Буд Пойл: Канадалық хоккейші, жаттықтырушы және басшы. 1947 ж. Стэнли кубогын жеңіп, "Торонто Мейпл Лифс" және "Чикаго Блэк Хокс" командаларында өнер көрсетті. Хоккей тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық мұзды хоккей ойыншысы, жаттықтырушы және басшы
Canadian ice hockey player, coach and executive
Норман Роберт "Бад" Пойл (10 ақпан 1924 жыл - 4 қаңтар 2005 жыл) - кәсіби мұзды хоккей ойыншысы, жаттықтырушы, бас менеджер және лига басшысы. Бад Дон Пойлдің інісі және Дэвид Пойлдің әкесі болды.
Norman Robert "Bud" Poile (February 10, 1924 – January 4, 2005) was a professional ice hockey player, coach, general manager, and league executive. Bud was the brother of Don Poile, and the father of David Poile.
Шолу
Пойл Онтарионың Форт-Уильям қаласында дүниеге келді және Форт-Уильям Рейнджерс клубында жасөспірімдер хоккейінде ойнады. Ол өзінің кәсіби мансабын 1942 жылы Торонто Мейпл Лифс клубында 18 жастағы оң қанаттың шабуылшысы ретінде бастады. Екінші дүниежүзілік соғыста қызметтен кейін, ол 1947 жылы Лифс клубының Стэнли кубогын жеңген құрамында болды. Келесі маусымда Макс Бентли үшін көп ойыншыны қамтитын келісім бойынша Чикаго Блэк Хокс клубына ауыстырылды. Бір жылдан соң Детройт Ред Уингс клубына сатылды. 1949-1950 маусымы алдында Нью-Йорк Рейнджерс клубына қосылды және маусым ортасында Бостон Бруинс клубына ауыстырылды, бұл оның НХЛ-дегі соңғы тоқталысы болды. Пойл тағы бес жыл кіші лигаларда ойыншы-жаттықтырушы ретінде ойнады, алдымен 1950-1951 жылдары АҚШ Хоккей лигасының Тулса Ойлерс клубында. Содан кейін 1951-1952 жылдары Ред Уингс ұйымына қайта оралып, Ред Уингс клубының Жағалаулық үлкен хоккей лигасының филиалы – Глейс Бэй Майнерс клубының ойыншы-жаттықтырушысы болды. 1952-1953 жылдары Уингс клубының Батыс хоккей лигасының филиалы – Эдмонтон Флайерс клубына ауысты. 1954 жылы ойыншылық мансабын аяқтады, бірақ 1962 жылға дейін Флайерс клубын жаттықтыруын жалғастырды. Содан кейін Пойл 1962 жылдан 1966 жылға дейін Сан-Франциско Силз клубының бас жаттықтырысы болды. 1967 жылы НХЛ кеңейтілген кезде Филадельфия Флайерс клубының бас менеджері болды және 1970 жылдары Стэнли кубогын жеңген команданың негізгі ойыншыларын таңдады. 1970 жылы тағы бір НХЛ кеңейту командасы – Ванкувер Канукс клубының бас менеджері болды, осы клубты 1973 жылы Әлемдік хоккей қауымдастығының атқарушы вице-президенті болып тағайындалғанға дейін дамытты. 1976 жылдың мамырында WHA-дан кетті. 1976 жылдың тамызында Орталық хоккей лигасының президенті болды. 1983-1984 маусымында Халықаралық хоккей лигасының комиссары да болды. CHL сол маусымның соңында жұмысын тоқтатты, ал Пойл 1989 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін IHL-дегі қызметін жалғастырды. Пойл алты онжылдық хоккейлік мансабынан кейін 1990 жылы Хоккей даңқы залына құрылысшы ретінде енгізілді. 2005 жылдың 4 қаңтарында Ванкуверде Паркинсон ауруынан қайтыс болды. Оның ұлы Дэвид Пойл Ұлттық хоккей лигасының ұзақ жылғы басшысы және Нэшвилл Предаторс клубының алғашқы бас менеджері болды. Пойлдің есімімен екі кәсіби хоккей кубогы аталуда. Біріншісі – 1989 жылдан 2001 жылға дейін Халықаралық хоккей лигасының Н.Р. "Бад" Пойл кубогы, ол Тернер кубогы плей-офф кезеңіндегі ең құнды ойыншыға берілді. Екіншісі – Норман Р. "Бад" Пойл кубогы, ол Америка хоккей лигасының командасына Батыс конференциясындағы ең жақсы көрсеткішпен тұрақты маусымды аяқтағаны үшін беріледі.
Poile was born in Fort William, Ontario, and played junior hockey for the Fort William Rangers. He began his professional career in 1942 as an 18 year old right winger for the Toronto Maple Leafs and—after a break in his career to serve in the Second World War—was a member of the Leafs' Stanley Cup winning team of 1947. The next season, he was traded to the Chicago Black Hawks in a multi player deal for Max Bentley. A year later he was dealt to the Detroit Red Wings. Before the 1949–50 season he was acquired by the New York Rangers and was traded mid season to the Boston Bruins, which would be his final stop in the NHL. Poile would spend five more years playing in minor professional leagues as a player coach, first for the Tulsa Oilers of the United States Hockey League in 1950–51. He then rejoined the Red Wings organization in 1951–52 as player coach of the Red Wings' Maritime Major Hockey League affiliate, the Glace Bay Miners. He moved up to the Wings' Western Hockey League affiliate, the Edmonton Flyers, in 1952–53. He retired as a player in 1954, but would continue to coach the Flyers until 1962. Poile then became head coach of the San Francisco Seals from 1962 to 1966. With the NHL expansion in 1967, Poile became general manager of the Philadelphia Flyers, acquiring key members of the team that would win the Stanley Cup in the 1970s. In 1970, Poile became general manager of another NHL expansion team, the Vancouver Canucks, building that club until leaving in 1973 to join the World Hockey Association as executive vice president. He left the WHA in May 1976. In August 1976, Poile became president of the Central Hockey League. During the 1983–84 season he also became commissioner of the International Hockey League. The CHL wound down its operations at the end of that season, and Poile continued in his role with the IHL until retiring in 1989. Poile was inducted into the Hockey Hall of Fame as a builder in 1990 after a hockey career that spanned six decades. He died in Vancouver on January 4, 2005, of Parkinson's disease. His son, David Poile, has also had a long management career in the National Hockey League and was the first general manager of the Nashville Predators. Poile has had two professional hockey trophies named after him. The first was the N. R. "Bud" Poile Trophy of the International Hockey League, awarded from 1989 to 2001 to the most valuable player of the Turner Cup Playoffs. The second is the Norman R. "Bud" Poile Trophy of the American Hockey League, awarded to the team that finishes the regular season with the best record in the Western Conference.
Марапаттар
1948 жылы НХЛ All Star командасының екінші құрамына кірді. 1989 жылы Лестер Патрик жүлдесімен марапатталды. 1990 жылы Хоккей даңқы залына енгізілді.
2nd team NHL All Star in 1948. Awarded the Lester Patrick Trophy in 1989. Inducted into the Hockey Hall of Fame in 1990.