Пендинис Касл: Англияның тарихи бекінісі

Кіріспе

Фалмут қаласындағы «Құрылғы» форты, Англия. GWR бу локомотивтері.

Пенденнис қамалы (корн тілінде Penn Dinas, «мүйіс бекінісі» деген мағынаны білдіреді) – Генри VIII 1540 және 1542 жылдар аралығында Англияның Фалмут қаласының жанында салған артиллериялық форт. Ол Франция мен Киелі Рим империясының басып кіруінен қорғану мақсатындағы Корольдің «Құрылғы» бағдарламасының бір бөлігі болды және Фал өзенінің сағасындағы Каррик жолы су жолынан қорғады. Алғашқы дөңгелек қақпа және қару платформасы ғасыр соңында кеңейтілді, бұл ескі қамалдың айналасына салынған кең көлемді тас қамалдар мен бекіністер сақинасы арқылы испандық қауіптің күшеюіне қарсы тұруға мүмкіндік берді. Пенденнис Англия азамат соғысы кезінде қызмет етті, сол кезде ол роялистердің қолында болды және 1646 жылы ұзақ қоршаудан кейін Парламент барып алды. Форт интерregnum кезеңінде сақталып қалды және Карл II 1660 жылы таққа отырғаннан кейін оны қайта жаңартылды. Француз шапқыншылығының ықтималдығына байланысты алаңдаушылықтар 1730 жылдары және 1790 жылдары Пенденнистің қорғанысын жаңғыртуға және күшейтуге әкелді. Наполеон соғыстары кезінде қамалда 48-ге дейін қару орналастырылды. 1880 және 1890 жылдары Фал өзеніне электрмен басқарылатын миналар орнатылды, олар Пенденнис және Сент-Мауэс форттарынан басқарылды, ал осы қорғанысты қолдау үшін жаңа, жылдам атуға қабілетті қарулар орнатылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қамал қайта қаруланды, бірақ ешқандай әрекетке қатыспады, ал екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс Люфтваффе ұшақтарына қарсы іс-қимылдар жүргізілді, бірақ 1956 жылы, ескіргендіктен, қызметтен шығарылды. Ол Құрылыс министрлігінің басқаруына өтті, ол көптеген заманауи әскери ғимараттарды бұзып, осы орынды келушілерге ашты. XXI ғасырда қамалды English Heritage туристік нысан ретінде басқарады, 2011–12 жылдары 74 230 келушіні қабылдады. Historic England агенттігі Пенденнисті «елдегі орта ғасырлық қорғаныс мүйіс фортының ең жақсы үлгілерінің бірі» деп санайды.

Құрылыс

Пенденнис қамалы Англия, Франция және Киелі Рим империясы арасындағы халықаралық шиеленістердің салдарынан VIII Генрих патшаның билігінің соңғы жылдарында салынды. Дәстүрлі түрде тәж жағалауды қорғауды жергілікті феодалдар мен қауымдастықтарға жүктеді, бекіністерді салу және күтіп-ұстау ісіндегі үлесі шағын болды. Франция мен империя өзара соғысқан кезде теңіз шабуылдары жиі болғанмен, Англияға басып кірудің ықтималдығы төмен болды. Оңтүстік-батыста және Сассекс жағалауында қарапайым блокхаустар мен мұнаралар негізіндегі қарапайым қорғаныс жүйесі болды, ал Англияның солтүстігінде бірнеше ірі құрылыстар салынды, бірақ жалпы алғанда бекіністердің ауқымы өте шектеулі болды. 1533 жылы Генрих әйелі Арагондық Екатеринамен ұзақ жылдардан бері жалғасып келе жатқан некесін бұзып, қайтадан үйлену үшін Папа Павел III-тен айырылды. Екатерина Киелі Рим императоры V Карлдың қызы болды, ол бұл ажырысуды жеке қорлау ретінде қабылдады. Осының нәтижесінде 1538 жылы Франция мен империя Генрихке қарсы одақ құрды, ал Папа екі елді Англияға шабуыл жасауға үндіді. Англияға басып кіруге дайындық жүргізіліп жатқандай көрінді. Жауап ретінде Генрих 1539 жылы «құрылғы» деп аталатын жарлық шығарды, онда «басып кіру кезінде мемлекетті қорғау» және Англия жағалауы бойында бекіністер салу жөнінде нұсқаулар берілді. Фал өзенінің сағасындағы Каррик жолы деп аталатын су жолы Атлант және Жерорта теңіздерінен келетін кемелерге арналған маңызды тірек болды. 1539 жылы кіреберіске қарап тұрған Кішкентай Деннис блокхаусы деп аталатын шағын қарулы мұнара салынды, сондай-ақ бұл тірек орнын тағы бес қосымша қамалмен қорғау жоспары жасалды. Алайда, олардың тек екеуі ғана салынды: Пенденнис және Сент-Мауес қамалы, Каррик жолының екі жағында орналасқан және су арқылы бір-бірін толықтыратын отпен қамтамасыз ете алатын. Пэнденистің құрылысын жергілікті Корнуолл ақсүйектерінің белгілі өкілі Джон Киллигрю қадағалаған болуы мүмкін; ол оның жерінде салынды және алғашқы капитаны болып тағайындалды. Пенденнис қамалын салуға 5614 фунт стерлинг жұмсалды.

Pendennis Castle was built as a consequence of international tensions between England, France and the Holy Roman Empire in the final years of the reign of King Henry VIII. Traditionally the Crown had left coastal defences to the local lords and communities, only taking a modest role in building and maintaining fortifications, and while France and the Empire remained in conflict with one another, maritime raids were common but an actual invasion of England seemed unlikely. Basic defences, based around simple blockhouses and towers, existed in the south west and along the Sussex coast, with a few more impressive works in the north of England, but in general the fortifications were very limited in scale. In 1533, Henry broke with Pope Paul III in order to annul the long standing marriage to his wife, Catherine of Aragon and remarry. Catherine was the aunt of Charles V, the Holy Roman Emperor, and he took the annulment as a personal insult. This resulted in France and the Empire declaring an alliance against Henry in 1538, and the Pope encouraging the two countries to attack England. An invasion of England appeared certain. In response, Henry issued an order, called a "device", in 1539, giving instructions for the "defence of the realm in time of invasion" and the construction of forts along the English coastline. The stretch of water known as Carrick Roads at the mouth of the River Fal was an important anchorage serving shipping arriving from the Atlantic and the Mediterranean. A small gun tower, called the Little Dennis Blockhouse, was built in 1539 overlooking the entrance, and plans were made to protect the anchorage further with five additional castles. In the event, only two of these were constructed, Pendennis and St Mawes Castle, positioned on each side of Carrick Roads and able to provide overlapping fire across the water. John Killigrew, a prominent member of the local Cornish gentry, probably oversaw the construction of Pendennis; it was built on his land and he was appointed as its first captain. Pendennis Castle cost £5,614 to construct.

Бастапқы операция

Киллигрулар бірнеше онжылдықтар бойы қамалды бақылады, Джон Киллигрудың ұлы мен немересі 1605 жылға дейін капитандық қызметін жалғастырды. Пенденистің капитандығы Сент-Мауэстің капитандығымен жиі дауласып, 1630 жылы кемелерді тексеру және ұстау құқығы туралы заңдық дау туды: екі қамал да осы құқыққа ие екенін мәлімдеді. Адмиралтейство ақырында компромисске келіп, қамалдардың кемелерді тексеруді бөлісіп жасауын ұсынды. Осы арада 1558 жылы Франциямен бейбіт келісімге қол жеткізілді және алғашқы шапқыншылық қаупі сейілді. Алайда, Англияның оңтүстік-батысына испандықтардың қаупі күшейді және 1569 жылы соғыс басталды. Соның салдарынан, қамалдың солтүстік-батысында құрлықтан болатын шабуылдан қорғану үшін қорғаныс қабырғасы салынды, ал блокхаусқа жақын, өзенге қарай қосымша артиллериялық батарея орнатылды. Осы кезеңде гарнизонның саны айтарлықтай өзгерді. 1578 жылы Пенденисте 100 сарбаз болды, ал 1596 жылы шамамен 500 сарбаз жиналған болуы мүмкін, 1599 жылы оны 200 сарбаз күзеткен. 1597 жылы 20 000 сарбазбен испандық флот Пендениске шабуыл жасап, Англияны басып алуға тырысты, бірақ нашар ауа райы жағдайы олардың құрметке қонуына кедергі келтірді. Бұл сәтсіз шабуыл үкіметте үлкен алаңдаушылық тудырды және Таза кеңеске қамал жағалауға испандықтардың қонуына тосқауыл қоюға жеткіліксіз екені хабарланды. Сэр Николас Паркер, сэр Уолтер Рэли және сэр Фердинандо Горджес жүргізген келесі тексеруде қамалдың қорғанысын күрт күшейту қажеттігі ұсынылды. Әскери инженер Пол Айви 1597 мен 1600 жылдар арасында түпнұсқа Генрикий қамалының айналасында итальяндық үлгідегі жер жұмыстарының сақинасын, амбразураларды, бастиондарды және таспен қапталған арықты салдырды, бұл үшін 400 жергілікті жұмысшыдан тұратын бригада жұмыстандырылды, олардың еңбегіне аптасына шамамен 80 фунт стерлинг жұмсалды. 1600 жылдардың басында Англияда бейбітшілік орнады және Пенденис назардан тыс қалды; гарнизонның жалақысы екі жылға тоқталды, олар тамақ табу үшін жағалаудан лимпеттер жинауға мәжбүр болды. Дегенмен, 1611 жылы қамалға жаңа итальяндық үлгідегі қақпа үйі салынды. 1624 жылы Испаниямен соғыс қайта басталды және 1627 жылы жарым аралда бастиондармен және артиллериямен жаңа қорғаныс желісі салынды. Өсіп келе жатқан Фалмут қаласы олардың материкке жабдықтау жолының стратегиялық маңызды бөлігі болды, ал Каррик Роудс Англия каналындағы роялистік пираттардың базасы болды. Екі парламенттік полковник, Фортескью мен Хаммонд, қамалға құрлықтан оқ жаудырды, ал капитан Баттен он кемеден тұратын флотпен оны теңізден блокадалады, жаңа жабдықтаудың келуіне кедергі келтірді. Гарнизонның қорғанысын қосымша артиллериялық платформа құру үшін қамалдың солтүстігіне қасақана жағаланған роялистік кемемен нығайтты. Шілде айына азық-түлік азайды және гарнизонның бір бөлігі азық-түлік табу үшін теңізге шығуға тырысты. Арунделл 15 тамызда құрметті түрде капитуляциялауға келісті, ал екі күннен кейін шамамен 900 аман қалғандар фортты тастап кетті, олардың кейбіреулері азық-түлік жетіспеуден ауырған. Пенденис соғыста қарсы тұрған соңғы роялистік бекініс болды. Парламент қамалда гарнизонды сақтап қалды, бірақ 1647 жылы ол ел бойынша қарулы күштердің санын қысқартты; өз қызметтерінен айырылған сарбаздардың көпшілігіне екі айлық жалақы ұсынылды, бірақ Пенденисде бір айлық жалақы ғана ұсынылды. Полковник Ричард Фортескью басқаратын гарнизон көтеріліп, парламенттік комиссарларды ұстап алды және оларға қосымша жалақы төленбесе, қамалды тастамайтындарын мәлімдеді. Көтерілістен қорқып, Парламент төбелескенді тоқтату туралы келіссөздер жүргізді, гарнизонға толық төлем жасады және Фортескьюге басқа жерде жаңа жұмыс ұсынды. Содан кейін кіші, сенімді гарнизон орнатылды. Аралықта қамал радикалдық памфлетші Уильям Прыннді тұтқындау үшін пайдаланылды. 1660 жылы король Карл II таққа қайта оралғанға дейін роялистік сэр Питер Киллигрю қамалдың жаңа капитаны болды. Қабырғалар құлап, қамал қабырғаларына оңай көтерілуге болады, ал арықтар бұталармен толы болды. Алайда, 1730 жылдарға дейін, қамал кеңінен жаңғыртылғанға дейін, бұл мәселені шешу үшін аз жұмыс жасалды. Француз революциялық және Наполеон соғыстары болды, осы кезеңде Фалмут маңызды әскери қоймаға айналды. Үкімет көбірек қару орнатып, 16-ғасыр қабырғаларының сыртында Half Moon Battery деп аталатын жаңа артиллериялық позиция салды. Пенденис қамалының құрлыққа қарайғы қорғанысы күшейтілді, ал қамал ішінде жаңа казармалар мен қосымша ғимараттар салынды. Өзінің гүлденген кезеңінде қамал 48 артиллериялық құралмен жабдықталған. 1815 жылы Наполеон соғыстары аяқталғаннан кейін Пенденис назардан тыс қалды; оның көптеген қарулары қолдануға жарамсыз болды және кейбір ғимараттар қирады. 1837 жылы Пенденис қамалының ескі капитандық лауазымы жойылды, ал бекініс әдеттегі әскери тағайындамамен басқарылды. 1850 жылдары Франциядан жаңадан туған қауіптер қамалға жаңа артиллерия инвестициялауға әкелді, 19 32 және 56 фунттық (14,5 және 24,5 кг) қарулар орнатылды. Франциядан жаңа алаңдаулар туғанда, 1885 жылы Каррик Роудс арқылы электрлік миналық дала салынды, оны Пенденис және Сент-Мауэс бірлесіп басқарды. Жаңа 6 және 12 фунттық (2,7 және 5,4 кг) жылдам оқ атар қарулар, жақын қорғаныс үшін пулеметтермен толықтырылды, олар қамалға жаудың торпедолық қайықтарынан туындаған жаңа қауіпке қарсы күресу үшін берілді. Бірінші дүниелік соғыс кезінде қамал аумақтық сарбаздармен нығайтылды және құрлыққа қарайғы жағында қосымша қорғаныс құрылыстары салынды. Ол портыны қорғауды жалғастырды және оқу мақсатында да пайдаланылды. Екінші дүниелік соғыстың басында қамал қайта қаруланды. Жұп 6 фунттық қарулар және ұзақ қашықтықтағы артиллерия орнатылды, қорғаныс үшін зигзагты орлар қазылды және қамал аумағында жаңа ғимараттар салынды. 1943 жылы жаңа радармен басқарылатын 6 дюймдік (152 мм) Mark 24 қарулары келді. Фалмут 1944 жылы Францияға Д күні шабуылын қолдауда маңызды рөл атқарды, ал шабуылға дайындық кезінде Пенденис қамалындағы артиллериялық батареялар неміс E қайықтарына қарсы қорғаныс үшін пайдаланылды. Пенденис аумағының барлығына Министрліктердің қамқорлығы жүктелді және ол келушілерге ашылды; Министрлік 16-ғасыр қамалына назар аударды және көптеген заманауи ғимараттар қиратылды. 1963 жылдан 2000 жылға дейін казарма жастар хостелі ретінде пайдаланылды. 21-ғасырда қамал Англия мұрасымен басқарылады және туристік орталық ретінде 2011–12 жылдары 74 230 келушіні қабылдады.

The Killigrews controlled the castle for several decades, with John Killigrew's son and grandson continuing in turn as the captain there until 1605. The captains of Pendennis frequently argued with those of St Mawes and in 1630 a legal dispute broke out about the rights to search and detain incoming shipping: both castles argued that they had a traditional right to do so. The Admiralty eventually issued a compromise, proposing that the castles share the searching of the traffic. Meanwhile, a lasting peace with France was made in 1558 and the initial invasion threat passed. The Spanish threat to the south west of England became more serious, however, and war broke out in 1569. As a result, a defensive earthwork was constructed north west of the castle to protect it against an attack from the land, and an additional gun battery facing upriver was installed alongside the blockhouse. The levels of the garrison varied considerably during the period. Pendennis had a garrison of 100 men in 1578, and could have mustered around 500 men in 1596, while in 1599 it was reportedly guarded by 200 soldiers. In 1597 a Spanish fleet with 20,000 men set out to assault Pendennis and invade England, only being prevented from landing by bad weather. The failed attack caused considerable concern inside government and the Privy Council were informed that the castle was not sufficient to prevent a Spanish landing along the coast. A subsequent review carried out by Sir Nicholas Parker, Sir Walter Raleigh and Sir Ferdinando Gorges recommended that the castle's defences should be significantly extended. The military engineer Paul Ivey constructed an Italian styled ring of earthworks, embrasures, bastions and a stone revetted ditch around the original Henrician castle between 1597 and 1600, using a team of 400 local workers, costing around £80 a week in wages. In the early 1600s England was at peace and Pendennis was neglected; reportedly the garrison's pay was two years in arrears, forcing them to gather limpets from the shoreline for food. Nonetheless, a new Italian styled gatehouse was added to the castle, probably in 1611. War with Spain broke out again 1624 and a new defensive line, with bastions and artillery, was built across the peninsula in 1627. The growing town of Falmouth was a strategically important part of their supply route to the Continent, while Carrick Roads formed a base for Royalist piracy in the English Channel. Two Parliamentary colonels, Fortescue and Hammond, directed the bombardment of the castle from the land, while Captain Batten, with a flotilla of ten ships, blockaded it by sea, preventing fresh supplies from arriving. The garrison's defences were supported with artillery fire from a Royalist warship that was deliberately run aground north of the castle to produce an additional gun platform. By July, food had begun to run short and some of the garrison unsuccessfully attempted to break out by sea to acquire supplies. Arundell agreed to an honourable surrender on 15 August, and around 900 survivors left the fort two days later, some terminally ill from malnutrition. Pendennis was the penultimate Royalist fortification to hold out in the war. Parliament maintained a garrison at the castle, but in 1647 it cut the levels of the armed forces across the country; most soldiers who lost their posts were offered two months pay, but at Pendennis only one month's pay was offered. The garrison, led by Colonel Richard Fortescue, mutinied, seized the visiting Parliamentary commissioners and refused to leave the castle until the additional pay was granted to them. Fearing a wider uprising, Parliament negotiated an end to the confrontation, paying off the garrison in full and offering Fortescue fresh employment elsewhere. A smaller, more reliable garrison was then installed. During the interregnum, the castle was used to imprison the radical pamphleteer William Prynne. Just before the restoration of King Charles II to the throne in 1660, the Royalist Sir Peter Killigrew became the new captain of the castle. The parapets had collapsed, the ramparts could easily be scaled and the ditches were filled with brambles. Little was done to remedy this, however, until the 1730s, when the castle was extensively modernised. The French Revolutionary and Napoleonic Wars followed, during which period Falmouth became an important military depot. The government installed more guns and built a new gun position called the Half Moon Battery just outside the 16th century walls; the landward defences of Pendennis were reinforced, and a new barracks and other ancillary buildings were built inside the fortress. At its peak, the castle was equipped with up to 48 artillery pieces. After the end of the Napoleonic Wars in 1815, Pendennis was neglected; many of its guns became unserviceable and some buildings fell into ruin. The old post of captain of Pendennis Castle was abolished in 1837, with the fortification commanded by a conventional military appointment. In the 1850s, renewed fears of a French invasion led to investment in new artillery at the castle, and nineteen 32 and 56 pounder (14.5 and 24.5 kg) guns were installed. When new concerns about France emerged, an electrically operated minefield was laid across Carrick Roads in 1885, jointly controlled from Pendennis and St Mawes. New 6 and 12 pounder (2.7 and 5.4 kg) quick firing guns, supported by machine guns for close defence, were assigned to the castle to deal with the emerging threat from enemy torpedo boats. The castle was reinforced by territorial soldiers during the First World War and additional defences were constructed on the landward side. It continued to defend the harbour and was also used for training purposes. The castle was rearmed at the beginning of the Second World War. Twin 6 pounder guns and longer range artillery were installed, zig zag trenches dug for protection, and new buildings added across the site. New radar controlled, 6 inch (152 mm) Mark 24 guns followed in 1943. Falmouth played an important role in supporting the D Day invasion of France in 1944, and during the preparations for the invasion, the gun batteries at Pendennis were used to defend against German E boats. The whole of the Pendennis site was placed in the guardianship of the Ministry of Works and opened to visitors; the Ministry focused its attention on the 16th century castle and many of the more modern buildings were destroyed. The barracks were used as a youth hostel between 1963 and 2000. In the 21st century, the castle is managed by English Heritage as a tourist attraction, receiving 74,230 visitors in 2011–12.

Сәулет

Пенденнис қамалы жарым аралдың соңында, Каррик Роудс пен теңізге қарай орналасқан. Оған 16 ғасырда салынған бастапқы "Device" форты кіреді, ол Элизавета дәуіріндегі қамал-қорғандарымен қоршалған сыртқы қорғаныс жүйесімен оралған, және 18, 19 және 20 ғасырларда жаңартылған. Жағалауға жақын жерде қосымша артиллериялық батареялар мен блокхаус орналасқан.

Қалқалар

Қамалға кіретін қақпа ғимараты қамалдың батыс жағында орналасқан және шамамен 1700 жылға дейін салынған. Оның классикалық фасады бар, ал сыртқы ордың үстінен XIX ғасырдың ортасында салынған тас көпір созылып жатыр. Қақпаның солтүстігінде Смитвик және Каррик Маунт бекіністері орналасқан, соңғысында 1903 жылғы жылдам ату қаруларының батареясы бар. Қабырғалардың айналасында Шығыс Бастионында 1902 жылдан бері жылдам ату қарулары үшін екі орналасқан жері және Екінші дүниежүзілік соғыста батарея жоспарлау бөлмесіне айналған жер асты қоймалары бар. Оңтүстікте Тоғыз қару батареясы 1730 жылдары салынған және тоғыз қару ұясынан тұрады. Қабырғаның оңтүстік-шығыс бұрышында Бір қару батареясы орналасқан, ол бастапқыда "көрінбейтін қаруды" орналастырған, ол атылған кезде болат қалқанның астына кері бұрылатын қару. Белл бастионы, Равелин, Шошқа тобы бастионы және Ат суару орны бастионы қабырғаның оңтүстік және батыс бөліктерін қорғайды.

Ішкі қамал

Қалдықтың төрінде 16 ғасырдағы Хенрика бекінісі орналасқан. Қалқаның қабырғалары жуан, ал ішкі жағы сегізбұрышты. Бастапқыда жертөледе ас үй, шарапхана және азық қоймасы болған. Бірінші қабатты бастапқыда қару-жарақ бөлмесі ретінде жобалаған, тіпті қару тесіктері де болған, бірақ құрылыс барысында гарнизонға арналған тұрғын үйге айналдырған. Шатырында жеті қару тесігі және қарау мұнарасы бар. Қалқаны айналасындағы көпбұрышты қару платформасы 16 жақты, онда барлығы 14 қару тесігі орналасқан. Екі қабатты алдыңғы ғимарат 16 ғасырдың екінші жартысында салынған, әр қабатында спиральді баспалдақпен байланысқан үш бөлмеден орын алған және бастапқыда қамал капитанына арналған. Оның кіреберісі торлы қақпамен қоршалған, ал шатыры қолданысқа жарайтын қарулармен қорғануға ыңғайлы болған. Сақталған ғимараттардың арасында парад алаңының солтүстігінде орналасқан Корольдік гарнизон артиллериясының казармасы бар. 1900-1902 жылдары салынған бұл казармада 12 адамдық бөлмелерде 140 сарбазға орналасуға болады. Казармалардың жанында бұрынғы аға офицерлерге арналған бунгалолар, Наполеон соғыстарынан қалған қойма және 1700 жылдан бері сақталған екі күзет казармасы орналасқан, бұл Англиядағы осындай әскери архитектураның ерте мысалы болып табылады. Басқа сақталған ғимараттарға 19 ғасырғы далалық пойыз сарайы және 18 ғасырғы оқ-дәрі қоймасы жатады, ол кейіннен артиллеристерге арналған паналауға айналдырылған.

Сыртқы қорғаныс

Үш қорғаныс орны қамалдың негізгі қамал қабырғасының сыртында орналасқан. Оңтүстікке жерасты жолы арқылы жететін Жарым ай батареясы 1793 жылы салынған, ал 1895 және 1941 жылдары қайта жаңартылған. Онда екі жасырын қару орны және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 99 сарбаздық командаға ие болған 6 дюймдік зеңбіректер орналасқан. Килла тасынан салынған блокхаустың сыртқы қабырғасы мен қарауыл мұнарасы бүгінгі күнге дейін толығымен сақталған. Солтүстік-шығыс жағалау бойында 16 ғасырда құрылған Краб-Кей батареясы орналасқан. Ол мүйіске десант түсіруге жол бермеу мақсатымен салынған және 1902 жылы кеңінен модернизацияланған. Бұл батарея жалпы қоғам үшін де, әскерилер үшін де пайдаланылған (мысалы, 1883 жылы Корнуолл герцогының артиллерия еріктілері).