Кіріспе

Джон "Джек" Шеппард (4 наурыз 1702 – 16 қараша 1724), немесе "Адал Джек" – 18 ғасырдың басындағы Лондондағы ағылшын ұрысы және түрмеден қашқан адам. Кедей отбасында дүниеге келген ол ағаш шеберлігіне оқуға түсті, бірақ 1723 жылы ұрлық және қарақшылық жасауды бастады, оқуын аяқтауға бір жылдан астам уақыт қалғанда. 1724 жылы ол бес рет тұтқындалды және түрмеге қамалды, бірақ түрмеден төрт рет қашып шықты, бұл оны жаман атқа шығарды, бірақ кедей топтары арасында танымал болды. Соңында ол ұсталды, сотталды және Тайбернде асылды, екі жылдан кем уақыттың ішінде қылмыстық мансабын аяқтады. Әйгілі "Ұрыларды ұстау жөніндегі генерал" Джонатан Уайлдтың Шеппардты бақылауға қабілетсіздігі және Шеппардтың әріптесі Джозеф "Блюскин" Блейктің қолынан Уайлдтың алған жарақаты, оның қылмыстық басшы ретінде құлауына әкелді. Шеппард қылмыстарымен қатар түрмеден қашу әрекеттерімен де танымал болды. Дэниел Дефо жазған деп саналатын автобиографиялық "Хаттама" өлім жазасына кесілгенде сатылды, одан кейін көп ұзамай танымал пьесалар пайда болды. Джон Гейдің "Жақсылық операсы" (1728) пьесасындағы Макиат кейіпі Шеппардқа негізделген, ол оны 100 жылдан астам уақыт бойы танымал етті. Ол 1840 жылы Уильям Харрисон Эйнсворттың Джордж Крюишанктың суреттерімен "Джек Шеппард" атты романын жазғанда қайтадан көпшіліктің назарына ілікті. Оның оқиғасының танымалдылығы және басқалар оның мінез-құлқына еліктеуі мүмкін деген қорқыныш, билік органдарына Лондондағы "Джек Шеппард" атты кез келген пьесаға лицензия беруден қырық жыл бойы бас тартуға себеп болды.

Ерте өмір

Шепард Лондонның Спиталфилдс ауданындағы Уайтс-Роу көшесінде дүниеге келген. Ол 5 наурызда, туғаннан кейінгі күні, Степнидегі Сент-Данстан шіркеуінде крещениеден өтті. Бұл оның ата-анасы нәрестелер өлімінен қорқып, мүмкін, жаңа туған бала әлсіз немесе ауру болғандықтан болған шығар. Соңында, Шепард 10 жасқа келгенде, Страндтағы дүкені бар жүн сатушы Уильям Книбоунның дүкенінде жұмыс істеді. Шепардтың анасы күйеуі қайтыс болғаннан бері Книбоонда жұмыс істеген. Книбоун Шепардқа оқу мен жазуды үйретті және оны Ковент-Гардендегі Дрюри-Лейннен тыс, Уайч-стриттегі Оуэн Вуд деген ағаш шеберіне шәкірттікке берді. Шепард 1717 жылдың 2 сәуірінде жеті жылдық келісімшартқа қол қойды. Ол шәкірттігінің бес жылын мінсіз өткізді, бірақ кейін қылмысқа қатыса бастады. Джозеф Хейн, жақын жерде дүкені бар, сонымен қатар Дрюри-Лейндегі "Қара Арлан" тавернасын басқарды, ол жергілікті шәкірттерді жиі келуге шақырды. "Қара Арланға" Джозеф "Блюскин" Блейк, Шепардтың болашақ қылмыстағы серіктесі, және өзін "Ұрлық танушы генерал" деп жариялаған Джонатан Уайлд, Лондон қаласы бойынша қылмыстық топты басқарған және кейін Шепардтың өмір бойы жек көретін жауы келді. Шепардтың автобиографиясына сәйкес, ол Хейннің тавернасына барғанға дейін әділ болған, бірақ сонда күшті ішімдіктерге құмарлығы мен Миддлсекстегі Эджвортта туған Елизавета Лионға, сонымен қатар "Эджворт Бесс" (немесе Эджворт Бесс) деп танылған тоғызқұлыққа деген сезімі оянды. Дефо өзінің "Тарихында" Бесс оны "кінәлілердің билігіне тартудағы басты магнит" болды деп жазды. Шепардтың айтуынша, оның кейінгі құлауының себебі осы болды. Питер Лайнбоу басқаша, саяси тұрғыдан қарастырады: Шепардтың кенеттен өзгеруі – шартты еңбектің жалықтырғыш еңбегінен құтылу болды, және ол ізгілікпен құлдықтаудан өзіне сенімді қарсылық пен теңдестіруге көтерілді.

Қылмыстық мансап

Шепард әдетте ішімдік ішуге және жыныстық қатынасқа түсуге көшті. Табиғи түрде, оның ағаш өңдеу шеберлігі нашарлап, ол ұстасына бағынбайтын болды. Лионның ынталандыруымен Шепард заңды табысын арттыру үшін қылмыстық жолға түсті. Оның алғашқы тіркелген ұрлығы 1723 жылғы көктемде болды, ол Шаринг-Кростағы "Раммер" тавернасына ұстасының тапсырмасымен барғанда екі күміс қасық ұрлады, сондай-ақ ұсақ-түйек ұрлықтар жасады. Ол бұл кезде әлі де ағаш шебері ретінде жұмыс істеді. Ол қылмысқа күдік келтірмеді және Джонатан Уайлдтың бандасымен бірге қарақшылыққа көшті. Ол Фулхэмге көшіп, Парсонс Гринде Лионмен бірге әйел-еркек болып өмір сүрді, кейін Пикадиллиге қоныс аударды.

Қылмыскерлер қамауға алып , екі рет қашып кеткен

Шепард алғаш рет 1724 жылғы 5 ақпанда Клэр базарында ағасы Том және оның сүйіктісі Лионмен бірге жасаған қарақшылықтан кейін тұтқындалды. Том да ағаш шебер болған, бұрынғы күзде қожайынынан құрал-жабдықтарын ұрлағаны үшін бір рет сотталып, қолына таңба басылған. Том 1724 жылғы 24 сәуірде қайтадан тұтқындалды. Өлім жазасынан қорқып, Том Джек туралы мәлімдеме жасады, соның нәтижесінде оны тұтқындауға ордер берілді. Джонатан Уайлд Шепардтың ұрлықтарынан хабардар болды, себебі Шепард Уайлдтың қарауындағы Уильям Филд арқылы ұрланған заттарды сатқан. Сайкс Шепардты Сент-Джайлз приходінің констеблі Прайс мырзаға жасырды, ол қылмыскерді соттауға көмектескені үшін әдеттегідей 40 фунт стерлинг сыйлық алуға құқылы болды. Сот судьясы Пэрри Шепардты тағы да сұраққа алу үшін Сент-Джайлздың дөңгелек үйінің жоғарғы қабатында бір түнге қамауға алды, бірақ Шепард үш сағат ішінде ағаш төбесін бұзып, жатын-жүйімнен арқан жасап, жерге түсіп қашып кетті. Әлі де тізбекталған Шепард оның қашып шығу шуына жиналған көпшілікке салқынқандылықпен қосылды. Ол олардың назарын шатырдағы көлеңкелерге аударды, қашқан адамды көретінін айқайлады, содан кейін жылдамдықпен кетіп қалды.

Үшінші рет тұтқындалу, сотқа түсу және үшінші рет қашып кету

Шеппардтың ұрлық шеберлігіне Джонатан Уайлд таң қалды. Уайлд Шеппардтан ұрланған заттарын өзіне беруді талап етті, осылайша үлкен пайданы өзі алып, бірақ Шеппард бас тартты. Ол Джозеф "Блюскин" Блейкпен бірікті, және 1724 жылдың 12 шілдесінде жексенбі күні Шеппардтың бұрынғы қожайыны Уильям Книбоунды тонады. Уайлд Шеппардтың бақылаудан шығуына жол бере алмады және оны тұтқындауға тырысты. Шеппардтың бақытсыздығына қарай, оның қақпашысы Уильям Филд Уайлдтың адамы болды. Шеппард 19 және 20 шілдеде Хэмпстед жолында Блюскинмен бірге қарақшылық жасағаннан кейін, Филд Шеппард туралы Уайлдқа хабарлады. Уайлд Лион Шеппардтың қайда екенін біледі деп ойлады, сондықтан ол оны Темпл Бар маңындағы бренди дүкенінде сусындатып, сатып жібергенше, оған ішкілік берді. Шеппард үшінші рет 23 шілдеде Розмари-Лейндегі Блюскиннің анасының бренди дүкенінде (кейіннен Корольдік Монета көшесі деп аталды) Уайлдтың қолбасшысы Квилт Арнольд тұтқындады. Шеппард келесі сотқа дейін Ньюгейт түрмесінде отырды. Ол Олд-Бейлиде үш ұрлық айыбы бойынша сотталды, бірақ дәлелдердің жетіспеуіне байланысты алғашқы екеуінен ақталды. Книбоун, Уайлд және Филд оған қарсы үшінші айып бойынша куәлік берді, Книбоунның үйіне ұрлық жасады. Ол 12 тамызда "нақты дәлелденген" ісі бойынша айыпталып, өлім жазасына кесілді. 31 тамызда, дүйсенбі күні, өлім жазасы Уинзордағы соттан келген күні, 4 қыркүйекте атқарылу күні белгіленгенде, Шеппард қашып кетті. Қонақтармен сөйлескен кезде қолданылатын терезедегі темір таяқшаны босатып, оған Лион мен Полл Маггот келді, олар күзетшілердің назарын аударғанда таяқшаны алып тастады (қорғау кейінгі жылдармен салыстырғанда нашар болды; 1724 жылы Ньюгейтте күзетші мен тұтқын арақатынасы 1:90 болды, және әйелдер түнде қалуы мүмкін). Оның кішкентай дене бітімі тосқауылдағы саңылау арқылы көтерілуге мүмкіндік берді, және оны Ньюгейттен әйелдер киімімен шығарды. Ол Blackfriars Stairs-ке дейін көлікті, Темза өзенімен Уэстминстердегі ат паромға дейін қайықты, ол ұрланған заттарын жасырған қойманың жанында, және қашып құтылды. Ол Уайлд пен оның адамдарынан қашып құтылды, бірақ 9 қыркүйекте Ньюгейттен келген полиция тобы оны Финчли Комоннан жасырынғанда қайтадан тұтқындады және Ньюгейттегі сотталған камераға оралды. Оның атағы әр қашумен өсіп, түрмеде әртүрлі адамдар онымен кездесті. Қыркүйек айында қашу жоспарлары екі рет бұзылып, күзетшілер оның камерасынан файлдар мен басқа құралдарды тапқан кезде, оны Ньюгейттегі "Қала" деп аталатын қауіпсіз бөлмеге көшіріп, аяғына темір бұғаулар қойып, одан әрі қашуға тырысуды болдырмау үшін едендегі екі металл тірекке шынжырмен бұғаулады. Ол түрмеге қамалғандарға бұл шаралардың жеткіліксіз екенін көрсетіп, кішкентай шегемен қалай ат құлыпты еркін ашуға болатынын көрсеткеннен кейін, оны одан да қатты байлап, қолғаппен бұғаулады. Дефо өзінің "Тарих" кітабында Шеппард өзінің қиындықтарын елемейтінін айтып, "Мен Шеппардпын, қаладағы барлық қамаушылар менің отарым, мен елге кіре алмаймын, бірақ олардың бәрі менің соңымнан еріп, мені қууда" деп әзілдеді. Жаңа сот отырыстары 14 қазанда басталды, ал Блюскин 15 қазанда сотталды, Филд пен Уайлд тағы да куәлік берді. Олардың есептері Шеппардтың сотта берген дәлелдемелерімен сәйкес келмеді, бірақ Блюскин бәрібір сотталды. Ашулы Блюскин сот залында Уайлдқа шабуыл жасап, оның кеуде пышағымен тамағын кесіп, шу шығарды. Уайлд аман қалды, ал оның қылмыстық топқа деген бақылауы әлсіреп, ол қалпына келді. Шеппард дүрбелеңді пайдаланып, көрші Ньюгейт түрмесіне таралып, түнде де жалғасты. Ол қолын шынжырдан босатып, шынжырларын алып тастады. Ол әлі де аяғына темір бұғау таққан күйінде шатырдан көтерілуге тырысты, бірақ оның жолын кірпішпен салынған темір тор бөгеді. Ол барны алып тастап, оны төбеден "Қызыл бөлмеге" "Қаланың" үстіндегі бөлмеге бұзып кіру үшін қолданды. Бұл бөлме соңғы рет жеті жыл бұрын Престон шайқасынан кейін аристократтық якобит тұтқындарын ұстау үшін қолданылған болатын. Түн басталғанда аяғына кірпіш тағып, ол алты қақпаны бұзып, түрме шіркеуінің ішіне кірді, содан кейін Ньюгейттің шатырына, жер бетінен 60 фут (20 метр) биіктікке көтерілді. Ол жамылғы алу үшін камераға түсіп, түрменің төбесінде жатқан жамылғыны пайдаланып, көрші үйдің төбесінде тұрған, бұрауыш Уильям Бёрдтің үйіне жетті. Ол Бёрдтың үйіне кірді, түн ортасында баспалдақпен төмен түсіп, көшеге шықты, бірақ үйде отырғандарды алаңдатпады. Солтүстік және батысқа қарай қашып, Шеппард Тоттенхэмде (қазіргі Тоттенхэм Корт Роудқа жақын) сиыр сарайында жасырды. Сарайдың иесі оны көріп, ол Бриджуэлл түрмесінен қашқандарын, бастық ұлына асырау үшін қаражат таппағаны үшін түрмеге қамалғандарын айтты. Оның аяғына темір бұғаулар бірнеше күн бойы орнында қалды, содан кейін ол өтіп бара жатқан аяқ киімшіге 20 шиллинг беріп, шеберхана құралдарын әкеліп, оларды алып тастауға көндірді, сонда да сол әңгімені айтты. Оның қолғаптары мен аяқ бұғаулары кейіннен Шеппардтың сүйіктісі болған Кейт Кук бөлмелерінен табылды. Бұл қашудың бәріне таң қалды. Журналист болып жұмыс істейтін Дэниел Дефо Джон Эпплби үшін "Джон Шеппардтың тамаша өмірінің тарихын" жазды. Өзінің "Тарих" кітабында Дефо Ньюгейттегілердің Шеппардтың қашуына көмектесу үшін шайтанның өзі келгеніне сенгенін хабарлады. Шеппардтың соңғы бостандық кезеңі тек екі аптаға созылды. Ол тілшіге айналып, қалаға оралды. Ол 29 қазан күні Дрюри-Лейндегі Раулинс бауырлардың ломбардына кірді, қара жібек костюм, күміс қылыш, жүзіктер, сағаттар, періште және басқа да заттарды ұрлады. Ол өзін сәнді джентльмен ретінде киіндіріп, түскен ақшаны екі сүйіктісімен бір күнді және келесі кешті тойлауға жұмсады. Ол 1 қарашада таңертең мас күйде, "қара костюмде, саусағында алмаз және карнеол жүзік, әдемі жеңіл шаш періштесімен" қайтадан тұтқындалды. Бұл жолы Шеппард Ньюгейттің ортасындағы "Қаланың" жанындағы Орта Тас Бөлмесіне қамалды, онда оны әрдайым бақылауға болады. Оған сондай-ақ 300 фунт темір салмақ жүктелді. Ол соншалықты танымал болғандықтан, түрме күзетшілері оны көруге келген жоғары қоғам өкілдерінен төрт шиллинг ақы алды, ал король суретшісі Джеймс Торнхилл оның портретын салды. Бірнеше көрнекті адамдар король Георг I-ге өлім жазасын жеңілдету туралы өтініш қағазын жіберді. "Оны көруге келген лайықты киімдегі адамдардың саны өте көп болды, ол әрқашан көңілді және жағымды болды, әр айтылған нәрсені әзіл мен қызыққа айналдырды." Келесі күні Блюскин дарға асылды, ал Шеппард сотталған камераға көшірілді.

Атқару

Келесі дүйсенбіде, 16 қарашада Шепардты Тиберндегі асылмаға алып барды. Ол тағы бір қашуды жоспарлаған, бірақ жол бойында өзіне байлап қойған арқандарды кесуге арналған қалта пышағы түрме күзетшісімен Ньюгейттен соңғы рет шығар алдында табылған еді. Шепардтың арбасы Холборн мен Оксфорд көшелерімен жүріп өтті, оған атты қалалық маршал мен ливреялы найзагерлер сүйреп отырды, бұл қуанышты шеру Лондон көшелерімен өтті. Бұл оқиға, ең алдымен, Шепардтың өмірін тойлау болды, оған Лондон халқының үштен бірін құрайтын шамамен 200 мың адам қатысты. Шеру Оксфорд көшесіндегі «Оксфорд қаласы» тавернасында тоқтады, онда Шепард бір кружка шарап ішті. Тибернде мерекелік атмосфера болды, онда Applebee баспасынан шыққан және Дефоның жазған болуы мүмкін оның «ресми» автобиографиясы сатылымда болды. Шепард дарға ілінер алдында «бір қағазды біреуге» берді, бұл, мүмкін, «Баянды» айтқан оқиғаның символдық мақұлдауы болды. Оның дене бітімі бұрынғы түрмеден қашуларына көмектескен, бірақ ол дарға асылу арқылы ұзаққа созылған өлімге алып келді. 15 минуттан кейін оның денесі түсірілді. Көпшілік денесін кесіп алудан қорқып, оны алып кетуге жол бермеді; олардың осы әрекеті Шепардтың достарына оның денесін дәрігерге алып барып, қайта тірілту жоспарын іске асыруға кедергі келтірді. Оның қираған денесі кейін табылған және сол күні кешке Сент-Мартиннің «Егіздер» шіркеуінің маңындағы зиратқа жерленді.

Мұра

Шепардтың іс-әрекеттеріне жұртшылықтың зор қызығушылық танытты, оның істері газеттерде үлгі ретінде жақсы бағаланды. Оның өмірдегі керемет оқиғаларына арналып кітапшалар, парақшалар, балладалар жарық көрді, ал оның тарихы бірден сахнаға қойылды. Джон Турмондтың "Харлекин Шепард" пантомимі ("Түнгі сахнада әзіл-қалжың кейіпкерлер") Шепардтың дарға асылуынан екі апта өткен соң, 28 қарашада Корольдік театрда ашылды. Сол кездегі танымал уағызда Лондондағы бір дін қызметкері Шепардтың қашуларын қауымның назарын аудару үшін пайдаланды: оның өмірбаяны "Ньюгейт күнтізбесі" арқылы кеңінен танымал болды, ал үш актілік фарс жарияланды, бірақ қойылмады, бірақ әндермен толықтырылып, "Квекер операсы" аталды, кейіннен Бартоломей жәрмеңкесінде орындалды. Джек Шепард пен Юлий Цезарь арасындағы қиялға салынған диалог 1724 жылғы 4 желтоқсанда "Британ журналында" жарияланды, онда Шепард өзінің қасиеттерін және ерліктерін Цезарьмен салыстырып көрсетті. Шепардтың өміріне негізделген ең танымал пьеса, әдетте, Джон Гейдің "Кедей операсы" (1728) болып саналады. Шепард капитан Макиат кейіпіне шабыт берді, ал оның қарсыласы Пичм Джонатан Уайлдқа негізделген. Пьеса өте танымал болды, Гейдің Оңтүстік теңіздердегі "Бұлшық" оқиғасында жоғалтқан байлығын қалпына келтірді және 100 жылдан астам уақыт бойы үнемі қойылды. Қойылмаған, бірақ жарық көрген "Түрме бұзушы" пьесасы "Квекер операсына" (Бейнешік операсының үлгісі) айналдырылды және 1725 және 1728 жылдары Бартоломей жәрмеңкесінде орындалды. Екі ғасырдан кейін "Кедей операсы" Бертольд Брехт пен Курт Вейлдің "Үш тиындық операсы" (1928) үшін негіз болды. Шепардтың ертегісі Уильям Хогарттың 1747 жылғы 12 гравюрадан тұратын "Еңбек және жалқаулық" сериясына да әсер еткен болуы мүмкін. Шепардтың тарихы 19 ғасырдың бірінші жартысында қайта жаңғырды. 1825 жылы В. Т. Монкриффтің "Джек Шепард, үй бұзушы немесе 1724 жылғы Лондон" атты мелодрамасы жарық көрді. Уильям Харрисон Эйнсворттың үшінші романы, "Джек Шепард" сәтті болды, ол 1839 жылдың қаңтарында Джордж Крюишанктың суреттерімен "Бентлидің Мисселланиясында" жарияланды, Чарльз Диккенстің "Оливер Твистінің" соңғы эпизодтарымен бір уақытта. Бұл "Ньюгейт романының" архетипі, ол, әдетте, Шепардтың өміріндегі фактілерге жақын болып қалады, бірақ оны батыл батыр ретінде бейнелейді. Хогарттың шығармалары сияқты, роман да "жалқау" шәкірттің қылмысқа араласуын, өзінің байлығын қайтарып алу үшін зұлым ағасын жеңіп шыққан, асыл текті Темз Даррелдің тағдырымен байланыстырады. Крюишанктың суреттері Эйнсворттың ертегісін толықтырды. Уильям Такерри: "Крюишанк мырза шын мәнінде ертегіні жаратты, ал Эйнсворт мырза оған тек сөздерді қосты" деп жазды. Роман тез танымал болды: ол сол жылы сериялық нұсқасы аяқталмас бұрын кітап түрінде жарық көрді, тіпті "Оливер Твистің" алғашқы басылымдарынан да көп сатылды. Эйнсворттың романы Джон Бакстоунның 1839 жылғы қазан айында Адельфи театрында (таңғаларлықтай) Мэри Энн Килиді бейнелейтін табысты пьесаға бейімделді. Крюишанктың суреттері сахнадағы кескіндер арқылы ақпараттандырылған және қайталауға оңай формада әдейі жасалған сияқты көрінеді. Бұл "суреттермен драматизацияланған көркем романдардың" "үлгілі кульминациясы" деп сипатталды. Бұл оқиға мәдени манияны тудырды, оны кітапшалар, баспалар, мультфильмдер, пьесалар мен сувенирлер әшекейледі, бұл оқиға Джордж дю Мориердің 1895 жылғы "Трилби" романына дейін қайталанбады. 1840 жылдың басында Бакстоунның пьесасынан "Nix My Dolly, Pals, Fake Away" әні "көшеде бізді құлаққап" деп хабарланды. Жастардың Шепардтың мінез-құлқын үлгі тұтуы мүмкін деген қоғамдық алаңдау Лорд Чемберленді кем дегенде Лондонда "Джек Шепард" деген атаумен кез-келген пьесаны лицензиялауды қырық жылға тыйым салуға мәжбүр етті. Бұл қорқыныш мүлдем негізсіз болған жоқ: Лорд Уильям Расселдің қызметшісі Курвузие өзінің бірнеше мойындамаларының бірінде кітап оны қожайынын өлтіруге шабыттандырды деп айтты. Франк пен Джесси Джеймс "Канзас Сити Стар" газетіне "Джек Шепард" деген атпен хат жазды. Дегенмен, тыйым салынғаннан кейін әңгіменің бурлесктері жазылды, соның ішінде танымал Лондонның Гайти театры, Генри Поттингер Стивенс пен Уильям Ярдлидің "Little Jack Sheppard" (1886) атты шығармасы, ол Нелли Фарренді Джек ретінде көрсетті. Шепардтың тарихы ХХ ғасырда үш рет фильмге түсірілді: "Джек Шепардтың шашты қашуы" (1900), "Джек Шепард" (1923) және "Жек қайда?" (1969), Джеймс Клавелл режиссерлік еткен, Томми Стилдің басты рөлде ойнаған британдық тарихи драма. 2018 жылғы Жорди Розенбергтің "Лисаның жасырын сырлары" романында Шепардтың тарихы гомосексуалдық тұрғысынан қарастырылды. 1971 жылы британдық "Chicory Tip" музыкалық тобы "Don't Hang Jack" әнімен Шепардқа құрмет көрсетті, ол "I Love Onions" әніне қосымша болды. Ән, көрінетіндей, сот залындағы куәгердің көзқарасынан айтылған, Джектың ұрлық жасаған ерлігін сипаттайды және сот судьясын оны аялауға көндіруге тырысады, өйткені ол қала әйелдерімен сүйісіп, "оны король еткен" жігіттерге ұнады. Жорди Розенбергтің 2018 жылғы "Лисаның жасырын сырлары" романында 21 ғасырғы ғалым Шепардтың "жасырын сырларын" қамтитын қолжазбаны табады, ол оның балалық шағы мен Эджворт Бесске деген махаббаты туралы айтады және ол трансгендер ер адам болғанын көрсетеді. Шепардтың ерліктерінің халық санасындағы ұзақ өмір сүру себептерін Питер Лайнбо әрі қарай зерттеді, ол Шепардтың аңызының түрмеден шығу, Мишель Фуконың "Фоли э дерайзон" еңбегіндегі "үлкен қамаудан" қашу перспективасына негізделгенін болжайды, онда "ақылсыз" халықтың мүшелері қамалып, институционалдық түрде ұсталған. Лайнбо сондай-ақ Шепардқа және осыған ұқсас жұмысшы табына қолданылған заңдар қалыпты емес көпшілікті қабылдауға көндірудің және қатаң мүлік заңдарын қабылдаудың құралы болғанын айтады. Чарльз Макей "Ерекше танымал адасулар мен көпшіліктің ақылы" еңбегінде 19 ғасырдың соңында Джек Шепард құбылысына қатысты басқа пікір білдірді.