Кіріспе

Холице (Холиц) – Чехияның Пардубице облысы Пардубице ауданындағы қала. Халық саны шамамен 6800 адамды құрайды.

Әкімшілік бөлімдер

Каменце, Куделька, Подхраз, Подлеси, Ровеньско және Старе Холице елді мекендері мен ауылдары Холице қаласының әкімшілік құрамына кіреді.

География

Холице Пардубице қаласының шамамен шығысында орналасқан. Ол Шығыс Эльба жазықтығының аласа жазық жерінде жатыр. Ең биік нүктесі – теңіз деңгейінен жоғары Каменек төбесі. Ředický ағысы қаладан өтеді.

Тарих

Холице туралы алғашқы жазбаша айғақ 1336 жылға дейін барады, ол Чвойно иелігінің бір бөлігі ретінде Богемияның Иоаннына тиесілі болған кезде. Елді мекеннің 13 ғасырдың соңында құрылған болуы мүмкін. 14 ғасырдың ортасынан бастап Гусит соғыстарына дейін ауыл Стернбергтер әулетіне қарасты. 15 ғасырдың екінші жартысында Холице бекініс және шіркеуі бар базар қаласына айналып, иелік орталығы болды. 1481 жылы Фримбурктің Непталимі Холицеге ие болды. Оның басқару кезеңінде Холице гүлденіп, салық төлеуден босатылу, жемілдік жұмысынан босатылу және сыра қайнату құқығы сияқты түрлі жеңілдіктерге қол жеткізді. 1507 жылы Пернштейннің Вилем II қаланың иесі атанды. Сол кезден бастап 1849 жылы тәуелсіз муниципалитет құрылғанға дейін Холице Пардубице иелігінің құрамында болды. 1641 жылы Отыз жылдық соғыс кезінде Холице өзінің аумағында тұз қоймасын салуға құқық алды, бірақ екі жылдан кейін қала швед әскері тарапынан өртеліп жаңылды. Холице 1679 және 1680 жылдары да өрттен зардап шекті. Содан кейін қала 1758 жылға дейін гүлденді, бірақ Жеті жылдық соғыс кезінде Пруссия патшасы Ұлы Фридрихтің әскері тарапынан қиратылды. Соғыстан кейін базар қаласы қалпына келіп, қайтадан өркендеді.

Спорт

Каменек ауылының жанында Михаил Спачек атындағы мотокросс трассасы орналасқан.

Көрікті жерлер

Холице қаласының ең басты белгісі – Сент-Мартин шіркеуі. Бұл 1736–1739 жылдары салынған кеш барокко стиліндегі шіркеу. Доктор Эмиль Холубтың Африка мұражайы – бұл жергілікті туған Эмиль Холубқа арналған мұражай, ол аймақтың ең танымал өкілі. Алғаш рет 1956 жылы ескерткіш зал ретінде ашылған, кейіннен ескерткішке айналдырылып, 2012 жылы мұражай деп атау өзгелді.