Кіріспе
Пинск батқықтары, сондай-ақ Припять батқықтары, Полесье батқықтары және Рокитно батқықтары деп те аталады, бұл Полесье аймағындағы Припять өзені мен оның салаларының орманды алқабында орналасқан кең жатыр. Аймақ батысқа қарай Бресттен, солтүстік-шығысқа қарай Могилевтен және оңтүстік-шығысқа қарай Киевтен басталады. Аймақтың көп бөлігі Беларусь Республикасында, ал қалған бөлігі Украинада орналасқан. Пинск батқықтары Еуропадағы ең үлкен ылғалды жерлердің бірі болып есептеледі.
The Pinsk Marshes , also known as the Pripet Marshes , the Polesie Marshes, and the Rokitno Marshes, are a vast natural region of wetlands in Polesia, along the forested basin of the Pripyat River and its tributaries from Brest to the west, Mogilev in the northeast, and Kyiv to the southeast. Most of the region is in Belarus, and part is in Ukraine. The Pinsk Marshes constitute one of the largest wetland areas in Europe.
Шолу
Пинск батпақтары көбінесе Полесье жазығында орналасқан, сондықтан Полесье батпақтары (Woodland Marshes) деп аталады, және Беларусьтің оңтүстік бөлігінің көп бөлігін, сондай-ақ Украинаның солтүстік-батысын қамтиды. Олар Припять өзенінің – Днепрдің ірі салаларының бірінің – екі жағындағы тығыз өзендер мен арналар желісінің құмды жазықтарын қоршап, шамамен 104 000 шаршы миль (269 359 км²) аумақты құрайды. Тығыз орман көптеген батпақтармен, сортаптармен, көлдермен және ағыстармен араласып жатыр, батыстан шығысқа қарай 300 мильге (483 км), ал солтүстіктен оңтүстікке қарай 140 мильге (225 км) созылады. Батпақтар жыл бойы айтарлықтай өзгеріске ұшырайды, көктемде қардың еруі мен күзде жауын-шашын өзеннің арнасынан асып, кең көлемде су тасқынына себеп болады.
Флора
Пинск батқықтарында 827 қан тамырлары бар өсімдік түрі кездеседі, оның 18-і Беларусьтің Қызыл кітабында жойылу қаупі бар түрлер ретінде тіркелген. Пинск батқықтары ашық сазды-қамысты кеңістіктердің және жартылай өткірлігі жоқ бұталықтардың ерекше кезектесуімен ерекшеленеді. Көктемгі су тасқыны кезінде батқықтар дерлік толығымен суға батып, жергілікті халық оларды көбінесе қайықпен кесіп өтуге мәжбүр болады. Құрғақ "аралдарда" жапырақты немесе қарағайлы орман алаптары орналасқан.
Фауна
Пинск батпақтары Жердің әр түрлі биотоптарынан (Еуропа, Азия, Африка, Жерорта теңізі) келген мыңдаған құстарға мекен. Олардың кейбіреулері көші-қон кезінде мұнда ұялайды, ал батпақтар Солтүстік Еуропаның – Скандинавия, Финляндия, Балтық елдері және Ресей сияқты аймақтарда ұялайтын көптеген көшпенді құстардың қыстау орны болып табылады. Бұл аумақта байқалған 246 құс түрінің 66-сы Беларусьтің Қызыл кітабына енгізілген. Паркте дүниежүзілік деңгейде жойылу қаупі төнген маңызды түрлер өкілдері бар: темір қаз (Aythya nyroca), аққұйрықты бүркіт (Haliaeetus albicilla) (бар болғаны 2-3 жұп байқалған), үлкен дақылды бүркіт (Aquila clanga) (4-6 жұп), жүгері торғайы (Crex crex), үлкен қырғауыл (Gallinago media). Осы аумақта ұлттық және халықаралық маңызы бар құстардың көп болуы Полесье, Беларусь және жалпы Еуропаның биоәртүрлілігін сақтау үшін бұл территорияның маңызды екенін көрсетеді.
Тарих
Тарихи тұрғыдан алғанда, жылдың көп бөлігінде батпақтар ірі әскери күштер үшін дерлік өтпейтін болды, бұл аймақтағы барлық әскери операциялардың стратегиялық жоспарлауына әсер етті. Еуропаның көптеген басқа ылғалды жерлері сияқты, Пинск батпақтары да бір кезде денсаулыққа зиянды және ауру ошағы ретінде қарастырылды. 1872 жылы ылғалды жерлердің шығыс бөлігін мелиорациялау жобалары басталды, ал 19 ғасырдың соңына қарай батпақтарды кептіру арқасында 1,5 миллион гектар ылғалды жер жайылым және егістік жер ретінде пайдалануға келді.
Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, батпақтар XII корпустан австро-венгерлік Төртінші армияны бөліп тастады; аймақты кесіп өтетін бірнеше жолдар тар және көбінесе жақсартылмаған болатын. Бұл үлкен олқылық тудырды, ал Ресей империясының үшінші армия корпусы Сербиядан Австро-Венгрияның екінші армиясын көшіру аяқталмас бұрын осы олқылыққа еніп кірді. Соның салдарынан ресейліктер Лембергтегі (қазіргі Львов) маңызды теміржол торабын басып алды, ол Австрия-Мажарстанның (қазіргі Украинаның батыс бөлігі) алыс шығысында орналасқан еді. Соғыстың қалған бөлігінде ылғалды жерлер Шығыс майданының негізгі географиялық кедергісі болып қала берді. Екінші дүниежүзілік соғыста батпақтар орталық және оңтүстік майдандарды бөліп тұрды және совет және поляк партизандарына паналау орны болды. Соғыстың бір кезеңінде неміс әкімшілігі батпақтарды құрғатуды, оларды «бұзылған» тұрғындарынан «тазалауды» және аймақты неміс отарлаушыларымен қайта толықтыруды жоспарлады. Конрад Майер «Припет» жоспарын басқарды. Гитлер 1941 жылдың соңында жобаны тоқтатты, себебі ол шаңды дауылдарға алып келуі мүмкін деп санады. 1942 жылы көтерілістен кейін шамамен 1000 еврей Лахва геттосынан қашып шықты, олардың шамамен 600-ы Пинск батпақтарында паналау тапты. Немістер бұл ылғалды жерлерді «Припьет Зүмпфе» деп атады, ал Вермахт әскерлері олардан қорқып жүрді. Германияның Кеңес Одағына басып кіру кезінде үшінші рейх әскерлері батпақтардың солтүстігінен немесе оңтүстігінен айналып өтті. Алайда, 1944 жылы Шығыс майданының күйреуінен кейін, 7-ші, 35-ші, 134-ші және 292-ші жаяу әскер дивизиялары сияқты көптеген кері шегінетін бөлімдер батпақты аймақтардан өтуге мәжбүр болды. Олар көбінесе аттармен тартылған көліктерде жеңіл жүктерді тарту үшін ағаштан жасалған жолдар салуға тура келді.
left a wide gap, and the Third Army Corps of the Imperial Russian Army poured in before the Austro Hungarian Second Army's transfer from Serbia was complete. The Russians soon captured the valuable railhead at Lemberg (now Lviv), then in the far east of Austria Hungary (now part of the western Ukraine), as a result. Throughout the rest of the war, the wetlands remained one of the principal geographic obstacles of the Eastern Front. The marshes divided the central and southern theatres of operation during World War II, and they served as a hideout for both Soviet and Polish partisans. At one stage during the war, the German administration planned to drain the marshes, 'cleanse' them of their 'degenerate' inhabitants and repopulate the area with German colonists. Konrad Meyer was the leader in command of the 'Pripet plan'. Hitler scuttled the project late in 1941, as he believed that it might entail Dust Bowl conditions. In 1942, after an uprising, approximately 1,000 Jews escaped from the Łachwa Ghetto, of whom about 600 were able to take refuge in the Pinsk Marshes. Known as Pripjet Sümpfe by the Germans, the wetlands were dreaded by the Wehrmacht troops. During the German invasion of the Soviet Union, the Third Reich armies skirted the wetlands, passing through the north or south of it. However, after the debacle of the Eastern Front in 1944, many retreating units such as the 7th, 35th, 134th and 292nd Infantry Divisions had to cut across the marshy areas. They often needed to build tracks with logs, over which they could pull light loads in horse drawn vehicles.
1950 жылдары ұсынылған су бұру
1952 жылы, батпақтар Кеңес басқаруында болған кезде, оларды құрғату жоспары жасалған.
Чернобыль ядролық апаты
1986 жылы Чернобыль апатынан кейін аймақ әлемге танымал болды. Дегенмен, Припять батпақтарын Чернобыль аймағы орналасқан Припять қаласымен шатастырмау керек. Бұл Пинск батпақтары аймағының географиялық орталығынан шамамен шығыс-оңтүстікке қарай орналасқан.