Брэкстон Брэгг: Конфедерация армиясының генералы және өмірі

Кіріспе

Конфедерация армиясының генералы (1817–1876)

Бракстон Брэгг (22 наурыз 1817 – 27 қыркүйек 1876) – Екінші Семинол соғысы мен Мексика-Америка соғысында американдық армия офицері, Америка Азамат соғысында Конфедерация армиясының генералы, Батыс майданында қызмет еткен. Оның ең маңызды қызметі – 1862 жылдың маусымынан 1863 жылдың желтоқсанына дейін Миссисипи армиясының (кейіннен Теннесси армиясы) қолбасшысы болды. Солтүстік Каролина штатының Уоррентон қаласында туған Брэгг Вест-Пойнтта оқып, артиллерия офицері болды. Ол Флоридада қызмет етті, содан кейін Мексика-Америка соғысында ерекше көзге көріп, әсіресе Буэна-Виста шайқасында үш мәрте жоғары атаққа ие болды. 1856 жылы АҚШ армиясынан кетіп, Луизианада қант плантациясының иесі болды. Азамат соғысы басталғанда Брэгг Мексика шығанағы аймағында әскерилерді даярлады. Шило шайқасында корпус командирі болды, онда ол бірнеше қымбатқа түскен және сәтсіз шабуылдар ұйымдастырды, бірақ оның мінез-құлқы мен батылдығы үшін мақтау алды. 1862 жылдың маусымында Брэгг Миссисипи армиясының (кейіннен Теннесси армиясы) қолбасшысы болып тағайындалды. Ол және бригадалық генерал Эдмунд Кирби Смит 1862 жылы Кентуккиге шабуыл жасауға тырысты, бірақ Брэгг қазан айында Перривилл шайқасында шағын тактикалық жеңіске жеткеннен кейін шегінді. Желтоқсан айында ол Теннесси штатының Мурфрисборо қаласы түбінде, Стоунс Ривер шайқасында генерал-майор Уильям Роузкранс басқарған Камберленд армиясымен шайқасты. Қанды және шешуші болмаған шайқас оның шегінуімен аяқталды. Бірнеше ай бойы маңызды шайқастар болмағаннан кейін, 1863 жылдың маусымында Тулахома науқанында Роузкранс Брэггті жеңіп, Орта Теннессиді Одаққа беруге мәжбүр етті. Брэгг Чаттанугаға шегінді, бірақ қыркүйекте Роузкранс әскері Грузияға кірген кезде оны эвакуациялады. Сол айдың соңында Джеймс Лонгстриттің басшылығымен Шығыс майданынан келген Конфедерация күштерінің көмегімен Брэгг Чикамауга шайқасында Роузкрансты жеңіп, Батыс майданындағы ең қанды шайқастың және Конфедерацияның жалғыз маңызды жеңісіне қол жеткізді. Брэгг Роузкрансты Теннессиге қайтаруға мәжбүр етті, бірақ оның армиясының ауыр шығындары мен тиімді қуып жете алмағаны үшін сынға ілікті. Қарашада Брэггтің армиясы генерал-майор Улисс Гранттың Чаттануга үшін болған шайқаста жеңіліске ұшырап, Грузияға кері итерілді. Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис Брэггті қолбасшылықтан босатып, оны Ричмондқа бас әскери кеңесшісі ретінде шақырды. Брэгг соғыстың соңында Каролиналар науқаны кезінде қысқа уақытқа корпус командирі ретінде майданға оралды. Брэгг Азамат соғысының ең нашар генералдарының бірі саналады. Ол қатысқан шайқастардың көпшілігі жеңіліспен аяқталды. Брэгг өзінің қол астындағы офицерлер мен қатардағы жауынгерлер арасында өте танымал емес еді, олар оны көптеген кемшіліктері үшін сынады, соның ішінде шайқас алаңындағы нашар стратегиясы, тез ашуланып қалуы және қатаң тәртібі үшін. Тарихшылар Брэггтің беделі нашар, бірақ кейбіреулері Брэггтің қол астындағыларының, әсіресе генерал-майор және бұрынғы епископ Леонид Полк – Дэвистің жақын одақтасы және Брэггтің жауы – Брэггтің басшылығымен Конфедерацияның көптеген жеңілістеріне үлкен себепкер болды деп санайды. Брэггтің күштерінің шеккен шығындары Америка Конфедеративтік Штаттарының жеңілісіне үлкен әсер еткен деп есептеледі.

Braxton Bragg (March 22, 1817 – September 27, 1876) was an American army officer during the Second Seminole War and Mexican–American War and Confederate general in the Confederate Army during the American Civil War, serving in the Western Theater. His most important role was as commander of the Army of Mississippi, later renamed the Army of Tennessee, from June 1862 until December 1863. Bragg, a native of Warrenton, North Carolina, was educated at West Point and became an artillery officer. He served in Florida and then received three brevet promotions for distinguished service in the Mexican–American War, most notably the Battle of Buena Vista. He resigned from the U. S. Army in 1856 to become a sugar plantation owner in Louisiana. At the start of the Civil War, Bragg trained soldiers in the Gulf Coast region. He was a corps commander at the Battle of Shiloh, where he launched several costly and unsuccessful frontal assaults but nonetheless was commended for his conduct and bravery. In June 1862, Bragg was elevated to command the Army of Mississippi (later known as the Army of Tennessee). He and Brigadier General Edmund Kirby Smith attempted an invasion of Kentucky in 1862, but Bragg retreated following a minor tactical victory at the Battle of Perryville in October. In December, he fought another battle at Murfreesboro, Tennessee, the Battle of Stones River, against the Army of the Cumberland under Major General William Rosecrans. After a bloody and inconclusive battle, it ended with his retreat. After months without significant fighting, Bragg was outmaneuvered by Rosecrans in the Tullahoma Campaign in June 1863, causing him to surrender Middle Tennessee to the Union. Bragg retreated to Chattanooga but evacuated it in September as Rosecrans' troops entered Georgia. Later that month, with the assistance of Confederate forces from the Eastern Theater under James Longstreet, Bragg was able to defeat Rosecrans at the Battle of Chickamauga, the bloodiest battle in the Western Theater, and the only significant Confederate victory therein. Bragg forced Rosecrans back into Tennessee, but was criticized for the heavy casualties his army suffered and for not mounting an effective pursuit. In November, Bragg's army was routed by Major General Ulysses S. Grant in the Battles for Chattanooga and pushed back to Georgia. Confederate President Jefferson Davis subsequently relieved Bragg of command, recalling him to Richmond as his chief military advisor. Bragg briefly returned to the field as a corps commander near the war's end during the Campaign of the Carolinas. Bragg is generally considered among the worst generals of the Civil War. Most of the battles he engaged in ended in defeat. Bragg was extremely unpopular with both the officers and ordinary men under his command, who criticized him for numerous perceived faults, including poor battlefield strategy, a quick temper, and overzealous discipline. Bragg has a generally poor reputation with historians, though some point towards the failures of Bragg's subordinates, especially Major General and former Bishop Leonidas Polk—a close ally of Davis and known enemy of Bragg—as more significant factors in the many Confederate defeats under Bragg's command. The losses suffered by Bragg's forces are cited as highly consequential to the ultimate defeat of the Confederate States of America.

Ерте өмір және білім

Бракстон Брэгг Солтүстік Каролина штатының Уоррентон қаласында Томас пен Маргарет Кросленд Брэггтің алты ұлының бірі болып дүниеге келді. Оның ағаларының бірі болашақ Конфедерация Бас прокуроры Томас Брэгг болды. Брэгг сонымен қатар Эдвард С. Брэггтің туысы болды, ол Азамат соғысында Одақ әскерінің генералы болды. Бала кезінде ол анасының африкалық американдық бостандық иесін өлтірді деген күдікпен түрмеге қамалуы туралы қауесеттердің салдарынан жиі қорланды, ал кейбір қауесеттерде ол түрмеде туған деген сөздер де болды. Брэггтің ерте өмірі мен мансабының негізгі зерттеушісі Грейди МакУайни Брэгг отбасы осы қауесеттерге қарамастан заңды сақтады деп мәлімдейді. Көршілері оларды төменгі тапқа жатқызса да, Томас Брэгг аға балташы және мердігер болды, ол Брэкстонды штаттың ең жақсы мектептерінің бірі – Уоррентон ерлер академиясына жіберуге жеткілікті байлыққа ие болды. Ол Вирджиния штатының Джеймстаун қаласынан шыққан капитан Кристофер Ньюпорттың және оның күйеу баласы Томас Брэггтің (1579–1665) ұрпағы еді, ол Англияда туып, Вирджиния колониясына қоныс аударған. Брэгг өмірі бойы жазған мыңдаған хаттарында әкесі туралы жылы сезімдермен айтса, анасы туралы ешқашан есімдерін атаған жоқ.

Батыс нүктесі

Брэгг он жасқа толғанда, әкесі оған әскери карьера жасауға шешім қабылдады және АҚШ Әскери академиясына қабылдану жолдарын іздеді. Ақырында, штат заң шығарушысы болып сайланған Брэггтің үлкен ұлы Джон, Солтүстік Каролина штатының сенаторы Уилли П. Мангумның қолдауын алды. Мангум оның демеушісі ретінде Вест-Пойнтқа 16 жасында Брэкстонды қабылдады. Оның курстастарының арасында болашақ Азамат соғысының Одақ генералдары Джозеф Хукер мен Джон Седжвик, сондай-ақ болашақ Конфедерация генералдары Джон К. Пембертон, Джубал Эрли және Уильям Х. Т. Уокер болды. Брэгг жақсы есте сақтауының арқасында оқуда жақсы нәтижелер көрсетті, еңбекқорлық емес, және көптеген құрдастарына қарағанда тәртіптік жазалар аз алды. Ол 1837 жылы Вест-Пойнттің 50 курсантының арасында бесінші орынды алып, 3-ші АҚШ артиллериясының екінші лейтенанты болып тағайындалды.

Ерте мансап

Брэгг Флоридадағы Екінші Семиноль соғысында қызмет етті, бастапқыда көмекші комиссар және полк адъютанты ретінде, тікелей шайқасқа қатыспады. Көп ұзамай ол түрлі ауруларға шалдықты, оларды тропикалық климатқа байланыстырады. Ол медициналық көмекке жіберуді сұрады және қысқа мерзімге Филадельфияда жалдау қызметіне тағайындалды, бірақ 1840 жылдың қазан айында Флоридаға қайтаруға бұйрық берілді. Ол 3-ші артиллерия ротасының командирі болды және Сент-Огастин маңындағы Форт-Марионға қолбасшылық етті. Бұл қызметте ол денсаулығын сақтап, бірақ адамының тұрмыс жағдайын жақсарту үшін әкімшілік жұмыстарға көп көңіл бөлді. Ол жоғары әскери шенділермен, оның ішінде генерал-адъютант және армия төлем жөніндегі офицермен пікір таластыруға толы хаттар алмасты, бұл оның "жанжалдасушы" репутациясын қалыптастырды. Брэгг қатаң тәртіпті ұстанатын, ережелерді мүлтіксіз сақтайтын адам ретінде танымал болды. Улисс С. Гранттың естеліктеріндегі әйгілі, нақтылығы жоқ әңгімеде Брэгг шекаралық бекетте рота командирі және сонымен қатар квартирмейстер болып жұмыс істегендігі айтылады. Ол ротасы үшін жабдықтарды сұрап өтініш берді, содан кейін квартирмейстер ретінде оны қабылдаудан бас тартты. Рота командирі ретінде ол өтінішті қайта жіберді, талаптарының себептерін толықтырып берді, бірақ квартирмейстер ретінде ол қайтадан өтінішті қабылдамады. Өзінің азапты жағдайда екенін түсінген соң, ол мәселені бекет командиріне жүктеді, ол таңырқап: "Құдай-ау, мырза Брэгг, сіз армиядағы барлық офицерлермен жанжалдастыңыз, енді өзіңізбен жанжалдасып отырсыз!" деді. Грант бұл оқиғаны таратса да, оның шындығына күмәнін білдірді және оны растайтын ешкім табылмады. 1847 жылдың тамызы мен қыркүйегінде Брэггтің әскерлерінің бірі оны өлтіруге екі рет әрекеттенгені хабарланды, бірақ ол екеуінен де зардап шекпеді. Екі оқиғаның ең ауырсы - оның бір сарбазы төсегінің астында 12 фунттық артиллериялық снарядын жарылдырды. Төсегі қирап бұзылса да, Брэгг тірі қалды, тіпті сызатсыз. Брэгг кінәлінің кім екеніне күдік білдірді, бірақ айыптауға жеткілікті дәлел таба алмады. Кейіннен армиядан дезертир болған Сэмюэл Р. Черч шабуылға жауапкершілікті мойнына алды. 3-ші артиллерия 1843 жылы Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласындағы Форт-Молтриге көшірілді. Бұл жерде Брэгг үш болашақ Одақ армиясының генералдарымен, оларды жақын достар деп есептеді: Джордж Х. Томас, Джон Ф. Рейнольдс (екеуі де Брэггке есеп беретін лейтенанттар) және Уильям Т. Шерман. Брэгг өзінің даулы жазуларын жалғастырды, осы жолы 1844-45 жылдары "Оңтүстік әдеби хабаршысында" жарияланған тоғыз мақаладан тұратын серияны жариялады. "Біздің армиямыз туралы жазбалар" сериясы анонимді түрде ("А Subaltern" деген атпен) жарияланды, онда генерал-шеф Уинфилд Скоттың саясатына тікелей шабуылдар жасалды, оны ол "мақтаншы, ұсақ-түйек, ашкөз адам" деп атады. Сондай-ақ, армияның әкімшілік саясаты мен офицерлеріне көптеген шабуылдар жасалды. Ол армияның бас штабының ұйымдастырылуына қатысты ойлы ұсыныстар енгізді, олар сол кезде ескерілмеген, бірақ 20-ғасырдың басында жүзеге асырылған қайта ұйымдастыруларда көрінді. Брэггтің мақалалары Нью-Йорк демократы және Скоттың саяси қарсыласы Джеймс Г. Клинтонның назарына ілікті. 1844 жылдың наурыз айында Брэгг Вашингтонда демалыста болған кезде, Клинтон оны өзінің Палата Комитетінде мемлекеттік шығындар жөнінде куәлік беруге шақырды. Скот Конгресс шақыруын елемей, куәлік беруден бас тартуды бұйырды. Брэгг тұтқындалып, Вирджиния штатындағы Монро фортына жіберілді, онда ол бұйрықтарға бағынбағаны және жоғары шенді офицерлерді құрметтемегені үшін әскери сотқа тартылды. Брэгг өзін өзі қорғады және сот процесін Скотты айыптауға айналдыруға тырысты. Ол кінәлі деп танылды, бірақ соғыс министрінің ресми сөгісі және екі айға жартылай жалақымен жұмыстан босату салыстырмалы түрде жеңіл жаза болды, және Брэгг болашақта өзінің жоғары тұрған офицерлерін сынаудан бас тартпады.

Bragg served in the Second Seminole War in Florida, initially as an assistant commissary officer and regimental adjutant, seeing no actual combat. He soon began to suffer from a series of illnesses that he blamed on the tropical climate. He sought a medical transfer and was briefly assigned to recruiting duty in Philadelphia, but in October 1840, he was ordered back to Florida. He became a company commander in the 3rd Artillery and commanded Fort Marion, near St. Augustine. In this assignment, he stayed relatively healthy but tended toward overwork, laboring administratively to improve the living conditions of his men. He launched a series of argumentative letters with senior Army officials, including the adjutant general and Army paymaster, that established his reputation as "disputatious". Bragg had a reputation for being a disciplinarian who strictly adhered to regulations. There is a famous, apocryphal story, included in Ulysses S. Grant's memoirs, about Bragg as a company commander at a frontier post where he also served as quartermaster. He submitted a requisition for supplies for his company, then, as quartermaster, declined to fill it. As company commander, he resubmitted the requisition, giving additional reasons for his requirements, but as the quartermaster, he denied the request again. Realizing that he was at a personal impasse, he referred the matter to the post commandant, who exclaimed, "My God, Mr. Bragg, you have quarreled with every officer in the army, and now you are quarreling with yourself!" While Grant did circulate the story, he admitted that he knew nothing of its truthfulness and no one else came forward to attest to its veracity. It is alleged that some of Bragg's troops attempted to assassinate him on two occasions in August and September 1847, but he was not injured either time. In the more serious of the two incidents, one of his soldiers detonated a 12 pound artillery shell underneath his cot. Although the cot was destroyed, Bragg himself somehow emerged without a scratch. Bragg had suspicions about the perpetrator's identity but had insufficient evidence to bring charges. Later, an Army deserter named Samuel R. Church claimed responsibility for the attack. The 3rd Artillery relocated to Fort Moultrie, Charleston, South Carolina, in 1843. Here, Bragg was stationed with three future Union Army generals that he came to consider close friends: George H. Thomas, John F. Reynolds (both of whom were lieutenants who reported to Bragg) and William T. Sherman. Bragg continued his controversial writing, this time a series of nine articles published 1844–45 in the Southern Literary Messenger. The series, "Notes on Our Army," published anonymously (as "A Subaltern"), included specific attacks on the policies of general in chief Winfield Scott, whom he called a "vain, petty, conniving man." There were also numerous attacks on Army administrative policies and officers. He included thoughtful recommendations on a proposed structure for the Army general staff that were ignored at the time but echoed in reorganizations that occurred in the early 20th century. Bragg's articles came to the attention of Representative James G. Clinton, a New York Democrat and political opponent of Scott's. While Bragg was on leave in Washington, D. C., in March 1844, Clinton called him to testify before his House Committee on Public Expenditures. Scott ordered him not to testify, in defiance of the Congressional subpoena. Bragg was arrested and sent to Fort Monroe, Virginia, where he was court martialed for disobeying orders and disrespecting his superior officers. Bragg conducted his own defense and attempted to turn the trial into a condemnation of Scott. He was found guilty, but an official reprimand from the Secretary of War and suspension at half pay for two months were relatively mild punishments, and Bragg was not deterred from future criticisms of his superiors.

Мексика-Америка соғысы

1845 жылдың жазында Брэгг пен оның артиллериялық ротасына генерал Закари Тейлорға Техасты Мексикадан қорғау үшін қосылуға бұйрық берілді. Ол Мексика-Америка соғысында көрсеткен ерлігі мен ерекше қызметі үшін жоғарылауларға ие болды, оның ішінде Форт Браун шайқасы үшін (1846 жылдың мамыр айында) капитан, Монтеррей шайқасы үшін (1846 жылдың қыркүйегінде) майор және Буэна-Виста шайқасы үшін (1847 жылдың ақпанында) подполковник атағы берілді. Брэгг 1846 жылдың маусым айында тұрақты армияда капитандық шенін алды. Тейлордың армиясында ол өте сыйлы болды, себебі оның әскерінің тәртібі мен жаттығулары, сондай-ақ Мексика армиясына қарсы көптеген шайқаста шешуші рөл атқарған жеңіл артиллерияның жаңа тактикасы оң нәтиже берді. Алайда, оған ұлттық даңқ әкелген Буэна-Виста шайқасы болды. Ол артиллерияны саптың үзілген жеріне уақтылы орналастырып, сандық артықшылығы бар мексикалық шабуылды тойтарды. Ол полковник Джефферсон Дэвис пен Миссисипи мылтықшыларын қолдады, бұл оған болашақ АҚШ соғыс министрі және Конфедерация президентінің құрметін сыйлады. Генерал Тейлордың: «Капитан Брэгг, тағы аз жүзім беріңіз», – деген сөзі тарады, бұл оның күш-жігерін еселеп, жағдайды құтқаруға көмектесті деген әңгіме болды. Дегенмен, бұл әңгімелер шындыққа жатса да, Итан Аллен Хичкоктың күнделігінде Тейлордың штаб бастығы (және жақындағы күйеу баласы) майор Уильям Блисс «генералдың Брэггке қатысты әңгімелерінің барлығы жалған. Ол ешқашан: «Капитан Брэгг, тағы аз жүзім беріңіз», – демеді, сондай-ақ: «Майор Блисс, мен сені қолдаймын», – демеді» деп мәлімдеді. Дегенмен, Брэгг Америкаға халық қаһарманы ретінде оралды. Оның құрметіне Калифорния штатындағы солтүстік-батыс форт Брэгг аталды. Уоррентон қаласының тұрғындары оған салтанатты қылыш сыйлады. Конгрессмен Дэвид Аутлоу бұл құрмет туралы: «Полковник Брэгг, олардың көмегімен емес, өзінің еңбегімен керемет беделге ие болды, енді ол ең жоғары мақтауға ие. Бұрын Брэггтерді қарапайым адамдар деп, оларға лайықсыз серіктестер деп есептегендер енді оларды құрметтеуге асығуда. Полковник Брэгг оларды қандай жек көрумен қараса керек» деп жазды. Брэгг Нью-Йорк, Вашингтон, Мобил және Нью-Орлеан қалаларына сапар шекті, және әрбір қалада оған құрмет көрсетілді. 1855 жылдың 31 желтоқсанында Брэгг армиядан кетті, ол 1856 жылдың 3 қаңтарында күшіне енді. Ол әйелімен бірге Луизиана штатының Тибодо қаласынан солтүстікке қарай 5 шақырым жердегі қант плантациясын сатып алды. Ол ешқашан құлдыққа қарсы болған емес – оның әкесі мен әйелі құлдарды ұстаған, ол өз мүлкінде 105 африкалық американдықты құл ретінде пайдаланды. Ол қатаң тәртіпті сақтаушы және әскери тиімділікті жақтаушы ретінде беделін сақтап қалды. Оның әдістері мүлікке үлкен ипотека болғанына қарамастан, бірден пайда әкелді. Ол жергілікті саясатқа белсенді қатысып, 1860 жылы Қоғамдық жұмыстар кеңесіне сайланды. 1850 жылдары Брэггті күшейе берген аймақтық дағдарыс мазалады. Ол сепаратизм идеясына қарсы болды, республикада ешбір көпшілік жазбаша конституцияны жоққа шығара алмайды деп сенді, бірақ бұл сенім көп ұзамай сынақтан өтетін болды.

In the summer of 1845, Bragg and his artillery company were ordered to join Gen. Zachary Taylor in the defense of Texas from Mexico. He won promotions for bravery and distinguished conduct in the Mexican–American War, including a brevet promotion to captain for the Battle of Fort Brown (May 1846), to major for the Battle of Monterrey (September 1846), and to lieutenant colonel for the Battle of Buena Vista (February 1847). Bragg was also promoted to captain within the regular army in June 1846. He became widely admired in Taylor's army for the discipline and drill of his men and the newly tried tactics of light artillery that proved decisive in most of his engagements against the Mexican Army. But it was Buena Vista that brought him national fame. His timely placement of artillery into a gap in the line helped repulse a numerically superior Mexican attack. He fought in support of Col. Jefferson Davis and the Mississippi Rifles, which earned him the admiration of the future U. S. Secretary of War and president of the Confederacy. An anecdote circulated about Gen. Taylor commanding, "A little more of the grape, Capt. Bragg," which caused him to redouble his efforts and save the day. The stories are probably apocryphal and, according to the diary of Ethan Allen Hitchcock, Taylor's Chief of Staff (and recent son in law) Maj. William Bliss confirmed that "the stories of the General in connection with Bragg are all false. He never said, 'A little more grape, Captain Bragg,' nor did he say, 'Major Bliss and I will support you.'" Nevertheless, Bragg returned to the United States as a popular hero. A northwestern outpost, Fort Bragg, California, was named in his honor. The citizens of Warrenton presented him with a ceremonial sword. Congressman David Outlaw wrote about the honor: "Col. Bragg having, no thanks to them, won for himself a brilliant reputation, is now the object of the most fulsome adulation. Those who formerly sneered at the Braggs as plebeians, as unfit associates for them, they are glad to honor. With what scorn must Col. Bragg, in his secret heart regard them." Bragg traveled to New York, Washington, Mobile, and New Orleans, and in each place, he was honored. On December 31, 1855, Bragg submitted his resignation from the Army, which became effective on January 3, 1856. He and his wife purchased a sugar plantation of 3 mile (5 km) north of Thibodaux, Louisiana. Never one to oppose slavery in concept—his father and wife were enslavers—he used 105 enslaved African Americans on his property. He continued to uphold his reputation as a stern disciplinarian and an advocate of military efficiency. His methods resulted in almost immediate profitability, despite a large mortgage on the property. He became active in local politics and was elected to the Board of Public Works in 1860. Throughout the 1850s, Bragg had been disturbed by the accelerating sectional crisis. He opposed the concept of secession, believing that no majority could set aside a written constitution in a republic, but this belief would soon be tested.

Америка Азаматтық соғысы

Азамат соғысы басталғанға дейін Брэгг Луизиана милициясында полковник болған. 1860 жылдың 12 желтоқсанында губернатор Томас О. Мур оны штаттық әскери кеңес құрамына тағайындады, бұл кеңес 5000 адамдық армия құрумен жүктелген болатын. Ол бұл тапсырманы, тіпті бөлінуге қарсы болса да, қабылдады. 1861 жылдың 11 қаңтарында Брэгг 500 ерікті сарбаздан тұратын топты Батон-Ружға жетектеп барды, онда олар федералдық қару-жарақ қоймасының командирін капитуляциялауға көндірді. Штаттың бөліну жөніндегі конвенциясы да штаттық армияны құрды, ал Мур Брэггті оның қолбасшысы етіп, 1861 жылдың 20 ақпанында генерал-майор шенімен тағайындады. Ол 16 сәуірге дейін Нью-Орлеан маңындағы күштерге басшылық етті, бірақ 1861 жылдың 7 наурызында оның лауазымы Конфедерация армиясының бригада генералына ауыстырылды. Ол Пенсакола, Флорида, Алабама және Батыс Флорида департаментіндегі күштерге басшылық етті және 1861 жылдың 12 қыркүйегінде генерал-майор шеніне көтерілді. Оның қызметі табысты болды, ол өзінің сарбаздарын Конфедерация армиясындағы ең тәртіпті әскерлердің біріне айналдырды, мысалы, 5-ші Джорджия және 6-шы Флорида полктері. Желтоқсан айында президент Дэвис Брэггті Транс-Миссисипи департаментіне басшылық етуге шақырды, бірақ Брэгг бас тартты. Ол Миссисипи өзенінің батысындағы жеңіске жету мүмкіндігі және сол жердегі жабдығы нашар және тәртіпсіз әскерлер туралы алаңдады. Сонымен қатар, ол соғыс бойы бойынша мазалаған денсаулық мәселесінің бірін бастан өткерді. Ол жылдар бойы ревматизм, асқазан ауруы, жүйке аурулары және қатты мигреньден зардап шекті, бұл оның жеке стильіне әсер еткені сөзсіз. Бұл басшылықты граф Вэн-Дорн алды. Брэгг Дэвиске Конфедерация аумағының әрбір шаршы шақырымын қорғауға тырысу стратегиясын өзгертуді ұсынды, оның әскерлері Теннессидегі Одақ армиясына қарсы шабуыл үшін басқа күштермен біріктірілгенде, Теннесси шығанағының жағалауында олардың құндылығы азайтылатынын мәлімдеді. Брэгг 1862 жылдың ақпанында шамамен 10 000 сарбазды Миссисипи штатының Коринф қаласына жеткізді және генерал Альберт Сидни Джонстонның басшылығымен жиналған Конфедерация әскерлерінің нашар тәртібін жақсарту жөнінде тапсырма алды.

Before the start of the Civil War, Bragg was a colonel in the Louisiana Militia. On December 12, 1860, Governor Thomas O. Moore appointed him to the state military board, an organization charged with creating a 5,000 man army. He took the assignment even though he had been opposed to secession. On January 11, 1861, Bragg led a group of 500 volunteers to Baton Rouge, where they persuaded the commander of the federal arsenal there to surrender. The state convention on secession also established a state army, and Moore appointed Bragg its commander, with the rank of major general, on February 20, 1861. He commanded the forces around New Orleans until April 16, but his commission was transferred to be a brigadier general of the Confederate States Army on March 7, 1861. He commanded forces in Pensacola, Florida, Alabama, and the Department of West Florida and was promoted to major general on September 12, 1861. His tenure was successful, and he trained his men to be some of the best disciplined troops in the Confederate Army, such as the 5th Georgia and the 6th Florida Regiments. In December, President Davis asked Bragg to take command of the Trans Mississippi Department, but Bragg declined. He was concerned about the prospects of victory west of the Mississippi River and the poorly supplied and ill disciplined troops there. He was also experiencing one of the periodic episodes of ill health that plagued him throughout the war. For years he had suffered from rheumatism, dyspepsia, nerves, and severe migraine headaches, which undoubtedly contributed to his disagreeable personal style. The command went to Earl Van Dorn. Bragg proposed to Davis that he change his strategy of attempting to defend every square mile of Confederate territory, recommending that his troops were of less value on the Gulf Coast than they would be farther to the north, concentrated with other forces for an attack against the Union Army in Tennessee. Bragg transported about 10,000 men to Corinth, Mississippi, in February 1862 and was charged with improving the poor discipline of the Confederate troops already assembled under General Albert Sidney Johnston.

Шило шайқасы

Брэгг 1862 жылғы 6-7 сәуірде Шило шайқасында Джонстонның қол астында корпусты (және штаб бастығы болды) басқарды. Конфедерацияның бастапқы күтпеген шабуылында Брэггтің корпусына шамамен 5 шақырымдық желі бойында шабуыл жасау бұйырылды, бірақ ол көп ұзамай майдан ортасында қалған бөлімшелердің әрекеттерін басқара бастады. Оның әскері «Шарапа ұясы» деп аталған одақтың ілгері шыққан бөлігіне қарсы сағаттап шабуыл жасады, бірақ қанағаттандырарлық нәтижеге жете алмады. Джонстон шайқаста қаза болғаннан кейін, генерал П. Г. Т. Борегард басқаруды өз мойнына алып, Брэггті өзінің бірінші орынбасары етіп тағайындады. Брэгг, Борегардтың соғыс жеңу үшін соңғы мүмкіндік деп санаған, одақтың бекем қорғалған соңғы позициясына қарсы кешкі шабуылды тоқтатуына наразы болды. Шабуылды жалғастырса, жеңіске жетуге мүмкіндік болған еді. Шайқастың екінші күні одақ әскері қарсы шабуылға көшіп, конфедераттар Коринфке шегінді. Брэгг шайқастағы көрсеткен батылдығы үшін көп мақтауға ие болды. 1862 жылғы 12 сәуірде Джефферсон Дэвис Брэггті толық генерал қылып тағайындады, ол бұл атаққа ие болған алтыншы адам және Конфедерация тарихындағы жеті генералдың бірі болды. Оның генералдық шені 1862 жылғы 6 сәуірде Шило шайқасының бірінші күнімен сәйкес келді. Коринфті қоршаудан кейін Борегард ауруға байланысты демалысқа кетіп, Брэггті Миссисипи штатының Тупело қаласындағы әскерге уақытша басшылық етуге қалдырды. Алайда, Борегард президент Дэвиске өзінің кеткені туралы хабарламады және екі апта бойы рұқсатсыз болды. Дэвис Борегардты Коринттегі нашар өнімділігі үшін алмастыруға ниеттенген, ал Борегардтың рұқсатсыз кеткені осы мүмкіндікті ұсынып берді. Сөйтіп, 1862 жылғы 17 маусымда Брэгг оның орнына Батыс департаментінің (ресми түрде №2 департаменті деп аталады) қолбасшысы болып тағайындалды, оның құрамында Миссисипи армиясы да болды.

Перривилл шайқасы

1862 жылдың тамызында Конфедерация генерал-майоры Эдмунд Кирби Смит Кентуккиге Шығыс Теннессиден басып кіруге шешім қабылдады, бұл шекаралық штатта Конфедерацияның мүддесін қолдаушыларды оятып, Огайо өзенінен тыс генерал-майор Дон Карлос Бьюэллдің басшылығымен одақтас күштерді тартып алуға мүмкіндік береді деп үміттенеді. Брэгг түрлі нұсқаларды қарастырды, соның ішінде Коринфті қайтарып алу немесе Орта Теннесси арқылы Бьюэлл әскеріне қарсы жорық жасау. Ақырында ол Кирби Смиттен күш сұрап, оған қосылу үшін Миссисипи армиясын көшіруге шешім қабылдады. Ол 30 000 сарбазды Тюпелодан Мобил және Монтгомери арқылы Чаттанугаға дейін қиын теміржолмен жеткізді, ал кавалерия және артиллериясы жолмен жылжыды. Брэгг театрдың аға генералы болғанымен, президент Дэвис Кирби Смиттің Шығыс Теннесси департаментін Ричмондқа тікелей есеп беретін тәуелсіз құрама ретінде құрды. Бұл шешім Брэггке науқан кезінде қиындықтар туғызды. Смит пен Брэгг 1862 жылдың 31 шілдесінде Чаттанугада кездесті. Олар науқан жоспарын жасады: Кирби Смит әскері Кентуккиге алғаш рет Камберленд Gap-тің одақтас қорғаушыларын талқандау үшін кіретін болады. (Брэгг әскері ұзақ сапардан шаршап, бірден шабуылға түсе алмады.) Смит Брэггке қосылу үшін қайта оралады, ал біріккен күштері Бьюэллдің артқы жағына маневр жасап, оның жабдықтау желілерін қорғау үшін шайқасқа мәжбүрлейді. Әскерлер біріккеннен кейін Брэггтің жоғарылығы қолданылады, ал Смит оның тікелей басшылығына бағынады. Бьюэлл әскерін жою мүмкін болса, Брэгг пен Смит Кентуккиге солтүстікке қарай жорық жасайды, бұл қозғалыс жергілікті халықтан құтқару күтеді деп есептеді. Кез келген қалған одақтас күштер Кентуккидегі маңызды шайқаста жеңіліп, Огайо өзенінде Конфедерация шекарасын орнатады. 9 тамызда Смит Брэггке келісімді бұзатынын және Камберленд Gap-ті айналып өтіп, одақтас гарнизонын бейтараптандыру және солтүстікке қарай жылжу үшін шағын күштерді қалдыратынын хабарлады. Смитпен келісімге келе алмаған Брэгг Нэшвиллдің орнына Лексингтонға қарай қозғалды. Ол Смитке Брэгг әскері келгенге дейін Бьюэлл оның кішкентай армиясын қуып жеңе алатынын ескертті. Брэгг 27 тамызда Смит Лексингтонға жеткенге дейін Чаттанугадан жолға шықты. Жолда ол Мунфордвиллдегі одақтас бекінісін басып алумен алаңдады. Ол Бьюэллмен (Луисвилл үшін) күресін жалғастыруды немесе Ричмонд пен Лексингтонды басып алып, штаттың орталық бөлігін бақылауға алған Смитпен қайта қосылуды шешуге мәжбүр болды, ол Цинциннатиге қарай жылжуға қауіптенді. Брэгг Смитпен қайта қосылуды жөн көрді. Ол әскерін қалдырып, Смитпен Франкфуртта кездесті, онда олар 4 қазанда Конфедерация губернаторы Ричард Хоустың инаугурациясына қатысты. Инаугурация кеші одақтас артиллериясының жақындап келе жатқан дыбысымен тоқтатылды, ал ұйымдастырушылар сол кешке жоспарланған салтанатты кешті жойды. 8 қазанда әскерлер күтпеген жерден Перривилл шайқасында кездесті; олар алдыңғы күні су көздерін іздеп жүргенде шайқасқан. Брэгг генерал-майор Леонидас Полкқа Бьюэллдің әскерінің оқшауланған бөлігі деп ойлаған жерге шабуыл жасауға бұйрық берді, бірақ Брэгг жеке келгенше Полкты шайқасқа түсуге ынталандыру қиын болды. Ақырында Полк генерал-майор Александр М. Маккуктың корпусына одақтас армияның сол жақ қанатына шабуыл жасап, оны кері шегінуге мәжбүр етті. Күннің соңында МакКук шамамен бір мильге кері шегінді, бірақ желіні тұрақтандыру үшін күшейту келді, және Брэгг тек содан кейін қанды шайқастағы шектеулі тактикалық жеңісі Бьюэлл әскерінің жартысына ғана қарсы болғанын және қалғаны тез келіп жатқанын түсінді. Кирби Смит Брэггке жетістігін жалғастыруға шақырды: "Құдай үшін, генерал, Бьюэллмен күресейік". Брэгг: "Мен солай етемін, мырза", - деп жауап берді, бірақ содан кейін бір байқаушы "Смит, Харди және Полк үшін қорқынышты болып қалған алаңдаушылық пен күмәнділік" деп атаған нәрсені көрсетті, ол әскеріне Камберленд Gap арқылы Ноксвиллге шегінуге бұйрық берді. Брэгг өзінің шегінуін үлкен шабуылдың сәтті аяқталуы деп атады. Оның шегінуіне бірнеше себеп болды. Солтүстік Миссисипиден Эрл Ван Дорн мен Стерлинг Прайс Коринфте жеңілгенін, ал Роберт Ли Мэриленд жорығында сәтсіздікке ұшырағанын хабарлады. Ол өзінің әскерінің одан әрі жеңіске жетуі аз екенін, ал жеңіліске ұшырау жиналған мол азық-түлік пен жабдықтаманы ғана емес, сонымен қатар әскерін де құрбан етуі мүмкін екенін түсінді. Ол әйеліне: "Оңтүстік-батыстың барлығының дұшпан қолында болғандықтан, менің қылмысым кешірілмес болар еді, егер мен аяқталған әскерімді суық климатта, шатыр мен аяқ киімсіз және күнделікті нан табуға мәжбүр болғанда қалдырсам" деп жазды. Ол өзінің науқанына қатысты офицерлер айтқан айыптамаларды түсіндіру үшін Ричмондқа шақырылды, олар оны армия басшысы лауазымынан алмастыруды талап етті. Дэвис генералдың лауазымында қалуға шешім қабылдағанымен, Брэггтің бағыныштыларымен қарым-қатынасы нашарлай түсті. Армияға қайта келгеннен кейін ол Теннесси штатындағы Мурфрисбороға жылжуға бұйрық берді.

In August 1862, Confederate Maj. Gen. Edmund Kirby Smith decided to invade Kentucky from Eastern Tennessee, hoping that he could arouse supporters of the Confederate cause in the border state and draw the Union forces under Maj. Gen. Don Carlos Buell, beyond the Ohio River. Bragg considered various options, including an attempt to retake Corinth or to advance against Buell's army through Middle Tennessee. He eventually heeded Kirby Smith's calls for reinforcement and decided to relocate his Army of Mississippi to join him. He moved 30,000 soldiers in a tortuous railroad journey from Tupelo through Mobile and Montgomery to Chattanooga, while his cavalry and artillery moved by road. Although Bragg was the senior general in the theater, President Davis had established Kirby Smith's Department of East Tennessee as an independent command, reporting directly to Richmond. This decision caused Bragg difficulty during the campaign. Smith and Bragg met in Chattanooga on 31 July 1862. They devised a plan for the campaign: Kirby Smith's Army of Kentucky would first march into Kentucky to dispose of the Union defenders of Cumberland Gap. (Bragg's army was too exhausted from its long journey to begin immediate offensive operations.) Smith would return to join Bragg, and their combined forces would attempt to maneuver into Buell's rear and force a battle to protect his supply lines. Once the armies were combined, Bragg's seniority would apply, and Smith would be under his direct command. Assuming that Buell's army could be destroyed, Bragg and Smith would march farther north into Kentucky, a movement they assumed would be welcomed by the local populace. Any remaining Federal force would be defeated in a grand battle in Kentucky, establishing the Confederate frontier at the Ohio River. On August 9, Smith informed Bragg that he was breaking the agreement and intended to bypass Cumberland Gap, leaving a small holding force to neutralize the Union garrison and move north. Unable to command Smith to honor their plan, Bragg focused on a movement to Lexington instead of Nashville. He cautioned Smith that Buell could pursue and defeat his smaller army before Bragg's army could join them. Bragg departed from Chattanooga on August 27, just before Smith reached Lexington. On the way, he was distracted by the capture of a Union fort at Munfordville. He had to decide whether to continue toward a fight with Buell (over Louisville) or rejoin Smith, who had gained control of the center of the state by capturing Richmond and Lexington and threatened to move on Cincinnati. Bragg chose to rejoin Smith. He left his army and met Smith in Frankfort, where they attended the inauguration of Confederate Governor Richard Hawes on October 4. The inauguration ceremony was disrupted by the sound of approaching Union cannon fire, and the organizers canceled the inaugural ball scheduled for that evening. On October 8, the armies met unexpectedly at the Battle of Perryville; they had skirmished the previous day as they were searching for nearby water sources. Bragg ordered the wing of his army under Maj. Gen. Leonidas Polk to attack what he thought was an isolated portion of Buell's command but had difficulty motivating Polk to begin the fight until Bragg arrived in person. Eventually, Polk attacked the corps of Maj. Gen. Alexander M. McCook on the Union army's left flank and forced it to fall back. By the end of the day, McCook had been driven back about a mile, but reinforcements had arrived to stabilize the line, and Bragg only then began to realize that his limited tactical victory in the bloody battle had been against less than half of Buell's army and the remainder was arriving quickly. Kirby Smith pleaded with Bragg to follow up on his success: "For God's sake, General, let us fight Buell here." Bragg replied, "I will do it, sir," but then displayed what one observer called "a perplexity and vacillation which had now become simply appalling to Smith, to Hardee, and to Polk," he ordered his army to retreat through the Cumberland Gap to Knoxville. Bragg referred to his retreat as a withdrawal, the successful culmination of a giant raid. He had multiple reasons for withdrawing. Disheartening news had arrived from northern Mississippi that Earl Van Dorn and Sterling Price had been defeated at Corinth, just as Robert E. Lee had failed in his Maryland Campaign. He saw that his army had little to gain from a further, isolated victory, whereas a defeat might cost not only the bountiful food and supplies yet collected but also his army. He wrote to his wife, "With the whole southwest thus in the enemy's possession, my crime would have been unpardonable had I kept my noble little army to be ice bound in the northern clime, without tents or shoes, and obliged to forage daily for bread, etc." He was quickly called to Richmond to explain to Jefferson Davis the charges brought by his officers about how he had conducted his campaign, demanding that he be replaced as head of the army. Although Davis decided to leave the general in command, Bragg's relationship with his subordinates would be severely damaged. Upon rejoining the army, he ordered a movement to Murfreesboro, Tennessee.

Стоунс өзенінің шайқасы

Брэгг 1862 жылғы 20 қарашада өз күштерін Теннеси армиясы деп атады. Осы арада, 24 қазанда Дон Карлос Бьюэлл Огайодағы Одақ армиясының қолбасшысы ретінде генерал-майор Уильям С. Роузкранспен алмастырылды, ол оны дереу Камберленд армиясы деп атады. Желтоқсанның соңында Роузкранс Нэшвиллден Мурфрисбороға, Брэггтің орналасқан жеріне қарсы жорыққа шықты. Роузкранс шабуылға көшпес бұрын, Брэгг 1862 жылғы 31 желтоқсанда Роузкранстың оң фланкіне күтпеген шабуыл жасады, осымен Стоунс-Ривер шайқасы басталды. Конфедерация әскері Одақ әскерін шағын қорғаныс позициясына қайтарды. Дегенмен, олар Брэгг жоспарлағандай, оны толығымен талқандай алмады немесе Нэшвиллге жабдықтау жолын үзуге қол жеткізе алмады. Осыған қарамастан, Брэгг шайқастың бірінші күнін жеңіс деп есептеді және Роузкранс жақын арада шегінеді деп болжады. Алайда, 1863 жылғы 2 қаңтарда Одақ әскері өз орнында қалды және шайқас қайта басталды, өйткені Брэгг генерал-майор Джон К. Брекинриджтің әскерлерімен Одақтың жақсы қорғалған сол фланкіне сәтсіз шабуыл жасады. Өзінің жетіспеушіліктерін, қатал қысқы ауа райын, Роузкрансқа жабдықтар мен күштердің келуін, сондай-ақ корпус командирлері Харди мен Полктің ұсыныстарын ескеріп, Брэгг армиясын даладан Туллахомаға, Теннеси штатына қайтарды. Брэггтің генералдары Кентукки науқаны мен Стоунс-Ривер шайқасы кезінде оның басшылығына наразылық білдірді. Ол сынға жауап ретінде өз корпусы мен дивизия командирлеріне хат жіберіп, соңғы шайқастан кейін шегінуді ұсынғандарын жазбаша растауды сұрады. Егер ол оларды дұрыс түсінбегенін және қате шегінгенін анықтаса, өз еркімен қызметтен кетуге дайын екенін мәлімдеді. Айыныштысы, ол хатты өзінің ең адал қолдаушыларының көпшілігі ауру немесе жарақаттарға байланысты демалыста болған кезде жазды. Брэггтің сыншылары, соның ішінде Уильям Дж. Харди, хатты екінші бір сұрақ ретінде түсіндірді: Брэгг жоғары командирлерінің сенімін жоғалтқан ба? Леонидас Полк бұл сұраққа жауап бермеді, бірақ өзінің досы Джефферсон Дэвиске тікелей хат жазып, Брэггтің орнын ауыстыруды ұсынды. Дэвис шағымдарға жауап ретінде армияның жағдайын тексеру үшін генерал Джозеф Джонстонды жіберді. Дэвис Джонстонның, Брэггтің үстемдігіндегі адамның, жағдайды қанағаттандырмайтынын және даладағы армияның басшылығын өз қолына алып, Брэггтің орнын босататынын күтті. Алайда Джонстон оқиға орнына келгенде, Теннесси армиясының сарбаздарының жағдайы салыстырмалы түрде жақсы екенін көрді. Ол Брэггке "Конфедерациядағы ең жақсы ұйымдастырылған, қаруланған, жабдықталған және тәртіпті армияңыз бар" деді. Джонстон өзінің жеке пайдасы үшін жағдайды пайдаланғаны туралы пікірлерге опасыздықпен қарады және басшылыққа ие болу туралы ұсыныстарды қабылдамады. Дэвис Джонстонға Брэггті Ричмондқа жіберуге бұйрық бергенде, Джонстон Элис Брэггтің ауруына байланысты кешіктірді; оның денсаулығы жақсарғаннан кейін, Джонстон 1862 жылғы Жеті қарағай шайқасында алған жарақатынан туындаған денсаулық проблемаларына байланысты басшылыққа ие бола алмады.

Bragg renamed his force the Army of Tennessee on November 20, 1862. Meanwhile, on October 24, Don Carlos Buell was replaced as commander of the Union Army of the Ohio by Maj. Gen. William S. Rosecrans, who immediately renamed it the Army of the Cumberland. In late December, Rosecrans advanced from Nashville against Bragg's position at Murfreesboro. Before Rosecrans could attack, Bragg launched a strong surprise attack against Rosecrans's right flank on December 31, 1862, the start of the Battle of Stones River. The Confederates drove the Union army back to a small defensive position. Still, they could not destroy it or break its supply line to Nashville, as Bragg intended. Despite this, Bragg considered the first day of battle a victory and assumed that Rosecrans would soon retreat. By January 2, 1863, however, the Union troops remained in place, and the battle resumed as Bragg launched an unsuccessful attack by the troops of Maj. Gen. John C. Breckinridge against the well defended Union left flank. Recognizing his lack of progress, the severe winter weather, the arrival of supplies and reinforcements for Rosecrans, and heeding the recommendations of corps commanders Hardee and Polk, Bragg withdrew his army from the field to Tullahoma, Tennessee. Bragg's generals were vocal in their dissatisfaction with his command during the Kentucky campaign and Stones River. He reacted to the rumors of criticism by circulating a letter to his corps and division commanders that asked them to confirm in writing that they had recommended withdrawing after the latter battle, stating that if he had misunderstood them and withdrawn mistakenly, he would willingly step down. Unfortunately, he wrote the letter when several of his most faithful supporters were on leave for illness or wounds. Bragg's critics, including William J. Hardee, interpreted the letter as having an implied secondary question—had Bragg lost the confidence of his senior commanders? Leonidas Polk did not reply to the implied question but wrote directly to his friend, Jefferson Davis, recommending that Bragg be replaced. Davis responded to the complaints by dispatching Gen. Joseph E. Johnston to investigate the army's condition. Davis assumed that Johnston, Bragg's superior, would find the situation wanting and take command of the army in the field, easing Bragg aside. However, Johnston arrived on the scene and found the men of the Army of Tennessee in relatively good condition. He told Bragg he had "the best organized, armed, equipped, and disciplined army in the Confederacy." Johnston explicitly refused any suggestion that he take command, concerned that people would think he had taken advantage of the situation for his own personal gain. When Davis ordered Johnston to send Bragg to Richmond, Johnston delayed because of Elise Bragg's illness; when her health improved, Johnston could not assume command because of lingering medical problems from his wound at the Battle of Seven Pines in 1862.

Туллахома жорығы

Брэггтің әскері Таллахоманы нығайта бастаған кезде Роузкранс келесі алты айды Мурфрисборо қаласында өткізді, өз әскерін қайтадан алға жылжу үшін жабдықтау және оқытумен айналысты. Роузкранстың 1863 жылғы 23 маусымдағы алғашқы қимылдары Брэггті таң қалдырды. Полк корпусын Конфедерация желісінің ортасында ұсақ шайқастармен ұстап тұрғанда, Роузкранс өз әскерінің басым бөлігін Брэггтің оң қанатын айналып өтуге жіберді. Брэгг реакция жасауға асықпады, ал оның қолбасшылары көбінесе ынтымақтаспады: Теннесси армиясының генералдары арасындағы сенімсіздік соңғы айларда стратегия туралы тікелей әңгімелесуге кедергі келтірді, сондай-ақ Полк пен Харди Брэггтің жоспарларын толық түсінбеді. Одақ әскері Конфедерация әскерін оқшаулағандықтан, Брэгг Таллахоманы тастап, 4 шілдеде Теннесси өзенінің артына шегінуге мәжбүр болды. Таллахома Роузкранс үшін "табысты" науқан ретінде танылды, ол Брэггті Орта Теннессиден аз шығынмен ығыстыру мақсатына жетті. Джудит Халлок Брэггтің "алданғанын" және оның нашар денсаулығы оның сәтсіздігіне ықпал еткен болуы мүмкін екенін жазды. Дегенмен, оның жалпы бағасы бойынша, ол Таллахомадан шегіну кезінде лайықты түрде әрекет етіп, қиын жағдайларда әскерін сақтап қалды. Шілде айының соңында Теннесси армиясында шамамен 52 000 әскер болса да, Конфедерация үкіметі Шығыс Теннесси департаментін генерал-майор Саймон Б. Бакнер басшылығымен Брэггтің Теннесси департаментімен біріктірді, бұл Брэггтің әскеріне 17 800 әскер қосты, сонымен қатар оның басқару жауапкершілігін солтүстікке қарай Ноксвилл аймағына дейін кеңейтті. Бұл Брэггке құрмет көрсетпеген үшінші қолбасшыны әкелді. Бакнердің көзқарасы 1862 жылы Брэггтің Кентуккиге жасаған сәтсіз шабуылымен және бірігу нәтижесінде оның қолбасшылық лауазымын жоғалтуымен түстелді. Брэгг үшін жағымды жайт Хардидің шілдеде Миссисипиге ауысу туралы өтініш білдіргені болды, бірақ оның орнына Вирджинияда Роберт Лимен келіспеген генерал-лейтенант Дэниел Харви Хилл келді. Тамыз айының басында Конфедерация соғыс департаменті Брэггтен Миссисипиден күш-жігер алған жағдайда Роузкрансқа қарсы шабуылға көшуге болатынын сұрады. Ол географиялық кедергілер мен логистикалық қиындықтар туралы алаңдап, Роузкранстың осы мәселелерді шешіп, оған шабуыл жасауын күтуді жөн көрді. Теннесси өзенін қарсы жақтан кесіп өту мүмкін болмағандықтан, Роузкранс Брэггтің назарын Чаттануганың үстінен аудару үшін алдау жоспарын жасады, ал әскер өзеннен төмен қарай өтті. Брэгг Ноксвиллге қауіп төндіріп тұрған генерал-майор Амброуз Бернсайд басқаратын үлкен Одақ әскері туралы уайымдады, ал Роузкранс сол жаққа қарай жасаған жасампаздық қимылдарымен және өзеннің солтүстігіндегі биіктіктерден Чаттануга қаласын бомбалау арқылы осы алаңдаушылықты күшейтті. Одақ әскерінің басым бөлігі 4 қыркүйекке қарай Теннесси өзенін Чаттануганың оңтүстік-шығысында кесіп өтті, содан кейін Брэгг өзінің позициясының енді берік емес екенін түсінді. Ол 8 қыркүйекте қаладан шығып кетті.

As Bragg's army fortified Tullahoma, Rosecrans spent the next six months in Murfreesboro, resupplying and retraining his army to resume its advance. Rosecrans's initial movements on June 23, 1863, surprised Bragg. While keeping Polk's corps occupied with small actions in the center of the Confederate line, Rosecrans sent the majority of his army around Bragg's right flank. Bragg was slow to react, and his subordinates were typically uncooperative: the mistrust among the Army of Tennessee general officers for the past months led to little direct communication about strategy, and neither Polk nor Hardee had a firm understanding of Bragg's plans. As the Union army outmaneuvered the Confederates, Bragg was forced to abandon Tullahoma and, on July 4, retreated behind the Tennessee River. Tullahoma is recognized as a "brilliant" campaign for Rosecrans, achieving his goal of driving Bragg from Middle Tennessee with minimal losses. Judith Hallock wrote that Bragg was "outfoxed" and that his ill health may have been partially to blame for his performance. Still, her overall assessment was that he performed credibly during the retreat from Tullahoma, keeping his army intact under difficult circumstances. Although the Army of Tennessee had about 52,000 men at the end of July, the Confederate government merged the Department of East Tennessee, under Maj. Gen. Simon B. Buckner, into Bragg's Department of Tennessee, which added 17,800 men to Bragg's army, but also extended his command responsibilities northward to the Knoxville area. This brought a third subordinate into Bragg's command who had little or no respect for him. Buckner's attitude was colored by Bragg's unsuccessful invasion of Buckner's native Kentucky in 1862 and by the loss of his command through the merger. A positive aspect for Bragg was Hardee's request to be transferred to Mississippi in July, but he was replaced by Lt. Gen. Daniel Harvey Hill, a general who had not gotten along with Robert E. Lee in Virginia. In early August, the Confederate War Department asked Bragg if he could assume the offensive against Rosecrans if he were given reinforcements from Mississippi. He demurred, concerned about the daunting geographical obstacles and logistical challenges, preferring to wait for Rosecrans to solve those same problems and attack him. An opposed crossing of the Tennessee River was not feasible, so Rosecrans devised a deception to distract Bragg above Chattanooga while the army crossed downstream. Bragg was rightfully concerned about a sizable Union force under Maj. Gen. Ambrose E. Burnside that was threatening Knoxville to the northeast, and Rosecrans reinforced this concern by feinting to his left and shelling the city of Chattanooga from the heights north of the river. The bulk of the Union army crossed the Tennessee southeast of Chattanooga by September 4, and Bragg realized that his position there was no longer tenable. He evacuated the city on September 8.

Чикамауга шайқасы

Роузкранс өз табыстарын бекітіп, Чаттанугадағы бақылауын қамтамасыз еткеннен кейін, Брэггтің қуып жететінін білдірген Солтүстік Джорджияға әскерін жылжыта бастады. Брэгг өзінің бұйрықтарына назар аудармайтын бағыныштыларының мінез-құлқынан қарығып, қиындық көре берді. 10 қыркүйекте генерал-майорлар Томас Хиндман мен Дэниел Харви Хилл бұйрық бойынша Маклемор шығанағындағы Федералды колоннаға шабуыл жасаудан бас тартты (Дэвис Крос Роудс шайқасы). 13 қыркүйекте Брэгг Леонидас Полкке генерал-майор Томас Л. Криттенденнің корпусына шабуыл жасауға бұйрық берді, бірақ Полк бұйрықты елемеді және өзіне шабуыл жасалатынын айтып, қосымша әскер талап етті. Роузкранс осы кешігулерден пайдаланып, шашыраған күштерін шоғырландырды. Соңында, 1863 жылдың 19-20 қыркүйегінде Брэгг Миссисипиден екі дивизия, Шығыс Теннесси департаментінен бір дивизия және бірнеше бригада, сондай-ақ Роберт Лидің Солтүстік Вирджиния армиясынан генерал-лейтенант Джеймс Лонгстриттің екі дивизиясымен күшейтілді. Ол Солтүстік-Шығыс Джорджияда Роузкранды қуып, Чикамуга шайқасында оны ауыр жеңіліске ұшыратты, бұл соғыс барысында Конфедерацияның Батыс театрындағы ең маңызды жеңісі болды. Алайда, бұл толыққанды жеңіс емес еді. Брэгг Роузкранды Чаттанугадан бөліп, оның әскерін жоюды жоспарлады. Бірақ Лонгстриттің қанаты Одақ әскерін ішінара жеңгеннен кейін, генерал-майор Джордж Х. Томас көрсеткен қайратты қорғаныс Роузкранс пен оның әскерінің көп бөлігінің қашуына мүмкіндік берді. Бұл жеңіс те қымбатқа түсті. Брэггтің әскері 18 450 қаза тапты, бұл соғыс бойы Конфедерацияның ең қымбат жеңісі болды. Шайқастан кейін Роузкранның Камберленд армиясы Чаттанугаға шегінді, онда Брэгг қаланы қоршауға алды. Ол кампанияда өзіне көмектеспеген бағыныштыларына қарсы шайқас бастады – Хиндманды Маклемор шығанағындағы әрекетсіздігі үшін, ал Полкты 20 қыркүйекте Брэгг бұйырған таңертеңгі шабуылды кешіктіргені үшін жазалады. 29 қыркүйекте Брэгг екі офицерді де лауазымдарынан шеттетуге бұйрық берді. Қазан айының басында Брэггтің бағыныштыларының бүлік көтерісі Д. Хиллдің лауазымынан босатылуына әкелді. Лонгстрит өзінің корпусымен Амброз Бернсайдқа қарсы Кноксвилл кампаниясына жіберілді, бұл Чаттанугадағы Брэгг әскерін әлсіретті. Брэггтің кейбір генералдары жеңіске жеткен соң, Одақ әскерін Чаттанугаға қарай қуып, оны жоюға дайын болмағанына наразылық білдірді. Әсіресе Полк лауазымынан шеттетілгеніне қатты ашуланды. Олардың ішінде көптеген дивизия және корпус командирлері жасырын түрде кездесіп, президент Джефферсон Дэвиске петиция дайындады. Петицияның авторы белгісіз болғанымен, тарихшылар тізімде бірінші болып қол қойған Саймон Бакнер деп санайды. Генерал-лейтенант Джеймс Лонгстрит соғыс министріне: «Егер бізде қазіргі қолбасшымыз болса, бізді тек Құдайдың қолы ғана құтқара алады, көмектесе алады» деп хат жазды. Теннесси армиясы көтеріліс жасаудың алдында тұрғанда, Джефферсон Дэвис жағдайды бағалау және армиядағы наразылықты тоқтату үшін Чаттанугаға сапар жасады. Брэгг дағдарысты шешу үшін отставкаға кетуді ұсынды, бірақ Дэвис ақырында Брэггті қолбасшылыққа қалдыруға шешім қабылдады, басқа генералдарды айыптады және олардың шағымдарын «ашкереушілік» деп атады.

After Rosecrans had consolidated his gains and secured his hold in Chattanooga, he began moving his army into northern Georgia in pursuit of Bragg. Bragg continued to suffer from the conduct of his subordinates, who were not attentive to his orders. On September 10, Maj. Gens. Thomas C. Hindman and Daniel Harvey Hill refused to attack, as ordered, an outnumbered Federal column at McLemore's Cove (the Battle of Davis's Cross Roads). On September 13, Bragg ordered Leonidas Polk to attack Maj. Gen. Thomas L. Crittenden's corps, but Polk ignored the orders and demanded more troops, insisting that it was he who was about to be attacked. Rosecrans used the time lost in these delays to concentrate his scattered forces. Finally, on September 19–20, 1863, Bragg, reinforced by two divisions from Mississippi, one division and several brigades from the Department of East Tennessee, and two divisions under Lt. Gen. James Longstreet from Robert E. Lee's Army of Northern Virginia, turned on the pursuing Rosecrans in northeastern Georgia and at high cost defeated him at the Battle of Chickamauga, the greatest Confederate victory in the Western Theater during the war. It was not a complete victory, however. Bragg aimed to cut off Rosecrans from Chattanooga and destroy his army. Instead, following a partial rout of the Union army by Longstreet's wing, a stout defense by Maj. Gen. George H. Thomas allowed Rosecrans and almost all of his army to escape. The success also came with an enormous cost. Bragg's army suffered 18,450 casualties, making this the costliest Confederate victory of the entire war. After the battle, Rosecrans's Army of the Cumberland retreated to Chattanooga, where Bragg laid siege to the city. He began to wage a battle against the subordinates he resented for failing him in the campaign—Hindman for his lack of action in McLemore's Cove and Polk for delaying the morning attack Bragg ordered on September 20. On September 29, Bragg suspended both officers from their commands. In early October, an attempted mutiny of Bragg's subordinates resulted in D. H. Hill being relieved from his command. Longstreet was dispatched with his corps to the Knoxville Campaign against Ambrose Burnside, seriously weakening Bragg's army at Chattanooga. Some of Bragg's subordinate generals were frustrated at what they perceived to be his lack of willingness to exploit the victory by pursuing the Union army toward Chattanooga and destroying it. Polk, in particular, was outraged at being relieved of command. The dissidents, including many division and corps commanders, met secretly and prepared a petition to President Jefferson Davis. Although the petition's author is unknown, historians suspect it was Simon Buckner, whose signature was first on the list. Lt. Gen. James Longstreet wrote to the Secretary of War with the prediction that "nothing but the hand of God can save us or help us as long as we have our present commander." With the Army of Tennessee literally on the verge of mutiny, Jefferson Davis reluctantly traveled to Chattanooga to assess the situation and try to stem the tide of dissent in the army. Although Bragg offered to resign to resolve the crisis, Davis eventually decided to leave Bragg in command, denounced the other generals, and termed their complaints "shafts of malice".

Чаттануга үшін шайқастар

Брэгг өзінің қол астындағыларымен күресіп, Лонгстритті Ноксвиллге жіберіп, әскерін азайтқанда, қоршаудағы Одақ әскері жаңа командир – генерал Улисс С. Грантты және Миссисипи мен Вирджиниядан маңызды күшемелер алды. Чаттануга үшін болған шайқастар Брэггтің әскер қолбасшысы ретіндегі соңғы күндерін белгіледі. Оның әлсіреген сол қанаты (бұрын Лонгстриттің әскерлерімен қорғалған) 24 қарашада Лоукаут тауы шайқасында жауылды. Келесі күні Миссионерлік төбе шайқасында оның негізгі қорғаныс шебі оң қанатындағы шабуылды сәтті тойтарды. Дегенмен, орталық бөлігі Джордж Томас әскерінің тікелей шабуылынан жеңіліп қалды. Теннесси армиясы жеңіліске ұшырап, Джорджия штатының Далтон қаласына шегінді. Брэгг 29 қарашада отставкаға кетемін деп ұсынды, ал Дэвис оны дереу қабылдады. Ол 2 желтоқсанда Хардиге уақытша басшылықты тапсырды және 1864 жылы Уильям Т. Шерманға қарсы Атланта науқанында армияға қолбасшылық еткен Джозеф Джонстонмен ауыстырылды.

Президент кеңесшісі

1864 жылдың ақпан айында Брэгг Дэвистің кеңесі үшін Ричмондқа шақырылды. 24 ақпандағы жаңа міндеттемелерінде ол "Конфедерациялық штаттардың әскери операцияларын жүргізуге" бекітілді, бірақ ол негізінен Дэвистің тікелей бағыныстылығы жоқ әскери кеңесшісі немесе штаб бастығы болды – бұл лауазымды бұрын Роберт Ли атқарған. Брэгг өзінің ұйымдастыру қабілетін жемқорлықты азайту және жабдықтау жүйесін жақсарту үшін пайдаланды. Ол әскери түрмелер жүйесі мен ауруханаларын басқару жауапкершілігін өз мойнына алды. Конфедерацияның әскерге шақыру процесін басқару тізбегін оңайлату және әскерге шақырылғандардың шағымдану мүмкіндіктерін азайту арқылы ол қайта құрды. Ричмондта болған кезінде ол соғыс министрі, бас комиссар, Конгресс мүшелері, баспасөз және көптеген әріптес генералдары сияқты маңызды тұлғалармен көптеген дауларға қатысты; соңғысы Роберт Ли болды, ол Брэггке сыпайы және құрметпен қарады және президентпен ерекше жақын қарым-қатынаста болғанын Брэгг білді. Мамыр айында Ли Вирджиниядағы Улисс Гранттың шабуылдық науқанына қарсы тұрғанда, Брэгг Ричмондтың оңтүстігі мен батысындағы аймақтарды қорғауға назар аударды. Ол Джефферсон Дэвисті Ричмонд пен Петерсбургті қорғауда маңызды рөл атқару үшін П.Г.Т. Борегардты тағайындауға көндірді. Осы уақытта Дэвис Джозеф Джонстонның, Брэггтің Теннесси армиясындағы ізбасарының, Шерманның Атланта науқанына қарсы тым сақтықпен қорғанып жатқанына алаңдады. Ол 9 шілдеде Брэггті Грузияға жіберді, оған тактикалық жағдайды зерттеу және Джонстонды алмастыру мүмкіндігін бағалау міндеті жүктелді. Брэгг армияға қайта оралуға үміттене білді, бірақ Дэвистің таңдауын қолдауға дайын болды. Дэвис Брэггке Хардидің лайықты ізбасар болатынын айтқан. Дегенмен, Брэгг бұрынғы қарсыласын жақтауға құштар емес еді және Харди Джонстонның стратегиясын өзгерте алмайды деп хабарлады. Брэгг кіші корпус командирі, генерал-лейтенант Джон Белл Худпен кеңінен әңгімелесті және оның шабуылға көшу жоспарларына әсерленді, ал Худ осы жоспарлар туралы Джонстонның артынан бірнеше апта бойы Ричмондқа құпия хаттар жіберіп отырған. Дэвис Джонстонды Худпен алмастыруды шешті.

In February 1864, Bragg was summoned to Richmond for consultation with Davis. The orders for his new assignment on February 24 read that he was "charged with the conduct of military operations of the Confederate States", but he was essentially Davis's military adviser or chief of staff without a direct command, a post once held by Robert E. Lee. Bragg used his organizational abilities to reduce corruption and improve the supply system. He took over responsibility for administrating the military prison system and its hospitals. He reshaped the Confederacy's conscription process by streamlining the chain of command and reducing conscripts' avenues of appeal. During his tenure in Richmond, he had numerous quarrels with significant figures, including the Secretary of War, the Commissary General, members of Congress, the press, and many of his fellow generals; the exception to the latter was Robert E. Lee, who treated Bragg politely and with deference and who had, Bragg knew, an exceptionally close relationship with the president. In May, while Lee was defending against Ulysses S. Grant's Overland Campaign in Virginia, Bragg focused on defending areas south and west of Richmond. He convinced Jefferson Davis to appoint P. G. T. Beauregard to an important role in defense of Richmond and Petersburg. Meanwhile, Davis was concerned that Joseph Johnston, Bragg's successor in the Army of Tennessee, was defending too timidly against Sherman's Atlanta Campaign. He sent Bragg to Georgia on July 9, charged with investigating the tactical situation and evaluating the replacement of Johnston in command. Bragg harbored the hope that he might be chosen to return to command of the army but was willing to support Davis's choice. Davis had hinted to Bragg that he thought Hardee would be an appropriate successor. Still, Bragg was reluctant to promote an old enemy and reported that Hardee would provide no change in strategy from Johnston's. Bragg had extensive conversations with a more junior corps commander, Lt. Gen. John Bell Hood, and was impressed with his plans for taking offensive action, about which Hood had also been confidentially corresponding to Richmond for weeks behind Johnston's back. Davis chose Hood to replace Johnston.

Солтүстік Каролинадағы операциялар

1864 жылдың қазан айында президент Дэвис Браггты Солтүстік Каролина штатының Уилмингтон қорғанысына уақытша басшылық етуге жіберді. Оның жауапкершілігі Роберт Лидің ұсынысы бойынша Солтүстік Каролина және Оңтүстік Вирджиния департаменттерінің барлығын қамтитын болды. Қараша айында Уильям Т. Шерманның теңізге жасаған жорылысы басталған кезде Дэвис оны Грузияның Аугуста қаласын қорғауға, содан кейін Грузияның Саванна қаласына, Оңтүстік Каролинаның Чарльстон қаласына және 1865 жылдың қаңтарында Вилмингтон қорғанысына жіберді. Конфедерация Вилмингтонға теңіз арқылы жабдықтауды жүзеге асыратын маңызды Fort Fisher бекінісін басып алуға жасалған Одақтың алғашқы әрекетін сәтті тойтарды. Алайда, Брэггтің Fort Fisher бекінісіне жасалған екінші шайқастағы көрсеткен өнері қаңтар айында Одақ күштері қайта келгенде нашар болды. Ол алғашқы сәтсіз қоршаудың бекініс бұзылмайтынын көрсеткенін ойлады, бірақ АҚШ әскерлерінің нашар байланысы мен жоспарлауы үлкен рөл атқарды деп санады. Сондықтан ол бекініс екінші рет шабуылға ұшырағанда оған көмекке келмеді. Ақпан айында Конфедерация әскерлері Атлант мұхитының жағалауындағы соңғы теңіз порты – Уилмингтонды эвакуациялауға мәжбүр болды. Брэггтің әскери мансабы құлдырауға бет бұрды. Оның қынжырға тигеніне орай, Джозеф Джонстон Теннесси армиясының және Солтүстік Каролинада Шерманға қарсы қорғаныс күштерінің қалдықтарына басшылық ету үшін қызметке қайта оралды. Шамамен сол уақытта Брэгг әскери кеңесші лауазымынан айырылды, өйткені Роберт Ли ақпан айында Конфедерацияның барлық армияларының бас қолбасшысы болып тағайындалды, ал Перривиллдегі сәтсіздіктен кейін Брэггті жек көретін Джон С. Брекинридж соғыс министрі болды. Дэвис Брэггтің қиын жағдайына көңіл бөлді және оны Эдмунд Кирби Смиттің орнына Транс-Миссисипи департаментіне басшылық етуге ауыстыруды талқылады, бірақ аймақтың саясаткерлері оған қарсы күшті шықты. Брэгг, іс жүзінде, Джонстонтың басшылығымен Каролиналар науқанының соңына дейін корпус командирі болды (бірақ оның басқаруы дивизиядан кем болды). Оның әскерлері 7-10 наурыз күндері Кинстон шайқасының екінші кезеңінде шағын жеңіске жетті және 19-21 наурыз күндері Бенттонвилл шайқасында сәтсіз күресті. 2 сәуірде Ричмонд түскеннен кейін Джефферсон Дэвис және Конфедерация үкіметінің қалдықтары оңтүстік-батысқа қашты. Ралиде штаб-пәтері болған Брэгг 1 мамырда Оңтүстік Каролинадағы Эббивилл маңында Дэвиске қосылды. Ол соңғы кабинет отырысына қатысып, Дэвисті мақсатқа жетпеуге көндірді. Брэгг және оның штабының шағын тобы батысқа аттанды және 9 мамырда Монтичеллода тұтқындалып, шартты түрде босатылды.

In October 1864, President Davis sent Bragg to assume temporary command of the defenses of Wilmington, North Carolina. His responsibility was soon increased at the recommendation of Robert E. Lee to include all of the Department of North Carolina and Southern Virginia. In November, with William T. Sherman's March to the Sea underway, Davis ordered him to the defenses of Augusta, Georgia, and then to Savannah, Georgia, Charleston, South Carolina, and in January 1865, the defenses of Wilmington again. The Confederates successfully repulsed the first Union attempt to capture Fort Fisher, which dominated the seaborne supply line to Wilmington. However, Bragg's performance in the Second Battle of Fort Fisher was poor when the Union returned in January. He assumed that the first failed siege meant the fort was invulnerable, but poor communication and planning from the U. S. forces had played a large role. Thus, he did not come to the fort's assistance after it was attacked the second time. In February, the Confederates were forced to evacuate Wilmington, their last remaining seaport on the Atlantic coast. Bragg's now fragile military career began to crumble around him. To his disgust, Joseph E. Johnston returned to service to command the remnants of the Army of Tennessee and other forces defending against Sherman in North Carolina. At about the same time, Bragg lost his position as military adviser to Davis when Robert E. Lee was promoted to be general in chief of all the Confederate armies in February, and John C. Breckinridge, who had hated Bragg since the debacle at Perryville, was named Secretary of War. Davis was sympathetic to Bragg's discomfort and discussed transferring him to command the Trans Mississippi Department, replacing Edmund Kirby Smith, but the politicians from that region were vehemently opposed. Bragg became, in effect, a corps commander (although his command was less than a division in size) under Johnston for the remainder of the Carolinas Campaign. His men were able to win a minor victory at the Second Battle of Kinston, March 7–10, and fought unsuccessfully at the Battle of Bentonville, March 19–21. After the fall of Richmond on April 2, Jefferson Davis and remnants of the Confederate government fled to the southwest. Bragg, who had been headquartered at Raleigh, North Carolina, caught up with Davis near Abbeville, South Carolina, on May 1. He attended the final cabinet meeting and convinced Davis that the cause was lost. Bragg and a small party of his staff rode to the west and were captured and paroled in Monticello, Georgia, on May 9.

Кейінгі өмір және өлім

Брэгг пен Элиза 1862 жылдың соңында Америка Құрама Штаттары армиясы Тибододағы плантацияны тәркілеген кезде үйлерін жоғалтты. Ол қысқа мерзімге Брэгг үйінің ошағы ретінде қызмет етті, бостандық алған халық үшін Бостандық бюросының бақылауында болды. Олар Алабама штатының Лоундесборо қаласындағы плантация иесі болған оның бауырына көшіп кетті, бірақ ондағы уединен өмір салтын шыдамады. 1867 жылы Брэгг Нью-Орлеан су жүйесінің басқарушысы болды, бірақ жаңа құрылым билікке келген кезде бұрынғы құл болған афроамерикалық ер адам оны алмастырды. 1869 жылдың соңында Джефферсон Дэвис Брэггке Каролина өмірді сақтандыру компаниясының агенті қызметін ұсынды. Ол төрт ай жұмыс істегеннен кейін мамандыққа және оның төмен жалақысына наразы болды. Ол Мысыр армиясындағы лауазымды қарастырды, бірақ одан бас тартты. 1871 жылдың тамызында ол Алабама штатының Мобил қаласында өзенді, порты мен шығанақты жақсарту жұмысына қабылданды, бірақ "капиталистердің біріккен тобымен" дауласып кеткен соң кетіп қалды. Техасқа көшіп, 1874 жылдың шілдесінде Персика шығанағы, Колорадо және Санта-Фе темір жолының бас инженері болып тағайындалды. Бірақ бір жыл ішінде оның еңбекақысы туралы директорлар кеңесімен келіспеушіліктер туындап, ол отставкаға кетті. Техаста теміржол инспекторы болып жұмыс істеді. 1876 жылдың 27 қыркүйегінде, 59 жасында Брэгг Техас штатының Галвестон қаласында досымен көшеде келе жатқанда кенеттен есінен танып құлап түсті. Дәріханаға апарылып, 10-15 минут ішінде қайтыс болды. Оның тарихын білетін дәрігер оның "мидың салдарынан" (немесе "ми параличінен") қайтыс болғанын айтты, себебі мидағы қан тамырларының дегенерациясы болған. Сот сараптамасы оның өлімінің себебі "өлімге әкелетін синкопа" екенін, бұл жүрек ауруынан туындаған болуы мүмкін деп шешті. Ол Алабама штатының Мобил қаласындағы Магнолия зиратына жерленген.

Жеке өмір

Мерекелік турда Брагг Луизиана штатының Уоллес қаласындағы Евергрин плантациясына сапар шегіп, 23 жасар Элиза Брукс Эллиспен танысты. Достары оны Элиз деп білді, ол бай қант өндірушісінің қызы еді. Олар 1849 жылдың 7 маусымында Эллис плантациясының Магнолия Манор үйінің қонақ бөлмесінде үйленді. Жаңа үйленген жұбайлар 10 қыркүйекте Миссури штатындағы Джефферсон казармасына көшті. 1853 жылдың қазан айында олар осы салыстырмалы түрде жайлы қызметтен кетуге мәжбүр болды, өйткені олар Үнді аумағындағы (қазіргі Оклахома штаты) Гибсон фортына ауыстырылды. Сегіз айдан кейін олар Техас шекарасына жақын Форт-Вашитаға ауыстырылды. Бұл форттағы қатал жағдайлар тұрмысқа шыққан жұбайларға қолайсыз болды, ал тағы алты айдан кейін Брагг демалыс сұрады және жұбайлар Тибодоға қайтып келді. Брагг Вашингтонға барып, соғыс министрі Джефферсон Дэвиске өзінің артиллериялық батареясын шекаралық міндеттен ауыстыруды өтінді, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. 1863 жылдың маусым айында Брагг діни нақылдарды тыңдап, Теннесси штатының Шелбивилл қаласындағы Епископаль шіркеуінде крещение рәсімінен өтті.

Тарихи беделі

Джеймс Макферсонның «Брэгг, Пембертон және Худ сияқты батысты жоғалтқан қателесушілер» деген сөздері көптеген қазіргі тарихшылардың пікірін қорытындылайды. Брэггтің армия командирі ретіндегі кемшіліктеріне оның қиялы жетпейтін тактикасы, көбінесе фронталды шабуылға ден қоюы (Шилодағы «Шорнет ұясы», Стоунс-Ривердегі Бреккинридж шабуылы және Чикамаугадағы көптеген жағдайлар сияқты) және тактикалық жеңістерді немесе тең нәтижелерді стратегиялық сәтсіздікке айналдырған шайқастан кейінгі іс-қимылдардың болмауы кірді (Перривилл және Чикамауга). Оның қатал мінезі, жеңіліске басқаларды кінәлауға бейімділігі және нашар қарым-қатынас дағдылары оның сәтсіз замандастарынан гөрі тікелей сынға ілігуіне себеп болды. Питер Коззенс оның бағыныштыларымен қарым-қатынасы туралы былай деп жазды:

James M. McPherson's reference to "the bumblers like Bragg and Pemberton and Hood who lost the West" sums up the judgment of many modern historians. Bragg's shortcomings as an army commander included his unimaginative tactics, mostly his reliance on frontal assault (such as the Hornet's Nest at Shiloh, Breckinridge's assault at Stones River, and numerous instances at Chickamauga), and his lack of post battle follow up that turned tactical victories or draws into strategic disappointments (Perryville and Chickamauga). His sour disposition, a penchant for blaming others for defeat, and poor interpersonal skills undoubtedly caused him to be criticized more directly than many of his unsuccessful contemporaries. Peter Cozzens wrote about his relationship with subordinates:

Even Bragg's staunchest supporters admonished him for his quick temper, general irritability, and tendency to wound innocent men with barbs thrown during his frequent fits of anger. His reluctance to praise or flatter was exceeded, we are told, only by the tenacity with which, once formed, he clung to an adverse impression of a subordinate. For such officers—and they were many in the Army of Mississippi—Bragg's removal or their transfer were the only alternatives to an unbearable existence.|Peter Cozzens|No Better Place to Die: The Battle of Stones River

One private, Sam Watkins, who later became a professional writer, said in his memoirs that "None of Bragg's men soldiers ever loved him. They had no faith in his ability as a general. He was looked upon as a merciless tyrant He loved to crush the spirit of the men." Historian Ty Seidule says that Bragg's battles often ended in defeat because of his insistence on direct frontal assaults and his "uncanny ability to turn minor wins and losses into strategic defeats." Some counterarguments have emerged in recent years. Judith Lee Hallock called the blaming of Bragg for Confederate defeats in the west the "Bragg syndrome." While most agree he was not a particularly good army commander, historians such as Hallock and Steven E. Woodworth cite his skills as an organizer and argue that his defeat in several battles can also be partially blamed upon bad luck and incompetent subordinates, notably Polk. Of his troublesome subordinates, Hardee was considered a solid soldier even by Bragg. Although personally brave and charismatic, Polk was simply an average tactician known for piecemeal attacks and was seriously insubordinate. However, he was a close friend of Davis, who was unwilling to relieve him. Woodworth claims that Bragg also never received the support Davis gave to Robert E. Lee and Sidney Johnston. Historians Grady McWhiney and Woodworth have stated that, contrary to popular belief, Davis and Bragg were not friends, having bitterly quarreled during the antebellum years. Davis was impressed with Bragg's qualifications for high command early in the war but was willing to relieve him by 1863. Judith Hallock noted mutual admiration between Davis and Bragg during his assignment in Richmond, perhaps because Bragg respected the president. Post Civil War, Bragg's relationship with Davis grew stronger. He regularly addressed his letters to Davis as "Your Friend" and worked with Davis in the Carolina Insurance Company.

«Тіпті Брэггтің ең адал қолдаушылары оның тез ашуланып, жалпы ашуға берілуі және жиі ашу кезінде кінәсіз адамдарды жарақаттауға бейімділігі үшін оны ескертті. Оның мақтауға немесе жағымпаздыққа құштарлығы, айтуынша, бағыныстысы туралы жағымсыз пікірге біржола бекініп, одан айырылуға келмейтін қажырлылығымен теңестірілді. Мұндай офицерлер – олар Миссисипи армиясында көп болды – Брэггті қызметтен босату немесе оларды ауыстыру ғана шыдамсыз өмірге балама болды». Бір жеке сарбаз, кейін кәсіби жазушы болған Сэм Уоткинс, естеліктерінде былай деді: «Брэггтің ешбір әскері оны жақсы көрмеді. Олардың оның генерал ретіндегі қабілетіне сенімі болмады. Ол адамдардың рухын басуды ұнататын аяусыз тиран ретінде қарастырылды». Тарихшы Тай Сейдуле Брэггтің шайқастарының көбісі тікелей фронталды шабуылдарға талап етуі және «кішігірім жеңістер мен жеңілістерді стратегиялық жеңіліске айналдырудың ерекше қабілеті» салдарынан жеңіліспен аяқталғанын айтады. Соңғы жылдары кейбір қарсы пікірлер де пайда болды. Джудит Ли Халлок Батыстағы Конфедерацияның жеңілістері үшін Брэггті кінәлауды «Брэгг синдромы» деп атады. Көпшілік оның жақсы армия командирі болмағанына келіссе де, Халлок пен Стивен Вудворт сияқты тарихшылар оның ұйымдастырушылық қабілеттерін атап өтіп, бірнеше шайқастағы жеңілістерін өкінішке орай және құзырсыз бағыныштыларына, әсіресе Полкке де жатқызуға болатынын айтады. Оның қиындық туғызған бағыныштыларының ішінде Хардиді тіпті Брэгг те жақсы сарбаз деп есептеді. Жеке басына келсек, ол батыл және харизматикалық болғанымен, әскери тактикада орташа деңгейдегі офицер еді және өздігінен шабуыл жасауға бейімділігімен белгілі болды. Алайда, ол Дэвистің жақын досы болды, ол оны қызметтен босатуға дайын емес еді. Вудворт Брэгг Дэвистен Роберт Ли мен Сидни Джонстонға көрсетілген қолдауды ешқашан алмағанын мәлімдейді. Тарихшылар Грейди МакУайни мен Вудворт, көпшілік пікірге қайшы, Дэвис пен Брэгг соғысқа дейінгі жылдары қатты дауласқандықтан достас емес екенін айтады. Дэвис Брэггтің соғыстың басында жоғары командедегі біліктілігіне таң қалды, бірақ 1863 жылы оны қызметтен босатуға дайын болды. Джудит Халлок Дэвис пен Брэггтің Ричмондтегі қызметі кезінде өзара құрметтестігін атап өтті, мүмкін Брэгг президентті құрметтегендіктен. Азамат соғысынан кейін Брэггтің Дэвиспен қарым-қатынасы жақсарды. Ол Дэвиске «Сіздің досыңыз» деп басталатын хаттар жазып, Дэвистің Каролина сақтандыру компаниясында жұмыс істеді.