1910 ж. Австралия Конституциясына енгізілген өзгерістер туралы мақала. Мемлекеттік қарыздарды федералды үкіметке беру және басқа түзетулер талқыланады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сәтті ұсыныс
Successful proposal
1910 жылғы 13 сәуірде өткен референдум Австралия конституциясына түзетулерді мақұлдады. Референдум, іс жүзінде, 1909 жылғы Конституцияны өзгерту (Мемлекеттік қарыздар) туралы заң жобасы бойынша дауыс беру болды, ол референдумда бекітілгеннен кейін 1910 жылғы 6 тамызда Корольдік мақұлдауын алды. Австралия Ұлттық бірлестігі құрылған кезде федералды үкіметке сол кездегі штаттардың барлық қарыздарын қабылдау өкілеттігі берілді. Заң Конституцияның 105-бабын өзгертіп, осы өкілеттікті кеңейтті, соның арқасында Ұлттық бірлестік штаттардың кез келген уақытта алған қарыздарын өз мойнына ала алды. Референдум мемлекеттік қарыз түзету туралы өткізілген күні, артық кіріс туралы түзету ұсынысы да сайлаушыларға ұсынылды, бірақ ол жеңіліске ұшырады. Референдумдар 1910 жылғы федералды сайлау күні өтті, онда Альфред Дикиннің Ұлттық Либералдық партиясы Эндрю Фишердің Еңбек партиясына жеңіліп, Фишер 29 сәуірде премьер-министр болып ант берді.
The referendum of 13 April 1910 approved an amendment to the Australian constitution. The referendum was for practical purposes a vote on the Constitution Alteration (State Debts) Bill 1909, which after being approved in the referendum received the Royal Assent on 6 August 1910. Upon the establishment of the Commonwealth of Australia, the federal government was given the power to assume any pre existing debts held by the state governments at that time. The Act altered section 105 of the Constitution to extend this power so that the Commonwealth could take over any debts incurred by a state at any time. On the same day the referendum was held on the state debts amendment, a proposed surplus revenue amendment was also put to the electorate but was defeated. The referendums were held on the same day as the 1910 federal election, which Alfred Deakin's Commonwealth Liberal Party lost to Andrew Fisher's Labour Party, with Fisher being sworn in as prime minister on 29 April.
Шолу
Мемлекеттердің болашақ қаржылық тұрақтылығын қамтамасыз ету конституцияны жазғандар үшін маңызды мәселе болды, және олар жұмысқа жарамды Қаржы және сауда тарауын (IV тарау) жасау үшін көп еңбек етті. Тараудың екі маңызды қағидасы – 87-бап, ол штаттарға артық тарифтік қаражатты қайтаруды талап етті, және 105-бап, ол Федерация құрылған кездегі штаттардың қарыздарын қабылдауды қарастырды. Коммуналдық мемлекеттің алғашқы онжылдығының соңында IV тараудың елеулі кемшіліктері бар екені анық болды, және 1910 жылы 87 және 105-баптарды өзгертуге әрекеттер жасалды. 1909 жылдың ортасында Альфред Дикин Эндрю Фишердің орнын басып, үшінші және соңғы рет премьер-министр болды. Соңғы жылдары штаттық-федералды қаржылық қатынастарды өзгертуге күш жиналды, және Дикин осы мәселе бойынша бірнеше маңызды әкімшілік шешімдер қабылдады. Дикин, Форрест және штат премьерлері арасындағы келіссөздер 1909 жылғы қаржылық келісімді тудырды, ол штаттарға жыл сайын 25 шиллингтік гранттар берді. Дикин осы әкімшілік өзгерістерді бекіту үшін 1910 жылғы дауыс беруде екі конституциялық түзетуді ұсынды, бірақ екінші мәселе біріншісінен гөрі маңыздырақ болды. Ол сәтсіз аяқталды, бірақ іс жүзінде келісім 1927 жылға дейін мемлекеттердің арасындағы қаржылық қатынастарды анықтады. Штаттық қарыздар туралы ұсыныстың бірінші сұрағы 105-баптың қолданылу аясын кеңейту қажеттілігімен байланысты болды, бұл Коммуналдыққа қарыздар туған кезде оларды өз мойнына алуға мүмкіндік беретін еді. Штаттық қарыздарды түзетуге қолдау көрсеткендердің саны шамамен 55 пайызды құрады, қарсы дауыс берген жалғыз штат – Жаңа Оңтүстік Уэльс болды. Қарыз кеңесінің тарихшысының сөзіне сүйенсек, бұл елдің «105-бап негізінде штаттарды қаржылық жүктемелерден босату схемасын шешімді түрде қолдағандығын» көрсетті. Түзету оңай қабылдануына қарамастан, арнайы берілген өкілеттіктерді пайдалануға он жылдан астам уақыт кетті. Штаттық қарыздарды түзету конституцияның IV тарауына үлкен икемділік беруде маңызды рөл атқарды және федеративтік-штаттық үкіметаралық қаржылық қатынастардың маңызды бөлігіне айналды.
Ensuring the future financial good health of the states was a matter of great importance to the writers of the constitution, and they worked hard to produce a workable Finance and Trade chapter (Chapter IV). Two important provisions of the chapter were section 87, which required the return of surplus tariff funds to the states, and section 105, which provided for the Commonwealth to take over state debts that existed at the time of Federation. By the end of the Commonwealth's first decade it was clear that Chapter IV had serious flaws, and in 1910 attempts were made to amend sections 87 and 105. In mid 1909, Alfred Deakin succeeded Andrew Fisher as prime minister for what would be his third and final time. Impetus had built in recent years for changes to state federal financial relations, and Deakin made several important administrative decisions on this matter. Negotiations between Deakin, Forrest and state premiers produced the financial agreement of 1909, which gave the states per capita grants of 25 shillings annually. Deakin proposed two constitutional amendments at the 1910 ballot to ratify these administrative changes, though the second question was much more pressing than the first. It failed, but in practice the agreement set Commonwealth State financial relations until 1927. The first question on the state debts proposal dealt with a perceived need to expand the operation of Section 105 to allow the Commonwealth to take over state debts whenever they were incurred. The state debts amendment was carried by a 'yes' vote of approximately 55 per cent, with only New South Wales in opposition. According to a historian of the Loan Council, this indicated that the nation had "decisively favoured a scheme on the basis of s. 105 to relieve the States of some of their financial burden". Despite the smooth passage of the amendment, it was more than a decade before the specifically endowed powers were used. The state debts amendment was important in giving greater potential flexibility to Chapter IV of the constitution, and became an important aspect of federal state intergovernmental financial relations.