Монтегю Друитт: Адвокат, мұғалім және Джек-Разбойшы күдіктісі

Кіріспе

Ағылшын адвокаты, мектеп мұғалімі, крикетші және Джек Жабдықшыны күдіктенетін тұлға. Дрюит ағылшынның жоғары орта таптық отбасында өскен, Винчестер колледжінде және Оксфорд университетінде оқыған. Бітірген соң, ол интернаттағы мектеп мұғалімінің көмекшісі болып жұмыс істеді және заң саласында да мансап қуды, 1885 жылы адвокаттық құқық алды. Жұмыстан тыс уақытта оның басты қызығушылығы крикет болды, ол сол кездегі көптеген жетекші ойыншылармен, соның ішінде Лорд Харрис пен Фрэнсис Лейсимен ойнады. 1888 жылдың қараша айында Дрюит мектептегі қызметін түсініксіз себептермен жоғалтты. Бір айдан кейін оның денесі Темза өзенінде суға батып кеткен күйде табылды. Өзіне-өзі қол жұмсаған деген қорытындыға келген оның өлімі, Джек Жабдықшыға тағылған кісі өлтірулердің аяқталуымен бірге орын алды. 1890 жылдардағы оның қылмысты жасауы мүмкін деген жеке пікірлер 1960 жылдары жарияланды және оны кісі өлтіруші деп есептейтін кітаптардың шығуына себеп болды. Дегенмен, оған қарсы дәлелдердің бәрі тікелей емес болды, ал 1970 жылдан бастап көптеген авторлар оны сенімді күдікті деп санамады.

Ерте өмір

Монтегю Друит Англияның Дорсет графтығындағы Уимборн Минстер қаласында дүниеге келген. Ол белгілі жергілікті хирург Уильям Друиттің екінші ұлы және үшінші баласы болды. Уильям Друит бейбіт судья, жергілікті грамматикалық мектептің мүшесі және Минстердегі жергілікті англикан шіркеуінің тұрақты жамағат мүшесі болған. Монтегю Друиттің туғаннан кейін алты апта өткен соң анасының үлкен ағасы, пастор Уильям Мейо Минстерде крещение рәсіміне шомылдырды. Друиттер Вестфилд Хауста тұрды, ол қаладағы ең үлкен үй болды және өзінің жерімен, атқосындарымен және қызметшілердің коттедждерімен бірге орналасқан. Друиттің алты бауырласы мен қарындасы болды.

Друит Винчестер колледжінде білім алды, онда 13 жасында стипендия жеңіп алды және спортта, әсіресе крикет пен бестен өте жақсы ойнады. Ол мектептің пікірсайыс клубында белсенді қатысып, адвокат болуға деген ниетін оятқан болуы мүмкін. Пікірсайыстарда ол француз республикашылдығын, міндетті әскери қызметті және Бенджамин Дизраэлидің отставкасын қолдады, ал Осман империясына, Отто фон Бисмарктің ықпалына және Тичборн ісі бойынша үкіметтің әрекеттеріне қарсы болды. Сондай-ақ, король Карл I-нің өлімін «Англияның тарихындағы ұятты дақ» деп айыптады. Жеңіл әңгімелеу пікірсайысында ол сәнге тәуелділіктің әлеуметтік зиян екеніне қарсы сөйледі. Ұзақ академиялық жетістіктерінің арқасында ол Оксфордтың Нью-колледжіне Винчестер стипендиясын жеңіп алды. Нью-колледжде Друит өзінің құрбылары арасында танымал болды және кіші ортақ бөлменің басқарушысы болып сайланды. Ол колледж командасы үшін крикет және регби ойнады, сондай-ақ 1877 жылы университетте екі және бір еселенген бестен жеңімпазы атанды. 1880 жылы үлкендердің крикет матчында ол кейін Кент округінің крикет клубының капитаны болған Уильям Паттерсонды аут етті. Друит 1878 жылы классикалық модерациядан екінші сыныпты, ал 1880 жылы Literae Humaniores (классика) бойынша үшінші сыныпты бакалавр дәрежесін алды. Оның кіші інісі Артур 1882 жылы Нью-колледжге түсті, ал Друит ағасы Уильямның қадамын басып, заңгерлік мансапқа қадам басты.

Мансап

17 мамыр 1882 жылы, бітіргеннен кейін екі жыл өткен соң, Друитті ағылшын адвокаттарының біліктілік беру органының бірі – Ішкі ғибадатханаға қабылдады. Әкесі оған 500 фунт стерлинг мұра қалдыратынын уәде еткен еді. Друит мүшелік жарнасын мұраға кепілдік ретінде берілген әкесінен алған қарызбен төледі. 1885 жылдың 29 сәуірінде ол адвокаттыққа шақырылды және адвокат және арнайы іс жүргізуші ретінде практикасын ашты. Друиттің әкесі 1885 жылдың қыркүйегінде жүрек талмасынан кенеттен қайтыс болды, ол 16 579 фунт стерлинг (бүгінгі күні шамамен) құнды мүлік қалдырды. Өсиетнамаға қосымшада, аға Друит өсиет орындаушыларына ұлына берген 500 фунт стерлингті мұрадан шегеруді тапсырды. Монтегю әкесінің өсиетінен көп ақша алмады, бірақ әкесінің жеке заттарының бір бөлігін алды. Доктор Друиттің мүлкінің көп бөлігі әйелі Эннге, үш үйленбеген қызына (Георгиана, Эдит және Этель) және үлкен ұлы Уильямға тиді. Друит Ішкі ғибадатханада, 9 Корольдік Орындық Жолында адвокаттардың кеңсесін жалға алды. Виктория дәуірінің соңында тек байлар ғана сот ісін жүргізе алатын, ал сегіз білікті адвокаттың біреуі ғана заңмен айналысып күнкөріс таба алатын. Друиттің кейбір биографтары оның практикасы гүлденбегенін айтса, басқалары кеңсесін жалға алудың қымбаттығы және қайтыс болған кездегі мүлкінің құнына байланысты оған салыстырмалы түрде үлкен кіріс әкелгенін болжайды. Ол 1886 жылғы Заң тізімінде Батыс округінде және Винчестер сессиясында, ал 1887 жылы Батыс округінде, Гэмпшир, Портсмут және Саутгемптон соттарында белсенді деп тізілген. Кірісін толықтыру және заңгерлік білімін алу үшін Друит 1880 жылдан бастап Джордж Валентиннің пансиондық мектебінде, 9 Элиот Плейс, Блэкхит, Лондон, оқушылардың көмекшісі болып жұмыс істеді. Мекеменің ұзақ және көрнекті тарихы болды; Бенджамин Дизраэли 1810 жылдары онда оқыған, ал мектептегі балалар Виктория патшайымының кіші ұлы, Коннот герцогы Артур ханзаданың ойын жолдастары болған, ол 1860 жылдары бала кезінде Гринвич паркіне жақын жерде тұрған. Друиттің лауазымы Элиот Плейсте тұрумен бірге келді, ал ұзақ мектеп демалысы оған заңды зерттеуге және крикетке деген қызығушылығын дамытуға уақыт берді.

On 17 May 1882, two years after graduation, Druitt was admitted to the Inner Temple, one of the qualifying bodies for English barristers. His father had promised him a legacy of £500 (equivalent to £ today), and Druitt paid his membership fees with a loan from his father secured against the inheritance. He was called to the bar on 29 April 1885, and set up a practice as a barrister and special pleader. Druitt's father died suddenly from a heart attack in September 1885, leaving an estate valued at £16,579 (equivalent to £ today). In a codicil, Druitt senior instructed his executors to deduct the money he had advanced to his son from the legacy of £500. Montague received very little money, if any, from his father's will, although he did receive some of his father's personal possessions. Most of Dr Druitt's estate went to his wife Ann, three unmarried daughters (Georgiana, Edith and Ethel), and eldest son William. Druitt rented barristers' chambers at 9 King's Bench Walk in the Inner Temple. In the late Victorian era, only the wealthy could afford legal action and only one in eight qualified barristers was able to make a living from the law. While some of Druitt's biographers claim his practice did not flourish, others suppose that it provided him with a relatively substantial income on the basis of his costly lease of chambers and the value of his estate at death. He is listed in the Law List of 1886 as active in the Western Circuit and Winchester Sessions, and for 1887 in the Western Circuit and Hampshire, Portsmouth, and Southampton Assizes. To supplement his income and help pay for his legal training, Druitt worked as an assistant schoolmaster at George Valentine's boarding school, 9 Eliot Place, Blackheath, London, from 1880. The school had a long and distinguished history; Benjamin Disraeli had been a pupil there in the 1810s, and boys from the school had been playmates of a younger son of Queen Victoria, Prince Arthur, Duke of Connaught, who as a boy in the 1860s had lived nearby at Greenwich Park. Druitt's post came with accommodation in Eliot Place, and the long school holidays gave him time to study the law and to pursue his interest in cricket.

Крикет

Дорсетте Дрюит «Кингстон Парк» крикет клубы мен Дорсет округтік крикет клубында ойнады. Ол әсіресе боулинг шеберлігімен ерекше көзге түсті. 1882 және 1883 жылдары ол «Инкогнити» деген атпен белгілі джентльмендер командасымен Батыс аймағын аралады. Дрюиттің жергілікті ойыншыларының бірі – Фрэнсис Лейси, ол крикетке қызметтері үшін рыцарь атағын алған тұңғыш адам. Дрюит 1883 жылғы 14 маусымда өзінің бұрынғы оқу орны «Винчестер колледжіне» қарсы тең ойнаған «Бабочкалар» (Butterflies) командасының құрамында болды. Командаға бірінші сыныпты крикетшілер А. Дж. Вебб, Дж. Г. Крауди, Джон Фредерик және Чарльз Сеймур кірді. «Блэкхитте» жұмыс істеген кезде Дрюит жергілікті крикет клубы «Блэкхит Морденге» қосылып, клубтың қазынашысы болды. Бұл жақсы байланысқан клуб болды: президенті саясаткер сэр Чарльз Миллс еді, ал ойыншыларының бірі – Стэнли Кристоферсон, кейін Мэрилебон крикет клубының президенті болды. Клуб басқа жергілікті спорттық бірлестіктермен бірігіп, «Блэкхит крикет, футбол және газон теннисі» компаниясын құрды, ал Дрюит компания хатшысы және директоры болып қосымша міндеттерді атқарды. Жаңа клубтың алғашқы ойыны Джордж Гиббонс Херннің «Екілік құрамына» (Eleven) қарсы өтті, оның құрамында әйгілі крикетші Херн отбасының көптеген мүшелері болды. Херннің командасы 21 ұпаймен жеңіске жетті. 1886 жылғы 5 маусымда «Блэкхит» пен лорд Харрис басқарған «Бауырлар тобы» (Band of Brothers) арасындағы матчта Дрюит Харристі 14 ұпайға аут етіп, тағы үш қақпа алды. «Блэкхит» 178 ұпаймен жеңіске жетті. Екі аптадан кейін ол «Бексли крикет клубында» ойнаған Англияның шабуылшысы Джон Шутерді «қазба» (duck) етіп, алаңнан шығарды, ал «Блэкхит» ойынды 114 ұпаймен жеңіп алды. Келесі жылы Шутер Уолтер Рид, Уильям Локвуд және Бобби Абель құрамындағы «Суррей округімен» бірге «Блэкхитке» келді, Дрюит оны 56 ұпайға аут етті. «Суррей» 147 ұпаймен жеңіске жетті. 1884 жылғы 26 мамырда Дрюит өзінің «Бабочкалар» командаласы Чарльз Сеймурдың ұсынысымен Мэрилебон крикет клубының (MCC) мүшесі болып сайланды, ал белгілі шебер қорғаушы Вернон Ройль оның кандидатурасын қолдады. MCC үшін ойнаған кішігірім матчтарының бірі 1886 жылғы 10 маусымда Англияның боулингшісі Уильям Аттеуэллмен «Харроу мектебіне» қарсы өткен матч болды. MCC 57 ұпаймен жеңіске жетті. Дрюит «Блэкхит» командасының құрамында MCC-ге де қарсы ойнады: 1887 жылғы 23 шілдеде ол Дик Погерді 28 ұпайға аут етті, бірақ өзі 5 ұпай ғана жинады, содан кейін Арнольд Фотэргиллдің добынан аут болды. MCC 52 ұпаймен жеңіске жетті. 1888 жылғы маусымда лорд Харрис Дрюит пен Стэнли Кристоферсонмен бірге «Блэкхит» үшін екі рет ойнады; «Блэкхит» екі матчта да оңай жеңіске жетті, бірақ Дрюит жақсы формада болмады және екі матчта да ұпай немесе қақпа алмады. 1888 жылғы тамызда Дрюит «Борнмут джентльмендері» үшін Англиядағы турлары кезінде «Парсилер» крикет командасына қарсы ойнады және қонақтардың алғашқы иннингінде бес қақпа алды. Дегенмен «Парсилер» жеңіске жетті. 1888 жылғы 8 қыркүйекте «Блэкхит» клубы Кристоферсон ағайындыларына қарсы ойнады. Дрюитті Блэкхит орнына ағаларымен ойнаған Стэнли Кристоферсон аут етті, ал жауап ретінде Дрюит Кристоферсонды аут етті. «Блэкхит» 22 ұпаймен жеңіске жетті. Крикеттен басқа, Дрюит хоккей де ойнады.

In Dorset, Druitt played for the Kingston Park Cricket Club and the Dorset County Cricket Club. He was particularly noted for his skill as a bowler. In 1882 and 1883 he toured the West Country with a gentleman's touring team called the Incogniti. One of Druitt's fellow local players was Francis Lacey, the first man knighted for services to cricket. Druitt played for another wandering team, the Butterflies, on 14 June 1883, when they drew against his alma mater Winchester College. The team included first class cricketers A. J. Webbe, J. G. Crowdy, John Frederick, and Charles Seymour. While working at Blackheath, Druitt joined the local cricket club, Blackheath Morden, and became the club's treasurer. It was a well connected club: the president was politician Sir Charles Mills and one of its players was Stanley Christopherson, who later became president of the Marylebone Cricket Club. After the merger of the club with other local sports associations to form the Blackheath Cricket, Football and Lawn Tennis Company, Druitt took on the additional roles of company secretary and director. The inaugural game of the new club was played against George Gibbons Hearne's Eleven, which included many members of the famous cricketing Hearne family. Hearne's team won by 21 runs. On 5 June 1886, in a match between Blackheath and a gentleman's touring team called the Band of Brothers, led by Lord Harris, Druitt bowled Harris for 14 and took three other wickets. Blackheath won by 178 runs. Two weeks later, he dismissed England batsman John Shuter, who was playing for Bexley Cricket Club, for a duck, and Blackheath won the game by 114 runs. The following year, Shuter returned to Blackheath with a Surrey County side that included Walter Read, William Lockwood, and Bobby Abel, whom Druitt bowled out for 56. Surrey won by 147 runs. On 26 May 1884, Druitt was elected to the Marylebone Cricket Club (MCC) on the recommendation of his fellow Butterflies player Charles Seymour, who proposed him, and noted fielder Vernon Royle, who seconded his nomination. One of the minor matches he played for MCC was with England bowler William Attewell against Harrow School on 10 June 1886. The MCC won by 57 runs. Druitt also played against MCC for Blackheath: on 23 July 1887, he bowled out Dick Pougher for 28 runs, but he only made 5 runs before bowled out by Arnold Fothergill with a ball caught by Pougher. The MCC won by 52 runs. In June 1888, Lord Harris played twice for Blackheath with Druitt and Stanley Christopherson; Blackheath won both matches easily, but Druitt was out of form and contributed neither runs nor wickets in either match. In August 1888, Druitt played for the Gentlemen of Bournemouth against the Parsees cricket team during their tour of England, and took five wickets in the visitors' first innings. Nevertheless, the Parsees won. On 8 September 1888, the Blackheath Club played against the Christopherson brothers. Druitt was bowled out by Stanley Christopherson, who was playing with his brothers instead of for Blackheath, and in reply Druitt bowled out Christopherson. Blackheath won by 22 runs. In addition to cricket, Druitt also played field hockey.

Өлім

1888 жылдың 30 қарашасында Дрюит Блэкхид ер балалар мектебіндегі лауазымынан босатылды. Оның жұмыстан шығарылу себебі белгісіз. Бір газет оның ағасы Уильямның тергеудегі куәлігіне сілтеме жасап, оның "үлкен қиындыққа тап болғаны" үшін жұмыстан шығарылғанын, бірақ одан арғы мәлімет бермегенін хабарлады. 1888 жылдың желтоқсан айының басында ол жоғалып кетті, ал 21 желтоқсанда Блэкхит крикет клубының хаттама кітабында ол "шетелге кеткен" деген сеніммен қазынашы және хатшы лауазымынан алынғаны тіркелді. 1888 жылдың 31 желтоқсанында Дрюиттің денесі Генри Уинслейд есімді қайықшының Чизвиктегі Торникрофт торпеда зауытынан шалқап жатқан күйі табылды. Дрюиттің қалтасындағы тастар оның денесін шамамен бір ай бойы су астында ұстаған. Оның қолында 1 желтоқсандағы Хаммерсмитке қайта оралу билеті, күміс сағат, 50 фунт стерлинг және 16 фунт стерлинг алтын (қазіргі күні £ және £-ға тең) болған. Ол мұндай үлкен сомада ақшаны неліктен алып жүргені белгісіз, бірақ бұл мектептен алған соңғы төлем болуы мүмкін. Кейбір заманауи авторлар Дрюиттің гомосексуалдығы немесе педераст болғаны үшін жұмыстан босатылғанын және бұл оны өзіне қол жұмсауға итермелеген болуы мүмкін деп болжайды. Оның денесінен табылған ақша шантажшыға төлеу үшін арналған болуы мүмкін деген пікір де бар. Дегенмен, басқалар гомосексуализмнің ешқандай дәлелі жоқ екенін және оның өзіне қол жұмсауына тұқым қуалайтын психикалық ауру себеп болғанын айтады. Оның анасы депрессиядан зардап шегіп, 1888 жылдың шілдесінен бастап психиатриялық емханаға жатқызылды. 1890 жылы Чизвиктегі психиатриялық ауруханада қайтыс болды. Оның анасының әжесі ақыл-есі дұрыс емес кезде өзіне қол жұмсаған, әпкесі өзіне қол жұмсауға тырысқан, ал үлкен әпкесі қарттық шағында өзіне қол жұмсаған. Дрюиттің Блэкхидтегі бөлмесінен оның ағасы Уильямға, Борнмут қаласындағы заңгерге жазылған хат табылды. Онда: "Жұмадан бері мен анам сияқты бола бастағанымды сезіндім, мен үшін ең жақсысы – өлу" деп жазылған еді. Аудан бойынша қабылданған әдетке сәйкес, 2 қаңтар 1889 жылы Чизвиктегі Лэмб Тэп пабында коронер доктор Томас Брама Диплок тікелей тергеу жүргізді. Коронердің қазынасы Дрюиттің ақыл-есі дұрыс емес күйде суға батып, өзіне қол жұмсағаны туралы қорытынды жасады. Ол келесі күні Уимборн зиратында жерленді. Мүлікті бөлісу кезінде оның мүлкі 2600 фунт стерлингке (қазіргі күні £-ға тең) бағаланды. Дрюиттің Чизвикте неліктен өзіне қол жұмсағаны белгісіз. Бір болжам бойынша, оның университеттегі достасы Томас Сеймур Тук, Тук отбасынан шыққан адам, сол жерде тұрған. Тук психиатр болған, Дрюит онымен крикет ойнаған, ал Дрюиттің анасы 1890 жылы Тукке қарасты психиатриялық емханаға жатқызылған. Тағы бір пікір бойынша, Дрюит Гарри Уилсонды білген, оның "Озиерс" үйі Хаммерсмит станциясы мен Торникрофт кемежайының арасында орналасқан, ал Дрюиттің денесі сол жерден табылды.

On Friday 30 November 1888, Druitt was dismissed from his post at the Blackheath boys' school. The reason for his dismissal is unclear. One newspaper, quoting his brother William's inquest testimony, reported that he was dismissed because he "had got into serious trouble" but did not specify any further. In early December 1888 he disappeared, and on 21 December the Blackheath Cricket Club's minute book records that he was removed as treasurer and secretary in the belief that he had "gone abroad". On 31 December 1888, Druitt's body was found floating in the River Thames, off Thornycroft's torpedo works, Chiswick, by a waterman named Henry Winslade. Stones in Druitt's pockets had kept his body submerged for about a month. He was in possession of a return train ticket to Hammersmith dated 1 December, a silver watch, a cheque for £50 and £16 in gold (equivalent to £ and £ today). It is not known why he should have carried such a large amount of money, but it could have been a final payment from the school. Some modern authors suggest that Druitt was dismissed because he was a homosexual or pederast and that may have driven him to suicide. One speculation is that the money found on his body was going to be used for payment to a blackmailer. Others, however, think that there is no evidence of homosexuality and that his suicide was instead precipitated by a hereditary psychiatric illness. His mother suffered from depression and was institutionalised from July 1888. She died in an asylum in Chiswick in 1890. His maternal grandmother committed suicide while insane, his aunt attempted suicide, and his eldest sister committed suicide in old age. A note written by Druitt and addressed to his brother William, who was a solicitor in Bournemouth, was found in Druitt's room in Blackheath. It read, "Since Friday I felt that I was going to be like mother, and the best thing for me was to die." As was usual in the district, the inquest was held at the Lamb Tap public house, Chiswick, by the coroner Dr Thomas Bramah Diplock, on 2 January 1889. The coroner's jury concluded that Druitt had committed suicide by drowning while in an unsound state of mind. He was buried in Wimborne cemetery the next day. At probate, his estate was valued at £2,600 (equivalent to £ today). It is not known why Druitt committed suicide in Chiswick. One suggested link is that one of his university friends, Thomas Seymour Tuke of the Tuke family, lived there. Tuke was a psychiatric doctor with whom Druitt played cricket, and Druitt's mother was committed to Tuke's asylum in 1890. Another suggestion is that Druitt knew Harry Wilson, whose house, "The Osiers", lay between Hammersmith station and Thornycroft's wharf, where Druitt's body was found.

Жіберілген Джек

1888 жылғы 31 тамызда Мэри Энн Николс Лондонның шығыс бөлігіндегі кедей Уайтчепел ауданында өлтірілген күйде табылды, мойны кесілген еді. Қыркүйек айында тағы үш әйел (Анни Чэпман 8-і, Элизабет Страйд пен Кэтрин Эддоуз 30-ы) өлі болып табылды, мойындары кесілген. 1888 жылғы 9 қарашада Мэри Джейн Келлидің денесі табылды. Оның мойны омыртқасына дейін тілінген. Төрт жағдайда денелері өлгеннен кейін қиратылған. Қылмыстардың ұқсастығы оларды бір қылмыскер жасағанын болжауға негіз болды, оған "Жек Рипер" деген лақап ат қойылды. Бес кісі өлтіруді полиция жан-жақты тергегеніне қарамастан, Рипер ешқашан анықталмады және қылмыстар әлі де ашылмаған. Келлинің өлтірілуінен кейін, Рипер Темза өзенінде суға батып кеткен деген әңгімелер тарала бастады. Виктория дәуіріндегі журналист Джордж Р. Симс өзінің "Қазіргі Лондонның құпиялары" (1906) атты мемуарларында: "Рипердің денесі өзенде шамамен бір ай болғаннан кейін Темзада табылды" деп жазды. Сэр Джон Мойлан, Ішкі істер министрлігінің орынбасары да осыған ұқсас пікір білдірді: "[Рипер] 1888 жылдың соңында өзін-өзі өлтіріп, соттан қашып кетті", ал Сэр Базиль Томсон, 1913 жылы CID комиссарының көмекшісі болды: "[Рипер] 1888 жылдың соңында Темзада өзін-өзі өлтіріп, тұтқындалудан қашып шыққан еуропалық дәрігер еді". Мойлан да, Томсон да Риперді тергеуге қатысқан жоқ. Атқарушы полиция бастығы сэр Мелвилл Макнагтен 1894 жылғы 23 ақпандағы жеке қолжазба меморандумында Дрюитті күдікті деп атады. Макнагтен 1888 жылғы 9 қарашада бес кісі өлтіруден кейін Дрюиттің жоғалуы мен өлімі арасындағы кездейсоқтықты атап өтті және Дрюиттің отбасы оның кісі өлтіруші екеніне "күмәнсіз" сенетінін көрсететін нақтыланбаған "жеке ақпаратқа" ие екенін мәлімдеді. Макнагтеннің жазбасын оның қызы Леди Аберконвей жеке қағаздарынан тауып, оны британдық телеарналық жүргізуші Дэн Фарсонға көрсетті. 1966 жылы Метрополитен полициясының мұрағатында табылған меморандумның қысқартылған көшірмесі көпшілікке жарияланды. Фарсон алғаш рет 1959 жылғы қарашада теледидар бағдарламасында Дрюиттің "MJD" деген әріптерін ашты. 1961 жылы Фарсон бір австралиялықтың Монтегюдің туысы Лайонел Дрюит Австралияда "The East End Murderer – I knew him" атты кітапша жариялағанын зерттеді, бірақ бұл мәлімдеме ешқашан расталмады. Журналист Том Каллен 1965 жылы "Террордың күзі" атты кітабында Дрюиттің толық атын ашты, содан кейін 1972 жылы Фарсонның "Жек Рипер" кітабы жарық көрді. Макнагтеннің жазбасын табуға дейін, Леонард Мэттерс пен Дональд МакКормик сияқты Рипер ісі туралы кітаптар, Рипер Темзаға батып кеткені туралы әңгімелерді жоққа шығарды, өйткені олар кінәлінің сипаттамасына сәйкес келетін өзін-өзі өлтірушіні таба алмады. Алайда, Каллен мен Фарсон Макнагтен меморандумы, Дрюиттің өлімі мен кісі өлтірулердің аяқталуы арасындағы кездейсоқтық, Дрюиттің бөлмелерінің Уайтчепелге жақындығы, "салауатсыз санасы" деген тергеу үкімімен мойындалған ақылсыздық және Дрюиттің әкесінің жұмысын бақылап, Рипер көрсеткен анатомиялық дағдыны сіңірген болуы мүмкін деген болжамдар жасады. Каллен мен Фарсонның кітаптары жарық көргеннен бері, басқа Рипер авторлары олардың теориялары тек кемшілікке толы жағдайлық дәлелдерге негізделгенін және Дрюитке кісі өлтіру уақытына алиби беруге тырысты. 1 қыркүйекте, Николс өлтірілгеннен кейінгі күні, Дрюит Дорсетте крикет ойнап жүрді. Чэпмен өлтірілген күні ол Блэкхитте крикет ойнады, ал Страйд пен Эддоуз өлтірілгеннен кейінгі күні ол Батыс аймағында сот ісі бойынша клиентті қорғады. Жазушылар Каллен мен Эндрю Спаллек Дрюиттің Лондон мен крикет және заңгерлік міндеттері арасында пойызбен саяхаттауға уақыты мен мүмкіндігі болғанын немесе оның қалалық палатасын кісі өлтіру үшін база ретінде пайдаланғанын айтады, ал басқалары мұны "әлеуетсіз" деп жоққа шығарады. Көптеген сарапшылар қастандық жасаған адам Уайтчепелдің жергілікті тұрғыны болған деп санайды, ал Дрюит Темза өзенінің арғы жағында, бірнеше шақырым қашықтықта тұрды. Оның бөлмелері Уайтчепелден жаяу жүру қашықтығында болды, ал оның тұрақты пойыз сапары оны Ист-Эндтен бірнеше минуттық жердегі Каннон-стрит станциясына жеткізген болар еді. Алайда, ол қанға батқан киіммен байқалмай қашықтықты өте алмағаны екіталай, ал Эддоузді өлтіруді тергеу кезінде табылған бір ілмек (оның қанға батқан киімінің бір бөлігі) кісі өлтіруші оның өлтірілген жерінен солтүстік-шығысқа қарай сапар шеккенін көрсетеді, ал Дрюиттің бөлмелері мен пойыз станциясы оңтүстік-батысқа қарай орналасқан. Макнагтен Дрюитті 41 жастағы дәрігер деп дұрыс емес сипаттады және оның "сексуалдық ақылсыздыққа" ұшырағаны туралы айыптауларды нақты көзі мен егжей-тегжейсіз көрсетпестен келтірді. Макнагтен 1889 жылға дейін, Келлинің өлтірілуінен және Дрюиттің өлімінен кейін ғана күшке келді және тергеуге тікелей қатыспады. Макнагтеннің меморандумы тағы екі күдіктіні ("Космински" және Майкл Острог) атады және төртіншісі, Томас Хейн Катбушқа қарсы айыптауларды жоққа шығару үшін жазылған. Макнагтеннің үш күдіктісі – Дрюит, Космински және Острог – 1898 жылғы Артюр Гриффитстің "Түрмелер мен қылмыстардың құпиялары" кітабындағы үш белгісіз күдіктінің сипаттамаларына да сәйкес келеді; Гриффитс сол кезде түрмелер инспекторы болған. Рипер ісіндегі жетекші тергеуші инспектор Фредерик Абберлин Дрюиттің өлімінің уақыты мен соңғы кісі өлтіру арасындағы кездейсоқтықтан басқа оған қарсы бірде-бір дәлел болмағандықтан күдікті ретінде жоққа шығарған сияқты көрінеді. Рипер ісіне қатысқан басқа шенеуніктер, Метрополитен полициясының комиссары Джеймс Монро және патолог Томас Бонд, 1889 жылғы 17 шілдеде болған Элис Маккензинің кісі өлтіруін, Дрюиттің өлімінен жеті ай өткен соң, бұрынғы кісі өлтірулерді жасаған сол кінәлі жасағанын сенді. Маккензиді Рипердің құрбандарының қатарына қосу Абберлин мен Макнагтен сияқтылармен күмәндандырылды, бірақ егер ол оның құрбаны болса, онда Дрюит Рипер бола алмайды. Кейде Рипер ісіне қосылатын тағы бір кісі өлтіру – Марта Табрамның өлімі, ол 1888 жылғы 7 тамызда қатыгездікпен пышақталды. Оның өлімі Дрюиттің Дорсетте өткен Бурнмут Крикет апталығының ортасында (4-11 тамыз) болған кезімен сәйкес келді және Дрюиттің Досетте демалыс күндерін өткізген кезінде болды. Оның бірінші биографының сөзімен айтқанда, "Бұл 200 шақырымдық сапарға кісі өлтіруге уақыт табуға ешқандай мүмкіндік бермеді".

On 31 August 1888, Mary Ann Nichols was found murdered in the impoverished Whitechapel district in the East End of London, with her throat slashed. During September, three more women (Annie Chapman on the 8th, and Elizabeth Stride and Catherine Eddowes on the 30th) were found dead with their throats cut. On 9 November 1888, the body of Mary Jane Kelly was discovered. Her throat had been severed down to the spine. In four of the cases the bodies were mutilated after death. The similarities between the crimes led to the supposition that they were committed by the same assailant, who was given the nickname "Jack the Ripper". Despite an extensive police investigation into the five murders, the Ripper was never identified and the crimes remain unsolved. Shortly after Kelly's murder, stories that the Ripper had drowned in the Thames began to circulate. The Victorian journalist George R. Sims noted in his memoirs, The Mysteries of Modern London (1906): "[the Ripper's] body was found in the Thames after it had been in the river for about a month". Similar comments were made by Sir John Moylan, Assistant Under Secretary of the Home Office: "[the Ripper] escaped justice by committing suicide at the end of 1888" and Sir Basil Thomson, made Assistant Commissioner of the CID in 1913: "[the Ripper was] an insane Russian doctor [who] escaped arrest by committing suicide in the Thames at the end of 1888". Neither Moylan nor Thomson was involved in the Ripper investigation. Assistant Chief Constable Sir Melville Macnaghten named Druitt as a suspect in the case in a private handwritten memorandum of 23 February 1894. Macnaghten highlighted the coincidence between Druitt's disappearance and death shortly after the last of the five murders on 9 November 1888, and claimed to have unspecified "private information" that left "little doubt" Druitt's own family believed him to have been the murderer. Macnaghten's memo was eventually discovered in his personal papers by his daughter, Lady Aberconway, who showed them to British broadcaster Dan Farson. A slightly different abridged copy of the memo found in the Metropolitan Police archive was released to the public in 1966. Farson first revealed Druitt's initials "MJD" in a television programme in November 1959. In 1961, Farson investigated a claim by an Australian that Montague's cousin, Lionel Druitt, had published a pamphlet in Australia entitled "The East End Murderer – I knew him", but the claim has never been substantiated. Journalist Tom Cullen revealed Druitt's full name in his 1965 book Autumn of Terror, which was followed by Farson's 1972 book Jack the Ripper. Before the discovery of Macnaghten's memo, books on the Ripper case, such as those written by Leonard Matters and Donald McCormick, poured scorn on stories that the Ripper had drowned in the Thames because they could not find a suicide that matched the description of the culprit. Cullen and Farson, however, supposed that Druitt was the Ripper on the basis of the Macnaghten memorandum, the near coincidence between Druitt's death and the end of the murders, the closeness of Whitechapel to Druitt's rooms in the Inner Temple, the insanity that was acknowledged by the inquest verdict of "unsound mind", and the possibility that Druitt had absorbed the rudimentary anatomical skill supposedly shown by the Ripper through observing his father at work. Since the publication of Cullen's and Farson's books, other Ripper authors have argued that their theories are based solely on flawed circumstantial evidence, and have attempted to provide Druitt with alibis for the times of the murders. On 1 September, the day after the murder of Nichols, Druitt was in Dorset playing cricket. On the day of Chapman's murder, he played cricket in Blackheath, and the day after the murders of Stride and Eddowes, he was in the West Country defending a client in a court case. While writers Cullen and Andrew Spallek argue that Druitt had the time and opportunity to travel by train between London and his cricket and legal engagements, or use his city chambers as a base from which to commit the murders, others dismiss that as "improbable". Many experts believe that the killer was local to Whitechapel, whereas Druitt lived miles away on the other side of the River Thames. His chambers were within walking distance of Whitechapel, and his regular rail journey would almost certainly have brought him to Cannon Street station, a few minutes' walk from the East End. It seems unlikely, however, that he could have travelled the distance in blood stained clothes unnoticed, and a clue discovered during the investigation into the murder of Eddowes (a piece of her blood stained clothing) indicates that the murderer travelled north east from where she was murdered, whereas Druitt's chambers, and the railway station, were to the south west. Macnaghten incorrectly described Druitt as a 41 year old doctor and cited allegations that he "was sexually insane" without specifying the source or details of the allegations. Macnaghten did not join the force until 1889, after the murder of Kelly and the death of Druitt, and was not involved in the investigation directly. Macnaghten's memorandum named two other suspects ("Kosminski" and Michael Ostrog) and was written to refute allegations against a fourth, Thomas Hayne Cutbush. The three Macnaghten suspects – Druitt, Kosminski and Ostrog – also match the descriptions of three unnamed suspects in Major Arthur Griffiths' Mysteries of Police and Crime (1898); Griffiths was Inspector of Prisons at the time of the Ripper murders. Inspector Frederick Abberline, who was the leading investigative officer in the case, appeared to dismiss Druitt as a suspect on the basis that the only evidence against him was the coincidental timing of his suicide shortly after the fifth murder. Other officials involved in the Ripper case, Metropolitan Police Commissioner James Monro and pathologist Thomas Bond, believed that the murder of Alice McKenzie on 17 July 1889, seven months after Druitt's death, was committed by the same culprit as the earlier murders. The inclusion of McKenzie among the Ripper's victims was contested by Abberline and Macnaghten among others, but if she was one of his victims, then Druitt clearly could not be the Ripper. Another murder occasionally included among the Ripper cases is that of Martha Tabram, who was viciously stabbed to death on 7 August 1888. Her death coincided with the middle of Bournemouth Cricket Week, 4–11 August, in which Druitt was heavily involved, and was during the school holidays which Druitt spent in Dorset. In the words of one of his biographers, "It scarcely left time for a 200 mile round dash to fit in a murder."

Мұра

Дрюит 1960 жылдары Риппер кісі өлтірулеріндегі басты күдікті болды, 1970 жылдары теориялар пайда болғанға дейін, бұл кісі өлтірулер бір сериялық кісі өлтірушінің жұмысы емес, британдық патша отбасы мен масондықпен байланысты сөз байласудың нәтижесі болды. Бұл теориялар көпшілік тарапынан күлкілі деп танылды, және Альберт Виктор, Кларенс және Авондейл герцогы, оның ұстазы Джеймс Стивен және олардың дәрігері сэр Уильям Галл түрлі дәрежеде қатысқандығы айтылды. Стивен Найттың 1976 жылғы "Жаршығаны: соңғы шешім" кітабындағы қастандықтардың бір нұсқасы Дрюиттің кінәны қабылдау үшін ресми тұлғалар таңдаған құрбан болғанын болжады. Мартин Хауэллс пен Кит Скиннер 1987 жылғы "Риппер мұрасы" кітабында да осы пікірді қолдады. Теориялар Дрюитті Кларенс, Гулл және Стивенмен өзара таныстар желісі және ықтимал байланыстар арқылы байланыстыруға тырысты. Гуллдың күйеуінің інісі Реджинальд Акленд пен Джеймс Стивеннің інісі Гарри Стивен сияқты, Дрюиттің жанында Корольдік Бенч-Уолкте заңдық кеңселер болды. Гарри Стивен Гарри Уилсонмен жақын дос болды, ол Чизвикте "Озиерс" деген үйге ие болды, бұл үй Дрюиттің денесі табылған жерге жақын орналасқан. Уилсон мен Джеймс Стивен Кларенстің жақын достары болды және екеуі де Кембридж Апостолдары деп аталатын эксклюзивті қоғамдың мүшелері болды. Оқушы кезінде Дрюит Уилсонның екі досы – Кинастон Стадд пен Генри Гудхартпен, сондай-ақ Апостолдардың бірімен крикет ойнады. Дрюит пен Уилсонның арасындағы тағы бір ықтимал байланыс Джон Генри Лонсдейл арқылы болды. Лонсдейлдің аты мен Блэкхит мекенжайы қазір Кембридж Тринити колледжінде сақталатын Уилсонның күнделігінде жазылған. Лонсдейлдің мекенжайы Дрюит жұмыс істеген және тұрған мектептен бірнеше метр қашықтықта орналасқан, ал Лонсдейл адвокат болған және Корольдік Бенч-Уолкте заңдық кеңселерді жалға алған. 1887 жылы Лонсдейл шіркеуге кірді және Дрюиттер отбасы құдайға табынған Уимборн соборының пасторы болып тағайындалды. Лонсдейл мен Макнагтен Итонде бірге оқыған, сондықтан теоретиктер Лонсдейлдің Макнагтенге Дрюит туралы "жеке ақпаратты" беруге мүмкіндігі болғанын болжайды. Апостолдар мен Дрюит арасындағы байланыс оның сол әлеуметтік топтың мүшесі болғанын көрсетеді. Дрюит, оның анасы және қарындасы Джорджиана 1888 жылдың 17 желтоқсанында Лорд Уимборнның үйінде Кларенстің құрметіне өткен кешке шақырылды, бірақ Монтегю қайтыс болғандықтан, анасы психиатриялық ауруханада болғандықтан және қарындасы екінші баласын күткендіктен олар қатыспады. Кларенс, Стивен, Уилсон, Стадд және Гудхарттың гомосексуалды екендігі туралы болжамдар бар, бірақ тарихшылар бұл пікірмен келіспейді. Джон Уайлдингтің 1993 жылғы "Жаршығаны ашылды" кітабында Дрюит пен Стивен арасындағы байланыс негізінде олар қылмыстарды бірге жасады деп болжанды, бірақ сыншылар оны "көп күмәнді қиялға негізделген әңгіме", "фактілер емес, тапқырлықпен айналысу" және "дәлелдік қолдаудың жоқтығы" деп бағалады. Д. Лейтон 2005 және 2006 жылдардағы Дрюиттің өмірбаянында Дрюиттің кінәсіз екенін айтты, бірақ Найт пен Уайлдингтің кейбір сенімсіз мәлімдемелерін қайталады. Лейтон Дрюиттің үлкен ағасы Уильямның ашкөздігінен немесе, бұрын Хауэллс пен Скиннер болжағандай, Гарри Уилсонның гомосексуалдық серіктерінің ашуынан қорқып өлтірілген болуы мүмкін деп болжады. Кейбір теоретиктердің Риппер күдіктілерін гомосексуализммен байланыстыруға бейімділігі ғалымдарды мұндай пікірлер дәлелдерге емес, гомофобияға негізделген деп ойлауға мәжбүр етті. Кларенске, Стивенге, Гуллге және Дрюитке қарсы айыптаулар құлдыраған билеуші таптың мәдени түсінігіне сүйенеді және төменгі тап құрбандарына шабуылдайтын жоғары саналы кісі өлтірушілерді бейнелейді. Дрюит және басқа да жоғары орта тап пен аристократиялық Риппер күдіктілері бай болғандықтан, олар туралы биографиялық материалдар Уайтчепельдің шұңқырларының тұрғындарына қарағанда көп. 1970 жылдан бері Жек Жаршығаны күдіктілер саны артып келеді, нәтижесінде Жек Жаршығанының жеке басын анықтау бойынша 100-ден астам түрлі теориялар пайда болды. Әдебиетте Дрюитті Рон Пембер мен Денис де Марнның "Жаршығаны" мюзиклінде кісі өлтіруші ретінде бейнелейді. Джон Гарднердің "Шерлок Холмс" әңгімесінде "Мориартидің оралуы" профессор Мориартидің қылмыстық іс-әрекетіне Жек Жаршығаны кісі өлтірулерінен туындаған полиция белсенділігінің күшеюі кедергі келтіреді. Ол Дрюиттің кісі өлтіруші екенін біліп, полиция қызығушылығын жоғалтсын деп, өз-өзіне қол жұмсауды сахналады. Алан Мурдың "From Hell" комиксінде Дрюит патша отбасының құрбаны ретінде бейнеленеді, ол нағыз кісі өлтіруші, сэр Уильям Гуллді қорғау үшін кінәлі көрінуіне ие болды.

Druitt was a favoured suspect in the Ripper murders throughout the 1960s, until the advent of theories in the 1970s that the murders were not the work of a single serial killer but the result of a conspiracy involving the British royal family and Freemasonry. These theories, widely condemned as ridiculous, implicate Prince Albert Victor, Duke of Clarence and Avondale, his tutor James Stephen, and their doctor Sir William Gull to varying degrees. One version of the conspiracy promoted by Stephen Knight in his 1976 book Jack the Ripper: The Final Solution supposed that Druitt was a scapegoat, chosen by officialdom to take the blame for the murders. Martin Howells and Keith Skinner followed the same line in their 1987 book The Ripper Legacy, which was panned by one critic as being based on "no evidence whatever". The theories attempted to link Druitt with Clarence, Gull and Stephen through a network of mutual acquaintances and possible connections. Reginald Acland, the brother of Gull's son in law, had legal chambers in King's Bench Walk near Druitt's, as did Harry Stephen, who was James Stephen's brother. Harry Stephen was good friends with Harry Wilson, who had a house in Chiswick, "The Osiers", near to where Druitt's body was found. Wilson and James Stephen were close friends of Clarence, and were both members of an exclusive society called the Cambridge Apostles. As a schoolboy, Druitt had played cricket against two of Wilson's friends, Kynaston Studd and Henry Goodhart, who was also one of the Apostles. Another potential connection between Druitt and Wilson is through John Henry Lonsdale. Lonsdale's name and Blackheath address are written in a diary belonging to Wilson now in the possession of Trinity College, Cambridge. Lonsdale's address is a few yards from the school at which Druitt worked and lived, and Lonsdale had been a barrister and had also rented legal chambers in King's Bench Walk. In 1887, Lonsdale entered the church and was assigned as curate to Wimborne Minster, where the Druitt family worshiped. Lonsdale and Macnaghten were classmates at Eton, and so theorists argue that Lonsdale might have been in a position to provide "private information" to Macnaghten regarding Druitt. The connections between the Apostles and Druitt led to the suggestion that he was part of the same social set. Druitt, his mother, and his sister Georgiana, were invited to a ball in honour of Clarence at the home of Lord Wimborne on 17 December 1888, although they did not attend because by that time Montague was dead, his mother was in an asylum, and his sister was expecting her second child. Clarence, Stephen, Wilson, Studd, and Goodhart are suggested to have been homosexual, although this is contested by historians. John Wilding's 1993 book Jack the Ripper Revealed used the connections between Druitt and Stephen to propose that they committed the crimes together, but reviewers considered it an "imaginative tale most questionable", an "exercise in ingenuity rather than fact", and "lack[ing] evidential support". In his 2005 and 2006 biographies of Druitt, D. J. Leighton concluded that Druitt was innocent, but repeated some of Knight's and Wilding's discredited claims. Leighton suggested that Druitt could have been murdered, either out of greed by his elder brother William or, as previously suggested by Howells and Skinner, out of fear of exposure by Harry Wilson's homosexual cronies. The propensity of some theorists to associate Ripper suspects with homosexuality has led scholars to assume that such notions are based on homophobia rather than evidence. The accusations against Clarence, Stephen, Gull and Druitt also draw on cultural perceptions of a decadent ruling class, and depict a high born murderer or murderers preying on lower class victims. Because Druitt and the other upper middle class and aristocratic Ripper suspects were wealthy, there is more biographical material on them than on the residents of the Whitechapel slums. and since the 1970s, the number of Jack the Ripper suspects has continued to grow, with the result that there are now over 100 different theories about the Ripper's identity. In fiction, Druitt is depicted as the murderer in the musical Jack the Ripper by Ron Pember and Denis de Marne. In John Gardner's Sherlock Holmes story The Return of Moriarty, Professor Moriarty's criminal exploits are hampered by increased police activity as a result of the Jack the Ripper murders. He discovers that Druitt is the murderer and so fakes his suicide in the hope that the police will lose interest once the murders cease. In Alan Moore's graphic novel From Hell, Druitt is portrayed as a patsy for the royal family, made to look guilty of the Ripper murders in order to protect the real killer, Sir William Gull.