Кей Свифт: Американдық әнші және композитор өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық ән жазушы (1897–1993)

Кэтрин Фолкнер "Кей" Свифт (19 сәуір 1897 – 28 қаңтар 1993) – американдық композитор, танымал және классикалық музыканың авторы, мюзиклді толығымен өзі жазған тұңғыш әйел. 1930 жылы жазылған «Fine and Dandy» Бродвей мюзиклі оның ең танымал әндерінің біріне ие; «Fine and Dandy» әні джаз стандартына айналды. «Дос бола алмаймыз ба?» (1929) әні оның ең үлкен хиті болды. Свифт Джордж Гершвиннің кейбір музыкасын, мысалы, «Sleepless Night» (1946) прелюдиясын оның өлімінен кейін де аранжировкалады.

Өмірбаян

Кэтрин Фолкнер Свифт нью-йорк қаласында ағылшын-американдық музыка сыншысы Сэмюэл Шиппен Свифт пен Англиядан келген Эллен Фолкнердің отбасында дүниеге келді. Әкесі 17 жасында қайтыс болды. Свифт Велтин қыздар мектебінде білім алғаннан кейін, Музыкалық өнер институтында (қазіргі Джульярд мектебі) классикалық музыкант және композитор мамандығы бойынша оқыды, онда ол Берта Тапперден фортепиано сабақтарын алды. Оның композициядан ұстазы Чарльз Мартин Лоффлер болды, ал гармония мен композицияны Перси Гетсхиус үйретті. Свифт Эдит Рубель триосымен кәсіби түрде өнер көрсетті. Әлеуметтік шарада болашақ күйеуінің қарындасымен танысып, олардың кездесуіне себепкер болды. Джеймс Пол "Джимми" Уорбург банкир, банкинг ісінде байлық жинаған танымал еврей отбасының мүшесі еді. Свифт христиан дінінде болды, ал Уорбургтің ата-анасы олардың некелерін қабылдады, бірақ оның туысы Джейкоб Шифф оған қарсы шықты. Уорбург, Пол Джеймс псевдонімімен, Свифттың әуендеріне сөз жазды, бұл оның отбасылық дәстүрі болған поэзия жазуын жалғастырды. 1919-1924 жылдар аралығында Уорбургпен Свифттың үш баласы болды. Ол романшы Катарина Вебердің әжесі болды. 1925 жылы Джордж Гершвинмен танысқанға дейін оның музыкалық білімі классикалық болған, бірақ ол Ирвинг Берлиннің әндерінің үлкен жанкүйері еді. Гершвин оған "Кей" деген лақап ат қойды. Ол Свифттің мюзиклдері мен басқа да шығармалары туралы жиі кеңес алып, оны сенімді музыкалық кеңесші ретінде бағалады. Гершвинмен танысқаннан кейін, олар жиі бірге көрінетін болды. Оның күйеуі Джимми, көбінесе іссапарларда болып, төзімділік танытты, кейін Гершвинды жақсы көретінін айтты, бірақ оның өміріне араласып, "өзіне ғана ойлаған дарынды" адамға реніш білдірді. Свифт пен Уорбургтың некесі 1934 жылы ажырасып кетті. Гершвин мен Свифттың қарым-қатынасы он жылдан астам уақытқа созылды, ол 1937 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасты. Ұзақ қарым-қатынасқа қарамастан, Кей мен Джордж ешқашан үйленбеді, мүмкін, немересі Катарина Вебердің айтуынша, Гершвиннің анасы Роза оның еврей емес екеніне наразы болды. Қайтқан күйеуінің анасының қарсылығы оның отбасы мен достарына жақсы белгілі еді – Айра Гершвин Джорджтың балалармен өте ұялып тұратынын, ал басқалары оның үйленуге тым өзімшіл екенін немесе жай ғана үйленгісі келмейтінін ойлады. Бір күні түнгі клубқа кіргенде, Оскар Левант: "Міне, келді! Джордж Гершвин және болашақ Кей Свифт!" деп айқайлады. 1930 жылы шыққан "Fine and Dandy" шоуынан бұрын Кей Свифт пен Пол Джеймс "The First Little Show" ("Дос бола алар мамыз?") және "The Garrick Gaieties" шығармаларына үлес қосты. 1934 жылы Свифт Джордж Баланчин үшін "Alma Mater" балетін жазды, бұл Баланчиннің американдық сахнадағы алғашқы туындысы болды. Гершвиннің 1937 жылы қайтыс болғаннан кейін Айра Гершвин Свифтпен бірлесіп, оның жарияланбаған кейбір шығармаларын аяқтады және ұйымдастырды. Ол оның Джорджтың барлық музыкасын білгенін, "композиция жасайтын кезде эскиздерін түсіргенін және музыканы толық еске түсіргенін" айтты. Свифт Radio City Music Hall композиторы болып жұмыс істеді, онда ол The Rockettes үшін музыкалық нөмірлер жазды және 1939 жылғы Дүниежүзілік көрмеде жеңіл музыка директоры болды. Свифт "Америкалық юбилей" атты rodeo-да ковбой Фей Хаббардпен танысып, екі аптадан кейін онымен бірге қашып кетті. 1943 жылы Орегон штатындағы фермалық өмір туралы "Кім тағы не сұрамақ?" атты кітабы "Never a Dull Moment" фильміне негіз болды, онда Фред МакМюррей ковбой рөлінде, ал Айрин Данн Кей рөлінде ойнады. 1952 жылы Кей Свифт Корнелия Отис Скиннердің Бродвейдегі бір әйелдік "Paris '90" шоуына музыка жазды. "Paris '90" алғаш рет 1952 жылдың 11 қаңтарында басталған турда орындалды. Натаниел Шилкрет фортепианода ойнаған Кей Свифт, скрипкада ойнаған Ирвинг Беккер және әр қалада жергілікті музыканттардан тұратын оркестрді басқарды. Толық дыбыс тректері 1952 жылдың 4 наурызында жазылды және Columbia LP 4619 ретінде шығарылды. Шилкрет: "Кей Свифт, тамаша композитор, музыка жазды, ал Рассел Беннет оны он бір адамдық ансамбльге баптап жазды" деді. Кейінгі жылдары ол Гершвиннің музыкасын жазуға, орындауға және түсіндіруге арнады, ол 1991 жылы Альцгеймер ауруымен ауырып қалғанға дейін солай істеді. 1993 жылдың 28 қаңтарында ол 95 жасында Коннектикут штатының Саутсингтон қаласындағы Альцгеймер ауруының ресурстық орталығында қайтыс болды.

Katharine Faulkner Swift was born to English American Samuel Shippen Swift, a music critic, and Ellen Faulkner of England in New York City. Her father died when she was 17. Swift was educated at the Veltin School for Girls and then trained as a classical musician and composer at the Institute of Musical Art (today the Juilliard School), where she studied piano with Bertha Tapper. Her teacher of composition was Charles Martin Loeffler, while harmony and composition were taught to her by Percy Goetschius. Swift played professionally with the Edith Rubel Trio. While performing at a social event, she met the sister of her future husband, who arranged their meeting. James Paul "Jimmy" Warburg was a banker, member of a distinguished Jewish family who had made a fortune in banking. Swift was Christian, and Warburg's parents had accepted their marriage, but an uncle by marriage Jacob Schiff objected to it. Warburg—using the pen name of Paul James—wrote lyrics for Swift's melodies, an extension of his poetry writing which was a family tradition. Swift had three children by Warburg between 1919 and 1924. She was grandmother to the novelist Katharine Weber. Before meeting George Gershwin in 1925, her musical background was classical, though she was a great fan of the songs of Irving Berlin. Gershwin—who had coined her nickname "Kay"— encouraged her interest in popular music and her writing in that vein. He frequently consulted Swift about his musicals and other works, and she became a trusted musical advisor. After she met George Gershwin, he and Swift were more and more frequently seen together. Her husband Jimmy, frequently out of town on business, was tolerant, later saying that he liked Gershwin although he had some resentment toward the "self centered genius" who had interfered with his life. Swift and Warburg's marriage ended in divorce in 1934. Gershwin and Swift's affair lasted over ten years in all, until his death in 1937. Despite their long relationship, Kay and George never married, perhaps because, as her granddaughter Katharine Weber has suggested, Gershwin's mother Rose was unhappy that she was not Jewish. In any case, his reluctance was not unfamiliar to his family and friends—Ira Gershwin thought George was too uncomfortable with children, others thought he was too self centered to ever marry or simply preferred not to. As the couple entered a nightclub one evening, Oscar Levant reportedly announced, "Ah, look! Here comes George Gershwin with the future Miss Kay Swift." Before their 1930 hit show Fine and Dandy, Kay Swift and Paul James contributed numbers to The First Little Show ("Can't We Be Friends?") and The Garrick Gaieties. In 1934 Swift composed a ballet for George Balanchine entitled Alma Mater, which marked Balanchine's first original work with an American setting. After Gershwin's death in 1937, Ira Gershwin collaborated with Swift to complete and arrange some of his unpublished works. He said that she knew almost all of George's music, "had taken down sketches as he composed [ ] and had total musical recall." Swift was staff composer at Radio City Music Hall where she wrote musical numbers for The Rockettes, and was Director of Light Music for the 1939 World's Fair. Swift met cowboy Faye Hubbard at the World's Fair rodeo, "The American Jubilee", and eloped with him two weeks later. Her 1943 book about life on his Oregon ranch, "Who Could Ask For Anything More?" was made into the 1950 movie Never a Dull Moment, which featured Fred MacMurray as the cowboy and Irene Dunne as Kay. In 1952, Kay Swift provided the score for Cornelia Otis Skinner's one woman Broadway show Paris '90. Paris '90 was first performed on a road trip that began on January 11, 1952. Nathaniel Shilkret directed an orchestra consisting of Kay Swift playing piano, Irving Becker playing violin and the remaining musicians hired locally in each city. The complete sound track was recorded on March 4, 1952, and issued by Columbia as LP 4619. Shilkret said "Kay Swift, a splendid composer, wrote the music, and Russell Bennett arranged it for eleven men." Her later years were devoted to transcribing, performing, and annotating Gershwin's music, which she did until being diagnosed with Alzheimer's disease in 1991. On January 28, 1993, she died at the Alzheimer's Resource Center in Southington, Connecticut at the age of 95.