Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық композитор, аранжировщик және дирижер, заңгер және құқық ғалымы
American composer, arranger, and conductor
the lawyer and legal scholar
Дэвид Вернер Амрам III (17 қараша 1930 жылы туған) – американдық композитор, аранжировщик және дирижер, оркестрлік, камералық және хорлық шығармалардың авторы, олардың көптегені джаз үлгісінде. Ол фортепиано, француз мүйізі, испан гитарасы және сыбызғыда ойнайды, сонымен қатар әнші де.
David Werner Amram III (born November 17, 1930) is an American composer, arranger, and conductor of orchestral, chamber, and choral works, many with jazz flavorings. He plays piano, French horn, Spanish guitar, and pennywhistle, and sings.
Ерте өмір және білім
Амрам Филадельфияда заң ғалымы Филип Вернер Амрамның ұлы болып дүниеге келген. Ол 1948–1949 жылдары Оберлин музыка консерваториясында оқыды, ал 1952 жылы Джордж Вашингтон университетінде Еуропа тарихы бойынша бакалавр дәрежесін алды. Ол Шюллерден француз мүйізін оқыды. Сонымен қатар, Боб Дилан, Рош әпкелері, Пит Сигер, Одетта, Вилли Нельсон, Оскар Брэнд, Джуди Коллинз, Питер Ярроу, Том Пакстон, Фил Окс, Джош Уайт, Пэтти Смит, Арло Гатри сияқты фолк, поп және кантри өкілдерімен жұмыс істеді. 1956 жылы продюсер Джозеф Папп Амрамды Нью-Йорк Шекспир фестивалі үшін музыка жазуға шақырды. Жылдар бойы Амрам Папптің 25 қойылымына, оның ішінде Шекспирдің Парктегі қойылымдарына музыка жазды. 1957 жылы Амрам, Джек Керуак және ақындар Говард Харт пен Филип Ламантиямен бірге Нью-Йорктегі 10-шы көшедегі Брата өнер галереясында джазбен қоса поэзия оқу кештерін өткізді. 1966 жылы Леонард Бернштейн Амрамды Нью-Йорк филармониясының алғашқы композиторы ретінде таңдады. АҚШ Ақпарат агенттігі Амрамның бірнеше халықаралық музыкалық турларын демеушілік етті, соның ішінде Бразилияға (1969); Кенияға (1975); Кубаға (1977); және Таяу Шығысқа (1978) сапарлары болды. (Вуди Гатри қорының тапсырысымен 2007 жылы тұсаукесер өткізілді) және «Үш ән: фортепиано мен оркестрге арналған концерт» (пианист Джон Накамацу үшін жазылған және 2009 жылы тұсаукесер өткізілді). Ол Бетти Картердің 1982 жылғы «Whatever Happened to Love?» альбомы үшін 15 музыканттан тұратын оркестрді жетектеді. Амрам музыка біліміне жақтас. Ол Бруклин филармониясының жасөспірімдер мен отбасылық концерттік бағдарламаларының музыкалық директоры қызметін 25 жылдан астам атқарды. Амрам былай деді: «Кәсіби мамандардың жастармен жұмыс істеуі өте маңызды. Шынайы музыка мәдениеті осылай қалыптасады – тауар сату арқылы емес, махаббат арқылы». Ол сондай-ақ «The Arrangement» (1969) және «Манчжуриялық кандидат» (1962) фильмдеріне де музыка жазды. (Ол Франкенхаймердің 1964 жылғы «Мамырдағы жеті күн» фильміне музыка жазды, бірақ ол қабылданылмады және Джерри Голдсмиттың музыкасымен ауыстырылды.) Амрам 2001 жылы 1940-50 жылдардағы Бруклин Доджерс бейсбол командасының жұлдыздары Пи Уи Ризе мен Карл Эрскиннің өмірі туралы «Boys of Winter» деректі фильміне музыка жазды. Фильм сол жылы Нью-Йорк тәуелсіз кинофестивалінде «Ең үздік деректі фильм» атағын жеңіп алды. 2013 жылы ол Майкл Патрик Келлидің комедиялық драмасы «Бұл дәмді емес пе?» үшін музыка жазды, онда Кэтлин Чалфант пен Кир Дуллеа түсті.
Amram was born in Philadelphia, the son of legal scholar Philip Werner Amram. He studied at the Oberlin Conservatory of Music in 1948–1949, and earned a bachelor's degree in European history from George Washington University in 1952. Under Schuller he studied French horn. He has also worked with a wide range of folk, pop, and country figures, such as Bob Dylan, the Roche sisters, Pete Seeger, Odetta, Willie Nelson, Oscar Brand, Judy Collins, Peter Yarrow, Tom Paxton, Phil Ochs, Josh White, Patti Smith, Arlo Guthrie, and others. In 1956, producer Joseph Papp hired Amram to compose scores for the New York Shakespeare Festival. Over the years, Amram composed scores for 25 of Papp's productions, including a number of Shakespeare in the Park presentations. In 1957, Amram, along with Jack Kerouac and poets Howard Hart and Philip Lamantia, staged one of the first poetry readings with jazz at the Brata Art Gallery on East 10th Street, in New York. In 1966 Leonard Bernstein chose Amram as the New York Philharmonic's first composer in residence. The United States Information Agency sponsored a number of Amram's international musical tours, including visits to Brazil (1969); Kenya (1975); Cuba (1977); and the Middle East (1978). (commissioned by the Woody Guthrie Foundation and premiered in 2007) and Three Songs: A Concerto for Piano and Orchestra (written for and premiered by pianist Jon Nakamatsu in 2009). He conducted a 15 piece orchestra for Betty Carter's 1982 album Whatever Happened to Love?. Amram is a strong advocate for music education. For over a quarter century he served as music director for youth and family concert programs for the Brooklyn Philharmonic. Amram has said: "It is tremendously important for professional people to work with the young. That is the way a true music culture is created—not through merchandising, but through love." and The Arrangement (1969), and The Manchurian Candidate (1962). (He composed the score for Frankenheimer's 1964 film Seven Days in May, but it was rejected and replaced with a score by Jerry Goldsmith.) Amram composed the score for the 2001 documentary Boys of Winter, about the lives of 1940s–50s Brooklyn Dodgers baseball stars Pee Wee Reese and Carl Erskine. The feature was awarded the "Best Documentary Film" honor at that year's New York Independent Film Festival. In 2013, he wrote the score for the Michael Patrick Kelly comedy drama Isn't It Delicious, which starred Kathleen Chalfant and Keir Dullea.
Карьералық жанама шамдар
2007 жылы берген сұхбатында ол былай деді: «Пеннивистл – әмбебап аспап. Скрипканы классикалық немесе блюграсс музыкасы үшін пайдалануға болатындай, пеннивистлді де әртүрлі жолдармен қолдануға болады. 1976 жылы Дүниежүзілік шіркеулер кеңесіне қатысып, Африка музыкасын орындағанда Кениядағы көрермендер оны қатты ұнатып тыңдады. Диззи Гиллеспи 1977 жылы Гаванада бірге ойнағанда мен пеннивистлді джаз аспабы ретінде қалай қолданғанымды жоқтап көрді». 1968 жылы жазған «Дірілдер» кітабында ол Чарли Паркерге «қырыққабат пияз, мармелад, клен сиропы, бекон, помидор, ыстық майонезбен жабылған, оған сарымсақ қуырылған және аздап ірімшік соусы қосылған» омлет жасағанын айтады. Олар одан «асығыс жеп» борщ пен апельсин суымен ішкен екен. Амрам Раффидің танымал «Жержақ майлы бутерброд» балалар әнінде «біреуін маған, біреуін Дэвид Амрамға» деген жолдарда еске алынады. Амрам бұл факті балаларына «керемет әсер еткенін» айтты. Раффи кейіннен Амрамды «жаммен» ақындықтасатын басқа ештеңе ойламағаны үшін атағанын мойындады.
In a 2007 interview, he observed: "The pennywhistle is a versatile instrument. Just as a violin can be used for either classical or bluegrass, the pennywhistle can be used different ways. Audiences in Kenya enjoyed it when I went there for the World Council of Churches and played African music in 1976. Dizzy Gillespie dug how I used the pennywhistle as a jazz instrument when I played with him in Havana in 1977." In his 1968 book Vibrations, he describes making an omelette for Charlie Parker with "fried onions, marmalade, maple syrup, bacon, tomatoes, covered with hot mayonnaise with some garlic fried in it and a little cheese sauce", saying they "wolfed down portions of it" with borscht and orange soda. Amram is mentioned in the popular children's song "Peanut Butter Sandwich" by Raffi, in the line "one for me and one for David Amram", a fact which Amram said "impressed" his children; Raffi later admitted that he had mentioned Amram because he "couldn't think of anything [else] to rhyme with 'jam'."