Лондон-Сент-Томас арасындағы Хайбери даңғылы

Кіріспе

Лондон, Онтариодағы кіруі шектеулі тас жол. Сент-Томас пен Лондон арасында Highbury Avenue көшесімен күніне орташа есеппен 15 000 көлік жүреді. Темза өзенінде бұл көрсеткіш 48 000 көлікке дейін жетеді, содан кейін Fanshawe Park Road тұсында 30 000 көлікке дейін төмендейді. Одан солтүстікке қарай, Мидлсекс орталығы ауданында көлік қозғалысы 9 000–10 000 көлікке дейін азаяды.

401 тас жолынан оңтүстікке қарай

Хайбери даңғылының оңтүстік басы – Оңтүстік Эджуэр жолымен қиылысқан жер, 3-тар жолдың солтүстігінде және Сент-Томас экспресс-жолының шығыс ұшында орналасқан. Ол Сент-Томас қаласының шетіндегі индустриалды парктің ішінде екі жолақты жолмен солтүстікке қарай түзу сызықта жүреді және Онтарионың Оңтүстік теміржол желісін кесіп өтеді. Субдивизияның солтүстік-шығыс бұрышы мен жоғары кернеулі электр желісі Хайбери даңғылымен Элгин округінің 52-тар жолының (Рон МакНейл желісі) қиылысында кездеседі, содан кейін жол Орталық Элгин ауылдық округіне кіреді. Орталық Элгин округі арқылы жол 30-тар Элгин округінің жолы деп белгіленеді. Кетл Крик аңғарына түсіп, Хайбери даңғылы Мэплтон желісіндегі Дан Паттерсонның табиғат қорғау аймағының бастапқы нүктесінен өтеді. Ол Элгин округінің 48-тар жолында (Фергюсон желісі) ауыл шаруашылығына қайта оралғанға дейін аңғарда Солт-Крик пен Кетл-Крик арқылы өтеді. Хайбери даңғылы Орталық Элгиннен Лондон қаласына Вебер Борн және Томпсон желісінің қиылысы арқылы өтеді, бірақ айналасы ауыл шаруашылығы болып қала береді. Ол келесі біршама уақытқа дейін егістіктер арасында жүреді, LEED сертификаты бар Лондонның оңтүстік-шығысындағы сорғы станциясы мен Хабрейдің тарихи ауылының жанындағы су қоймасы монотондықты бұзады. Дингман сағасының екі тармағын кесіп өтетін егістік жерлерді қалдырып, Хайбери даңғылы төрт жолақты кеңейеді және Уилтон Гроув жолынан Лондон қаласына кіреді, онда ол Уилтон Гроув индустриалды паркін бөліп алады. Содан кейін ол Медоулили табиғат қорығының батысына қарай қозғалғанда Темза өзені аңғарына түседі. Темза өзені мен Темза аңғарының демалыс жолынан өтіп, Хайбери даңғылының тас жол бөлігі Пауэр-стритте, Хайбери трансформатор станциясының жанында аяқталады. Фаншау колледжінің батысынан өтіп, Хайбери даңғылы Хьюрон-Хайтс ауданынан өтеді. Ол Солтүстік Темза өзенін кесіп өтіп, Лондонның ауылдық-қалалық шетіне, тарихи Фаншве қиылысының солтүстігіндегі Стоуни Крикке жетеді. Ол екі жолақты ауылдық жолға дейін тарылады және солтүстіктегі егістік жерлермен қоршалады. Саннингдейл жолының солтүстігінде Лондоннан Миддлсекс округіне өтеді. Ол Лондон психиатриялық ауруханасымен (1870 жылы ашылған) байланысты болғандықтан, концессиялық жол "Асыл жақ жолы" деп аталды. Алайда, бұл атау ресми түрде ешқашан қолданылмаған. ХХ ғасырдың басында Лондонның дамуы Хэмилтон жолы бойында шығысқа қарай кеңейгенде, 1921 жылы Хайбери даңғылы осы қиылысқа жақын жердегі бағыттың жергілікті атауы ретінде қабылданды. 1928 жылдың соңында ол Темза өзенінің солтүстігіндегі жолдың ресми атауы болды. Темза өзенінің оңтүстігінде 1960 жылға дейін қазіргі Green Valley Road-тан, 401-тар жолдың оңтүстігінен және Power Street-тен өтетін жол болған жоқ. 1950 жылдардың соңында Хайбери даңғылын кеңейтіп, оны оңтүстікке жаңа 401-тар жолға дейін созу жоспарлары пайда болды. 1958 жылдың ақпанында Дундас көшесінің солтүстігінде CPR (Канадалық Тынық мұхиты теміржолы) арқылы жаңа төрт жолақты көпір ашылды, ол кем дегенде 1915 жылдан бері болған ескі көпірдің орнына салынды. Бұл Лондонның шығыс айналымын құру жолындағы алғашқы кедергі болды. 1960 жылдың қарашасында Темза өзені арқылы көпір салуға келісімшарт жасалды. 1962 жылдың сәуір айында Виндзордың Динсмор құрылыс компаниясына кеңейтуді дайындау және асфальттау жұмыстарына жеке келісімшарт берілді. Сол жылы Трафалгар көшесінің солтүстігіндегі CNR (Канадалық Ұлттық теміржолы) жолдары арқылы көпір салу да басталды. Бұл Лондон қаласы үшін даулы мәселе болды, ол сол жылдың тамызында кеңейтіні Лондонның тоғыз мерзімді мэрі Джордж Вениджтің құрметіне Венидж экспресс-жолы деп атау туралы қаулы қабылдады. DHO-ның қарсылығына қарамастан, қауіпсіздік үшін белгілердегі нөмірдің оқуға ыңғайлылығын артық көрген Лондон 1965 жылдың мамырында осы атаумен белгілер орнатуға тапсырыс берді. Алайда, DHO басым болды және бұл белгілер тек Power Street пен Hamilton Road арасындағы бөлікте орнатылды. Белгілер 1981 жылға дейін сақталды, содан кейін қалалық жол қозғалысы қызметкері оны "20 секундтық экспресс-жол" деп сипаттады. 1964 жылдың қазан айында Лондонның айналасындағы бірнеше бақылаудағы кіру тас жолдарының ықтимал бағыттары Миддлсекс, Элгин және Оксфорд округтерінің лауазымды адамдарына ашылды. Солардың ішінде – 402-тар жолы, Лондон мен Сент-Томас арасын жалғастыратын және Лондонның солтүстік шетін айналып өтетін жол. Бірнеше айдан кейін, жолдар министрінің орынбасары А.Т.С. МакНаб 19 мамырда Лондон-Сент-Томас байланысын жоспарлау жұмыстары жүріп жатқанын хабарлады. DHO Лондон аймағының жол жоспарлау зерттеуін тапсырыс берді, ол 1966 жылдың шілдесінде жарияланды, трафик үлгілерін зерттеді және оңтайлы саяхат жолдарын және дубликаттау жолдарын анықтады. Ол жаңа байланыстың қажеттілігін және басымдылығын, сондай-ақ 126-тар жолын солтүстікке, содан кейін батысқа қарай 402-тар жолына жалғастыруды растады. Лондон-Сент-Томас бағыты бойынша жоспарлау зерттеулері 1968 жылға қарай аяқталды. Ұсынылған бағыт 1972 жылдың 8 қыркүйегінде Батыс жәрмеңкесінде Сент-Томас экспресс-жолымен бірге жұртшылыққа ұсынылды. Ақырында, Сент-Томас экспресс-жолы 1981 жылдың 7 қыркүйегінде ғана ашылды. Лондонның қалалық аймағының сыртқа қарай өсуімен және 1990 жылдардың басында Уэстминстер округін қоса аннексиялау жоспарларымен, 1991 жылдың 12 маусымында 126-тар жолына жауапкершілік провинциялық үкіметтен Лондон қаласына берілді. ол Лондон ішінде Hubrey Side Road деп, ал Элгин округінде Radio Road деп белгілі болды.

The southern terminus of Highbury Avenue is an intersection with South Edgeware Road, just north of Highway3 and the eastern end of the St. Thomas Expressway. It travels in a straight line north as a two lane road through an industrial park on the outskirts of St. Thomas and crosses the Ontario Southland Railway tracks. The northeastern corner of a subdivision and a high voltage transmission line meet Highbury Avenue at the intersection of Elgin County Road52 (Ron McNeil Line), after which the road enters the rural township of Central Elgin. Through Central Elgin, the road is designated as Elgin County Road 30. Dipping into the Kettle Creek valley, Highbury Avenue passes the trailhead of the Dan Patterson Conservation Area at Mapleton Line. It crosses Salt Creek and Kettle Creek within the valley before returning to an agricultural setting at Elgin County Road48 (Ferguson Line). Highbury Avenue crosses from Central Elgin into the city of London at the intersection of Webber Bourne and Thompson Line, although the surroundings remain agricultural. It travels between farm fields for the next , with the LEED Certified London Southeast Pumping Station and Reservoir near the ghost village of Hubrey breaking the monotony. Leaving the farmland to cross two branches of Dingman Creek, Highbury Avenue widens to four lanes, and enters urban London at Wilton Grove Road, where it divides the Wilton Grove Industrial Park. It then begins to descend into the Thames River valley as it travels west of the Meadowlily Nature Preserve. Crossing the Thames River and the Thames Valley Parkway recreational trail, the freeway portion of Highbury Avenue ends at Power Street, alongside the Highbury transformer station. After passing to the west of Fanshawe College, Highbury Avenue travels through the neighbourhood of Huron Heights. It crosses the North Thames River, and reaches the London rural–urban fringe just north of the historic crossroad hamlet of Fanshawe at Stoney Creek. It narrows to a two lane rural road and becomes surrounded by farmland north of there. Approximately north of Sunningdale Road, it crosses from London into Middlesex Centre. Because it connected to the London Asylum (opened 1870, later the London Psychiatric Hospital), the concession road came to be known as the Asylum Side Road. However, this name was apparently never official. As development in London crept eastward along Hamilton Road in the early 20thcentury, Highbury Avenue was adopted as the local name of the route near that crossroad as early as 1921. It became the official name of the entire route north of the Thames River in late 1928. South of the Thames River, no road existed before the 1960s between the present day Green Valley Road, south of Highway401, and Power Street, on the north shore of the river. Plans to widen Highbury Avenue and extend it south to the new Highway401 emerged in the late 1950s. In February 1958, a new four lane overpass of the CPR (Canadian Pacific Railway) north of Dundas Street was opened, replacing an old bridge that had existed since at least 1915. This was the first obstacle to widening the entire road as an eastern bypass of London. A contract to build a bridge over the Thames River was awarded in November 1960. Dinsmore Construction of Windsor was awarded a separate contract to grade and pave the extension in April 1962. Construction also began that year on an overpass of the CNR (Canadian National Railway) tracks north of Trafalgar Street. This became a contentious issue for the City of London, which had adopted a resolution in August of that year to name the extension the Wenige Expressway, in honour of nine term mayor of London, George Wenige. Despite objections from the DHO, which preferred the readability of a number on signage for safety reasons, London ordered signs erected with the name in May 1965. However, the DHO prevailed and these signs were only installed along a section between Power Street and Hamilton Road. The signs remained in place until at least 1981, when it was described by a city traffic official as a "20 second expressway". In October 1964, potential route locations for several controlled access highways around London were revealed to Middlesex, Elgin and Oxford county officials. Among them were what would eventually become Highway 402, a link between London and St. Thomas, as well as a route around the northern edge of London. Several months later, deputy minister of highways, A. T. C. McNab, announced on May19 that planning was underway on the London–St. Thomas link. The DHO commissioned London Area Highway Planning Study, published in July 1966, examined traffic patterns and determined ideal travel lines and redundant routes. It confirmed the need for and priority of the new link, as well as continuing Highway126 north then west to Highway402. Planning studies for the London–St. Thomas route were completed by 1968. The proposed route was presented to the public at the Western Fair on September8, 1972, along with the St. Thomas Expressway. Ultimately, the St. Thomas Expressway would open alone on September7, 1981. With the outward growth of suburban London and the proposed annexation of Westminster Township in the early 1990s, responsibility for Highway126 was transferred from the provincial government to the City of London effective June12, 1991.
along what was known as Hubrey Side Road within London, and Radio Road within Elgin County.

Болашақ

Қазіргі уақытта Темза өзеніндегі көпірді ауыстыру жұмыстары жүргізілуде, ол 2021 жылы 57 жылдық болды. Аяқталғаннан кейін, 2022 жылдың соңында көпірден оңтүстікке қарай 401 тас жолына дейінгі бағытты қайта жаңарту үшін миллиондық келісімшарт басталады. Жолға бетон немесе асфальт жаюдың тиімділігін анықтау үшін пайда мен шығындарды талдау жүргізілуде.