Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Конфедеративтік мемлекеттер армиясының генералы (1824–1863)
Конфедеративтік мемлекеттер армиясының генералы
Confederate States Army general (1824–1863)
the Confederate general
Томас Джонатан "Стоунволл" Джексон (21 қаңтар 1824 – 10 мамыр 1863) – Америка Азамат соғысы кезінде Конфедеративтік мемлекеттер армиясындағы генерал-офицер. Ол өліміне дейін соғыстың Шығыс театрындағы дерлік барлық әскери қақтығыстарында маңызды рөл атқарды. Әскери тарихшылар оны АҚШ тарихындағы ең дарынды тактикалық қолбасшылардың бірі деп есептейді. Бұрын Виргинияның (қазіргі Батыс Виргиния) бір бөлігі болған жерде дүниеге келген Джексон 1846 жылы АҚШ Әскери академиясын бітірді. Мексика-Америка соғысы кезінде АҚШ армиясында қызмет етіп, Чапультепек шайқасында көзге түсті. 1851 жылдан 1861 жылға дейін Вирджиния әскери институтында оқытушы болып жұмыс істеді. 1861 жылдың мамыр айында Форт-Самтер шайқасынан кейін Вирджиния АҚШ-тан бөлініп шыққанда, Джексон Конфедеративтік мемлекеттер армиясына қосылды. Ол шілдедегі Булл-Ран шайқасының бірінші кезеңінде бригадаға қолбасшылық етіп, маңызды күштермен көмектесіп, қарсыластардың күшті шабуылын тойтарды. Осыдан кейін Барнард Эллиотт Би-младший оны "тасқабал" деді, бұл оның есімді сақтап қалған лақап аты болды. Келесі екі жылда ол түрлі әскери операцияларда өте табысты болды. 1863 жылдың 2 мамырында Джексон Конфедерациялық күзетшілердің оғынан жарақат алды. Ол сол қолын жоғалтты. Жағдайы нашарлағаннан кейін, сегіз күннен соң пневмониядан қайтыс болды. Оның өлімі Конфедерация үшін ауыр соққы болды. Джексонның өлімінен кейін оның әскери ерліктері туралы аңыздар пайда болды, ол "Жоғалған себеп" деп аталатын тарихи емес идеологияның маңызды бөлігіне айналды.
Thomas Jonathan "Stonewall" Jackson (January 21, 1824 – May 10, 1863) was a general officer in the Confederate States Army during the American Civil War. He played a prominent role in nearly all military engagements in the Eastern theater of the war until his death. Military historians regard him as one of the most gifted tactical commanders in U. S. history. Born in what was then part of Virginia (now in West Virginia), Jackson received an appointment to the United States Military Academy, graduating in the class of 1846. He served in the United States Army during the Mexican–American War, distinguishing himself at the Battle of Chapultepec. From 1851 to 1861, he taught at the Virginia Military Institute. When Virginia seceded from the United States in May 1861 after the Battle of Fort Sumter, Jackson joined the Confederate States Army. He distinguished himself commanding a brigade at the First Battle of Bull Run in July, providing crucial reinforcements and beating back a fierce Union assault. Thus Barnard Elliott Bee Jr. compared him to a "stone wall", which became his enduring nickname. He performed exceptionally well in various campaigns over the next two years. On May 2, 1863, Jackson was accidentally shot by Confederate pickets. He lost his left arm to amputation. Weakened by his wounds, he died of pneumonia eight days later. His death proved a severe setback for the Confederacy. After Jackson's death, his military exploits developed a legendary quality, becoming an important element of the pseudohistorical ideology of the "Lost Cause".
Шығу тегі
Томас Джонатан Джексон Джон Джексонның (1715/1719–1801) және Элизабет Камминстің (сонымен қатар Элизабет Комингс және Элизабет Идлс деп те белгілі) (1723–1828) шөбересі болды. Джон Джексон Ирландияның Лондондерри графтығының Колерайн қаласынан шыққан ирланд протестанты еді. Лондон қаласында тұрып жатқанда, 170 фунт стерлинг ұрлағандығы үшін өлім жазасына кесілді; Олд-Бейли сотының судьясы оны жеті жылға мәжбүрлі түрде жұмыс істеуге жіберді. Лондон қаласында туған, шамамен 2 метр биіктігіндегі, мықты денелі, сары шашты Элизабет те, басқа бір істе 19 дана күміс, әшекейлер және қымбат тігіс ұрлағандығы үшін қылмыскер деп танылды және оған да ұқсас жаза тағайындалды. Олар екеуі де 1749 жылдың мамыр айында 150 тұтқынмен Лондоннан шыққан «Личфилд» сауда кемесімен тасымалданды. Джон мен Элизабет кемеде танысып, кеме Мэриленд штатының Аннаполис қаласына жеткен кезде бір-біріне ғашық болды. Олар Мэриленд штатының әртүрлі аймақтарында борыштарын өтеуге жіберілгенімен, 1755 жылдың шілдесінде үйленді. 1758 жылы отбасы Блю-Ридж таулары арқылы батысқа қарай Вирджиния штатының Мурфилд қаласына (қазіргі Батыс Вирджиния) жақын жерге қоныстанды. 1770 жылы олар одан да батысқа қарай Тигарт аңғарына көшті. Олар қазіргі Бакханнон қаласының маңындағы кең байырғы егістік жерлерді сатып ала бастады, оның ішінде Элизабеттің атына 3000 акр (12 км²) жер кірді. Джон және оның екі жасөспірім ұлы Америка Тәуелсіздік соғысына ерте қатысты, 1780 жылдың 7 қазанында Кингс-Маунтин шайқасында шайқасты; Джон соғысты капитан шенімен аяқтады және 1787 жылдан кейін Вирджиния жасағының лейтенанты болып қызмет етті. Ерлер армияда болғанда, Элизабет олардың үйін үнді шабуылдарынан қашқандарға пана боларлық «Джексон форты» деп айналдырды. Джон мен Элизабеттің сегіз баласы болды. Олардың екінші ұлы Эдвард Джексон (1759–1828) болды, ал Эдвардтың үшінші ұлы Томасқа әке болған Джонатан Джексон еді. Джонатанның анасы 1796 жылдың 17 сәуірінде қайтыс болды. Үш жылдан кейін, 1799 жылдың 13 қазанында оның әкесі Элизабет Ветэрхольтқа үйленді, және олардың тағы тоғыз баласы болды.
Thomas Jonathan Jackson was a great grandson of John Jackson (1715/1719–1801) and Elizabeth Cummins (also known as Elizabeth Comings and Elizabeth Needles) (1723–1828). John Jackson was an Irish Protestant from Coleraine, County Londonderry, Ireland. While living in London, England, he was convicted of the capital crime of larceny for stealing £170; the judge at the Old Bailey sentenced him to seven years penal transportation. Elizabeth, a strong, blonde woman almost 6 feet (2 m) tall, born in London, was also convicted of felony larceny in an unrelated case for stealing 19 pieces of silver, jewelry, and fine lace, and received a similar sentence. They both were transported on the merchant ship Litchfield, which departed London in May 1749 with 150 convicts. John and Elizabeth met on board and were in love by the time the ship arrived at Annapolis, Maryland. Although they were sent to different locations in Maryland for their bond service, the couple married in July 1755. The family migrated west across the Blue Ridge Mountains to settle near Moorefield, Virginia (now West Virginia) in 1758. In 1770, they moved farther west to the Tygart Valley. They began to acquire large parcels of virgin farming land near the present day town of Buckhannon, including 3,000 acres (12 km2) in Elizabeth's name. John and his two teenage sons were early recruits for the American Revolutionary War, fighting in the Battle of Kings Mountain on October 7, 1780; John finished the war as captain and served as a lieutenant of the Virginia militia after 1787. While the men were in the Army, Elizabeth converted their home to a haven, "Jackson's Fort", for refugees from Indian attacks. John and Elizabeth had eight children. Their second son was Edward Jackson (1759–1828), and Edward's third son was Jonathan Jackson, Thomas's father. Jonathan's mother died on April 17, 1796. Three years later, on October 13, 1799, his father married Elizabeth Wetherholt, and they had nine more children.
Ерте балалық шағы
Томас Джексон 1824 жылғы 21 қаңтарда Вирджиния штатының Харрисон округіне қарасты Кларксбург қаласында дүниеге келді. Ол Джулия Беквитт (туған тегі Нейл) Джексонның (1798–1831) және Джонатан Джексонның (1790–1826), адвокаттың үшінші баласы болды. Джексонның екі ата-анасы да Вирджинияда туған. Томас туған кезде отбасында екі кішкентай баласы болған. Ол анасының әкесінің құрметіне аталған. Джексонның нақты туған жері туралы пікірталас бар. Паркерсбургтегі су тасқынына қарсы тұрғызылған қабырғадағы тарихи белгіде оның анасы сол жерде тұратын ата-анасына қонаққа келген кезде, сол жердегі шатырлы үйдің ішінде туғаны айтылады. Жазбаларда Джексонның бала кезінде "Нағыз макарон" деп аталғаны көрсетілген, бірақ осы лақаптың шығу тегі және оның шын мәнінде болғандығы белгісіз. 1826 жылғы 6 наурызда Томастың әпкесі Элизабет (алты жаста) қызбадан қайтыс болды, ал екі жасар Томас оның жанында болды. Оның әкесі де 1827 жылғы 26 наурызда қызын күтіп емдегеннен кейін қызбадан қайтыс болды. Джексонның анасы оның әпкесі Лора Эннді әкесі қайтыс болған күні дүниеге әкелді. Осылайша Джулия Джексон 28 жасында жесір қалды және көп қарызбен және үш кішкентай баламен (жаңа туған баласы да бар) қалды. Ол қарыздарын өтеу үшін отбасылық мүлікті сатты. Ол туыстарының қайырымдылығын қабылдамай, бір бөлмелі шағын үйді жалға алды. Джулия тігіншілікпен айналысып, жеке мектеп ашып, үш баласын шамамен төрт жыл бойы асырады. 1830 жылы Джулия Нил Джексон достарының қарсылығына қарамастан қайтадан тұрмысқа шықты. Оның жаңа күйеуі, капитан Блейк Вудсон, адвокат, өгей балаларын ұнатпады. Джулияның үлкен ұлы Уоррен Паркерсбургке жақын жердегі ағасы Альфред Нилге көшіп кетті және он алты жасында ол Апшур округінде мұғалім болып жұмысқа орналасты. Джулия Файетт округіне қалған екі баласы Томас және Лорамен көшіп келді. Джулияның денсаулығы нашарлап, балаларды күту оның күшіне ауыр тиді, сондықтан ол оларды әжесі Джексонға Льюис округіне, Уэстоннан солтүстікке қарай шамамен төрт шақырым жердегі үйіне алып кетуге рұқсат берді. Ол әжесінің ұлдарының біреуін Файетт округіне балаларды күтуге жіберді. Ол келгенде, сапарының мақсаты ашылып, балалар арасында қыжылдасу болды. Алты жасар Томас жақын жердегі орманға қашып, түнге дейін үйге қайтпады. Бір-екі күн бойы көндіруден және көптеген сыйлықтардан кейін, ағасы анасының көмегімен оларды бірнеше күндік сапарға шығаруға көндірді. Олар баратын жерлеріне жеткенде, олар мейірімді әжесінің, екі бойжеткен әйелдің және бірнеше үйленбеген ағаларының сүйіктілеріне айналды, олардың барлығы да мейірімділіктерімен және отбасылық байланыстарымен танымал болды. Томас пен Лораның барлық қалаулары орындалды, бұл оларды әлсіз етуге жеткілікті болды. 1835 жылдың тамызында Томас пен Лораның әжесі қайтыс болды. Келесі жылы Томастың жартылай інісі Уильям Уирт Вудсон дүниеге келгеннен кейін Джулия асқынулар салдарынан қайтыс болды, үш үлкен баласын жетім қалдырды. Джулия қазіргі Анстед, Батыс Вирджинияның қалалық шекараларындағы Файетт округіне қарасты Джеймс өзені мен Канава автожолы бойындағы Вестлейк зиратында қолдан жасалған табытқа қойылған белгісіз қабірге жерленді.
Thomas Jackson was born in the town of Clarksburg, Harrison County, Virginia, on January 21, 1824. He was the third child of Julia Beckwith (née Neale) Jackson (1798–1831) and Jonathan Jackson (1790–1826), an attorney. Both of Jackson's parents were natives of Virginia. The family already had two young children and were living in Clarksburg, in what is now West Virginia, when Thomas was born. He was named for his maternal grandfather. There is some dispute about the actual location of Jackson's birth. A historical marker on the floodwall in Parkersburg, West Virginia, claims that he was born in a cabin near that spot when his mother was visiting her parents who lived there. There are writings which indicate that in Jackson's early childhood, he was called "The Real Macaroni", though the origin of the nickname and whether it really existed are unclear. Thomas's sister Elizabeth (age six) died of typhoid fever on March 6, 1826, with two year old Thomas at her bedside. His father also died of a typhoid fever on March 26, 1827, after nursing his daughter. Jackson's mother gave birth to his sister Laura Ann the day after Jackson's father died. Julia Jackson thus was widowed at 28 and was left with much debt and three young children (including the newborn). She sold the family's possessions to pay the debts. She declined family charity and moved into a small rented one room house. Julia took in sewing and opened a private school to support herself and her three young children for about four years. In 1830, Julia Neale Jackson remarried, against the wishes of her friends. Her new husband, Captain Blake B. Woodson, an attorney, did not like his stepchildren. Warren, Julia's eldest son, moved to live with his uncle Alfred Neale near Parkersburg, and at the age of sixteen, he was hired to teach in Upshur County. Julia moved to Fayette County with her other two children, Thomas and Laura. Julia remained in such poor health, and caring for the children was such a strain on her strength, that she agreed to let their Grandmother Jackson take them to her home in Lewis County, about four miles north of Weston, where she lived with her unmarried daughters and sons. One of these sons was sent to Fayette County to care for the children by the grandmother. When he arrived and the purpose of his visit was revealed, there was quite a commotion among the children, who were very reluctant to leave their mother. Thomas, now six years old, slipped away to the nearby woods, where he hid, only returning to the house at nightfall. After a day or two of coaxing and numerous bribes, the uncle finally persuaded the children to make the trip, which took several days, with the help of their mother. When they arrived at their destination, they became the pets of an indulgent grandmother, two maiden aunts, and several bachelor uncles, all of whom were known for their great kindness of heart and strong family attachment. Thomas and Laura were indulged in every way, and to an extent well calculated to spoil them. In August 1835, Thomas and Laura's grandmother died. The following year, after giving birth to Thomas's half brother Willam Wirt Woodson, Julia died of complications, leaving her three older children orphaned. Julia was buried in an unmarked grave in a homemade coffin in Westlake Cemetery along the James River and Kanawha Turnpike in Fayette County within the corporate limits of present day Ansted, West Virginia.
Джексонның диірменінде жұмыс істеу және оқыту
Анасының денсаулығы нашарлай бергендіктен, Джексон мен оның әпкесі Лора Энн Джексонның Милл қаласында (қазіргі Уэстонның жанында) топырақ ұнтағын өндіретін диірмені бар Қаминс Джексонмен бірге тұруға жіберілді. Олардың үлкен ағасы Уоррен анасының туыстарымен бірге тұрып, кейіннен 1841 жылы жиырма жасында туберкулезден қайтыс болды. Томас пен Лора Энн 1831 жылы қарашада анасының қасында болу үшін Джексонның Миллден қайтып келді. Олар ажырамас бұрын төрт жыл бірге Миллде болды. Лора Энн анасының отбасында, ал Томас әкесінің сіңлісі Полли және оның күйеуі Айзек Брейкпен Кларксбургтен төрт шақырым жердегі фермада тұруға жіберілді. Томас Брейкпен жат адам сияқты қарым-қатынаста болды және бір жылдан астам уақыт бойы сөздермен қиналып, отбасынан қашып кетті. Кларксбургтегі туысы оны Полли әпкесіне қайта оралуға шақырғанда, ол: "Бәлкім, оралу керек шығар, анам, бірақ мен бармаймын", - деп жауап берді. Ол таулы дала арқылы он сегіз шақырым жаяу жүріп, Джексон Миллге жетті, онда оны ағайындары жылы қарсы алды және ол келесі жеті жыл бойы сол жерде тұрды. Камминс Джексон Томасты қатаң тәрбиеледі, ал Томас Камминсті мектеп мұғалімі ретінде құрметтеді. Джексон фермада көмектесіп, қой бағушының көмегімен қой бақты, өгіздерді тізгіндейтін, бидай мен жүгері жинауға көмектесті. Білім алу оңай болмады, бірақ ол мүмкіндігі болғанда мектепке барды. Джексонның білімінің көп бөлігін өзі үйренді. Бірде ол ағасының құлымен келісім жасады, ол оған оқу сабақтары үшін қарағай түйіндерін береді; Томас сол түйіндердің жарығымен қарыз алған кітаптарды түнде оқитын. Вирджиния заңы құлға, бостандыққа шыққан қара немесе мулатқа оқу мен жазуды үйретуге тыйым салды; бірақ Джексон, өзі уәде бергендей, құлды жасырын үйретті. Сауатты болған соң, жас құл Жерасты теміржолы арқылы Канадаға қашып кетті. Джексон Миллдегі соңғы жылдары Томас мектеп мұғалімі болып жұмыс істеді.
As their mother's health continued to fail, Jackson and his sister Laura Ann were sent to live with their half uncle, Cummins Jackson, who owned a grist mill in Jackson's Mill (near present day Weston in Lewis County in central West Virginia). Their older brother, Warren, went to live with other relatives on his mother's side of the family, but he later died of tuberculosis in 1841 at the age of twenty. Thomas and Laura Ann returned from Jackson's Mill in November 1831 to be at their dying mother's bedside. They spent four years together at the Mill before being separated—Laura Ann was sent to live with her mother's family, Thomas to live with his Aunt Polly (his father's sister) and her husband, Isaac Brake, on a farm four miles from Clarksburg. Thomas was treated by Brake as an outsider and, having suffered verbal abuse for over a year, ran away from the family. When his cousin in Clarksburg urged him to return to Aunt Polly's, he replied, "Maybe I ought to, ma'am, but I am not going to." He walked eighteen miles through mountain wilderness to Jackson's Mill, where he was welcomed by his uncles and he remained there for the following seven years. Cummins Jackson was strict with Thomas, who looked up to Cummins as a schoolteacher. Jackson helped around the farm, tending sheep with the assistance of a sheepdog, driving teams of oxen and helping harvest wheat and corn. Formal education was not easily obtained, but he attended school when and where he could. Much of Jackson's education was self taught. He once made a deal with one of his uncle's slaves to provide him with pine knots in exchange for reading lessons; Thomas would stay up at night reading borrowed books by the light of those burning pine knots. Virginia law forbade teaching a slave, free black or mulatto to read or write; nevertheless, Jackson secretly taught the slave, as he had promised. Once literate, the young slave fled to Canada via the Underground Railroad. In his later years at Jackson's Mill, Thomas served as a schoolteacher.
Ағасы - қарындасы .
Азамат соғысын кейде "бауыр бауырға қарсы" деп атайды, бірақ Джексон отбасының жағдайында бұл бауырдың қарындасына қарсы соғысы еді. Лаура Джексон Арнольд Азамат соғысына дейін ағасы Томаспен тығыз қарым-қатынаста болды. Соғыс жақындағанда, ол Харрисон округіндегі белгілі бір даулы ахуалда адал Одақ жақтасы болды. Ол өзінің нанымында соншалықты бекем болғандықтан, Томастың қазасын естігенде ара-жіберілген сезімдерге ие болды. Бір Одақ офицері жаңалықты естігенде ол ренжігендей көрінді деді, бірақ оның Одаққа деген адалдығы отбасылық байланыстардан артық болды. Бір хатында ол Лаураның "оның бүлікші әскерде жетекші болғанынан гөрі өлгенін білгенді артық жақсы көретінін" айтқанын жазды. Оның Одаққа деген сезімі кейін күйеуі Джонатан Арнольдтан да алыстатты.
The Civil War has sometimes been referred to as a war of "brother against brother", but in the case of the Jackson family, it was brother against sister. Laura Jackson Arnold was close to her brother Thomas until the Civil War period. As the war loomed, she became a staunch Unionist in a somewhat divided Harrison County. She was so strident in her beliefs that she expressed mixed feelings upon hearing of Thomas's death. One Union officer said that she seemed depressed at hearing the news, but her Unionism was stronger than her family bonds. In a letter, he wrote that Laura had said that she "would rather know that he was dead than to have him a leader in the rebel army". Her Union sentiment also estranged her later from her husband, Jonathan Arnold.
Батыс нүктесі
1842 жылы Джексон Нью-Йорк штатының Вест-Пойнт қаласындағы АҚШ Әскери академиясына қабылданды. Оның білімі жеткіліксіз болғандықтан, кіру емтихандарына дайындалуы қиын болды және ол сыныбының соңғы орындарынан оқуын бастады. Өмірінің барысында оны сипаттаған жанкештілік пен табандылықты көрсетіп, академиядағы ең көп еңбек ететін курсанттардың біріне айналды және академиялық көрсеткіштері бойынша үнемі жоғарылады. Джексон 1846 жылғы түлектердің арасында 59 студенттің ішінде 17-орынды иеленді. Кейін генерал Дэниел Харви Хилл Вест-Пойнттағы Джексонның сыныптастарының оның туралы: "Егер оқу бағдарламасы бір жылға созылғанда, ол сыныбын аяқтағанда алдыңғы қатарда болар еді" деген сөздерін еске алды.
In 1842, Jackson was accepted to the United States Military Academy at West Point, New York. Because of his inadequate schooling, he had difficulty with the entrance examinations and began his studies at the bottom of his class. Displaying a dogged determination that was to characterize his life, he became one of the hardest working cadets in the academy, and moved steadily up the academic rankings. Jackson graduated 17th out of 59 students in the Class of 1846. General Daniel Harvey Hill later remembered that Jackson's peers at West Point had said of Jackson, "If the course had been one year longer he would have graduated at the head of his class".
АҚШ әскері мен Мексика соғысы
Джексон АҚШ армиясындағы карьерасын 1-ші АҚШ артиллерия полкінің K ротасында екінші лейтенант ретінде бастады. Оның бөлімшесі Пенсильвания арқылы, Огайо және Миссисипи өзендерімен Нью-Орлеанға жетті, содан кейін әскерлер Техас штатындағы Пойнт-Изабельге бағытталды. Одан олар Мексика-Америка соғысына жіберілді. Джексонның бөлімшесіне генерал Тейлорға есеп беруге және Матаморос пен Камарго арқылы Монтерейге, содан кейін Сальтильоға дереу жол тарту бұйрығы берілді. Буэна-Виста шайқасынан бұрын лейтенант Джексонның бөлімшесі генерал Тейлордың армиясынан шығарылып, Рио-Гранде өзенінің сағасына қарай марш жасауға және Веракрусқа ауыстырылуға бұйрық алды. Ол Веракрус қоршауында және Контрерас, Чапультепек және Мехико шайқастарында қызмет етті, соңында екі рет арнайы дәрежеге көтеріліп, тұрақты армиядағы бірінші лейтенант шеніне ие болды. Джексон Роберт Лимен алғаш рет Мексикада кездесті. 1847 жылдың 13 қыркүйегінде Чапультепек шайқасында ол әскерін кері шегіндіру туралы "жаман бұйрық" деп есептеген нәрседен бас тартты. Жоғарғы бағыныштылығының қарсылығына тап болған ол өзінің шешімін түсіндіріп, шегінудің артиллериялық дуэльді жалғастырудан қауіптірек екенін мәлімдеді. Оның болжамы дұрыс болды және резервтік бригада Джексонның ұсынған артықшылығын пайдалана алды. Осы мінез-құлықтың күшін көрсетуге қарастыратын, ол Мексика билігі АҚШ күштері талап еткен мерзімде Мехиконы тапсыра алмағандықтан, "жаман бұйрық" деп есептеген кезде азаматтардың көпшілігіне артиллериялық оқтармен шабуыл жасады. Бұл оқиға және кейін Мексика армиясына қарсы агрессивті әрекеттері оған майордың арнайы дәрежесіне дейін жоғарылатуға әкелді. Оның бастығы майор Уильям Х. Френч болды. Джексон мен Френч жиі келіспейтін және бір-біріне көптеген шағымдар жасаған. Джексон Флоридада бір жылдан кем уақыт болды.
Jackson began his United States Army career as a second lieutenant in Company K of the 1st U. S. Artillery Regiment. His unit proceeded through Pennsylvania, down the Ohio and Mississippi Rivers to New Orleans, and from there the troops embarked for Point Isabel, Texas. From there, they were sent to fight in the Mexican–American War. Jackson's unit was directed to report to General Taylor and proceed immediately via Matamoros and Camargo to Monterey and then to Saltillo. Prior to the Battle of Buena Vista, Lieutenant Jackson's unit was ordered to withdraw from General Taylor's army and march to the mouth of the Rio Grande, where they would be transferred to Veracruz. He served at the Siege of Veracruz and the battles of Contreras, Chapultepec, and Mexico City, eventually earning two brevet promotions, and the regular army rank of first lieutenant. It was in Mexico that Jackson first met Robert E. Lee. During the Battle of Chapultepec on September 13, 1847, he refused what he felt was a "bad order" to withdraw his troops. Confronted by his superior, he explained his rationale, claiming withdrawal was more hazardous than continuing his overmatched artillery duel. His judgment proved correct, and a relieving brigade was able to exploit the advantage Jackson had broached. In contrast to this display of strength of character, he obeyed what he also felt was a "bad order" when he raked a civilian throng with artillery fire after the Mexican authorities failed to surrender Mexico City at the hour demanded by the U. S. forces. The former episode, and later aggressive action against the retreating Mexican army, earned him field promotion to the brevet rank of major. His commanding officer was Major William H. French. Jackson and French disagreed often, and filed numerous complaints against each other. Jackson stayed in Florida less than a year.
Лексингтон және Вирджиния әскери институты
1851 жылдың көктемінде Джексон Вирджиния әскери институтында (VMI) жаңадан құрылған оқытушылық лауазымды қабылдады. Ол табиғат және тәжірибелік философия, яғни физика профессоры және артиллерия бойынша инструктор болды. Оның студенттері оны ұнатпай, "Том Фул" деп атады, оның "жартылай солдат, жартылай дін қызметшісі мартинет полковнигінен артық бола алмайды" деп ойлады. Джексон дәрістерін жаттап алып, сосын сыныпқа айтып беретін. Көмек сұраған студенттерге бұрынғыдай түсіндірме берілді. Егер студент екінші рет көмек сұраса, Джексон сол түсіндірмені баяу және анықтап қайталап беретін. 1856 жылы бітiрушiлер тобы Джексонды лауазымынан алуға тырысты. VMI-дің негізін қалаушы және оның алғашқы екі оқытушысының бірі Джон Томас Льюис Престон болды. Престонның екінші әйелі Маргарет Джункин Престон, Джексонның бірінші әйелі Элинордың қарындасы еді. VMI факультетінде бірге жұмыс істеуден басқа, Престон Джексонмен сенбілік мектепте сабақ берді және Азамат соғысы кезінде оның штабында қызмет етті.
In the spring of 1851, Jackson accepted a newly created teaching position at the Virginia Military Institute (VMI). He became Professor of Natural and Experimental Philosophy, or Physics, and Instructor of Artillery. Jackson was disliked as a teacher, with his students nicknaming him "Tom Fool", believing that Jackson "could never be anything more than a martinet colonel, half soldier and half preacher". He memorized his lectures and then recited them to the class. Students who came to ask for help were given the same explanation as before. If a student asked for help a second time, Jackson simply repeated the explanation slower and more deliberately. In 1856, a group of alumni attempted to have Jackson removed from his position. The founder of VMI and one of its first two faculty members was John Thomas Lewis Preston. Preston's second wife, Margaret Junkin Preston, was the sister of Jackson's first wife, Elinor. In addition to working together on the VMI faculty, Preston taught Sunday School with Jackson and served on his staff during the Civil War.
Құлдық
Джексонды Лексингтонның ақ тұрғындары танымады, оның орнына қаладағы көптеген африкалық американдықтар – құлдар мен бос қаралар оны білді. 1855 жылы ол пресвитериан шіркеуінде қаралар үшін жексенбілік мектеп ұйымдастырды. Оның екінші әйелі Мэри Анна Джексон да оқытуға қатысты, себебі «ол менің еңбегімді түсті балаларға жұмсауды қалады, өйткені білімсіз африкалық нәсілді көтеру үшін Ізгі хабардың күшті күші оларға тиюі маңыздырақ және пайдалы деп сенді». Пастор, доктор Уильям Спотсвуд Уайт, Джексон мен оның жексенбі күнгі шәкірттері арасындағы қарым-қатынасты былай сипаттады: «Ол олардың діни тәрбиесінде керемет табысқа жетті. Оның тәртібі жүйелі және қатаң болғанмен, өте мейірімді еді. Оның қызметшілері оны ағасы немесе әкесі сияқты құрметтеді және жақсы көрді. Ол шын мәнінде қаралардың досы еді». Ол шәкірттерін есімдерімен атады, ал олар оны «Марс Майор» деп атады. 1850 жылдардың соңында Джексонның алты құлы болды. Үшеуі (Хетти, Сайрус және Джордж – анасы мен екі жасөспірім ұлы) Мэри Анна Джексонға үйленген кезде қалың малдың бір бөлігі ретінде алынған. Алберт атты тағы бір құл Джексоннан оны сатып алып, бостандық үшін жұмыс істеуге рұқсат беруін өтінді; ол Лексингтон қонақүйлерінің бірінде официант болып жұмыс істеді, ал Джексон оны VMI-ге жалға берді. Эми де Джексоннан оны құл саудасынан сатып алуын өтінді және ол отбасыға аспазшы және үй шаруашылығын жүргізуші болып қызмет етті. Алтыншысы, Эмма, үйренуде қиындықтары бар төрт жасар жетім еді, Джексон оны қарт әйелден қабылдап, екінші әйелі Мэри Аннаға үйге келгеніне сыйлық ретінде тапсырды. Джексонды Чанселлсвиллде атқаннан кейін, «Жим Льюис» атты құл Джексонның өліміне дейін кішкентай үйде оның қасында болды. Мэри Анна Джексон 1895 жылғы естеліктерінде былай деді: «Біздің қызметшілеріміз өз қожайындарының қатаң басшылығы мен шектеуінен айырылып, сол кездегі жағдайдың әсерінен олардың хал-ахуалы нашарлағандықтан, оларды тұрақты тұрғындар арасында жақсы үйлерге орналастыруды дұрыс деп ойладым». Джеймс Робертсон Джексонның құлдыққа қатысты көзқарасын былай сипаттады:
Jackson was not known to the white inhabitants of Lexington, instead mostly being known by many of the African Americans in town, both slaves and free blacks. In 1855, he organized Sunday School classes for blacks at the Presbyterian Church. His second wife, Mary Anna Jackson, taught with Jackson, as "he preferred that my labors should be given to the colored children, believing that it was more important and useful to put the strong hand of the Gospel under the ignorant African race, to lift them up". The pastor, Dr. William Spottswood White, described the relationship between Jackson and his Sunday afternoon students: "In their religious instruction he succeeded wonderfully. His discipline was systematic and firm, but very kind. His servants reverenced and loved him, as they would have done a brother or father. He was emphatically the black man's friend." He addressed his students by name and they referred to him as "Marse Major". Jackson owned six slaves in the late 1850s. Three (Hetty, Cyrus, and George, a mother and two teenage sons) were received as part of the dowry at his marriage to Mary Anna Jackson. Another slave, Albert, requested that Jackson purchase him and allow him to work for his freedom; he was employed as a waiter in one of the Lexington hotels and Jackson rented him to VMI. Amy also requested that Jackson purchase her from a public slave auction and she served the family as a cook and housekeeper. The sixth, Emma, was a four year old orphan with a learning disability, accepted by Jackson from an aged widow and presented to his second wife, Mary Anna, as a welcome home gift. After Jackson was shot at Chancellorsville, a slave "Jim Lewis, had stayed with Jackson in the small house as he lay dying". Mary Anna Jackson, in her 1895 memoir, said, "our servants without the firm guidance and restraint of their master, the excitement of the times proved so demoralizing to them that he deemed it best for me to provide them with good homes among the permanent residents". James Robertson wrote about Jackson's view on slavery:
Джексон құлдықты қолдаған да, оны сынаған да жоқ. Ол, мүмкін, осы институтқа қарсы болған. Бірақ оның ойынша, Жаратушы құлдықты мақұлдаған, ал адамның оның болуын сөз етуге моральдық құқығы жоқ. Жақсы христиан құл иесі – әрқашан өз қызметшілеріне әділ және адамгершілікпен қараған адам.
Jackson neither apologized for nor spoke in favor of the practice of slavery. He probably opposed the institution. Yet in his mind the Creator had sanctioned slavery, and man had no moral right to challenge its existence. The good Christian slaveholder was one who treated his servants fairly and humanely at all times.
Неке және отбасылық өмір
1853 жылы Томас Джексон ВМИ-де оқытушы болып жұмыс істеген кезде, Лексингтондағы Вашингтон колледжінің (кейін Вашингтон және Ли университеті деп аталды) президенті болған Джордж Джункиннің қызы Элинор "Элли" Джункинге үйленді. Джексондар үшін президенттік резиденцияға қосымша бөлме салынды, ал Роберт Э. Ли Вашингтон колледжінің президенті болғанда сол үйде тұрды, қазір ол Ли-Джексон үйі деп белгілі. Элли 1854 жылдың 22 қазанында өлі туған ұлды дүниеге әкелді, бір сағаттан кейін қан кету болды, ол өлімге алып келді. Еуропаға сапардан оралғаннан кейін Джексон 1857 жылы қайтадан үйленді. Мэри Анна Моррисон Солтүстік Каролинадан шыққан, оның әкесі Дэвидсон колледжінің алғашқы президенті болған. Оның әпкесі Изабелла Моррисон Дэниел Харви Хиллге тұрмысқа шықты. Мэри Анна 1858 жылдың 30 сәуірінде Мэри Грэм есімді қызды дүниеге келтірді, бірақ нәресте бір айдан кейін қайтыс болды. 1862 жылы, әкесі қайтыс болғаннан аз уақыт өткен соң тағы бір қыз дүниеге келді. Джексондар оны анасы мен әпкесінің құрметіне Джулия Лора деп атады. Джексон Лексингтонда тұрғанда өзіне тиесілі жалғыз үйді сатып алды. 1801 жылы салынған, 8 Шығыс Вашингтон көшесіндегі кірпіштен тұрған қалалық үйді Джексон 1859 жылы сатып алды. Ол Конфедерацияға шақырылмас бұрын онда екі жыл тұрды. Джексон ешқашан үйіне қайтып оралмады.
While an instructor at VMI in 1853, Thomas Jackson married Elinor "Ellie" Junkin, whose father, George Junkin, was president of Washington College (later named Washington and Lee University) in Lexington. An addition was built onto the president's residence for the Jacksons, and when Robert E. Lee became president of Washington College he lived in the same home, now known as the Lee–Jackson House. Ellie gave birth to a stillborn son on October 22, 1854, experiencing a hemorrhage an hour later that proved fatal. After a tour of Europe, Jackson married again, in 1857. Mary Anna Morrison was from North Carolina, where her father was the first president of Davidson College. Her sister, Isabella Morrison, was married to Daniel Harvey Hill. Mary Anna had a daughter named Mary Graham on April 30, 1858, but the baby died less than a month later. Another daughter was born in 1862, shortly before her father's death. The Jacksons named her Julia Laura, after his mother and sister. Jackson purchased the only house he ever owned while in Lexington. Built in 1801, the brick town house at 8 East Washington Street was purchased by Jackson in 1859. He lived in it for two years before being called to serve in the Confederacy. Jackson never returned to his home.
Джон Браун шабуылдан кейінгі жағдай
1859 жылдың қараша айында Вирджиния губернаторының өтінішімен майор Уильям Гилхам VMI кадет корпусының бір бөлігін Чарльз Таунға, 16 қазанда Харперс-Ферридегі федералдық қару-жарақ қоймасына жасаған шабуылынан кейін, 2 желтоқсанда радикалды аболиционист Джон Браунды асып өлтіру кезінде қосымша әскери күш ретінде жөнелтті. Майор Джексонға 21 курсанттан тұратын, екі гаубицадан құралған артиллерия бөлімі басқаруға берілді.
In November 1859, at the request of the governor of Virginia, Major William Gilham led a contingent of the VMI Cadet Corps to Charles Town to provide an additional military presence at the hanging of militant abolitionist John Brown on December 2, following his raid on the federal arsenal at Harpers Ferry on October 16. Major Jackson was placed in command of the artillery, consisting of two howitzers manned by twenty one cadets.
Азаматтық соғыс
1861 жылы сәуірде Вирджиния Одақтан бөлінгеннен кейін және Америка Азамат соғысы басталғанда, Джексонға Вирджиния губернаторы Вирджиния әскери институтының (VMI) кадет корпусымен бірге Ричмондқа барып, басқа бұйрықтарды күтуді бұйырды. Ричмондқа келген соң, Джексон Вирджинияның Уақытша армиясының инженерлік бөлімінің майоры болып тағайындалды. Бұл күш Роберт Ли басқарды және Вирджиния толығымен Конфедерация күштеріне қосылуына дейін ғана болды. Джексон осылай төмен дәрежеге наразылық білдіргеннен кейін, Вирджиния губернаторы оны Вирджиния жаяу әскерінің полковнигі етіп тағайындады, ал 1861 жылдың мамырында ол Конфедерация армиясының полковнигі болды. Содан кейін Джексон Конфедерация армиясына жаңа келген сарбаздардың біріне жаттықтырушы болды. 1861 жылдың 27 сәуірінде Вирджиния губернаторы Джон Летчер полковник Джексонға Харперс-Ферридегі басқаруды жүктеді, онда ол кейін "Стоунволл бригадасы" деп танылған бөлімді құрап, басқарды. Бұл бригада 2-ші, 4-ші, 5-ші, 27-ші және 33-ші Вирджиния жаяу әскер полктерінен тұрды. Бұл бөлімдер Вирджинияның Шенандоа аңғары аймағынан және Батыс Вирджинияның округтерінен келген сарбаздардан құралды. Джексон соғыстың алғашқы екі жылында штаб-пәтерін осы аймақта орналастырды. Ол әскерін қатал жаттығудан өткізгенімен белгілі болды, өйткені ол ұрыс алаңында жеңіске жету үшін тәртіптің маңызды екеніне сенді. 24 мамырда B&O темір жолына жасалған шабуылдан кейін, 1861 жылдың 17 маусымында ол бригадир-генерал болып тағайындалды. Осы уақытқа дейін Джексон көк түсті Одақ армиясының формасын киіп жүрді, өйткені ол тек ескі VMI майорының киіміне ғана ие болды және 1862 жылға дейін сұр Конфедерация формасын алған жоқ.
In April 1861, after Virginia seceded from the Union and as the American Civil War broke out, Jackson was ordered by the Governor of Virginia to report with the VMI cadet corps to Richmond and await further orders. Upon arrival, Jackson was appointed a Major of Engineers in the Provisional Army of Virginia, which was a short lived force commanded by Robert E. Lee, prior to Virginia fully augmenting into forces of the Confederacy. After Jackson protested such a low rank, the Virginia Governor appointed him a Colonel of Virginia Infantry which in May 1861 was augmented to a Colonel in the Confederate Army. Jackson then became a drill master for some of the many new recruits in the Confederate Army. On April 27, 1861, Virginia Governor John Letcher ordered Colonel Jackson to take command at Harpers Ferry, where he would assemble and command the unit which later gained fame as the "Stonewall Brigade", consisting of the 2nd, 4th, 5th, 27th, and 33rd Virginia Infantry regiments. These units were from the Shenandoah Valley region of Virginia, where Jackson located his headquarters throughout the first two years of the war, as well as counties in western Virginia. Jackson became known for his relentless drilling of his troops; he believed discipline was vital to success on the battlefield. Following raids on the B&O Railroad on May 24, he was promoted to brigadier general on June 17, 1861. Jackson continued to wear a blue Union Army uniform up to this point, having only access to his old VMI major's jacket, and would not be issued with a gray Confederate uniform until 1862.
Бюлл-Ранның бірінші шайқасы
Джексон танымал болды және өзінің ең танымал лақап атын 1861 жылғы 21 шілдеде болған Булл-Ранның бірінші шайқасында (Бірінші Манассас) алды. Конфедерация шебі ауыр одақтық шабуылдан шайқалғанда, Джексон бригадасы Генри Хаус-Хиллге шешулі күштер жіберді, ол өзінің сарбаздарына сіңірген тәртібін көрсетті. Бірнеше сағат бойы қатал атқышу кезінде Джексон жарақат алды, сол қолының ортаңғы саусағы қол мен буын арасында сынды, оқ бас бармақтың жанынан өтті. Оңтүстік Каролина әскерлері, генерал Барнард Эллиотт Би-младшийдің басшылығымен, жеңіліске ұшырады, ол үмітсіздікпен Джексонға қарай шапқырап: «Олар бізді кері қайтарып жатыр!» деді. «Олай болса, - деді Джексон, - біз оларға штык көрсетеміз!» Ол өз командасына қайтып келгенде, Би өзінің әскерлеріне: «Міне, Джексон тас қабырғадай тұр! Осы жерде өлуге бел буып, жеңіске жетейік! Вирджиниялықтардың артынан жилыңыздар!» деп шақырды. Бидің мәлімдемесі мен ниетіне қатысты пікір таласы бар, оны нақтылау мүмкін болмады, өйткені ол сөйлегеннен кейін дереу қаза тапты және оның бағынышты офицерлерінің ешқайсысы шайқас туралы есеп жазған жоқ. Генерал Джозеф Джонстонның штаб бастығы майор Бернет Ретт, Бидің Джексонның Би мен Фрэнсис С. Бартоу бригадаларына дереу көмекке келмегеніне ашуланғанын мәлімдеді. Осы пікірді қолдайтындар Бидің: «Джексон тас қабырғадай тұр!» деген сөзінің еңбектеу мағынасы бар деп санайды. Көмек көрсетудегі кешігуге және дауға қарамастан, Джексон бригадасы, енді Стоунволл бригадасы деп аталатын, одақтың шабуылын тоқтатты және сол күні басқа оңтүстік бригадаларына қарағанда көп шығынға ұшырады; содан бері Джексон жалпы түрде Стоунволл Джексон деп танылады. Шайқас кезінде Джексон өзіне тән қимылын көрсетті, сол қолын аспанға көтеріп, алақанын алға қаратып ұстады – оның сарбаздары оны түрліше түсіндірді, кейбіреулері ерекшелік деп, ал енді біреулері жауынгерлік жеңіске жету үшін Құдайға жалбарыну деп санады. Оның қолына оқ немесе оқтырма тиді, нәтижесінде ортаңғы саусағының сүйегінің бір бөлігі сынды. Ол саусағын ампутациялау туралы медициналық кеңеске бас тартты. Шайқас аяқталғаннан кейін Джексон генерал-майор болып тағайындалды (7 қазан 1861 ж.). Ол Механиксвиллге кеш келді және түсініксіз себеппен адамдарын түнде бивакқа шығуға бұйрық берді, шайқастың шуы әлі естіліп тұрған жерде. Ол Савидж стансасында да кешікті. Уайт-Ок-Мадда ол Уайт-Ок-Мадда өзенін кесіп өтуге қолайлы жерлерді пайдаланбады, көп сағат бойы көпірді қайта құруға тырысты, бұл оның қатысуын тиімсіз артиллериялық қақтығысқа және Глендейл шайқасына шектеп қойды, ол жақын маңайда қызыл отпен жанды. Малверн-Хиллде Джексон бекінілген одақтық жаяу әскері мен артиллериясына қарсы нәтижесіз, бөлік-бөлікке бөлінген шабуылдарға қатысты және ауыр шығынға ұшырады (бірақ бұл Ли армиясының барлығына ортақ мәселе болды). Жеті күндік шайқаста Джексонның баяу және нашар үйлестірілген әрекеттерінің себептері даулы, бірақ Шенноа аңғарынан келген шаршатушы сапар мен теміржолмен жүргеннен кейін ұйқының жетіспеуі маңызды фактор болған болуы мүмкін. Джексон да, оның әскерлері де толығымен шаршады. Джексонның осы және басқа да қателіктерін оның әріптесі және қайын інісі генерал Дэниел Харви Хилл былай түсіндірді: «Джексонның генийі басқа біреудің басшылығында болғанда ешқашан жарқыраған емес».
Jackson rose to prominence and earned his most famous nickname at the First Battle of Bull Run (First Manassas) on July 21, 1861. As the Confederate lines began to crumble under heavy Union assault, Jackson's brigade provided crucial reinforcements on Henry House Hill, demonstrating the discipline he instilled in his men. While under heavy fire for several continuous hours, Jackson received a wound, breaking the middle finger of his left hand about midway between the hand and knuckle, the ball passing on the side next to the index finger. The troops of South Carolina, commanded by Gen. Barnard Elliott Bee Jr. had been overwhelmed, and he rode up to Jackson in despair, exclaiming, "They are beating us back!" "Then," said Jackson, "we will give them the bayonet!" As he rode back to his command, Bee exhorted his own troops to re form by shouting, "There is Jackson standing like a stone wall. Let us determine to die here, and we will conquer. Rally behind the Virginians!" There is some controversy over Bee's statement and intent, which could not be clarified because he was killed almost immediately after speaking and none of his subordinate officers wrote reports of the battle. Major Burnett Rhett, chief of staff to General Joseph E. Johnston, claimed that Bee was angry at Jackson's failure to come immediately to the relief of Bee's and Francis S. Bartow's brigades while they were under heavy pressure. Those who subscribe to this opinion believe that Bee's statement was meant to be pejorative: "Look at Jackson standing there like a stone wall!" Regardless of the controversy and the delay in relieving Bee, Jackson's brigade, which would thenceforth be known as the Stonewall Brigade, stopped the Union assault and suffered more casualties than any other Southern brigade that day; Jackson has since then been generally known as Stonewall Jackson. During the battle, Jackson displayed a gesture common to him and held his left arm skyward with the palm facing forward – interpreted by his soldiers variously as an eccentricity or an entreaty to God for success in combat. His hand was struck by a bullet or a piece of shrapnel and he suffered a small loss of bone in his middle finger. He refused medical advice to have the finger amputated. After the battle, Jackson was promoted to major general (October 7, 1861) He arrived late at Mechanicsville and inexplicably ordered his men to bivouac for the night within clear earshot of the battle. He was late at Savage's Station. At White Oak Swamp he failed to employ fording places to cross White Oak Swamp Creek, attempting for hours to rebuild a bridge, which limited his involvement to an ineffectual artillery duel and a missed opportunity to intervene decisively at the Battle of Glendale, which was raging nearby. At Malvern Hill Jackson participated in the futile, piecemeal frontal assaults against entrenched Union infantry and massed artillery, and suffered heavy casualties (but this was a problem for all of Lee's army in that ill considered battle). The reasons for Jackson's sluggish and poorly coordinated actions during the Seven Days are disputed, although a severe lack of sleep after the grueling march and railroad trip from the Shenandoah Valley was probably a significant factor. Both Jackson and his troops were completely exhausted. An explanation for this and other lapses by Jackson was tersely offered by his colleague and brother in law General Daniel Harvey Hill: "Jackson's genius never shone when he was under the command of another."
Фредериксбургке екінші бұқалар жүгіруі
Ли корпусының қолбасшыларының әскери беделін көбінесе Ли армиясының батыл, шабуылдаушы күшін білдіретін Стоунволл Джексон ретінде сипаттайды, ал оның әріптесі Джеймс Лонгстрит көбінесе қорғаныс стратегияларын және тактикаларын қолдап, іске асырған. Джексон армияның балғасы, Лонгстрит – нақсыны деп айтылады. Бірақ 1862 жылғы тамыздағы Солтүстік Вирджиния науқанында бұл стереотип расталмады. Лонгстрит Оң қанатты (кейін Бірінші корпус аталды), ал Джексон Сол қанатқа қолбасшылық етті. Джексон Лидің бұйрығымен науқанды кең ауқымды қанаттық маневрмен бастады, осы арқылы өз корпусын генерал-майор Джон Поуптың Вирджиния армиясының тылына орналастырды. Hotchkiss журналында Джексонның осы қимылды бастағаны айқын көрінеді. 1863 жылғы 4 және 6 наурыздағы журнал жазбаларында генерал Стюарт Хотчкиске «Джексон осы қимылдың барлық құрметіне лайық» екенін, ал Ли ұсынылған қимылды «өте қауіпті» деп ойлап, оған «негізінен келісім бергенін» айтқан. Манассас-Джанкшнде Джексон Одақ армиясының барлық жабдықтау қоймасын басып алды. Содан кейін ол әскерлеріне оның бәрін жоюға бұйрық берді, себебі бұл Одақ армиясының негізгі қоймасы еді. Содан кейін Джексон шегінді де, қорғаныс позициясын алып, Поупты шабуылға шақырды. 28-29 тамызда, Екінші Булл-Ран шайқасының (Екінші Манассас) басталғанда, Поуп Джексонға қарсы бірнеше шабуылдар жасады, ал Лонгстрит пен армияның қалған бөлігі майданға жету үшін солтүстікке қарай жол тартты. 30 тамызда Поуп Джексонның шегінуін бастағанына сенді, ал Лонгстрит осы мүмкіндікті пайдаланып, 25 000-нан астам әскермен Одақ армиясының сол жағына күшті шабуыл жасады. Одақ әскерлері қарқынды қарсылық көрсеткенімен, Поптың армиясы бірінші Булл-Рандағы Одақтың ұятты жеңілісіне ұқсас түрде шегінуге мәжбүр болды. Ли Мэриленд науқанында Солтүстікке шабуыл жасауға шешім қабылдағанда, Джексон Харперс-Ферриді басып алып, кейін Шарпсбургте (Мэриленд) армияның қалған бөлігімен қосылды, онда олар Антиэтам (Шарпсбург) шайқасында Макклелланмен шайқасты. Антиэтам бастысымен басым күштерге қарсы қорғаныс шайқасы болды, бірақ Макклеллан өзінің артықшылығын пайдалана алмады. Джексонның әскерлері майданның солтүстік жағындағы алғашқы шабуылдардың күйреуін тоқтатып, күнінің соңында генерал-майор А. П. Хилл Харперс-Ферриден соңғы минутта келген кезде оңтүстік жақтағы бұзушылыққа сәтті қарсы тұрды. Конфедерация әскерлері өз позицияларын ұстады, бірақ шайқас екі тарап үшін де қанды болды, Ли Солтүстік Вирджиния армиясын Потомак өзенінен кері қайтарып, шабуылды аяқтады. 10 қазанда Джексон генерал-лейтенант болып тағайындалды, Ли мен Лонгстриттен кейін үшінші дәрежеде тұрды, ал оның құрамасы Екінші корпус болып қайта аталды. Армиялар қысқа лагерьге орналасу алдында Джексонның Екінші корпусы Фредериксбург шайқасында Конфедерация шебінің оң қанатын шабуылдаған Одақ әскерлерін тоқтатты, нәтижесінде Конфедерация жеңіске жетті. Шайқасқа дейін Джексон 23 қарашада туған қызы Джулия Лаура Джексон туралы хат алғанына қуанды. Сондай-ақ, шайқасқа дейін Лидің әскери киімдерінің шебері генерал-майор Дж. Е. Б. Стюарт Джексонға Ричмондтағы ең жақсы тігіншілердің бірінен тапсырыс берген әдемі генералдың пальтосын сыйлады. Джексонның бұрынғы пальтосы ауа райына ұшырағандықтан, түссіз және тозығы жеткен, оның түймелерін таң қалған әйелдер алып кеткен. Джексон өзінің штабына Стюартқа алғыс айтуды өтінді, пальто өзіне тым әдемі болғанымен, оны естелік ретінде сақтайтынын айтты. Штабы оны кешкі асқа киюге талап етті, бұл көптеген сарбаздарды оны ерекше киімде көруге итермеледі. Джексон назарға ілінгендіктен ұялып, бірнеше ай бойы жаңа киім кимеді.
The military reputations of Lee's corps commanders are often characterized as Stonewall Jackson representing the audacious, offensive component of Lee's army, whereas his counterpart, James Longstreet, more typically advocated and executed defensive strategies and tactics. Jackson has been described as the army's hammer, Longstreet its anvil. In the Northern Virginia Campaign of August 1862 this stereotype did not hold true. Longstreet commanded the Right Wing (later to become known as the First Corps) and Jackson commanded the Left Wing. Jackson started the campaign under Lee's orders with a sweeping flanking maneuver that placed his corps into the rear of Union Maj. Gen. John Pope's Army of Virginia. The Hotchkiss journal shows that Jackson, most likely, originally conceived the movement. In the journal entries for March 4 and 6, 1863, General Stuart tells Hotchkiss that "Jackson was entitled to all the credit" for the movement and that Lee thought the proposed movement "very hazardous" and "reluctantly consented" to the movement. At Manassas Junction, Jackson was able to capture all of the supplies of the Union Army depot. Then he had his troops destroy all of it, for it was the main depot for the Union Army. Jackson then retreated and then took up a defensive position and effectively invited Pope to assault him. On August 28–29, the start of the Second Battle of Bull Run (Second Manassas), Pope launched repeated assaults against Jackson as Longstreet and the remainder of the army marched north to reach the battlefield. On August 30, Pope came to believe that Jackson was starting to retreat, and Longstreet took advantage of this by launching a massive assault on the Union army's left with over 25,000 men. Although the Union troops put up a furious defense, Pope's army was forced to retreat in a manner similar to the embarrassing Union defeat at First Bull Run, fought on roughly the same battleground. When Lee decided to invade the North in the Maryland Campaign, Jackson took Harpers Ferry, then hastened to join the rest of the army at Sharpsburg, Maryland, where they fought McClellan in the Battle of Antietam (Sharpsburg). Antietam was primarily a defensive battle against superior odds, although McClellan failed to exploit his advantage. Jackson's men bore the brunt of the initial attacks on the northern end of the battlefield and, at the end of the day, successfully resisted a breakthrough on the southern end when Jackson's subordinate, Maj. Gen. A. P. Hill, arrived at the last minute from Harpers Ferry. The Confederate forces held their position, but the battle was extremely bloody for both sides, and Lee withdrew the Army of Northern Virginia back across the Potomac River, ending the invasion. On October 10, Jackson was promoted to lieutenant general, being ranked just behind Lee and Longstreet and his command was redesignated the Second Corps. Before the armies camped for winter, Jackson's Second Corps held off a strong Union assault against the right flank of the Confederate line at the Battle of Fredericksburg, in what became a Confederate victory. Just before the battle, Jackson was delighted to receive a letter about the birth of his daughter, Julia Laura Jackson, on November 23. Also before the battle, Maj. Gen. J. E. B. Stuart, Lee's dashing and well dressed cavalry commander, presented to Jackson a fine general's frock coat that he had ordered from one of the best tailors in Richmond. Jackson's previous coat was threadbare and colorless from exposure to the elements, its buttons removed by admiring ladies. Jackson asked his staff to thank Stuart, saying that although the coat was too handsome for him, he would cherish it as a souvenir. His staff insisted that he wear it to dinner, which caused scores of soldiers to rush to see him in uncharacteristic garb. Jackson was so embarrassed with the attention that he did not wear the new uniform for months.
Канцельорсвилл
Канселлорсвилл шайқасында Солтүстік Вирджиния армиясы Потомак армиясының және оның жаңа қолбасшысы генерал-майор Джозеф Хукердің қаупіне тап болды. Генерал Ли Хукердің оңтүстікке жасаған жаңа шабуылынан бастаманы және шабуылды тартып алу үшін тәуекелді тактика қолдануға шешті – ол күштерін бөлуге бел буды. Джексон және оның корпусының барлығы одақтың қатарларының оң жағына қарсы флангтық маневр жасады. Ол жаяу әскерімен бірге федералдық қатардан оңтүстікке және батысқа қарай кеңінен жылжып, генерал-майор Фитцхуг Лидің кавалериясын одақтың оң және артқы жағының нақты орналасқан жерін анықтау үшін қолданды. Нәтижелер Джексон күткеннен де жақсы болды. Фитцхуг Ли федералдық қатардың оң жағын ашық далада, батысқа қараған екі зеңбірекпен және сонымен қатар азық-түлікпен және артқы лагерьдермен қорғалған күйде тапты. Әскерлер бейкүнәлікпен тамақтанып, ойын ойнап отырды, бір шақырымдай жерде толық конфедерация корпусының бар екенін білмеді. Одан кейін болған оқиғаны Фитцхуг Лидің өзінің сөздерімен айтамыз:
At the Battle of Chancellorsville, the Army of Northern Virginia was faced with a serious threat by the Army of the Potomac and its new commanding general, Major General Joseph Hooker. General Lee decided to employ a risky tactic to take the initiative and offensive away from Hooker's new southern thrust – he decided to divide his forces. Jackson and his entire corps went on an aggressive flanking maneuver to the right of the Union lines. While riding with his infantry in a wide berth well south and west of the Federal line of battle, Jackson employed Maj. Gen. Fitzhugh Lee's cavalry to provide for better reconnaissance regarding the exact location of the Union right and rear. The results were far better than even Jackson could have hoped. Fitzhugh Lee found the entire right side of the Federal lines in the middle of open field, guarded merely by two guns that faced westward, as well as the supplies and rear encampments. The men were eating and playing games in carefree fashion, completely unaware that an entire Confederate corps was less than a mile away. What happened next is given in Fitzhugh Lee's own words:
Мен өзім тапқан нәрсеге соншалықты риза болдым, мен тез арада Планк жолындағы кавалериямды қалдырған жерге қайтып, Джексон жылжып бара жатқан жолмен жүріп, "Стоунволлды" кездестірдім. "Генерал", - дедім, "егер сіз маған қосылып, осы жерде тоқтасаңыз, көзден таса, мен сізге жаудың оң жағын көрсетіп, Планк жолының орнына Ескі жолмен шабуыл жасаудың қаншалықты тиімді екенін түсіндіре аламын, себебі жаудың қатарларына шабуыл жасауға болады. Сізбен бір ғана хабаршыны алып келіңіз, себебі сіз төбеден көрінесіз". Джексон келісті, мен оны тез арада бақылау орнына алып бардым. Суретте ешқандай өзгеріс болған жоқ. Мен Джексонды жақсы білмедім. Мен оның Хауардтың әскеріне қарап тұрғанын мұқият бақыладым. Ол кезде сағат шамамен 14:00 болды. Оның көздері жарқын жарықпен жанады, қайғылы бетін нұрландырды. Оның бет-әлпеті қатты қызығушылықты білдірді, оның беті жақындап келе жатқан шайқастың бояуымен сәл боялған және оның флангтық маневрінің табысымен жарқырады. Оған айтылған сөздерге, көк сызық көрсетілгенде, ол төбеде болған бес минут ішінде бір сөз де айтпады, бірақ оның еріндері қимылдады. Мен сол күнден бері Джексон туралы оқыған-естігендерімнен, оның сол кезде не істегенін білемін. О, генерал Хукер, "әрекетте асықпаңыз"! Стоунволл Джексон сіздің оң қанатыңыздың артында дұға етіп отыр! Ұлы шайқас құдайымен сөйлесіп отырғанда, ол қарапайым кавалерия офицерінің айтқандарын қалай ести алады? "Генерал Родске айтыңыз", - деді ол, кенеттен курьерге қарай атын бұрып, "Ескі Планк жолымен жылжуға; Ескі жолға келгенде тоқтаңыз, мен оған қосылам". Федералдық қатарға соңғы бір қарау, содан кейін ол төбеден жылдам төмен түсті, қолымен жылдам қозғалып, жақсы салт атты болғанына қарамастан, атынан құлап кететіндей болды. Мен жеке барлау жасап, көптеген сарбаздардың өмірін сақтап, Джексон маған осы сомаға қарыздар екенін естігім келді. Мүмкін, мен Джексонның үндемеуіне аздап ренжідім, сондықтан оның атпен жүруіне іштей сынадым. Ата жоқ! Мен оған соңғы рет қарадым. |Фитцхуг Ли| Солтүстік Вирджиния армиясының қауымдастығына арналған үн сөздері, 1879 жыл
So impressed was I with my discovery, that I rode rapidly back to the point on the Plank road where I had left my cavalry, and back down the road Jackson was moving, until I met "Stonewall" himself. "General", said I, "if you will ride with me, halting your column here, out of sight, I will show you the enemy's right, and you will perceive the great advantage of attacking down the Old turnpike instead of the Plank road, the enemy's lines being taken in reverse. Bring only one courier, as you will be in view from the top of the hill." Jackson assented, and I rapidly conducted him to the point of observation. There had been no change in the picture. I only knew Jackson slightly. I watched him closely as he gazed upon Howard's troops. It was then about 2 pm. His eyes burned with a brilliant glow, lighting up a sad face. His expression was one of intense interest, his face was colored slightly with the paint of approaching battle, and radiant at the success of his flank movement. To the remarks made to him while the unconscious line of blue was pointed out, he did not reply once during the five minutes he was on the hill, and yet his lips were moving. From what I have read and heard of Jackson since that day, I know now what he was doing then. Oh! "beware of rashness", General Hooker. Stonewall Jackson is praying in full view and in rear of your right flank! While talking to the Great God of Battles, how could he hear what a poor cavalryman was saying. "Tell General Rodes", said he, suddenly whirling his horse towards the courier, "to move across the Old plank road; halt when he gets to the Old turnpike, and I will join him there." One more look upon the Federal lines, and then he rode rapidly down the hill, his arms flapping to the motion of his horse, over whose head it seemed, good rider as he was, he would certainly go. I expected to be told I had made a valuable personal reconnaissance—saving the lives of many soldiers, and that Jackson was indebted to me to that amount at least. Perhaps I might have been a little chagrined at Jackson's silence, and hence commented inwardly and adversely upon his horsemanship. Alas! I had looked upon him for the last time.|Fitzhugh Lee|address to the Association of the Army of Northern Virginia, 1879
Джексон дереу корпусына оралды және өзінің дивизияларын бейхабар федералдық оңға тікелей шабуыл жасау үшін ұрысқа дайындады. Конфедерация әскерлері үнсіз жылжыды, содан кейін одақтың позициясына бірнеше жүз фут жеткенде, айқай салып, толық шабуыл жасады. Көптеген федералды сарбаздар бір оқ атпастан тұтқындалды, ал қалғандары толық күйреуге ұшырады. Джексон қараңғылыққа дейін федералдық қатардың ортасына қарай қуып жетеді. 2 мамырда Джексон мен оның штабы лагерьге қайтып келе жатқанда, Солтүстік Каролинаның 18-ші жаяу әскер полкінің күзетшілері топты одақтың кавалериясы деп қате қабылдады. Күзетшілер: "Тұр, кім келеді?" - деді, бірақ жауапты бағаламастан оқ атты. Джексонның штабының партияны анықтаудағы айқай-шуына майор Джон Д. Барри: "Бұл - ескі янкилердің айласы! Оқ атыңыз!" - деп жауап берді. Екінші рет оқ атылды. Джексонға үш оқ тиді: екеуі сол қолға, біреуі оң қолға. Шабуыл кезінде Джексонның бірнеше адамы мен көптеген жылқылары қаза тапты. Келіп жатқан артиллерия оқтары мен қараңғылық шатастыруға әкелді, және Джексон эвакуацияланғанда салғышынан құлдырады. Хантер МакГайр Джексонның сол қолын кесті, және Джексонды Гвинея станциясындағы Фэрфилд плантациясына көшірді. Иесі Томас Чендлер Джексонның емделуі үшін үйін ұсынды, бірақ Джексон Чендлердің кеңсесін пайдалануды ұсынды.
Jackson immediately returned to his corps and arranged his divisions into a line of battle to charge directly into the oblivious Federal right. The Confederates marched silently until they were merely several hundred feet from the Union position, then released a cry and full charge. Many of the Federal soldiers were captured without a shot fired, the rest were driven into a full rout. Jackson pursued back toward the center of the Federal line until dusk. As Jackson and his staff were returning to camp on May 2, sentries of the 18th North Carolina Infantry Regiment mistook the group for a Union cavalry force. The sentries shouted "Halt, who goes there? ", but fired before evaluating the reply. Frantic shouts by Jackson's staff identifying the party were replied to by Major John D. Barry with the retort, "It's a damned Yankee trick! Fire!" A second volley was fired in response. Jackson was hit by three bullets: two in the left arm and one in the right hand. Several of Jackson's men and many horses were killed in the attack. Incoming artillery rounds and darkness led to confusion, and Jackson was dropped from his stretcher while being evacuated. Hunter McGuire amputated Jackson's left arm, and Jackson was moved to Fairfield plantation at Guinea Station. Thomas Chandler, the owner, offered the use of his home for Jackson's treatment, but Jackson suggested using Chandler's plantation office building instead.
Жеке өмір
Джексонның кейде ерекше басшылық стилі мен мінез-қалпының ерекшеліктері, сонымен қатар шайқастағы жиі жеңістері, оның Азамат соғысының ең ұлы генералдарының бірі ретіндегі танымалылығына үлкен үлес қосады. Ол әскери салада қатаң және бекем мінезді, терең сенімді, пресвитериан шіркеуінің дьяконы болған. Оның көптеген лақап атыларының бірі – "Көк шамдар" еді, бұл түнде жарқырап тұратын көк шам сияқты, діни ынтасымен көзге түскен әскери адамға берілген атау.
Jackson's sometimes unusual command style and personality traits, combined with his frequent success in battle, contribute to his legacy as one of the greatest generals of the Civil War. He was martial and stern in attitude and profoundly religious, a deacon in the Presbyterian Church. One of his many nicknames was "Old Blue Lights", a term applied to a military man whose evangelical zeal burned with the intensity of the blue light used for night time display.
Дене аурулары
Джексон өмір бойы бір қолы екіншісінен ұзын деп сеніп, әдетте қан айналымын теңестіру үшін "ұзын" қолын көтеріп ұстаған. Ол "ұйықтау шебері" деп сипатталды, кейде тіпті аузында тамақпен ұйықтап қалатын. Джексон көптеген аурулардан зардап шекті және сол кездегі Америкада танымал болған гидротерапия сияқты, сол заманғы емдеу тәсілдерімен көмек іздеді. Ол 1850 жылы Нью-Йорк штатындағы Освего және 1860 жылы Массачусетс штатындағы Раунд Хиллдегі емдеу орындарына барды, бірақ нәтижесі шамалы болды. Бұрын АҚШ армиясында артиллерия офицері болғандықтан, Джексонның екі құлағында да есту қабілеті нашарлаған. Жиі айтылатын әңгіме Джексонның лимонға деген құштарлығына қатысты, ол диспепсия (асқазанның бұзылуы) симптомдарын жеңілдету үшін лимонды толығымен жеген дейді. Президент Закари Тейлордың ұлы, генерал Ричард Тейлор, өзінің соғыс естеліктерінде Джексонның лимон жегені туралы былай жазды: "Джексон лимонды қайдан алғанын 'ешкім білмеді', бірақ ол көбінесе лимонсыз болмайтын". Алайда, оның өмірбаяуын жазған Джеймс И. Робертсонның соңғы зерттеулері Джексонның замандастарының, оның ішінде оның жеке құрамының, достарының және әйелінің лимонға деген ерекше құмарлығын жазбағанын көрсетті. Джексон лимонды "жау лагерінен қолға түскенде ғана тамаша болатын сирек кездесетін дәм" деп есептеген. Джексон барлық жемістерді, әсіресе шабдалыны жақсы көретін, "бірақ лимон, апельсин, қарбыз, алма, жүзім, жидек немесе қол жеткізілген кез келген жеміс оған қуаныш сыйлаған".
Jackson held a lifelong belief that one of his arms was longer than the other, and thus usually held the "longer" arm up to equalize his circulation. He was described as a "champion sleeper", and occasionally even fell asleep with food in his mouth. Jackson suffered a number of ailments, for which he sought relief via contemporary practices of his day including hydrotherapy, popular in America at that time, visiting establishments at Oswego, New York (1850) and Round Hill, Massachusetts (1860) although with little evidence of success. Jackson also suffered a significant hearing loss in both of his ears as a result of his prior service in the U. S. Army as an artillery officer. A recurring story concerns Jackson's love of lemons, which he allegedly gnawed whole to alleviate symptoms of dyspepsia (indigestion). General Richard Taylor, son of President Zachary Taylor, wrote a passage in his war memoirs about Jackson eating lemons: "Where Jackson got his lemons 'no fellow could find out,' but he was rarely without one." However, recent research by his biographer, James I. Robertson, Jr., has found that none of Jackson's contemporaries, including members of his staff, his friends, or his wife, recorded any unusual obsessions with lemons. Jackson thought of a lemon as a "rare treat enjoyed greatly whenever it could be obtained from the enemy's camp". Jackson was fond of all fruits, particularly peaches, "but he enjoyed with relish lemons, oranges, watermelons, apples, grapes, berries, or whatever was available".
Дін
Джексонның діні жиі талқыланды. Оның өмірбаяуын жазған Роберт Льюис Дабни: «Оны басқа нәрселерден емес, Құдайдан қорқу себепті батыр қылды» деген пікір білдірді. Джексоннің өзі: «Менің діни сенімім маған шайқаста да, төсекте де бірдей қауіпсіз сезінуге үйретті» деген еді. Стивен У. Сирс: «Джексон өзінің пресвитериандық сеніміне фанатик болды, және бұл оның әскери ойлауын және мінезін күшейтті. Теология – ол шынайы ләззат алатын жалғыз тақырып болды. Оның хабарларында әрдайым мейірімді Құдайға шүкірлік білдірілді» дейді. Сирске сәйкес, «осы фанатикалық діндарлықтың кемшіліктері де болды. Ол Джексонның адамдарды бағалауын бұрмалап, дұрыс емес тағайындауларға әкелді; оның жақсы солдаттарға қарағанда жақсы пресвитериандарды артық көретіні айтылды». Джеймс И. Робертсон кіші Джексонды «әр қырынан христиандық жауынгер» деп сипаттайды. Робертсонның сөзіне қарағанда, Джексон «соғысты діни жорық ретінде қарастырды» және «өзін Дәуіт немесе Ешуа сияқты, палестиналықтарды өлтіру үшін шайқасқа шыққан Ескі Ұстамадағы жауынгер ретінде көреді» еді. Джексон 1863 жылы Конфедерация армиясындағы діни қайта жандануға қолдау көрсетті, бірақ бұл, көбінесе, жоғарыдан төменге берілген буырықтан гөрі, халықтың бастамасымен болған қозғалыс еді. Джексон сенбі күні тынығуды қатаң сақтады. Джеймс И. Робертсон кіші атап көрсетеді: «Оның сенбі күнгі кестесінде еңбек етуге, газет оқуға немесе әлемдік әңгімелерге орын болған жоқ».
Jackson's religion has often been discussed. His biographer, Robert Lewis Dabney, suggested that "It was the fear of God which made him so fearless of all else." Jackson himself had said, "My religious belief teaches me to feel as safe in battle as in bed." Stephen W. Sears states that "Jackson was fanatical in his Presbyterian faith, and it energized his military thought and character. Theology was the only subject he genuinely enjoyed discussing. His dispatches invariably credited an ever kind Providence." According to Sears, "this fanatical religiosity had drawbacks. It warped Jackson's judgment of men, leading to poor appointments; it was said he preferred good Presbyterians to good soldiers." James I. Robertson, Jr. suggests that Jackson was "a Christian soldier in every sense of the word". According to Robertson, Jackson "thought of the war as a religious crusade", and "viewed himself as an Old Testament warrior—like David or Joshua—who went into battle to slay the Philistines". Jackson encouraged the Confederate States Army revival that occurred in 1863, although it was probably more of a grass roots movement than a top down revival. Jackson strictly observed the Sunday Sabbath. James I. Robertson, Jr. notes that "no place existed in his Sunday schedule for labor, newspapers, or secular conversation".
Командалық стилі
Командирлікте Джексон өзінің жоспарлары туралы өте құпиялы болды және әскери тәртіпке өте ұқыпты қарады. Осы құпиялылық оның бағыныштыларымен жақсы қарым-қатынас орнатуына кедерілді, олар көбінесе оның жалпы операциялық ниеттерін соңғы сәттерге дейін білмейтін және маңызды шешімдерден шетте қалғандықтарына шағымданатын. Роберт Ли Джексонға Лидің жалпы мақсаттарын білдіретін, қазіргі әскери доктринада "соңғы күй" деп аталатын, әдейі толық емес бұйрықтарды сеніп тапсыра алды. Бұл Джексонның Лидің кейде айтылмаған мақсаттарын түсіну қабілетіне және Лидің соңғы күй талаптарын іске асыру үшін қажетті шараларды қабылдауға Джексонға сенуіне байланысты болды. Лидің кейінгі корпус командирлерінің азасы ғана осындай қабілетке ие болды. Геттисбург шайқасында бұл мүмкіндіктерді жоғалтуға әкелді. Жеңіліске ұшыраған және дезорганизацияланған Одақ армиясы қала маңындағы биік жерде қайта құруға тырысқанда, Ли өзінің жаңа корпус командирлерінің бірі Ричард С. Эуэллге биіктіктерді (Қорған төбесі және Калп төбесі) "мүмкін болса" басып алу туралы дискрециялық бұйрық берді. Джексонның Лидің бұйрықтарын түсінуіне немесе кенеттен пайда болатын тактикалық мүмкіндіктерді пайдалануға деген инстинктісіне ие болмауынан Эуэлл шабуылға түсуден бас тартты, және тарихшылар бұл сәтсіздікті шайқастың ең үлкен жоғалған мүмкіндігі деп санайды.
In command, Jackson was extremely secretive about his plans and extremely meticulous about military discipline. This secretive nature did not stand him in good stead with his subordinates, who were often not aware of his overall operational intentions until the last minute, and who complained of being left out of key decisions. Robert E. Lee could trust Jackson with deliberately undetailed orders that conveyed Lee's overall objectives, what modern doctrine calls the "end state". This was because Jackson had a talent for understanding Lee's sometimes unstated goals, and Lee trusted Jackson with the ability to take whatever actions were necessary to implement his end state requirements. Few of Lee's subsequent corps commanders had this ability. At Gettysburg, this resulted in lost opportunities. With a defeated and disorganized Union Army trying to regroup on high ground near town and vulnerable, Lee sent one of his new corps commanders, Richard S. Ewell, discretionary orders that the heights (Cemetery Hill and Culp's Hill) be taken "if practicable". Without Jackson's intuitive grasp of Lee's orders or the instinct to take advantage of sudden tactical opportunities, Ewell chose not to attempt the assault, and this failure is considered by historians to be the greatest missed opportunity of the battle.
Атпен жүруге дағдылану
Джексонның атқа мінгелігі жағынан жаман қатысы болды. Оның сарбаздарының бірі, Джорджия штатының еріктісі Уильям Эндрюс Джексонды "орта бойлы, қарапайым келбетті адам, бірақ униформасы ауыр қызметті көргендей қатты кірленген" деп сипаттады. Ол мұрынға дейін тартылған бас киім киген, және шөп немесе көкнәр болмаса, шабуылға жарамды емес, сүйекті атының үстінде отырды. Әрине, атқа мінгенде нашар көрінеді, себебі оның қысқа тізе белдеуі алты дюймқа қысқа болып, тізелері жылқының арқасына жуық келген, ал өкшелері сыртқа бұрылып, балтақтары жылқының алдыңғы иығының артына жеткен. Бұл біздің ең танымал генералымыздың өкінішті бейнесі, бірақ шындыққа сәйкес. Оның аты "Little Sorrel" ("Old Sorrel" деп те аталады), ол Коннектикут фермасынан алынған одақтық жылқы еді. Ол соғыс бойы "Шағын Шалқарды" мінгізіп, Чанселлерсвиллде осы атта жараланған. Кішкентай Соррел 36 жасында өлді және ВМИ-дің парад алаңында Джексонның ескерткішіне жақын жерге жерленді. (Оның жасалған терісі ВМИ мұражайында қойылған.)
Jackson had a poor reputation as a horseman. One of his soldiers, Georgia volunteer William Andrews, wrote that Jackson was "a very ordinary looking man of medium size, his uniform badly soiled as though it had seen hard service. He wore a cap pulled down nearly to his nose and was riding a rawboned horse that did not look much like a charger, unless it would be on hay or clover. He certainly made a poor figure on a horseback, with his stirrup leather six inches too short, putting his knees nearly level with his horse's back, and his heels turned out with his toes sticking behind his horse's foreshoulder. A sorry description of our most famous general, but a correct one." His horse was named "Little Sorrel" (also known as "Old Sorrel"), a small chestnut gelding which was a captured Union horse from a Connecticut farm. He rode Little Sorrel throughout the war, and was riding him when he was shot at Chancellorsville. Little Sorrel died at age 36 and is buried near a statue of Jackson on the parade grounds of VMI. (His mounted hide is on display in the VMI Museum.)
Өлімін жоқтап
Соғыстан кейін Джексонның әйелі мен кішкентай қызы Джулия Лексингтоннан Солтүстік Каролинаға көшіп кетті. Мэри Анна Джексон күйеуінің өмірі туралы екі кітап жазды, соның ішінде оның бірнеше хаттары да кірді. Ол ешқашан қайтадан тұрмысқа шықпады және 1915 жылға дейін "Конфедерацияның жесірі" деп белгілі болды. Оның қызы Джулия тұрмысқа шығып, балалары болды, бірақ 26 жасында обадан қайтыс болды.
After the war, Jackson's wife and young daughter Julia moved from Lexington to North Carolina. Mary Anna Jackson wrote two books about her husband's life, including some of his letters. She never remarried, and was known as the "Widow of the Confederacy", living until 1915. His daughter Julia married, and bore children, but she died of typhoid fever at the age of 26 years.
Мұра
Көптеген теоретиктер жылдар бойы Джексон тірі болғанда, Ли Геттисбургте жеңіске жете алатынын болжады. Әрине, Джексонның тәртіптілігі мен тактикалық қабілеті зор үміттерді ақтады. Кішкентай кезінде Джордж Паттон (Екінші дүниежүзілік соғысының даңқымен) Роберт Ли мен Стоунволл Джексонның екі суретінің алдында дұға жасады, оларды Құдай және Иса деп ойлады. Бірде ол Дуайт Д. Эйзенхауэрге: "Мен сіздің Джексоныңыз болам" деді. Генерал Дуглас Макартур Роберт Л. Эйхелбергерді өзінің Стоунволл Джексоны деп атады. Чести Пуллер Джексонды қадір тұтты және Джордж Хендерсонның Джексон туралы өмірбаянын өріс шайқастарына алып жүрді. Александр Вандегрифт та Джексонды қадір тұтты. Оның "Өзеннен өтейік, ағаштардың көлеңкесінде тынығайық" деген соңғы сөздері Эрнест Хемингуэйдің 1950 жылы жарық көрген "Өзен арқылы, ағаштарға" романының атауына шабыт берді.
Many theorists through the years have postulated that if Jackson had lived, Lee might have prevailed at Gettysburg. Certainly Jackson's discipline and tactical sense were sorely missed. As a boy, General George Patton (of World War II fame) prayed next to two portraits of Robert E. Lee and Stonewall Jackson, whom he assumed were God and Jesus. He once told Dwight D. Eisenhower "I will be your Jackson." General Douglas MacArthur called Robert L. Eichelberger his Stonewall Jackson. Chesty Puller idolized Jackson, and carried George Henderson's biography of Jackson with him on campaigns. Alexander Vandegrift also idolized Jackson. His last words, "Let us cross over the river, and rest under the shade of the trees" were the inspiration for the title of Ernest Hemingway's 1950 novel Across the River and into the Trees.
Ұрпақтар
Джексонның немересі мен шөбересі, екеуі де бір атты – Томас Джонатан Джексон Кристиан (1888–1952) және Томас Джонатан Джексон Кристиан кіші (1915–1944) – Вест-Пойнтті бітірген. Үлкен Кристиан екі дүниежүзілік соғыста қызмет етіп, бригада генералы шеніне жеткен карьералық армия офицері болды. Томас Джонатан Джексон Кристианның ата-анасы Уильям Эдмунд Кристиан мен Джулия Лора Кристиан еді. Джулия – Стоунволл Джексон мен оның әйелі Мэри Анна Моррисонның қызы. Кіші Кристиан Екінші дүниежүзілік соғыста P-51 Mustang ұшақтарымен ұшқан 361-ші истребитель дивизиясының полковнигі болды және 1944 жылдың тамызында шайқаста қаза тапты; оның жеке ұшағы Lou IV соғыстағы ең көп суреттелген P-51 ұшақтарының бірі болды.
Jackson's grandson and great grandson, both namesakes, Thomas Jonathan Jackson Christian (1888–1952) and Thomas Jonathan Jackson Christian Jr. (1915–1944), both graduated from West Point. The elder Christian was a career US Army officer who served during both World Wars and rose to the rank of brigadier general. Thomas Jonathan Jackson Christian's parents were William Edmund Christian and Julia Laura Christian. Julia was the daughter of Stonewall Jackson and his bride Mary Anna Morrison. The younger Christian was a colonel in command of the 361st Fighter Group flying P 51 Mustangs in the European Theater of Operations in World War II when he was killed in action in August 1944; his personal aircraft, Lou IV, was one of the most photographed P 51s in the war.
Еске алу рәсімі
"Жоғалған себеп" идеологиясының маңызды бөлігі ретінде Джексон көптеген тәсілдермен еске алынды, оның ішінде мүсіндер, валюта және почта маркалары арқылы. Батлер қолды белгінің астындағы қораптан тапты. Кейіннен ол ағаш қорапты металл қорапқа алмастырып, қолын қайта жерледі. Ол Джексонның қолы жерленген жерін көрсететін граниттік ескерткішке тақта орнатты; қазір тақта белгіде жоқ, бірақ оны Чанселлорсвилл шайқасы алаңының келушілер орталығында көруге болады. 1904 жылдан бастап Вирджиния штаты Джексонның туған күнін мемлекеттік мереке ретінде тойлап келді; бұл мереке 2020 жылдың шілдесінен бастап Сайлау күнімен ауыстырылды. Джексон 1925 жылғы Стоун-Маунтин мемориалдық жарты доллардың суретінде бейнеленген. Стоунволл Джексон ескерткіші 1919 жылдың 11 қазанында Вирджиния штатының Ричмонд қаласында ашылды. Ол 2020 жылдың 1 шілдесінде 2020-2021 жылдардағы АҚШ-тағы нәсілдік толқулар кезінде демонтаждалды.
As an important element of the ideology of the "Lost Cause", Jackson has been commemorated in numerous ways, including with statues, currency, and postage. Butler found the arm in a box under the marker. He later replaced the wooden box with a metal one, and reburied the arm. He left a plaque on the granite monument marking the burial place of Jackson's arm; the plaque is no longer on the marker but can be viewed at the Chancellorsville Battlefield visitor's center. Beginning in 1904 the Commonwealth of Virginia celebrated Jackson's birthday as a state holiday; the observance was eliminated, with Election Day as a replacement holiday, effective July 2020. Jackson is featured on the 1925 Stone Mountain Memorial half dollar. A Stonewall Jackson Monument was unveiled on October 11, 1919, in Richmond, Virginia. It was removed on July 1, 2020, during the 2020–2021 United States racial unrest.