оң қанатқа қолбасшылық етті. Лонгстриттің құрамына Саймон Боливар Бакнер корпусы кірді, оның астында Александр П. Стюарт және Уильям Престон дивизиялары, Бушрод Джонсон дивизиясы, Томас С. Хиндман дивизиясы және Худ дивизиясы болды. МакЛоу дивизиясы Лонгстриттің басқаруына көшті, бірақ Чикамауга шайқасы аяқталғаннан кейін ғана, 21 қыркүйекте Вирджиниядан толыққандай келді. Жозеф Б. Кершоу оның екі бригадасын басқарды. Брэгг 20 қыркүйекте сағат 8-де шабуыл жоспарын жасады. Лонгстрит көптеген әскерін екі қатарға тізіп қойды, бірақ Худ дивизиясын Джонсонның артында батальон ретінде орналастырды, олардың мақсаты – қарсы шабуыл жасау еді. Шабуыл Полк қанатының шабуылынан кейін ертеңгісін басталуы керек еді. Алайда, жағдайдың ушығуы мен дұрыс емес бұйрықтар Полк шабуылын кешіктірді, ал Лонгстриттің алға жылжуы сол жағынан оқ атылғаннан кейін сағат 11-ден кейін ғана басталды. Генерал Роузкранстың қате бұйрығы салдарынан Томас Дж. Вуд дивизиясы оң жақтан орталыққа, Джордж Генри Томас басқаратын XIV корпусты нығайтуға ауыстырылды. Лонгстрит осы жағдайды пайдаланды. Шабуылдың ұйымдастырылуы жерге сай келді және Одақтың қатарын бұзуға мүмкіндік берді. Джонсон дивизиясы жарыққа шығып, Одақ әскерін кері шегіндірді. Лонгстрит Хиндман дивизиясын алға жылжытқаннан кейін, Одақтың оң қанаты құлады. Роузкранс бөлімдер үрейлене шегіне бастағанда қашып кетті. Томас шегінетін бөлімдерді жинап, Снодграсс төбесінде қорғаныс позициясын нығайта алды. Ол Конфедерацияның оң қанаты жеткілікті қолдау көрсетпеген Лонгстриттің күндізгі қайта-қайта шабуылдарына қарсы осы позицияны ұстады. Соррел Стюартқа дивизиясын алға жылжытып, Одақтың арттық күштеріне шабуыл жасауға бұйырды. Стюарт бастапқыда Лонгстриттен растау сұрап, бас тартты. Лонгстрит оның бас тартуына ашуланып, алға жылжуға бұйырды. Стюарт солай істеді және шамамен 400 тұтқынға алды, бірақ Томас өзінің бақылауындағы бөлімдерді Чаттанугаға көшіруге үлкерді. Брэггтің оң қанатты және ат әскерін Томасты толық қоршау үшін үйлестіре алмауы Одақ армиясының толық жеңілісіне жол бермеді. Брэгг шегінетін Одақ әскерін қарқынды түрде қуудан бас тартты, нәтижесінде Чаттануганың нәтижесіз қоршауына әкелді. Ол Лонгстриттің оны жасау туралы ұсынысын қабылдамады, көлік жетіспеуін айтып, жоспарды "көрнекі схема" деп атады. Дегенмен, Чикамауга Батыс майданында Конфедерацияның ең үлкен жеңісі болды және Лонгстрит осы жеңіске үлкен үлес қосты.

On the night of July 2, Longstreet did not follow his usual custom of meeting Lee at his headquarters to discuss the day's battle, claiming that he was too fatigued. Instead, he spent part of the night planning for a movement around Big Round Top that would allow him to attack the enemy's flank and rear. Longstreet, despite his use of scouting parties, was apparently unaware that a considerable body of troops from the Union VI Corps under John Sedgwick was in position to block this move. Shortly after issuing orders for the attack, around sunrise, Longstreet was joined at his headquarters by Lee, who was dismayed at this turn of events. The commanding general had intended for Longstreet to attack the Union left early in the morning in a manner similar to the attack of July 2, using Pickett's newly arrived division, in concert with a resumed attack by Ewell on Culp's Hill. What Lee found was that no one had ordered Pickett's division forward from its bivouac in the rear and that Longstreet had been planning an independent operation without consulting with him. Lee wrote in his after battle report that Longstreet's "dispositions were not completed as early as was expected". When Longstreet himself arrived on the field in the late evening, he failed to find Bragg's headquarters. He and his staff spent considerable time riding looking for them. They accidentally came across a federal picket line and were nearly captured. When the two finally met at Bragg's headquarters late at night, Bragg placed Longstreet in command of the left wing of his army; Lieutenant General Leonidas Polk commanded the right. Longstreet's command consisted of Simon Bolivar Buckner's corps, under which were the divisions of Alexander P. Stewart and William Preston, Bushrod Johnson's division, Thomas C. Hindman's division, and Hood's division. McLaws' division fell under Longstreet's command but did not completely arrive from Virginia until September 21, after the Battle of Chickamauga had ended. Joseph B. Kershaw was placed in command of his two brigades which were on the field. Bragg made a plan for an attack at 8a. m. on September 20. Longstreet lined up most of his men into two lines, but he placed Hood's division behind Johnson in a column, intended as shock troops. The attack was supposed to begin early in the morning shortly after an assault by Polk's wing. However, confusion and mishandled orders caused Polk's attack to be delayed, and Longstreet's advance did not begin until just after 11 after hearing gunfire from his left. A mistaken order from General Rosecrans caused a gap to appear in the Union line by transferring Thomas J. Wood's division from the right to reinforce the XIV Corps under George Henry Thomas in the center. Longstreet took advantage of the confusion. The organization of the attack was well suited to the terrain and would have penetrated the Union line regardless. Johnson's division poured through the gap, driving the Union forces back. After Longstreet ordered Hindman's division forward, the Union right collapsed. Rosecrans fled as units began to retreat in panic. Thomas managed to rally the retreating units and solidify a defensive position on Snodgrass Hill. He held that position against repeated afternoon attacks by Longstreet, who was not adequately supported by the Confederate right wing. Sorrel told Stewart to move his division forward to attack the Union rearguard. Stewart initially declined, demanding confirmation from Longstreet. Longstreet was incensed at his refusal and ordered him to go forward. Stewart did so and captured about 400 prisoners, but Thomas had already managed to extricate the units under his control to Chattanooga. Bragg's failure to coordinate the right wing and cavalry to further envelop Thomas prevented a total rout of the Union Army. Bragg also refused to pursue the retreating Federals aggressively, resulting in the futile Siege of Chattanooga. He had dismissed a proposal from Longstreet that he do so, citing a lack of transportation and calling the plan a "visionary scheme". Nevertheless, Chickamauga was the greatest Confederate victory in the Western Theater and Longstreet received significant credit.

Теннесси штаты

Конфедерация Чикамаугадағы жеңісінен кейін Теннессиге кіргеннен көп ұзамай Лонгстрит Брэггпен қақтығысып, оны алып тастау үшін сөз байласып отырған аға қолбасшылар тобының жетекшісі болды. Брэггтің қол астындағылары оның қатал мінез-құлқы мен шайқас даласындағы нашар рекордына ұзақ уақыт бойы қанағаттанбаған еді; Лонгстриттің (армияның аға генерал-лейтенанты) және оның офицерлерінің келуі және олардың тез арада өз жақтарына қосылуы бұрынғы талаптарға сенімділік қосты. Лонгстрит Седдонға: "Мен Құдай қолынан басқа ешнәрсе бізді құтқара алмайтынына және қазіргі қолбасшымыз бар болғанша көмектесе алмайтынына сенімдімін", - деп жазды. Жағдай өте ауыр болып, Дэвис жеке араласқанға мәжбүр болды. Одан кейін Брэггтің қара жүзбен қараған күйінде қарамағындағылардың оны айыптап отырғаны көрінді. Лонгстрит Брэггтің "армияны басқаруға немесе ер адамдарды шайқасқа жіберуге қабілетсіз" екенін және "бұл іс туралы ештеңе білмейтінін" айтты. 12 қазанда Дэвис Брэггті қолдағанын мәлімдеді. Ол өзін және оның қанағаттанбаған қол астындағыларын өз орындарында қалдырды. Брэгг өзіне қарсы куәлік берген генералдарды босатты немесе қайта тағайындады және Лонгстритке қарсы жауап ретінде оның командалығын Вирджиниядан өзімен бірге әкелген бөлімшелерге ғана қысқартты. Брэгг Чаттанугадағы қоршауға бой алдырды. Сол кезде Лонгстрит Роберт Ли есімді ұлдың дүниеге келгенін білді. Грант 23 қазанда Чаттанугаға келіп, Миссисипидің жаңа одақтық әскери дивизиясының жалпы командалығын алды. Ол Роузкранды Томасқа ауыстырды. Лонгстриттің Брэггпен қарым-қатынасы өте нашар болған кезде, оның бағыныстыларымен байланыстары да нашарлады. Ол МакЛоуспен соғысқа дейінгі достықта болды, бірақ МакЛоус Геттисбургте Лонгстриттің жүріс-тұрысын сынға алғаннан кейін, ол қызару белгілерін көрсете бастады және Лонгстрит оны Чикамаугадан кейін жалқаулық көрсетуде деп айыптады. Худтың ескі дивизиясы бригадир генерал Мика Дженкинстің уақытша қолбасшылығында болды. Дивизияда ең ұзақ уақыт болған бригадир генерал - Эвандер Лоу, ол бұрын бірнеше рет дивизияға уақытша басшылық еткен. Алайда Дженкинс Лоудан жоғары тұрған. Дженкинс пен Лоу бір-бірін ұнатпады, екеуі де дивизияның тұрақты командалығын қалайды. Лонгстрит өзінің ұзақ уақыттан бері қорғауында жүрген Дженкинске жақтаса, ер адамдардың көбісі Лоуға жақтады. Лонгстрит Дэвистен тұрақты қолбасшы тағайындауды сұрады, бірақ ол бас тартты. 27 қазанда Одақ әскерлері Браун Ферри шайқасында Дженкинстің командасындағы Лоу бригадасын жеңіп, азық-түлікке қол жеткізу үшін "крекерлік желі" ашуға қол жеткізді. 28-29 қазанда түнгі Уохаттчи шайқасында Дженкинс жоғалған позицияны қайта ала алмады, ол үшін Лоу мен бригадир генерал Джером Б. Робертсонды кінәлады. Лонгстрит Лоуға қарсы бірден әрекет жасамады, бірақ Робертсонға шағымданды. Тергеу соты құрылды, бірақ оның ісі тоқтатылды және Робертсон командалық қызметіне оралды. Конфедерацияның сәтсіздіктерінен кейін Лонгстрит Гранттың күшеюіне және қоршауды көтеруіне жол бермеу стратегиясын ойлап тапты. Ол одақтың реакциясы басталғанын және жақын маңдағы теміржол станциясы Бриджпорт, Алабама екенін білген, онда екі одақ корпусының бөлігі жуырда келеді. Артиллерияның командирі Портер Александрды одақ басып алған қаланы барлау үшін жібергеннен кейін, ол Теннесси армиясының көп бөлігін қоршаудан алып тастау жоспарын ойлап тапты. Ол Грузияның Рим қаласында логистикалық қолдау орнатып, Бриджпортты теміржолды алу үшін, мүмкін, шығыс театрынан келген одақ әскерлерінің жасағын басқарып отырған Хукерді қолайсыз жағдайда ұстап алу үшін. Бұл жоспарды Президент Дэвис жақсы қабылдады және мақұлдады, бірақ оны Брэгг мақұлдамады, ол оның маңызды логистикалық қиындықтарына қарсы болды. Лонгстрит Брэггтің дәлелдерін қабылдады және ол және оның адамдары Бернсайдтың қолбасшылығындағы Огайодағы одақ армиясының ілгерілеуімен күресу үшін Шығыс Теннессиге жіберілген жоспармен келісті. Лонгстрит Брэггтің жаушылығына байланысты және Соғыс департаменті Лонгстриттің адамдарын Ли армиясына қайтаруды көздегендіктен таңдалды және бұл қозғалыс сол бағытта болды. Осылайша Ноксвиллге қарсы шабуыл басталды. Ноябрь айында Ноксвиллге қарай алға жылжу қарқыны баяу болғандықтан Лонгстритті сынға алды, ал оның кейбір сарбаздары оны сипаттау үшін "Жай Питер" деген лақап атауды қолдана бастады. 16 қарашадағы Кемпбелл стансасының шайқасында федералистер Лонгстриттің әскерлерінен қашып кетті. Бұл Лоудың нашар өнеріне байланысты болды, ол өз бригадасын жауға ашты және осылайша күтілмеген шабуылды жойды, сондай-ақ Бернсайдтың шеберлігімен де байланысты. Конфедерациялар сондай-ақ лайлы жолдармен және жақсы жабдықтың жетіспеушілігімен де айналысты. Бернсайд қаланың маңындағы бекіністерге орналасты, Лонгстрит оны қоршады. Лонгстрит Брэггтің 25 қарашада Чаттанугада жеңілгенін және генерал-майор Уильям Текумсе Шерманның әскерлері Бернсайдты құтқару үшін келе жатқанын білді. Ол олар келмес бұрын одақтың бекіністеріне майдандық шабуыл жасауға тәуекел етуге шешім қабылдады. 29 қарашада ол Форт Сандерс шайқасында әскерлерін алға жіберді. Шабуыл кері қайтарылды және Лонгстрит шегінуге мәжбүр болды. Грант Брэггті жеңгеннен кейін Лонгстритке Теннесси армиясымен Солтүстік Джорджияда бірігуге бұйрық берді. Ол тартынды және Шерманның қуып жететінін білген соң Вирджинияға қайтаруға кірісті. Лонгстрит 14 желтоқсанда Бинс станциясындағы федералды әскерлерді жеңді. Науқанның ең үлкен әсері - Чаттанугада Брэггке қажет болған әскерлерден айыру болды. Лонгстриттің екінші тәуелсіз командалығы (Саффолктан кейін) сәтсіз аяқталды және оның өзіне сенімі зардап шекті. Ол науқанның сәтсіздігіне басқаларды кінәлады. Ол Лафайет МакЛоусты қолбасшылықтан шеттетуге және Робертсон мен Лоудың әскери-сот талқылауын сұрады. Ол сондай-ақ 1863 жылдың 30 желтоқсанында бас штаб генералдары Сэмюэль Куперге отставка туралы хат жолдады, бірақ оның босату туралы өтініші қабылданбады. Брэгг 27 желтоқсанда қолбасшылықтан алынып, Джозеф Джонстонмен ауыстырылды. Лонгстрит Расселвиллде және Морристаунда қысқы жайға орналасты. Ол Вирджиниядағы Ли армиясымен байланысты ұстауға тырысты, бірақ федералды кавалерия бригадир генералдары Уильям У. Авереллдің шабуылдары теміржолдарды жойды, оны оқшаулап, тек Шығыс Теннессиден жабдықтауға мәжбүр етті. Лонгстриттің корпусы Шығыс Теннессиде нашар баспанамен және жабдықтармен қатал қысқа тап болды. Адамдардың жартысынан астамы аяқ киімсіз болды. 1864 жылдың 24 қаңтарында Грузияның жабдықтау генералдары Ира Рое Фостерге жазған хатында Лонгстрит былай деді: "Бұл армияда бес Грузия бригадасы бар, барлығы да аяқ киімнің, барлық түрдегі киімнің және көрпелердің үлкен қажеттілігінде. Сіз жібере алатын барлық нәрсе ризашылықпен қабылданады." 1864 жылдың ақпанында байланыс желілері жөнделді. Ауа райы жылығаннан кейін Лонгстриттің әскері Солтүстік Вирджиния армиясына Гордонсвиллде кездесті.

Not long after the Confederates entered Tennessee following their victory at Chickamauga, Longstreet clashed with Bragg and became a leader of the group of senior commanders who conspired to have him removed. Bragg's subordinates had long been dissatisfied with his abrasive personality and poor battlefield record; the arrival of Longstreet (the senior lieutenant general in the Army) and his officers, and the fact that they quickly took their side, added credibility to the earlier claims. Longstreet wrote to Seddon, "I am convinced that nothing but the hand of God can save us or help us as long as we have our present commander." The situation became so grave that Davis was forced to intercede in person. What followed was a scene in which Bragg sat red faced as a procession of his subordinates condemned him. Longstreet stated that Bragg "was incompetent to manage an army or put men into a fight" and that he "knew nothing of the business". On October 12, Davis declared his support for Bragg. He left him and his dissatisfied subordinates in their positions. Bragg relieved or reassigned the generals who had testified against him and retaliated against Longstreet by reducing his command to only those units that he brought with him from Virginia. Bragg resigned himself to the siege in Chattanooga. At about this time, Longstreet learned of the birth of a son, who was named Robert Lee. Grant arrived in Chattanooga on October 23 and took overall command of the new Union Military Division of the Mississippi. He replaced Rosecrans with Thomas. While Longstreet's relationship with Bragg was extremely poor, his connections with his subordinates also deteriorated. He had a strong antebellum friendship with McLaws, but it began to show signs of souring after McLaws criticized Longstreet's conduct at Gettysburg and was accused by Longstreet of displaying lethargy after Chickamauga. Hood's old division was under the temporary command of Brigadier General Micah Jenkins. The brigadier general who had been in the division the longest was Evander Law, who had temporarily commanded the division more than once in the past. However, Jenkins outranked Law. Jenkins and Law disliked each other, and both desired permanent command of the division. Longstreet favored Jenkins, his longtime protégé, while most of the men favored Law. Longstreet had asked Davis to name a permanent commander, but he refused. On October 27, Union troops managed to open up a "cracker line" to access food by defeating Law's brigade under Jenkins at the Battle of Brown's Ferry. In the nighttime Battle of Wauhatchie from October 28–29, Jenkins failed to regain the lost position, for which he blamed Law and Brigadier General Jerome B. Robertson. Longstreet took no immediate action against Law but complained about Robertson. A court of inquiry was set up, but its proceedings were suspended and Robertson returned to command. After the Confederate failures, Longstreet devised a strategy to prevent reinforcement and lifting of the siege by Grant. He knew this Union reaction was underway, and that the nearest railhead was Bridgeport, Alabama, where portions of two Union corps would soon arrive. After sending his artillery commander, Porter Alexander, to reconnoiter the Union occupied town, he devised a plan to shift most of the Army of Tennessee away from the siege, setting up logistical support in Rome, Georgia, to go after Bridgeport to take the railhead, possibly catching Hooker, who was leading a detachment of arriving Union troops from the Eastern Theater, in a disadvantageous position. The plan was well received and approved by President Davis, but it was disapproved by Bragg, who objected to the significant logistical challenges it posed. Longstreet accepted Bragg's arguments and agreed to a plan in which he and his men were dispatched to East Tennessee to deal with an advance by the Union Army of the Ohio, commanded by Burnside. Longstreet was selected both due to enmity on Bragg's part and because the War Department intended for Longstreet's men to return to Lee's army and this movement was in that direction. Thus began the Knoxville campaign. Longstreet was criticized for the slow pace of his advance toward Knoxville in November, and some of his soldiers began using the nickname "Peter the Slow" to describe him. At the Battle of Campbell's Station on November 16, the Federals evaded Longstreet's troops. This was due both to the poor performance of Law, who exposed his brigade to the enemy and thus ruined what was supposed to be a surprise attack, and Burnside's skillful retreat. The Confederates also dealt with muddy roads and a shortage of good supplies. Burnside settled into entrenchments around the city, which Longstreet besieged. Longstreet learned that Bragg had been defeated at Chattanooga on November 25 and that Major General William Tecumseh Sherman's men were marching to relieve Burnside. He decided to risk a frontal attack on Union entrenchments before they arrived. On November 29, he sent his troops forward at the Battle of Fort Sanders. The attack was repulsed, and Longstreet was forced to retreat. When Grant defeated Bragg, Longstreet was ordered to join forces with the Army of Tennessee in northern Georgia. He demurred and began to move back to Virginia, soon pursued by Sherman. Longstreet defeated federal troops in an engagement at Bean's Station on December 14. The greatest effect of the campaign was to deprive Bragg of troops he sorely needed in Chattanooga. Longstreet's second independent command (after Suffolk) was a failure and his self confidence was damaged. He reacted to the failure of the campaign by blaming others. He relieved Lafayette McLaws from command and requested the court martial of Robertson and Law. He also submitted a letter of resignation to Adjutant General Samuel Cooper on December 30, 1863, but his request to be relieved was denied. Bragg was relieved from command and replaced by Joseph Johnston on December 27. Longstreet established winter quarters in Russellville and Morristown. He attempted to keep communications open with Lee's army in Virginia, but Federal cavalry Brigadier General William W. Averell's raids destroyed the railroads, isolating him and forcing him to rely only on Eastern Tennessee for supplies. Longstreet's corps suffered through a severe winter in Eastern Tennessee with inadequate shelter and provisions. More than half of the men were without shoes. Writing to Georgia's Quartermaster General Ira Roe Foster on January 24, 1864, Longstreet noted: "There are five Georgia Brigades in this Army all alike in excessive need of shoes, clothing of all kinds, and blankets. All that you can send will be thankfully received." In February 1864, the lines of communication were repaired. Once the weather warmed, Longstreet's men marched north to the Army of Northern Virginia at Gordonsville.

Аппоматтоксқа дейінгі дала

Наурыз айында Лонгстрит Солтүстік Вирджиния армиясына қайта қосылды. Ли Джонстон мен Лонгстриттің Кентуккиге бірлескен шабуыл жасау жоспарын ұсынғаннан кейін, Лонгстрит штаб-пәтері Оңтүстік Каролинада орналасқан генерал Борегардтың қол астында 20 000 адамды қосу арқылы жоспарды батыл етті. Алайда, бұл жоспар президент Дэвис пен оның жаңадан тағайындалған әскери кеңесшісі Брэкстон Брэггтің мақұлдамасына ұшырамады, ал Лонгстрит Вирджинияда қалды. Лонгстрит өзінің ескі досы Гранттың Одақ армиясының бас генералы болып тағайындалғанын, оның штаб-пәтері Потомак армиясымен бірге майданда орналасқанын анықтады. Лонгстрит өз әріптестеріне "ол соғыс аяқталғанға дейін бізбен күн сайын және сағат сайын күреседі" деді. Лонгстрит Конфедерация армиясын Ли армиясымен алғашқы шайқасында, 1864 жылдың мамыр айында болған Дала шайқасында жеңілістен құтқаруға көмектесті. Грант Ричмондты алу үшін Рапидан өзенінің оңтүстігіне қарай қозғалғаннан кейін, Ли Лонгстриттің 14 000 адамына келуге уақыт беру үшін шайқасты кейінге қалдыруға ниеттенді. Грант бұл жоспарларды 5 мамырда оған шабуыл жасап, бұзды, ал шайқас қорытындысыз аяқталды. Келесі күні таңертеңгі сағат 5-те Хэнкок екі дивизияны бастап, А. П. Хилл корпусына қатыгез шабуыл жасады, ер адамдарын екі шақырымға (3,2 км) артқа тартты. Осы оқиғалар болып жатқанда Лонгстриттің адамдары келді. Олар пайдаланылмай қалған темір жолға арналған ескі жолды пайдаланып, қалың орманды аймақ арқылы байқалмай өтіп, күшті флангалық шабуыл жасады. Лонгстриттің адамдары Оранж Планк Роуд бойымен ІІ корпусқа қарсы алға жылжи бастады және екі сағат ішінде оны алаңнан шығарып жіберді. Ол қиын жерлерді жеңу үшін тактиканы дамытты, алты бригаданың қарқынды ұрысқа шығуына бұйрық берді, бұл оның адамдарына өздерін қиын нысана ретінде көрсетіп, жауларға үздіксіз от жіберуді қамтамасыз етті. Тарихшы Эдвард Стир армияның табысының көп бөлігін "Лонгстриттің тактикалық дарындылығын көрсетуіне" байланысты деп есептейді, бұл оның сандық күшіндегі айырмашылықты жойды. Соғыстан кейін Хэнкок Лонгстритке осы флангтық маневр туралы: "Сен мені ылғал жамылғыдай орадың" деді. Шабуыл кезінде Лонгстрит де, Chancellorsville науқаны кезінде бір жыл бұрын Стоунволл Джексонның кездейсоқ жараланған жерінен 6 км қашықтықтағы достық оттан жарақат алды. Бір оқ оның иығын аралап өтіп, жүйкелерін қиып, кеудесін жаралады. Дженкинс, ол Лонгстритпен бірге жүретін, сонымен бірге оқ тиіп, жарақаттан қайтыс болды. Шабуылдың қарқыны төмендеді. Ол алаңнан шығарылған кезде Лонгстрит Лиге шабуыл жасауға шақырды. Оның орнына Ли, бірліктер қайта құрылғанға дейін, қозғалысты кейінге қалдырды, содан кейін одақ қорғаушыларына қайта ұйымдастыруға жеткілікті уақыт берді. Келесі шабуыл сәтсіз аяқталды. Александрдың айтуынша: "Мен әрқашан соған сенгенмін, бірақ Лонгстриттің құлауы үшін, Ханкоктің [II] корпусында жүріп жатқан үрей кеңейтіліп, Гранттың Рапиданнан кері шегінуге мәжбүр болуы мүмкін еді". Лонгстриттің орнын Р.Х. Андерсон басқарды. Ол 1864 жылдың көктемгі және жазғы науқанының қалған бөлігін өткізіп жіберді, онда Ли әскерді басқарудағы шеберлігін қатты жоғалтты. Олсыз Конфедерация әскері Грантпен Спотсильвания сотында соғысып, Петербургте одақ әскерімен қоршауға алынды. 1 мамырда ол епископальдық болып бекітілді. Ол Линчбургте (Виргиния штаты) емделіп, Аугустада (Джорджия штаты) өзінің ағайындысы, әкесі Гилберттің қызы Эмма Ив Лонгстрит Сиблимен бірге сауықты. Аугустада болған кезінде ол Полктің жерлеу рәсіміне қатысып, сандыққа топырақ құйды. Ол 1864 жылдың қазан айында Лиге қайта қосылды, оң қолы сал болып, басында атпен жүре алмай, шұңқырмен. Ол сол қолымен жазуды өздігінен үйренді; дәрігерлердің кеңесіне сәйкес, ол қолды мезгіл-мезгіл тарту арқылы оң қолын пайдалануды қалпына келтірді. Бұл кезде Лонгстриттің штабы үлкен өзгерістерге ұшырады, ең бастысы - Лонгстриттің штаб бастығы Соррель бригада командалығына ауыстырылды. Оның орнына майор Осмун Латроб келді. Петербург қоршауының қалған бөлігінде Лонгстрит астана Ричмонд алдындағы қорғанысқа, соның ішінде Джеймс өзенінің солтүстігіндегі барлық күштерге және Бермуда жүзіндегі Пикеттің дивизиясына қолбасшылық етті. 2 сәуірде А. П. Хиллдің өліміне байланысты бірінші және үшінші корпустарға қолбасшылық етіп, Аппоматтокс науқанында Лимен бірге кері шегінді. Ли армиясы Фермвиллге қашып кетуге тырысқанда, 6 сәуірде Лонгстрит Сейлорс-Крикке шабуылға түсті. Конфедерация әскерлері қалаға жете алмады, бірақ Андерсон мен Эвеллдің әскерлерінің көмегімен, армияның соңғы қашу жолын бұғаттаудан федералды әскерлерді сақтап қалды. Жалпы шайқас апатқа ұшырады, қатысқан 10 000 Конфедерация әскерінің шамамен 7 000-і қаза тапты, жараланды немесе тұтқынға алынды. 7 сәуірге дейін Ли армиясы 31 наурыздағы шамамен 40 000 адамнан 25 000 адамға дейін азайды. Конфедерация офицерлерінің тобы, оның ішінде артиллерия басшысы Уильям Пендлтон, армияның капитуляциясы туралы келіссөздерді ашу уақыты келді деп шешті. Пендлтон Лонгстритке келіп, Лимен араласуын сұрады, бірақ ол бас тартты, "Егер генерал Ли мен айтқанша капитуляциялау қашан екенін білмесе, ол ешқашан білмейді" деді. Пендлтон капитуляция тақырыбы бойынша Грантпен байланыста болған Лиге келіп, ол армияны капитуляциялаудан бас тартты. Ли 8 сәуірдегі соңғы соғыс кеңесін өткізді. Таңертең Лонгстрит одақ әскерін ұстап тұрса, Джон Б. Гордон Линчбургке қарай қашуға жетекшілік ететіні және содан кейін оның шегінуін жабатыны шешілді. Сол күні Аппоматтокс сотындағы шайқаста Лонгстрит Эндрю А. Хамфрис басқаратын одақ ІІ корпусымен ауыр шайқасқа түсті. Гордонның әскері қоршауға алынды және ол Лонгстрит бере алмайтын күшелендіруді сұрады. Ли Грантпен капитуляциялау тақырыбын талқылау үшін кездесуден бас тартса, ол одан қатаң шарттарды талап ететінінен қорқып, бас тартты. Лонгстрит оған Грант оларды әділдікпен қарайтынына сенгенін айтты. Ли 9 сәуірде Аппоматтокс сотына қарай аттанғанда, егер Грант тым қатаң талаптар қойса, ол "келіссөздерді тоқтатып, Грантқа өздерінің жағдайын жасауға рұхсат беруі керек" деді. Ли капитуляциялағаннан кейін Лонгстрит Маклин үйіне келді, онда Грант оны қуанышпен қарсы алды. Ол Лонгстритке сигарета ұсынды және карта ойнауға шақырды. "Бір-біріне бауырлар туған адамдар неге соғысады? Оның барлық сәлемі мен мінез-құлқы біздің қарым-қатынасымызға ешнәрсе бұзбағандай болды", - деді Лонгстрит тілшіге.

In March, Longstreet rejoined the Army of Northern Virginia. Presented by Lee with a plan for a joint offensive by Johnston and Longstreet into Kentucky, Longstreet made the scheme bolder by adding 20,000 men under General Beauregard, who was headquartered in South Carolina. However, the plan met with disapproval from President Davis and his newly appointed military advisor, Braxton Bragg, and Longstreet remained in Virginia. Longstreet discovered that his old friend Grant had been appointed General in Chief of the Union Army, with headquarters in the field alongside the Army of the Potomac. Longstreet told his fellow officers that "he will fight us every day and every hour until the end of the war." Longstreet helped save the Confederate Army from defeat in his first battle back with Lee's army, the Battle of the Wilderness in May 1864. After Grant moved south of the Rapidan River in an attempt to take Richmond, Lee intended to delay battle to give Longstreet's 14,000 men time to arrive. Grant disrupted these plans by attacking him on May 5, and the fighting was inconclusive. The following morning at 5 am, Hancock led two divisions in a ferocious attack on A. P. Hill's corps, driving the men back two miles (3.2 km). As this was happening, Longstreet's men arrived. They took advantage of an old roadbed built for an out of use railroad to creep through a densely wooded area unnoticed before launching a powerful flanking attack. Longstreet's men moved forward along the Orange Plank Road against the II Corps and in two hours nearly drove it from the field. He developed tactics to deal with difficult terrain, ordering the advance of six brigades by heavy skirmish lines, which allowed his men to deliver a continuous fire into the enemy while proving to be elusive targets themselves. Historian Edward Steere attributed much of the success of the Army to "the display of tactical genius by Longstreet which more than redressed his disparity in numerical strength". After the war, Hancock said to Longstreet of this flanking maneuver: "You rolled me up like a wet blanket." During the assault, Longstreet was wounded by friendly fire only 4 mile (6 km) away from where Stonewall Jackson was accidentally wounded almost exactly a year earlier during the Chancellorsville campaign. A bullet passed through his shoulder, severing nerves, and tearing a gash in his throat. Jenkins, who was riding with Longstreet, was also shot and died from his wounds. The momentum of the attack subsided. As he was taken from the field, Longstreet urged Lee to press the attack. Instead, Lee delayed further movement until units could be realigned, giving the Union defenders adequate time to reorganize. The subsequent attack was a failure. According to Alexander: "I have always believed that, but for Longstreet's fall, the panic which was fairly underway in Hancock's [II] Corps would have been extended & have resulted in Grant's being forced to retreat back across the Rapidan." Longstreet was succeeded in command of his corps by R. H. Anderson. He missed the rest of the 1864 spring and summer campaign, where Lee sorely missed his skill in handling the army. Without him, the Confederate army fought Grant at Spotsylvania Court House and was besieged by Union forces at Petersburg. On May 1, he was confirmed as an Episcopalian. He was treated in Lynchburg, Virginia, and recuperated in Augusta, Georgia, with his cousin, Emma Eve Longstreet Sibley, the daughter of his father's brother Gilbert. While in Augusta, he participated in the funeral service for Polk at Saint Paul's Church, casting earth onto the coffin. He rejoined Lee in October 1864, with his right arm paralyzed and in a sling, initially unable to ride a horse. He had taught himself to write with his left hand; by periodically pulling on his arm, as advised by doctors, he regained the use of his right hand in later years. At this time, Longstreet's staff underwent major changes, most significantly the transfer of Sorrel, Longstreet's Chief of Staff, to brigade command. He was replaced by Major Osmun Latrobe. For the remainder of the Siege of Petersburg, Longstreet commanded the defenses in front of the capital of Richmond, including all forces north of the James River and Pickett's Division at Bermuda Hundred. He retreated with Lee in the Appomattox campaign, commanding both the First and Third Corps, following the death of A. P. Hill on April 2. As Lee's army attempted to escape to Farmville, Longstreet was engaged at Sailor's Creek on April 6. The Confederates were unable to reach the town, but with the assistance of troops under Anderson and Ewell, managed to prevent federal troops from blocking the army's last path of escape. The overall battle ended in disaster, with nearly 7,000 of the 10,000 Confederate troops engaged killed, wounded, or captured. By April 7, Lee's army had been reduced from nearly 40,000 men on March 31 to 25,000. A group of Confederate officers including William Pendleton, the Chief of Artillery, concluded that the time had come to ask Lee to open negotiations for the army's surrender. Pendleton approached Longstreet and asked him to intercede with Lee, but he refused, saying, "If General Lee doesn't know when to surrender until I tell him, he will never know." Pendleton approached Lee, who was in communication with Grant on the subject of surrender. Lee refused to surrender the army. Lee held his last conference of war on the night of April 8. It was decided that at daybreak, Longstreet would hold the Union troops back while John B. Gordon would lead an escape towards Lynchburg, and then cover his retreat. At the Battle of Appomattox Court House that morning, Longstreet was heavily engaged with the Union II Corps under Andrew A. Humphreys. Gordon's troops were surrounded, and he requested reinforcements which Longstreet could not furnish. Lee was left with no alternative but to meet Grant to discuss surrender. Lee worried that his refusal to meet with Grant to discuss surrender terms at the latter's first request would cause him to demand harsher terms. Longstreet advised him of his belief that Grant would treat them fairly. As Lee rode toward Appomattox Court House on April 9, Longstreet said that if Grant gave too strong demands, he ought to "break off the interview and tell General Grant to do his worst". After Lee's surrender, Longstreet arrived in the McLean House, where Grant happily greeted him. He offered Longstreet a cigar and invited him to play cards. "Why do men fight who were born to be brothers? His whole greeting and conduct towards us was as though nothing had ever happened to mar our pleasant relations", Longstreet told a reporter.

Қайта құру дәуірі

1865 жылдың 7 маусымында Ли, Лонгстрит және басқа да бұрынғы Конфедерация офицерлері Вирджиния штатының Норфолк қаласында үлкен жюри алдында АҚШ-қа қарсы жасалған мемлекеттік қылмыс – басқындық жасады деген айыптама алды. Бұл қылмыс өлім жазасын көздейтін. Грант наразылық білдіріп, Ақ үйге барып, президент Эндрю Джонсонға бұл адамдардың шарт бойынша босатылғанын және Аппоматтокстағы капитуляция шартымен қорғалғанын айтты. Грант отставкаға кетуге дайын екенін білдіргенде Джонсон мойын бұйырды, ал 20 маусымда Бас прокурор Джеймс Спид Норфолк қаласындағы АҚШ прокурорына басқындық ісін тоқтатуды бұйырды. Лонгстрит отбасымен бірге бұрынғы Конфедерация генералдары арасында танымал болған Нью-Орлеан қаласына көшіп келді. Ол мақта брокерлік серіктестігіне кіріп, Оңтүстік және Батыс өмір және апаттан сақтандыру компаниясының президенті болды. Мобиль және Огайо темір жолының президенті болуға тырысты, бірақ сәтті болмады, сондай-ақ Нью-Орлеаннан Мексиканың Монтеррей қаласына дейінгі темір жол жобасына инвесторлар іздеуге тырысты. Гранттың қолдауымен ол Джонсоннан кешірім сұрады. Джонсон Лонгстритке: "Оңтүстікте үш адам ешқашан рақымшылық ала алмайды: мырза Дэвис, генерал Ли және сіз. Сіз Одаққа тым көп қиындық туғыздыңыз" деді. Лонгстрит Оңтүстік елдердің Реконструкцияны қабылдауына және федералды заңдарға, оның ішінде құлдықты жоюға және афроамерикандықтарға азаматтық құқықтар беруге шақырды. Ол оңтүстік ақ адамдарын солтүстік республикалық партияға қосылуға шақырды, егер олар бұлай істемесе, партияның оңтүстік бөлімі тек афроамерикандықтардан құралатынын, ал ақ адамдар партияға қосылса, афроамерикандық дауысын бақылауға мүмкіндік алатынын айтты. 1868 жылдың маусым айында Радикалдық Республикалықтар бақылауындағы АҚШ Конгресі көптеген бұрынғы Конфедерация офицерлеріне, соның ішінде Лонгстритке кешірім беріп, саяси құқықтарын қалпына келтірген заң қабылдады. Лонгстрит республикашылдарға қосылды, немесе оңтүстіктер оларды кейде "қара республикашылар" деп атады. Ол 1868 жылғы сайлауда Грантқа президенттікке қолдау білдірді, Вашингтондағы оның инаугурациясына қатысты және алты күннен кейін Грант оны Нью-Орлеандағы кеден инспекторы етіп тағайындады. Бұл лауазымға жылдық жалақысы 6000 доллар болатын, және Лонгстритті Сенат 25-10 дауыспен бекітті. Осы әрекеттері үшін ол көптеген оңтүстік ақ адамдарының құрметінен айырылды, олар оны олар басқыншы деп санайтын адамдарды қолдағандықтан сатқын деп есептеді. Оның ескі досы Д. Хилл бір газетке: "Біздің қарапайым адамы – қоғамның жергілікті жарасы" деп жазды. Солтүстіктен оңтүстікке көшіп келген және кейде "келемшелер" деп аталған адамдардан айырмашылығы, Хилл Лонгстриттің "туған жерлі екенін, және бұл одан да жаман" деп жазды. Лонгстрит сынға қарсы тұрып, мойын бұйырған жоқ. Ол Луизиананың республикалық губернаторы және бұрынғы Одақ офицері Генри С. Уормотты белсенді түрде қолдады. 1870 жылдың мамыр айында Уормот оны Луизиана штатының милициясының генерал-адъютанты етіп тағайындады. Бір айдан кейін ол жаңадан құрылған Нью-Орлеан және Солтүстік-Шығыс темір жолының президенті болып тағайындалды. 1872 жылдың 8 қаңтарында Лонгстрит штаттық милициядағы генерал-майор болып тағайындалды және Нью-Орлеандағы барлық милиция және полиция күштерінің басшылығына тағайындалды. Көп ұзамай ол кеден инспекторы және теміржол президенті лауазымынан кетті, ал сәуір айында милициядағы генерал-адъютант лауазымынан кетті. Оңтүстік ісін дәріптеген және Реконструкцияны айыптаған "жоғалған істі" жақтаушы авторлар Лонгстриттің соғыс мансабына оның өлімінен кейін де шабуыл жасады. Қазіргі заманғы авторлар бұл сынды Лонгстриттің жеңілісті қабылдауымен және республикалық партиямен де, бостандыққа шыққан афроамерикандықтармен де келісуімен байланысты деп санайды. Шабуылдар ресми түрде 1872 жылдың 19 қаңтарында, Лидің туған күнінде және Ли қайтыс болғаннан кейін екі жылдан аз уақыт өткенде басталды. Джубал Эрли Вашингтон колледжінде сөйлеген сөзінде Лиді Геттисбургтегі жеңілістен босатты. Ол Лонгстритті екінші күні кеш шабуыл жасады деп айыптады және үшінші күні болған оқиғаға оны кінәлі деп тапты. Келесі жылы Уильям Пендлтон сол жерде Лонгстриттің 2 шілдеде күн шыққанда шабуыл жасау туралы нақты бұйрыққа бағынбағанын мәлімдеді. Күн шығу бұйрығы – жалған еді. 1873 жылдың сәуір айында Лонгстрит полковник Теодор В. ДеКлайн басшылығындағы полиция күшін Луизиана штатының Колфакс қаласына жергілікті үкіметке және оның басым көпшілікті құрайтын афроамерикандық жақтастарына ақ нәсілшілдердің көтерілісіне қарсы қорғануға көмектесу үшін жіберді. ДеКлайн Колфакс қырғынынан бір күн кейін, 14 сәуірде келді. Оның күшінің басты міндеті – өлтірілген афроамерикандықтарды жерлеу және кінәлілерді қамауға алу болды. 1874 жылғы сайлаудағы бұзушылықтарға қарсы наразылықтар кезінде, "Либерти Плейс шайқасы" деп аталған оқиғада, Реконструкцияға қарсы White League ұйымының 8400 мүшесі Луизиананың сол кездегі астанасы болған Нью-Орлеандағы Штат үйіне шабуыл жасады, себебі республикалық Уильям Питт Келлог тартысты губернаторлық сайлауда жеңіске жеткені жарияланды. Лонгстрит 3600 қарулы қалалық полиция, қалалық полиция және афроамерикандық милиция әскерлеріне, екі Гатлинг мылтығы мен артиллерия батареясына қолбасшылық етті. Ол наразылық білдірушілермен келісуге бару үшін атқа отырды, бірақ атынан тартылып, өткен оқтан жараланды және тұтқынға алынды. White League шабуыл жасады, нәтижесінде Лонгстриттің көптеген әскерлері қашып кетті немесе басылды. Жалпы шығын 38 қаза тапқан және 79 жараланған адамды құрады. Президент Грант жіберген федералдық әскерлер тәртіпті қалпына келтіруге мәжбүр болды. Лонгстриттің осы төңкеріс кезінде қарулы афроамерикандық әскерлерін пайдалануы Реконструкцияға қарсылардың айыптауларын күшейтті. 1875 жылы Лонгстрит соғыс мансабына қатысты сынды жолдан бастады, Пендлтоннан және Ли штабының офицерлерінен дәлелдерді талап етті. Сол кезде бұл айыптамалар, сондай-ақ Луизианадағы қара нәсілді әскерлерін пайдаланғаны үшін оған деген ашу оның беделін жойды. Лонгстрит соғыс мансабын қорғайтын бірқатар мақалалар жариялады. Сонымен қатар, ол солтүстіктерге ұнады, олар оның Реконструкцияны қолдауы мен Грантты мақтауына жоғары баға берді. 1880-ші және 1890-шы жылдар бойы Лонгстрит жиі солтүстікте сөз сөйледі, олардың көптегені Одақ ардагерлерінің қатысуымен өтті және олар оны жылы қарсы алды. 1886 жылы Атлантада Форт Самтерге шабуыл жасалғанының 25 жылдығын атап өту үшін үлкен салтанат өтті. Лонгстритті шақырмады, бірақ ол бәрібір барды. Ол Джефферсон Дэвистің құшағына алды және көпшілік оны шапалақтады. 1875 жылы Лонгстрит отбасы денсаулық пен қауіпсіздік туралы алаңдаулармен Нью-Орлеанды қысып, Джорджия штатының Гейнсвилл қаласына оралды. Сол кезде Луиза он бала туды, олардың бесеуі ересекке дейін жетті. Лонгстрит қалалық мектеп кеңесінде және кейін Тюлейн университеті болған Луизиана университетінің әкімшісі болып жұмыс істеуін жалғастырды. 1877 жылдың наурыз айында, Нью-Орлеанға бизнес сапары барысында Лонгстрит католик дініне ауысты және өліміне дейін берілген жақтас болып қалды. "Жеңілген ту" авторы, әйгілі Фр. Абрам Дж. Райан Лонгстритті дінге өтуге ынталандырып, ол шіркеуге келсе жылы қарсы алатынын уәделеді.

On June 7, 1865, Lee, Longstreet, and other former Confederate officers were indicted by a grand jury in Norfolk, Virginia for the high crime of treason against the United States, a capital offense. Grant objected and went to the White House, telling President Andrew Johnson that the men were on parole and protected by the surrender terms at Appomattox. When Grant threatened to resign, Johnson backed down, and on June 20, Attorney General James Speed ordered the United States Attorney in Norfolk to drop treason proceedings. Longstreet and his family settled in New Orleans, popular among former Confederate generals. He entered into a cotton brokerage partnership and became president of the Southern and Western Life and Accident Insurance Company. He sought the presidency of the Mobile and Ohio Railroad but was unsuccessful, and also failed in an attempt to get investors for a proposed railroad from New Orleans to Monterrey, Mexico. With Grant's support, he applied for a pardon from Johnson. Johnson refused, telling Longstreet: "There are three persons of the South who can never receive amnesty: Mr. Davis, General Lee, and yourself. You have given the Union cause too much trouble." Longstreet called for Southern acceptance of Reconstruction and acquiescence to federal laws, including those abolishing slavery and granting citizenship to blacks. He encouraged Southern whites to join the heavily Northern Republican Party, arguing that if they did not, the Southern wing of the party would be exclusively dominated by blacks, whereas white men joining the party would allow the black vote to be controlled. In June 1868, the Radical Republican controlled United States Congress enacted a law that granted pardons and restored political rights to numerous former Confederate officers, including Longstreet. Longstreet joined the Republicans, or, as Southerners sometimes called them, "Black Republicans". He endorsed Grant for president in the 1868 election, attended his inauguration in Washington, D. C., and six days later was appointed by Grant as surveyor of customs in New Orleans. The post carried an annual salary of $6,000, and Longstreet was confirmed by the Senate by a vote of 25–10. For these acts, he lost favor with many white Southerners, who regarded him as a traitor for supporting the people they viewed as oppressive occupiers. His old friend D. H. Hill wrote to a newspaper: "Our scalawag is the local leper of the community." In contrast to Northerners who moved South and were sometimes referred to as "Carpetbaggers", Hill wrote, Longstreet "is a native, which is so much the worse". Longstreet did not retreat in face of the criticism. He actively supported Henry C. Warmoth, the Republican Governor of Louisiana and a former Union officer. In May 1870, Warmoth named him adjutant general of the Louisiana State Militia. About one month later, he was named president of the newly organized New Orleans and Northeastern Railroad. On January 8, 1872, Longstreet was commissioned a major general in the state militia and assigned to the command of all militia and police forces in New Orleans. Shortly after, he resigned his posts as a collector of customs and as railroad president, followed in April by his position as adjutant general in the militia. Authors espousing the Lost Cause, a movement that glorified the Southern cause and denounced Reconstruction, attacked Longstreet's war career for years after his death. Modern authors trace that criticism to Longstreet's acceptance of the defeat and accommodations both with the Republican party and freed blacks. The attacks formally began on January 19, 1872, the anniversary of Lee's birth and less than two years after Lee died. Jubal Early, in a speech at Washington College, exonerated Lee for the defeat at Gettysburg. He accused Longstreet of attacking late on the second day and held him accountable for the debacle on the third. The following year, William Pendleton claimed in the same venue that Longstreet disobeyed an explicit order to attack at sunrise on July 2. The so called sunrise order was a fabrication. In April 1873, Longstreet dispatched a police force under Colonel Theodore W. DeKlyne to Colfax, Louisiana, to help the local government and its majority black supporters defend themselves against an insurrection by white supremacists. DeKlyne did not arrive until April 14, one day after the Colfax massacre. His men's task consisted mainly of burying blacks who had been killed and attempting to arrest the culprits. During protests of election irregularities in 1874, referred to as the Battle of Liberty Place, an armed force of 8,400 members of the anti Reconstructionist White League advanced on the State House in New Orleans, which was the capitol of Louisiana at the time, after Republican William Pitt Kellogg was declared the winner of a close and heavily disputed gubernatorial election. Longstreet commanded a force of 3,600 Metropolitan Police, city policemen, and African American militia troops, armed with two Gatling guns and a battery of artillery. He rode to meet the protesters but was pulled from his horse, shot by a spent bullet, and taken prisoner. The White League charged, causing many of Longstreet's men to flee or surrender. Total casualties amounted to 38 killed and 79 wounded. Federal troops sent by President Grant were required to restore order. Longstreet's use of armed black troops during the disturbances increased the denunciations by anti Reconstructionists. In 1875, Longstreet began to challenge the criticisms of his war record, demanding evidence from Pendleton and Lee's staff officers. By then, these charges alongside anger at him for his use of black troops in Louisiana had destroyed his reputation. Longstreet published a series of articles defending his war record. At the same time, he became popular with Northerners, who thought highly of his support for Reconstruction and praise for Grant. Throughout the 1880s and 1890s, Longstreet often gave speeches in the North, many of them in the presence of Union veterans, and was received favorably. A large ceremony took place in Atlanta in 1886 to mark the 25th anniversary of the attack on Fort Sumter. Longstreet was not invited, but he went anyway. He was embraced by Jefferson Davis, and a crowd cheered. In 1875 the Longstreet family left New Orleans with concerns over health and safety, returning to Gainesville, Georgia. By this time Louise had given birth to ten children, five of whom lived to adulthood. Longstreet continued to serve on the city school board and as an administrator of the University of Louisiana, later Tulane University. In March 1877, on one of his frequent trips to New Orleans on business, Longstreet converted to Catholicism and remained a devout believer until his death. Fr. Abram J. Ryan, author of "The Conquered Banner", encouraged Longstreet to convert, assuring him he would be welcomed with open arms if he came into the Church.

Кейінгі өмірі

Лонгстрит 1877–1881 жылдардағы Рутерфорд Б. Хейз әкімшілігі арқылы түрлі жұмысқа өтініш берді және қысқа мерзімге Әскери-теңіз күштерінің хатшысы лауазымына қарастырылды. Ол ішкі кірістерді жинау жөніндегі орынбасар және Гейнсвилл пошта басшысы болып қызмет етті. Лонгстриттің басты арманы – Джорджия штатының маршалы болу еді. Президент Хейс Лонгстритті Осман империясының резиденциялық министрі етіп тағайындады, ол 1880 жылдың 14 желтоқсанынан 1881 жылдың 29 сәуіріне дейін осы лауазымды атқарды. Лонгстрит Константинопольдегі қымбат тұрмысқа байланысты қиындықтарға тап болды. Ол отбасын әкеле алмады, ал одан күтілген әлеуметтік шаралар оны келгеннен гөрі нашар қаржылық жағдайда қалдырды. Оның танымал болған жалғыз жетістігі – сұлтан Абдул Хамид II-ні американдық археологтарға Осман территориясында зерттеу жүргізуге тыйым салудан бас тартуға көндіруі болды. Маршал лауазымы бос орынға ие болғаннан кейін, ол өз қалауынша қайта шақырылды, бұрын 60 күндік демалысқа шығып, Еуропаны аралап келді. Лонгстрит 1881 жылдан 1884 жылға дейін Джорджия штатының АҚШ маршалы қызметін атқарды, бірақ 1885 жылы Гровер Кливленд басшылығымен демократтардың қайтадан билікке келуі оның саяси мансабын аяқтады. Ол Гейнсвилл маңындағы фермаға жартылай зейнеткерлікке шықты, онда түйелер өсіріп, террасаланған жерге бау-бақшалар мен жүзімдіктер отырғызды, көршілері оны әзілде «Геттисберг» деп атады. 1889 жылдың 9 сәуірінде болған өрт оның үйін және көптеген мүліктерін, соның ішінде жеке құжаттары мен естеліктерін жойды. Сол желтоқсанда Луиза Лонгстрит қайтыс болды. Лонгстрит өзінің соғыстағы өнегесіне қатысты басқа конфедераттардың сынап-сөккен сөздерін «Манассастан Аппоматтокска дейін» атты естеліктерінде жоққа шығарды, бұл еңбек 1896 жылы жарық көрді. Пистон оның прозасын «көңілді, бірақ кейде қиын» деп сипаттайды. Кітапта Лонгстрит Азамат соғысының бірнеше офицерлерін мақтайды, бірақ көбінесе басқаларын, әсіресе соғыстан кейінгі қарсыластарын – Джубал Эрли мен Фитцхуг Лиді сынап-сөккен. Ол Лиге жеке құрмет сезімін білдіреді, бірақ кейде оның стратегиясын сынға алады. Пистон кітаптың сапасы ашу мен объективтіліктің жоқтығынан төмендегенін айтады. Бұл Лонгстриттің қарсыластарының пікірлерін өзгертуге көмектеспеді. Лонгстрит 1897 жылдан 1904 жылға дейін президенттер Уильям Маккинли мен Теодор Рузвельт кезінде Уэйд Хэмптон III-нің орнын басып, АҚШ темір жолдарының комиссары болып қызмет етті. 1897 жылы, 76 жасқа толғанда, Атлантадағы губернатордың резиденциясында өткен салтанатта Лонгстрит 34 жастағы кітапханашы Хелен Дортхқа үйленді. Лонгстриттің балалары бұл некеге жағымсыз қатысты, бірақ Хелен оның адал әйеліне айналып, оның өлімінен кейін оның мұрасын жақтады. Ол одан 58 жыл өмір сүрді және 1962 жылы қайтыс болды. 1898 жылы 77 жастағы Лонгстрит испан-американ соғысы кезінде Кубада АҚШ әскерлерін басқаруға ерікті түрде келісті. Лонгстриттің соңғы жылдары нашар денсаулық пен есту қабілетінің нашарлауымен сипатталды. 1902 жылы ол қатты ревматизмге шалдықты және бірнеше минуттан артық тұра алмады. 1903 жылдың қаңтарына қарай оның салмағы 200 фунттан 135 фунтқа дейін төмендеді. Оның оң көзіне қатерлі ісік пайда болды, ал желтоқсан айында оны емдеу үшін Чикагода рентген сәулесімен емдеді. Ол пневмонияға шалдықты және 1904 жылдың 2 қаңтарында Гейнсвиллде қайтыс болды. Лонгстриттің астында қызмет еткен епископ Бенджамин Джозеф Кейли оның жаназа намазын оқыды. Лонгстрит Гейнсвиллдегі Альта Виста зиратында жерленген. Ол көптеген қарсыластарынан ұзақ өмір сүрді және Азамат соғысынан 20-ғасырға дейін тірі қалған генералдардың санатында болды.

Longstreet applied for various jobs through the Rutherford B. Hayes administration of 1877–1881 and was briefly considered for Secretary of the Navy. He served briefly as deputy collector of internal revenue and as postmaster of Gainesville. Longstreet's chief ambition was to be U. S. Marshal of Georgia. President Hayes appointed Longstreet as his Minister Resident to the Ottoman Empire, a position he held from December 14, 1880 to April 29, 1881. Longstreet suffered from the high cost of living in Constantinople. It prevented him from bringing his family, and the entertainment that he was expected to provide left him financially worse off than when he arrived. His only known accomplishment was convincing Sultan Abdul Hamid II to reverse his position forbidding American archeologists from undertaking research in Ottoman territories. He was granted a 60 day leave to tour Europe before being recalled in accordance with his own desires after the marshal position became available. Longstreet served as a U. S. Marshal of Georgia from 1881 to 1884, but the return of a Democratic administration under Grover Cleveland in 1885 ended his political career and he went into semi retirement on a farm near Gainesville, where he raised turkeys and planted orchards and vineyards on terraced ground that his neighbors referred to jokingly as "Gettysburg". A devastating fire on April 9, 1889, destroyed his house and many of his possessions, including his personal papers and memorabilia. That December, Louise Longstreet died. Longstreet rebutted criticism of his war record from other Confederates in his memoirs, From Manassas to Appomattox, a labor of five years published in 1896. Piston describes the prose as "entertaining, if occasionally labored". In the book, Longstreet praises several Civil War officers but frequently disparages others, particularly his postwar detractors Jubal Early and Fitzhugh Lee. He expresses personal affection for Lee but is at times critical of his strategy. Piston argues that the quality of the book is diminished by bitterness and lack of objectivity. It did little to alter the views of Longstreet's opponents. Longstreet served from 1897 to 1904, under presidents William McKinley and Theodore Roosevelt, as U. S. Commissioner of Railroads, succeeding Wade Hampton III. In 1897, at the age of 76, in a ceremony at the governor's mansion in Atlanta, Longstreet married 34 year old librarian Helen Dortch. Although Longstreet's children reacted poorly to the marriage, Helen became a devoted wife and an avid supporter of his legacy after his death. She outlived him by 58 years, dying in 1962. In 1898, Longstreet, then 77, volunteered to lead U. S. troops in Cuba during the Spanish–American War. Longstreet's final years were marked by poor health and partial deafness. In 1902 he suffered from severe rheumatism and was unable to stand for more than a few minutes at a time. His weight diminished from 200 to 135 pounds by January 1903. Cancer developed in his right eye, and in December he had X ray therapy in Chicago to treat it. He contracted pneumonia and died in Gainesville on January 2, 1904. Bishop Benjamin Joseph Keiley, who had served under Longstreet, said his funeral Mass. Longstreet is buried in Alta Vista Cemetery in Gainesville. He outlived most of his detractors and was one of only a few general officers from the Civil War to live into the 20th century.

Тарихи беделі

1870 жылдары басталған және қайтыс болғаннан кейін де жалғасқан соғыстағы еңбегіне байланысты Лонгстрит қатал сынға ұшырады. Оның әйелі оны қорғау үшін Ли мен Лонгстрит: Жоғары толқын кезінде деген кітабын жариялады және «Оңтүстікке Федералдық жеңіс генерал Лонгстриттің кінәлі бағынбауының кездейсоқ салдары екеніне сендіруге құпия түрде үйретті» деді. 20 ғасырдың бірінші жартысында Фриман Лидің өмірбаянында Лонгстриттің сынауын басты назарда ұстады. 1863 жылғы 2 шілдедегі Геттисбург шайқасы туралы ол былай деп жазады: «Сол сәтте шайқас Лонгстриттің санасында шешілді, ол шайқас алаңынан бірнеше шақырым қашықтықтағы лагерінде Лидің ұзақ уақыттан бері қастерлеп келген стратегиялық шабуыл және тактикалық қорғаныс жоспарын қабылдамағанына ашуланып, жүрегі ауырып отырды». Лонгстриттің өмісін соншалықтай жайпақ деп сипаттады, «Ли оны бағынбағаны үшін неліктен тұтқындамады немесе әскери сотқа шақырмады деп жиі сұрайды». Фриман Лидің лейтенанттары: Команданы зерттеудегі пікірін өзгертті, онда Лонгстриттің «көзқарасы дұрыс емес, бірақ инстинктісі дұрыс болды. Ол бұйрықтарды орындау керек еді, бірақ бұйрық берілмеуі керек еді» деді. Вирджиниялық журналист және жазушы Клиффорд Доудей 1950-1960 жылдары Лонгстриттің қатал сынаушысы ретінде танымал болды. 1974 жылы Майкл Шаараның Геттисбург шайқасы туралы «Періштелер сарбазы» романы жарық көрді, ол Лонгстриттің естеліктеріне негізделген. 1993 жылы кітап «Геттисбург» фильміне бейімделді. Лонгстрит екеуінде де өте жағымды бейнеленген, бұл оның халықтың көзқарасындағы беделін едәуір жақсартты. «Құдай және генерал Лонгстрит» (1982) Лонгстритті «Лиге, жоғалған іске және Вирджиниялық ревизионистерге шабуыл жасау арқылы» жаңартты. 1993 жылы Верт Лонгстриттің жаңа өмірбаянын жариялады, онда оның нысаны «Солтүстік Вирджиния армиясындағы ең жақсы корпус командирі; шын мәнінде, ол екі жақтағы қақтығыстағы ең жақсы корпус командирі болды» делінген. Әскери тарихшы Ричард Л. Динардо былай деп жазды: «Лонгстриттің ең қатал сыншылары да оның ең жақсы штабты құрастырғанын мойындады және оның де-факто штаб бастығы, подполковник Г. Моксли Соррел, Конфедерациядағы ең жақсы штаб офицері болды». Лонгстриттің ұрыс алаңындағы қозғалыстарды басқаруды өз штабына жүктегенін атап өтіп, Динардо бұл оған шайқастар кезінде тиімді қарым-қатынас жасауға мүмкіндік берді деп санайды. Дегенмен, ол Солтүстікпен ынтымақтастыққа дайындығы, қаралардың дауыс беру құқығын қолдауы және ақ нәсілшілдік бүліктерді басу үшін қара нәсілді жартылай әскерді басқарудағы батылдығы үшін мақталады.

Longstreet was subject to vigorous attacks over his war record beginning in the 1870s and continuing after his death. His widow published Lee and Longstreet at High Tide in his defense and stated that "the South was seditiously taught to believe that the Federal Victory was wholly the fortuitous outcome of the culpable disobedience of General Longstreet". In the first half of the 20th century, Freeman kept criticism of Longstreet foremost in Civil War scholarship in his biography of Lee. Speaking of Gettysburg on July 2, 1863, he writes: "The battle was being decided at that very hour in the mind of Longstreet, who at his camp, a few miles away, was eating his heart away in sullen resentment that Lee had rejected his long cherished plan of a strategic offensive and a tactical defensive." He called Longstreet's performance so sluggish that "it has often been asked why Lee did not arrest him for insubordination or order him before a court martial". Freeman moderated his views in his later Lee's Lieutenants: a Study in Command, where he states that Longstreet's "attitude was wrong but his instinct was correct. He should have obeyed orders, but the order should not have been given." Clifford Dowdey, a Virginia newspaperman and novelist, was noted for his severe criticism of Longstreet in the 1950s and 1960s. In 1974, Michael Shaara's novel The Killer Angels about the Battle of Gettysburg was published, based in part on Longstreet's memoirs. In 1993 the book was adapted into a film, Gettysburg. Longstreet is depicted very favorably in both, significantly improving his standing in popular imagination. God and General Longstreet (1982) also upgraded Longstreet "through an attack on Lee, the Lost Cause, and the Virginia revisionists". In 1993, Wert published a new Longstreet biography, stating that his subject was "the finest corps commander in the Army of Northern Virginia; in fact, he was arguably the best corps commander in the conflict on either side." Military historian Richard L. DiNardo wrote: "Even Longstreet's most virulent critics have conceded that he put together the best staff employed by any commander, and that his de facto chief of staff, Lieutenant Colonel G. Moxley Sorrel, was the best staff officer in the Confederacy." Noting Longstreet's delegation of control of battlefield movements to his staff, DiNardo argues that this allowed him to communicate more effectively during battles. Nevertheless, he has been commended for his willingness to work with the North, support for black voting rights, and bravery in leading a partially black militia to suppress a white supremacist insurrection.

Ескерткіштер

Лонгстритті оның туған қаласы Гейнсвиллде, Джорджия штатында, Лонгстрит көпірі арқылы еске алады. Бұл АҚШ-тың 129-шы бағдарламалық жолының Чаттахучи өзенін кесіп өтетін бөлігі (кейін Сидни Ланьер көлі құру үшін бөгеттелген) және Конфедерацияның Біріккен қыздарының Лонгстрит бөлімшесі. 1998 жылы Геттисбург ұлттық әскери паркінде орнатылған соңғы ескерткіштердің бірі Лонгстритке арналды: мүсінші Гэри Кастелдің жасаған ат мүсіні. Ол өзінің Hero атты атымен Питцер Вудс орманындағы ағаштардың арасында, майданды көріп тұратын биік тұғырларда орналасқан көптеген генералдардан өзгеше бейнеленген.

Танымал мәдениетте

Лонгстрит – Бен Эймс Уильямстың, оның ұрпақтарының бірі, екі романындағы екінші дәрежелі кейіпкер: «Бөлінген үй» (1947) және «Жеңілмегендер» (1953). Ол 1940 жылғы «Санта-Фе жолы» фильмінде актер Фрэнк Уилкокс ойнаған кадет рөлінде көрінеді. Лонгстрит Майкл Шаараның Пулитцер сыйлығына ие болған «Қойшы періштелер» романында және Том Беренгер сомдаған «Геттисбург» фильмінде маңызды рөлде ойнайды. Ол сондай-ақ Шаараның ұлы Джефф Шаараның «Құдайлар мен генералдар» романында да кездеседі, бұл роман оның әкесінің романына преквел болып табылады және Геттисбург шайқасынан бұрынғы Шығыс майданына арналған. 2003 жылғы «Құдайлар мен генералдар» фильмінде Брюс Бокслайтнер оны екінші пландағы кейіпкер ретінде бейнелейді.

Мамандандырылған зерттеулер

Каллиан, Дэвид Л. "Не қаһарман, не жауыз: Джеймс Лонгстриттің Геттисбург шайқасындағы іс-әрекетін қайта қарастыру". "Геттисбург журналы", 26-шы нөмір, 2002 жылғы қаңтар.

Негізгі дереккөздер

Алғаш рет 1896 жылы Дж. Б. Липпинкотт және Ко. басылымынан шықты.