Электротерапия – медицинада электр энергиясын қолдану. Неврологиялық ауруларға, жараларды емдеуге және сәндік процедураларға пайдаланылады. Әсері туралы деректер шектеулі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Электр энергиясын медициналық мақсатта пайдалану
Use of electricity for medical purposes
Сұлулық күтім
the beauty treatment
Электротерапия – электр энергиясын медициналық ем ретінде қолдану. Медицинада электротерапия термині әртүрлі емдеулерді қамтиды, соның ішінде неврологиялық ауруларға арналған терең ми стимуляторлары сияқты электр құрылғыларын пайдалану да осыған жатады. Бұл термин жараның жазылуын жылдамдату үшін электр тогын қолдануға да қатысты қолданылады. Сонымен қатар, "электротерапия" немесе "электромагниттік терапия" термині балама медициналық құрылғылар мен емдеулердің бірқатар түрлеріне де қолданылады.
Electrotherapy is the use of electrical energy as a medical treatment. In medicine, the term electrotherapy can apply to a variety of treatments, including the use of electrical devices such as deep brain stimulators for neurological disease. The term has also been applied specifically to the use of electric current to speed wound healing. Additionally, the term "electrotherapy" or "electromagnetic therapy" has also been applied to a range of alternative medical devices and treatments.
Қалған бұлшық еттер мен сүйек жүйесінің аурулары
Эпикондилиттің емделуіне қатысты зиянды деңгейдегі электротерапияның шамалы пайдасы туралы шектеулі және төмен сапалы деректер бар. 2012 жылғы шолуда "Шағын, жекелеген зерттеулер кейбір электротерапия түрлерінің тиімді болуы мүмкін" екендігі көрсетілді, бұл тобық сүйектерінің сынуларын қалпына келтіруге көмектеседі. Дегенмен, 2008 жылғы шолуда ол ұзын сүйектердің сынуларын емдеуде тиімсіз деп табылған. 2012 жылғы шолуда электротерапияның тізе буынының ауруларынан жазығуға көмектесетініне қатысты деректердің сапасы "шектеулі" екені анықталды.
There is limited, low quality evidence for a slight benefit of noxious level electrotherapy in the treatment of epicondylitis. A 2012 review found that "Small, single studies showed that some electrotherapy modalities may be beneficial" in rehabilitating ankle bone fractures. However, a 2008 review found it to be ineffective in healing long bone fractures. A 2012 review found that evidence that electrotherapy contributes to recovery from knee conditions is of "limited quality".
Созылмалы ауырсыну
2016 жылғы Кокрейн шолуы электротерапияның күрделі аймақтық ауырсыну синдромын емдеу ретінде қолдауға лайық дәлелдерінің "жоқ немесе белгісіз" екенін көрсетті.
A 2016 Cochrane review found that supporting evidence for electrotherapy as a treatment for complex regional pain syndrome is "absent or unclear."
Созылмалы жаралар
2015 жылғы шолуда қысымды жараларды емдеуде электротерапияны қолдауға жеткілікті дәлелдердің сапасы төмен екені анықталды, ал 2015 жылғы Кокрейн шолуы электромагниттік терапияның – электротерапияның бір түрі – қысымды жараларды емдеуде тиімді екенін көрсететін ешқандай дәлел жоқ екенін көрсетті. Алдыңғы шолулардың нәтижесінде, дәлелдердің сапасы төмен болғандықтан, электротерапия қысымнан пайда болған жаралардың жазылуын үдетіні белгісіз болды. 2014 жылға қарай, электротерапияның жараларды емдеудегі тиімділігін растайтын дәлелдер пайда болды. 2015 жылғы Кокрейн шолуының тағы бір нәтижесінде веналық стаздық жараларды емдеу үшін электротерапияны қолдауға дәлелдер табылған жоқ.
A 2015 review found that the evidence supporting the use of electrotherapy in healing pressure ulcers was of low quality, and a 2015 Cochrane review found that no evidence that electromagnetic therapy, a subset of electrotherapy, was effective in healing pressure ulcers. Earlier reviews found that, because of low quality evidence, it was unclear whether electrotherapy increases healing rates of pressure ulcers. By 2014 the evidence supported electrotherapy's efficacy for ulcer healing. Another 2015 Cochrane review found no evidence supporting the user of electrotherapy for venous stasis ulcers.
Психикалық денсаулық және көңіл-күйдің бұзылуы
1950 жылдан бері 150-ден астам жарияланған мақала бас сүйегін электрмен стимуляциялау (БЭС) арқылы депрессия, мазасыздық және ұйқысыздықпен күресуде жағымды нәтижелер көрсеткен.
Since the 1950s, over 150 published articles have found a positive outcome in using cranial electrostimulation (CES) to treat depression, anxiety, and insomnia.
Тарих
Электрмен науқасты емдеудің алғашқы жазбасын 1743 жылы Иоганн Готтлоб Крюгер жасаған. Джон Уэсли 1747 жылы электрлік емдеуді жалпыға ортақ ем ретінде насихаттады, бірақ дәстүрлі медицина оны қабылдамады. Джованни Альдини 1823–1824 жылдары есінен жаңылысқандарды статикалық электр арқылы емдеген. Лондон қаласында электрмен емдеудің алғашқы тіркелген жағдайлары 1767 жылы Миддлсекс ауруханасында арнайы аппаратты пайдалану арқылы тіркелді. Осы аппараттың ұқсасы он жылдан кейін Сент-Бартоломей ауруханасына сатып алынды. Гай ауруханасының 19 ғасырдың басындағы емделушілердің жазбалары сақталған. Гай ауруханасындағы Голдинг Бёрд 19 ғасырдың ортасында электротерапияны кеңінен танымал етті. 19 ғасырдың екінші жартысында дененің барлық бөлігіне күшті соққы беруден, тиімді дозаларды табуға көшті. Ол тікелей токтың «жылу әсері» деп атаған нәрсе теріні тітіркендірді, себебі бұлшықеттердің жиырылуы үшін қажетті кернеуде теріде көпіршік пайда болып (анодта) және ойықтар (катодта) қалыптасады. Сонымен қатар, тұрақты токпен әрбір жиырылу үшін токты тоқтатып, қайта қосу қажет болды. Одан бөлек, айнымалы ток бұлшықеттің күйіне қарамастан, күшті жиырылуды қамтамасыз етсе, тұрақты токпен күшті бұлшықет күшті жиырылса, әлсіз бұлшықет әлсіз жиырылады. Осыдан кейін бұлшықет жиырылуына қатысты барлық оңалту шаралары симметриялық тіктөртбұрышты екі фазалы толқынмен жүзеге асырылды. 1940 жылдары АҚШ Соғыс министрлігі электрлік стимуляцияны атрофияны тежеу және алдын алу ғана емес, сонымен қатар бұлшықет массасы мен күшін қалпына келтіру үшін зерттеді. Олар жарақат салдарынан ульнар нерві зақымданған пациенттердің атрофиялық қолдарын емдеу үшін «гальвандық жаттығу» деп аталатын әдіс қолданды.
The first recorded treatment of a patient by electricity was by Johann Gottlob Krüger in 1743. John Wesley promoted electrical treatment as a universal panacea in 1747 but was rejected by mainstream medicine. Giovanni Aldini treated insanity with static electricity 1823–1824. The first recorded medical treatments with electricity in London were in 1767 at Middlesex Hospital in London using a special apparatus. The same apparatus was purchased for St. Bartholomew's Hospital ten years later. Guy's Hospital has a published list of cases from the early 19th century. Golding Bird at Guy's brought electrotherapy into the mainstream in the mid 19th century. In the second half of the 19th century the emphasis moved from delivering large shocks to the whole body to more measured doses, the minimum effective. What he called the 'warming effect' of direct currents irritated the skin, since, at voltage strengths needed for muscle contractions, they cause the skin to blister (at the anode) and pit (at the cathode). Furthermore, with DC each contraction required the current to be stopped and restarted. Moreover, alternating current could produce strong muscle contractions regardless of the condition of the muscle, whereas DC induced contractions were strong if the muscle was strong, and weak if the muscle was weak. Since that time almost all rehabilitation involving muscle contraction has been done with a symmetrical rectangular biphasic waveform. During the 1940s, however, the U. S. War Department, investigating the application of electrical stimulation not just to retard and prevent atrophy but to restore muscle mass and strength, employed what was termed galvanic exercise on the atrophied hands of patients who had an ulnar nerve lesion from surgery upon a wound.