Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Йоркширдің шығыс аймағындағы ауыл және азаматтық приход.
Village and civil parish in the East Riding of Yorkshire, England
1894 жылдан 1974 жылға дейін Йоркширдің батыс аймағындағы Гуль ауылдық округінің құрамына кірді, содан кейін 1996 жылға дейін Хамберсайдтың Бутферри ауданында болды. Орта ғасырларда Эйрмин кішкентай порты болған, ал 18-шы ғасырға дейін қайтыс болғандардың денелері Снайт қаласына жерлеуге арналған қайықпен өзен жолымен тасымалданған, себебі атпен арбамен жүруге қарағанда өзенмен жүру жылдам болған.
The parish was part of the Goole Rural District in the West Riding of Yorkshire from 1894 to 1974, then in Boothferry district of Humberside until 1996. In the Middle Ages, Airmyn was a small port, and up to the 18th century its dead were taken by boat upstream to be buried at Snaith, as it was quicker to go by river than by horse and cart.
Ғимараттар
Ауылда өзінің жеке бастауыш мектебі бар, «Эйрмин Парк» бастауыш мектебі, онда 100-ден астам оқушы оқиды. Қазіргі ғимарат 1991 жылы ашылды, онда төрт сынып, зал, ортақ аймақтар мен кеңселер бар. Ол 105 балаға есептелген. Жаңа ғимаратқа көшкенге дейін мектеп 1834 жылы Беверли графы Джордж Перси салған ғимаратта, Хай-стритте орналасқан. Ол бастапқыда жексенбілік мектеп ретінде құрылуы тиіс еді, бірақ 1840 жылға қарай күндізгі мектеп ретінде пайдаланыла бастады және 120 оқушыны қабылдай алды. Ескі мектептің жанында Брэдфордтық Генри Фрэнсис Локвуд жобалаған және 1865 жылы салынған сағат мұнарасы бар. Ол ауыл халқының қаражатымен салынды, мектеп құрылысын қаржылаған екінші графтың есімін мәңгі есте сақтау үшін. Ауыл алаңының жанында мемориалдық зал және «Вудленд Парк» саябағы орналасқан, оның атын «Эйрмин Парк» бастауыш мектебінің оқушысы қойған. Мемориалдық залда аптасына екі рет пошта бөлімі ашылады, оны еріктілер басқарады. Сент-Дэвид шіркеуі – 1318 жылы салынған және 1676 жылы кеңейтілген, екінші санаттағы мәдени ескерткіш. 1858 жылы шатыры Вестморланд тақтасынан жасалған жаңа шатырмен ауыстырылды, бұл жөндеу жұмыстарының бір бөлігі болды, сонымен қатар батыс жағынан қоңырау мұнарасы мен кіреберіс галереясы да салынды. Шіркеудің маңында зират та бар.
The village has its own primary school, Airmyn Park Primary School, which holds just over 100 pupils. The present building was opened in 1991, and has four classrooms, together with a hall, communal areas and offices. It was designed for 105 children. Before moving to the new building, the school was located on High Street, in a building which was erected in 1834 by George Percy, the Earl of Beverley. It was intended to be a Sunday School, but was being used as a day school by 1840, and was able to accommodate 120 pupils. Near the old school is a clock tower, designed by Henry Francis Lockwood of Bradford and built in 1865, which was paid for by the village population, to honour the memory of the second Earl, who funded the building of the school. There is a memorial hall located next to the village field, and "Woodland Park", named by an Airmyn Park Primary School pupil. A Post Office at the Memorial Hall is open twice a week and staffed by volunteers. The parish church of St David's is a Grade II listed building originally built in 1318 and extended in 1676. The roof was replaced with a new one of Westmorland slate in 1858, as part of refurbishments that also included a bellcote and a porch on the west end. It also has a graveyard.
Аирмин порты
Aire өзені Airmyn-де Ouse-қа қосылса да, Aire және Calder Navigation-тің негізгі порттық құрылыстары бастапқыда Rawcliffe-те, ағысқа қарсы орналасқан. Дегенмен, 1736 жылы олар Airmyn-де жер сатып алуға шешім қабылдады, себебі су терең болды және үлкен кемелер әрқашан Rawcliffe-ке жете бермейтін, әсіресе төмен су кезінде. Жер 1744 жылы сатып алынды, және Airmyn біртіндеп Rawcliffe-тің орнын басып, навигацияны жалға алғандар стайттер, жүн сарайлары, кран және басқа да әртүрлі ғимараттар салды. 1750 жылы Aire және Calder компаниясы құрылыстарды салғандарға төледі және олардың меншігіне алды. 1774 жылға қарай, Aire және Calder қызметкерлерінің көп бөлігі Airmyn-де орналасқан болатын. 1758 жылы тұрақты қызмет басталғандықтан, Airmyn-нен Лондонға кемемен жүру мүмкін болды, бұл Hull-ден Лондонға дейінгі бағалармен бірдей тарифтерді ұсынды. Бірақ бұл сәттілік ұзаққа созылмады. 1774 жылы Aire және Calder Селби каналын салуға шешім қабылдады, ол төменгі Aire-ді айналып өтіп, Ouse-қа ағыс бойында жоғарырақ қосылатын еді. Осыған дейін Airmyn транзиттік пункт ретінде жұмыс істеді, онда жүк теңіз кемелерінен өзен кемелеріне ауыстырылды. 1775 жылы жаңа жүн сарайы салынды, сондай-ақ көмір сатылатын көмір алаңы болды. Бұл нысанды басқару үшін алты адам жұмыс істеді, ол сонымен қатар компанияның өзен қайықтарының базасы болды. 1775 жылдың шілдесінде бір апта ішінде 19 қайық жүктелді, ал төрт күн ішінде Лондоннан біреуі және Hull-ден сегізі бар 9 кеме келді. 1776 жылы Селби каналы ашылғаннан кейін құлдырау жылдам болды. 1779 жылы көмір алаңы мен кеңселер жабылды, ал екі жылдан кейін өзеннің солтүстік жағалауындағы барлық ғимараттар бұзылды, ал оңтүстік жағалауындағылар сатылды. Көп ұзамай қайық жөндеу алаңы да жабылды. Airmyn, жақын орналасқан Rawcliffe-пен бірге, 1730 жылдары ауыл шаруашылығындағы бүктеу әдісі туралы алғашқы сенімді хабарлардың бірінің орны болды. Бұл - топырақты шөгінділермен тыңайту үшін егістіктерді уақытша су басу.
Although the River Aire joins the Ouse at Airmyn, the main port facilities for the Aire and Calder Navigation were originally further upstream at Rawcliffe. However, in 1736 they decided to buy land at Airmyn, as the water was deeper, and larger vessels could not always reach Rawcliffe, particularly on neap tides. The land was bought in 1744, and Airmyn gradually replaced Rawcliffe, as staithes, woolsheds, a crane and various other buildings were erected by those who leased the navigation. In 1750, the Aire and Calder Company repaid those who had built the facilities, and took ownership of them. By 1774, most of the Aire and Calder staff were also based at Airmyn. It became possible to catch a ship from Airmyn to London, as a regular service began in 1758, charging the same fares as those from Hull to London. Success was short lived. In 1774, the Aire and Calder decided to build the Selby Canal, which would bypass the lower Aire and join the Ouse further upstream. Until then, Airmyn had acted as a transshipment point, where cargo was transferred from seagoing ships to river vessels. A new woolshed was built in 1775, and there was a coal yard, where coal was sold. Six staff were employed to manage the facility, which was also the base for the company's river boats. In one week in July 1775, 19 boats were loaded, and nine vessels, one from London and eight from Hull, had arrived within a four day period. Once the Selby Canal opened in 1776, decline was rapid. The coalyard and the offices closed in 1779, and two years later, all buildings on the north bank of the river were demolished, while those on the south bank were sold. The boat repair yard closed soon afterwards. Airmyn, along with nearby Rawcliffe, was the location of one of the first reliable reports of the practice of warping in agriculture in the 1730s. This was the temporary flooding of fields so as to fertilise the soil with the silt left behind.