Кіріспе
Джон Кулидж Адамс (John Coolidge Adams, 15 ақпан 1947 жылы туған) – американдық композитор және дирижер. Қазіргі классикалық музыканың ең көп орындалатын композиторларының бірі ретінде ол көбінесе соңғы тарихи оқиғаларға негізделген операларымен танымал. Операдан басқа, оның шығармалары оркестрлік, концерттік, вокалдық, хорлық, камералық, электроакустикалық және фортепиано музыкасын қамтиды. Массачусетс штатының Вустер қаласында туған Адамс музыкалық отбасында өсіп, классикалық музыка, джаз, музыкалық театр және рок музыкасына үнемі қатысты. Ол Гарвард университетінде оқып, Кирхнер, Сешнс және Дель Тредичи сияқты профессорлардың дәрістерін тыңдады. Оның алғашқы туындылары модернистік музыкамен үйлесімді болғанымен, Джон Кейдждің «Үнсіздік: Лекциялар мен жазбалар» атты еңбегін оқығаннан кейін оның қағидаларымен келіспей бастады. Сан-Францискодағы Музыка консерваториясында сабақ берген Адамс өзінің минималистік эстетикасын дамытты, ол алғаш рет «Фригиялық қақпалар» (1977) және кейіннен «Шейкер Лопс» (Shaker Loops) скрипкалық септетінде толыққанды жүзеге асты. Сан-Францисконың қазіргі заманғы музыка өміріне белсенді қатысып, оның ірі масштабты оркестрлік шығармалары «Harmonium» және «Harmonielehre» (1985) ұлттық назар аударды. Осы кезеңдегі басқа да танымал туындылары: «Жылдам машинадағы қысқа саяхат» (Short Ride in a Fast Machine, 1986) және оркестрлік «Эльдорадо» (El Dorado, 1991). Адамстың алғашқы операсы – «Никсон Қытайда» (Nixon in China, 1987), ол Ричард Никсонның 1972 жылғы Қытай сапары туралы айтады және театр режиссері Питер Селларспен жасалған көптеген ынтымақтастықтардың біріншісі болды. Алғашында бұл туындының қабылдануы әртүрлі болғанымен, премьерадан кейін әлемдік аренада кең танылып, жиі қойылатын туындыға айналды. «Никсон Қытайда» операсынан кейін жазылған «Клингхоффердің өлімі» (The Death of Klinghoffer, 1991) операсы Палестина Азаттық Ұйымының 1985 жылы Леон Клингхофферді ұрлап, өлтіруіне негізделген. Оның мазмұны мен тақырыбы талқылау тудырды. Оның келесі маңызды туындыларына камералық симфония (1992), скрипкалық концерт (1993), опера-оратория «Эль-Ниньо» (El Niño, 2000), оркестрлік шығарма «Әкем Чарльз Айвсты білген» (My Father Knew Charles Ives, 2003) және алты скрипкалық электрлік концерт «Дхарма Биг-Сурда» (The Dharma at Big Sur) жатады. Адамс «Жандардың көшіп кетуі» (On the Transmigration of Souls, 2002) атты музыкалық шығармасы үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды, бұл шығарма 2001 жылдың 11 қыркүйегіндегі шабуылдардың құрбандарын еске алуға арналған. Тарихи тақырыптарды жалғастыра отырып, Адамс Дж. Роберт Оппенгеймерге арналған «Доктор Атом» (Doctor Atomic, 2005) операсын жазды, ол Манхэттен жобасы мен алғашқы атом бомбасын жасау туралы айтады. Кейінгі операларына «Гүлдейтін ағаш» (A Flowering Tree, 2006) және «Алтын Батыстың қыздары» (Girls of the Golden West, 2017) кіреді. Адамстың музыкасы Стив Райх және Филип Гласс сияқты минималистік дәстүрлерден дамыған, бірақ ол Вагнер мен Малер сияқты кеш романтизмнің кең оркестрлік текстуралары мен кульминацияларын жиі қолданады. Оның стилі екінші Вена және Дармштадт мектептерінің модернистік сериализміне қарсы реакция болып табылады. Пулитцер сыйлығынан басқа, Адамс Эразм сыйлығын, Граумайер сыйлығын, бес Грэмми сыйлығын, Гарвард өнер медалін, Францияның «Өнер мен әдебиет орденін» (Ordre des Arts et des Lettres) және алты құрметті докторлық диплом алды.
John Coolidge Adams (born February 15, 1947) is an American composer and conductor whose music is rooted in minimalism. Among the most regularly performed composers of contemporary classical music, he is particularly noted for his operas, which are often centered around recent historical events. Apart from opera, his oeuvre includes orchestral, concertante, vocal, choral, chamber, electroacoustic and piano music. Born in Worcester, Massachusetts, Adams grew up in a musical family, being regularly exposed to classical music, jazz, musical theatre and rock music. He attended Harvard University, studying with Kirchner, Sessions and Del Tredici among others. Though his earliest work was aligned with modernist music, he began to disagree with its tenets upon reading John Cage's Silence: Lectures and Writings. Teaching at the San Francisco Conservatory of Music, Adams developed his own minimalist aesthetic, which was first fully realized in Phrygian Gates (1977) and later in the string septet Shaker Loops. Increasingly active in the contemporary music scene of San Francisco, his large scale orchestral works Harmonium and Harmonielehre (1985) first gained him national attention. Other popular works from this time include the fanfare Short Ride in a Fast Machine (1986) and the orchestral work El Dorado (1991). Adams's first opera was Nixon in China (1987), which recounts Richard Nixon's 1972 visit to China and was the first of many collaborations with theatre director Peter Sellars. Though the work's reception was initially mixed, it has become increasingly favored since its premiere, receiving performances worldwide. Begun soon after Nixon in China, the opera The Death of Klinghoffer (1991) was based on the Palestinian Liberation Front's 1985 hijacking and murder of Leon Klinghoffer and incited considerable controversy over its content and choice of subject matter. His next notable works include a Chamber Symphony (1992), a Violin Concerto (1993), the opera oratorio El Niño (2000), the orchestral piece My Father Knew Charles Ives (2003) and the six string electric violin concerto The Dharma at Big Sur. Adams won a Pulitzer Prize for Music for On the Transmigration of Souls (2002), a piece for orchestra and chorus commemorating the victims of the September 11, 2001, attacks. Continuing with historical subjects, Adams wrote the opera Doctor Atomic (2005), based on J. Robert Oppenheimer, the Manhattan Project, and the building of the first atomic bomb. Later operas include A Flowering Tree (2006) and Girls of the Golden West (2017). In many ways, Adams's music is developed from the minimalist tradition of Steve Reich and Philip Glass; however, he tends to more readily engage in the immense orchestral textures and climaxes of late Romanticism in the vein of Wagner and Mahler. His style is to a considerable extent a reaction against the modernist serialism promoted by the Second Viennese and Darmstadt School. In addition to the Pulitzer, Adams has received the Erasmus Prize, a Grawemeyer Award, five Grammy Awards, the Harvard Arts Medal, France's Ordre des Arts et des Lettres, and six honorary doctorates.
Жастық шағы мен мансабының алғашқы жылдары
Джон Кулидж Адамс 1947 жылдың 15 ақпанында Массачусетс штатының Вустер қаласында дүниеге келген. Жасөспірім шағында ол Вермонт штатының Вудсток қаласында бес жыл тұрды, содан кейін Нью-Гэмпшир штатының Шығыс Конкорд қаласына көшіп барды. Адамстың отбасында теледидар болмаған, ал ол он жасқа дейін граммофонды да көрмеген. Дегенмен, оның екі ата-анасы да музыкант болған: анасы үлкен оркестрлермен әнші болған, ал әкесі – кларнетші. Ол джаз, америкалық халық музыкасы және Бродвей мюзиклдерімен өсті, бірде әкесінің би залында Дьюк Эллингтонмен кездескен. Адамс бала кезінде бейсбол ойнаған. Үшінші сыныпта Адамс кларнет тартуға кірісіп, бастапқыда әкесі Карл Адамстан, кейін Бостон симфониялық оркестрінің бас кларнетисі Феликс Вискульядан сабақ алған. Ол студент кезінде түрлі жергілікті оркестрлерде, концерттік және марш-оркестрлерде ойнаған. Адамс он жасында композиция жазуды бастады және алғаш рет өзінің шығармаларын жасөспірім кезінде естіді. 1965 жылы Конкорд орта мектебін бітірген. Содан кейін Адамс Гарвард университетіне түсіп, 1969 жылы бакалавр, ал 1971 жылы магистр дәрежесін алды. Ол Леон Киршнер, Роджер Сешнс, Эрл Ким, Гарольд Шаперо және Дэвид Дель Тредичиден композицияны оқыды. Гарвардта оқыған кезінде Адамс ХХ ғасырдың қатаң модернизміне (мысалы, Булездікі) қызығушылық танытты және музыканың үнемі дамуы керек деп сенді, сондықтан ол бірде Леонард Бернштейнге Чичестер псалмдарының стильдік реакциясын сынап хат жазған. Бірақ түнде Адамс The Beatles, Jimi Hendrix және Bob Dylan тыңдағанды ұнататын, тіпті Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band альбомын алу үшін таңғы сегізде кезекте тұрған екен. Дипломдық жұмысы үшін ол "электрлік" (яғни күшейтілген) сопраноға "электрлік" скрипкалар, клавишті аспаптар, арфа және соққы аспаптардан тұратын ансамбльмен қоса "Электрлік ояну" атты шығарма жазды. Алайда, сол кезде оны орындау мүмкін болмады, және Адамс бұл шығарманы ешқашан естімеген. Ол сондай-ақ үш бөлімнен – марштан, гимннен және джаз балладасынан тұратын American Standard шығармасын жазды, ол 1975 жылы Obscure Records лейблында жазылып, шығарылды.
1977 жылы Қытайдағы Никсонға
1977 жылы Адамс жарты сағатқа созылған «Фригиан қақпалары» атты соло фортепиано туындысын жазды, кейін оны «менің алғашқы жетілген композициям, ресми «опус біріншім» деп атады», сондай-ақ оның әлдеқайда қысқа серігі – «Қытай қақпалары». Келесі жылы ол «Шейкер тізбектері» атты жетіліктен тұратын ансамбльді аяқтады, ол бұрынғы, сәтті болмаған «Толқын жасаушы» атты скрипкалық квартетінің негізінде жазылған. 1979 жылы ол өзінің алғашқы оркестрлік туындысын аяқтады – «Жай уақыттағы ортақ үндер», оны Сан-Франциско консерваториясының оркестрі Адамстың басшылығымен тұсаукесер етті. 1979 жылы Адамс Сан-Франциско симфониясының жаңа музыка жөніндегі кеңесшісі болып тағайындалды және симфонияның «Жаңа және ерекше музыка» концерттерін құрды. Симфония берген тапсырыс бойынша Адамс Джон Донн мен Эмили Дикинсонның өлеңдеріне негізделген, үш бөлімнен тұратын хорлық симфония «Гармония» (1980–81) туды. Одан кейін ол үш бөлімді, оркестрлік (скрипкасыз) «Үлкен пианола музыкасы» (1982) туындысын жазды. Сол жазда ол психоаналитик Карл Юнг туралы «Жүрек мәселесі» атты деректі фильмге музыка жазды, кейін бұл туындысын «таң қалдыратын ешқандай ерекшеліксіз» деп сынады. 1982–83 жылдардың қысында Адамс архитектор Франк Геридің декорацияларымен және Люсинда Чайлдс қойған бимен «Available Light» биіне таза электрондық музыка жазды. Бисіз, электрондық туынды «Су үстіндегі жарық» деп аталады. Жазушылық дағдарысқа түскен он сегіз айдан кейін Адамс өзінің үш бөлімді, оркестрлік «Гармониялық білім» (1984–85) туындысын жазды, оны «тональность болашағына күмәнданып тұрған кезде тональностьтың күшіне сенім білдіру» деп сипаттады. Адамстың көптеген туындылары сияқты, бұл да арманнан шабыттанды, онда ол Сан-Франциско-Окленд шығанағы көпірінен келе жатып, су бетіндегі мұнай танкерінің кенеттен тік тұрып, Сатурн V зымыранындай ұшып кеткенін көрді. 1985 жылдан 1987 жылға дейін Адамс Элис Гудман либретто жазған, Ричард Никсонның 1972 жылы Қытайға сапары негізінде «Никсон Қытайда» атты өзінің алғашқы операсын жазды. Опера Адамс пен театр режиссері Питер Селларстың алғашқы ынтымақтастығын белгіледі, ол оны Адамсқа 1983 жылы ұсынған. Адамс кейіннен барлық операларында Селларспен жұмыс істеді. Осы кезеңде Адамс «Төраға билейді» (1985) туындысын жазды, оны «Никсон Қытайда» операсының ІІІ актісінен алынған «қалдық» деп сипаттады, бұл Милуоки симфониясының көптен кешіккен тапсырысын орындау үшін жасалды. Сондай-ақ ол қысқа оркестрлік фанфар «Жылдам машинада қысқа саяхат» (1986) туындысын жазды.
1988 жылы Доктор Атомдық
Адамс 1988 жылы екі оркестрлік шығарма жазды: «Қорқынышты симметриялар» – «Қытайдағы Никсон» стиліндегі 25 минуттық туынды, және «Жараны емдеуші» – Уолт Уитменнің 1865 жылғы сол аттас өлеңіне жазылған музыка. «Жараны емдеуші» баритонға, екі флейтаға (немесе екі пикколоға), екі гобойға, кларнетке, бас кларнетке, екі фаготка, екі мүйізге, трубаға (немесе пикколо трубаға), тимпанға, синтезаторға және скрипкалар тобына арналған. Осы кезеңде Адамс халықаралық дирижерлік мансабын қалыптастырды. 1988 жылдан 1990 жылға дейін ол Сент-Пол камералық оркестрінің дирижері және музыкалық кеңесшісі болды. Сонымен қатар, ол Калифорниядағы Охай және Кабрильо музыкалық фестивальдерінің көркемдік директоры және дирижері қызметін атқарды. Ол Нью-Йорк филармониясы, Чикаго симфониясы, Кливленд оркестрі, Лос-Анджелес филармониясы, Лондон симфониялық оркестрі және Корольдік Концертгебау оркестрі сияқты әлемдік оркестрлерде дирижерлік етті. Дебюсси, Копланд, Стравинский, Хайдн, Райх, Заппа және Вагнер сияқты композиторлардың шығармаларын орындады. 1991 жылы ол екінші операсын, «Клингхоффердің өлімі» операсын аяқтады, ол үшін либретто авторы Элис Гудман және режиссер Питер Селларспен жұмыс істеді. Опера 1985 жылы палестиналық террористердің итальяндық «Ахилле Лауро» лайнеріне жасаған шабуылына және зейнеткер, денсаулығы нашар американдық еврей Леон Клингхоффердің қанына негізделген. Опера жанжал тудырды, оның ішінде антисемиттік және терроризмді мақұлдайтын айыптаулар болды. Адамстың келесі туындысы – «Камерлік симфония» (1992) – 15 музыканттан тұратын камералық оркестр үшін жазылған. Үш бөлімнен тұратын шығарма Арнольд Шенбергтің №1 камералық симфониясы, Op. 9 (Адамс сол кезде зерттеп жүрген) және оның кішкентай ұлы көріп отырған мультфильмдердің «гиперактивті, үздіріссіз агрессивті және акробатикалық» музыкасынан шабыт алды. Келесі жылы ол американдық скрипкашы Жоржа Флизанье үшін скрипкалық концерт жазды. Жарты сағаттан астам уақытқа созылатын бұл туынды да үш бөлімнен тұрады: скрипкаға арналған «ұзақ, кеңейтілген рапсодия», содан кейін Роберт Хаас өлеңінен алынған фразамен аталатын баяу шакон («Арман ағып өтетін дене»), ал шығарма энергиялық токкатамен аяқталады. Адамс скрипкалық концерті үшін музыкалық композиция саласындағы Граумайер сыйлығын алды. 1995 жылы ол «Мен төбеге қарадым, содан кейін аспанды көрдім» атты сахналық туындысын аяқтады. Музыкалық қойылымнан шабыттанған Адамс бұл шығарманы «екі актідегі ән» деп атады. Басты кейіпкерлер – әртүрлі әлеуметтік және этникалық топтардан шыққан жеті жас американдық, барлығы Лос-Анджелесте тұрады, олардың оқиғалары 1994 жылғы Нортридж жер сілкінісіне байланысты өрбиді. «Hallelujah Junction» (1996) – екі фортепианоға арналған үш бөлімді композиция, онда екі ноталық ритмнің вариациялары қолданылады. Ноталар арасындағы интервалдар шығарманың көп бөлігінде өзгермейді. Адамс осы атауды 2008 жылғы өмірбаяндық кітабы үшін де пайдаланды. Мыңжылдықты тойлау үшін жазылған «Эль-Ниньо» (2000) – «жалпы алғанда, дүниеге келу туралы, ал әсіресе, Исаның тууы туралы» баяндама. Бұл шығармада Киелі кітап мәтіндерімен қатар, Росарио Кастелланос, Сор Хуана Инес де ла Крус, Габриэла Мистрал, Висенте Уидобро және Рубен Дарио сияқты испан ақындарының өлеңдері де бар. 2001 жылғы 11 қыркүйектегі Дүниежүзілік сауда орталығына жасалған террористік шабуылдардан кейін Нью-Йорк филармониясы Адамсқа шабуыл құрбандарына арналған ескерткіш шығарма жазуды тапсырды. «Жандардың көшуі» атты туындының премьерасы шабуылдардың бірінші жылдығына орай өтті. «Жандардың көшуі» оркестр, хор және балалар хоры үшін жазылған, құрбандардың есімдері мен қаланың дыбыстарымен үйлесімді. Ол 2003 жылы Музыка саласындағы Пулитцер сыйлығын, сондай-ақ 2005 жылы Ең үздік заманауи композиция үшін Грэмми сыйлығын жеңіп алды. Сан-Франциско симфониясының тапсырысы бойынша Адамстың оркестрлік туындысы «My Father Knew Charles Ives» (2003) үш бөлімнен тұрады: «Конкорд», «Көл» және «Тау». Әкесі американдық композитор Чарльз Айвсты танымаса да, Адамс екеуінің өмірінде де, олардың өмірі мен өзінің өмірінде де көптеген ұқсастықтарды байқады, оның ішінде шағын қалалық Жаңа Англия өмірін жақсы көру және орындалмаған музыкалық армандары. 2003 жылы Дисней залының ашылуын мерекелеу үшін Лос-Анджелес филармониясы үшін жазылған «The Dharma at Big Sur» (2003) – бұл алты кылды электрлі скрипка мен оркестр үшін екі бөлімді туынды. Адамс «Дхарма» туралы былай деп жазды: «Мен Батыс жағалауда болу сезімін бейнелейтін, тіпті мұхитқа қарай созылған географиялық жартастың үстінде тұрғандай сезімді тудыратын шығарма жазуды қаладым». Лу Харрисонның музыкасынан шабыттанған бұл туындыда кейбір аспаптар (арфа, фортепиано, семплерлер) табиғи гармонияны қолдануы керек, бұл интервалдар таза дыбыстайтын, стандартты батыстық гармониядағы октавадан басқа барлық интервалдар бұрмаланған жүйе. Адамстың үшінші операсы «Doctor Atomic» (2005) физик Дж. Роберт Оппенгеймер, «Манхэттен жобасы» және алғашқы атом бомбасының жасалуы мен сынақтан өтуі туралы. Бұл туынды 2005 жылдың қазан айында Сан-Франциско операсында алғаш рет қойылды. Питер Селларс жазған «Doctor Atomic» либреттосы жеке естеліктер, жазылған сұхбаттар, ядролық физиканың техникалық нұсқаулықтары, құпия ақпараттан алынған үкіметтік құжаттар және Бхагавад Гита, Джон Донн, Шарль Бодлер және Мюриэль Рукейзердің поэзиясы сияқты бастапқы материалдарға негізделген. Опера 1945 жылдың маусым және шілде айларында, Жаңа Мексикадағы сынақ алаңында алғашқы атом бомбасы жарылғанға дейінгі соңғы сағаттарда өтеді. Кейіпкерлердің арасында Оппенгеймер және оның әйелі Китти, Эдвард Теллер, генерал Лесли Гровс және Роберт Уилсон бар. Екі жылдан кейін Адамс операдан музыкалық фрагменттерді алып, үш бөлімді «Doctor Atomic Symphony» симфониясын жасады. 13 жыл өткен соң, 2018 жылы Санта-Фе операсы «Dr. Atomic» операсын жазғы маусымында қойды. Қойылым Лос-Аламос зерттеу және әзірлеу орталығына бар болғаны 33 шақырым қашықтықтағы Санта-Феде өтті, бұл «Манхэттен жобасы» үшін зерттеулер жүргізілген орын. Бұл жақындық қойылым мен Лос-Аламос халқы арасындағы байланысты күшейтіп, пуэбло қауымдастықтарымен жаңа қарым-қатынасқа әкелді. Эндрю Мартинездің сөзіне сүйенсек, бұл байланыс «Жаңа Мексика азаматтары 1945 жылғы шілде айының жаңбырлы түнінде алғашқы атом бомбасы жарылған сәттен бері бастан өткерген ауыртпалық пен қайғының тарихын қарастыру мүмкіндігіне айналды». Адамс Сент-Лоуренс скрипкалық квартеті үшін үш туынды жазды: «First Quartet» (2008), скрипкалық квартет және оркестрге арналған «Absolute Jest» (2012) және «Second Quartet» (2014). «Absolute Jest» және «Second Quartet» екеуі де Бетховеннің фрагменттеріне негізделген, «Absolute Jest» оның соңғы квартеттерінен (әсіресе Op. 131, Op. 135 және «Große Fuge») музыканы пайдаланса, «Second Quartet» Бетховеннің Op. 110 және 111 фортепианолық сонаталарынан шабыттанды. 2011 жылдан 2013 жылға дейін Адамс өзінің екі актілі «Passion» баяндамасын, «The Gospel According to the Other Mary» жазды, бұл оның «El Niño» баяндамасынан кейін он жыл өткен соң жазылған туынды. Бұл туынды Исаның өмірінің соңғы апталарына, «басқа Мария» – Вифаниялық Марияның (кейде Мария Магдалинамен шатастырылады), оның қарындасы Марфа және оның бауыры Лазардың көзқарасынан қарады. Питер Селларс жазған либретто Ескі және Жаңа өсиеттерден, сондай-ақ Росарио Кастелланос, Рубен Дарио, Дороти Дэй, Луиз Эрдрих, Хильдегард фон Бинген, Джун Джордан және Примо Левидің өлеңдерінен мәтіндерді пайдаланды. «Scheherazade.2» (2014) – скрипка мен оркестр үшін төрт бөлімді «драмалық симфония». Адамстың скрипкалық концерті мен «The Dharma at Big Sur» туындыларын жиі орындайтын скрипкашы Лейла Йосефович үшін жазылған бұл туынды...
After the September 11, 2001, terrorist attacks on the World Trade Center, the New York Philharmonic commissioned Adams to write a memorial piece for the victims of the attacks. The resulting piece, On the Transmigration of Souls, was premiered around the first anniversary of the attacks. On the Transmigration of Souls is scored for orchestra, chorus, and children's choir, accompanied by taped readings of the names of the victims mixed with the sounds of the city. It won the 2003 Pulitzer Prize for Music as well as the 2005 Grammy Award for Best Contemporary Composition. Commissioned by the San Francisco Symphony, Adams' orchestral piece My Father Knew Charles Ives (2003) is cast in three movements: "Concord", "The Lake", and "The Mountain". Though his father did not actually know American composer Charles Ives, Adams saw many similarities between the two men's lives and between their lives and his own, including their love of small town New England life and their unfulfilled musical dreams. Written for the Los Angeles Philharmonic to celebrate the opening of Disney Hall in 2003, The Dharma at Big Sur (2003) is a two movement work for solo electric six string violin and orchestra. Adams wrote that with Dharma, he "wanted to compose a piece that embodied the feeling of being on the West Coast – literally standing on a precipice overlooking the geographic shelf with the ocean extending far out to the horizon " Inspired by the music of Lou Harrison, the piece calls for some instruments (harp, piano, samplers) to use just intonation, a tuning system in which intervals sound pure, rather than equal temperament, the common Western tuning system in which all intervals except the octave are impure. Adams' third opera, Doctor Atomic (2005), is about physicist J. Robert Oppenheimer, the Manhattan Project, and the creation and testing of the first atomic bomb. The work premiered at the San Francisco Opera in October of 2005. The libretto of Doctor Atomic, written by Peter Sellars, draws on original source material, including personal memoirs, recorded interviews, technical manuals of nuclear physics, declassified government documents, and the poetry of the Bhagavad Gita, John Donne, Charles Baudelaire, and Muriel Rukeyser. The opera takes place in June and July 1945, mainly over the last few hours before the first atomic bomb explodes at the test site in New Mexico. Characters include Oppenheimer and his wife Kitty, Edward Teller, General Leslie Groves, and Robert Wilson. Two years later, Adams extracted music from the opera to create the three movement Doctor Atomic Symphony. 13 years later, in 2018, The Santa Fe Opera performed Dr. Atomic throughout their summer season. The production took place in Santa Fe, just 33 miles away from the Los Alamos Laboratory, the research and development facility for the Manhattan Project. This proximity forged a deeper connection between the production and the people of Los Alamos, fostering a newfound relationship with the pueblo communities. According to Andrew Martinez, this association "became an opportunity to confront the histories and present day experiences of pain and suffering that New Mexico citizens have endured since that rainy summer night in July 1945 when the first atomic bomb was detonated". Adams wrote three pieces for the St. Lawrence String Quartet: his First Quartet (2008), his concerto for string quartet and orchestra, Absolute Jest (2012), and his Second Quartet (2014). Both Absolute Jest and the Second Quartet are based on fragments from Beethoven, with Absolute Jest using music from his late quartets (specifically Opus 131, Opus 135 and the Große Fuge) and the Second Quartet drawing from Beethoven's Opus 110 and 111 piano sonatas. From 2011 to 2013, Adams wrote his two act Passion oratorio, The Gospel According to the Other Mary, a decade after his Nativity oratorio, El Niño. The work focuses on the final few weeks of the life of Jesus from the point of view of "the other Mary", Mary of Bethany (sometimes mis identified as Mary Magdalene), her sister Martha, and her brother, Lazarus. The libretto by Peter Sellars draws its texts from the Old Testament and New Testament of the Bible and from Rosario Castellanos, Rubén Darío, Dorothy Day, Louise Erdrich, Hildegard von Bingen, June Jordan, and Primo Levi. Scheherazade.2 (2014) is a four movement "dramatic symphony" for violin and orchestra. Written for violinist Leila Josefowicz who frequently performed Adams' Violin Concerto and The Dharma at Big Sur, the work was inspired by the character Scheherazade (from One Thousand and One Nights) who, after being forced into marriage, recounts tales to her husband in order to delay her death. Adams associated modern examples of suffering and injustice towards women around the world, with acts in Tahrir Square during the Egyptian revolution of 2011, Kabul, and comments from The Rush Limbaugh Show. Adams' most recent opera, Girls of the Golden West (2017), with a libretto by Sellars based on historical sources, is set in mining camps during the California Gold Rush of the 1850s. Sellars described the opera this way: "These true stories of the Forty Niners [a name for people who took part in the 1849 Gold Rush] are overwhelming in their heroism, passion and cruelty, telling tales of racial conflicts, colorful and humorous exploits, political strife and struggles to build anew a life and to decide what it would mean to be American." The Library of Congress announced on June 14, 2023 that it was acquiring Adams' manuscripts and papers for its Music Division, which also includes the papers of other notable American performing artists, such as Leonard Bernstein, Aaron Copland, George and Ira Gershwin, Martha Graham, Charles Mingus, and Neil Simon.
Жеке өмір
Адамс 1970 жылдан 1974 жылға дейін музыка мұғалімі Хоули Керренсқа үйленген. Қазір ол фотограф Дебора О'Грейдиге үйленген, олардың Эмили атты қызы және композитор Сэмюэл Карл Адамс атты ұлы бар.
Музыкалық стиль
Адамстың музыкасы көбінесе минималистік немесе постминималистік деп жіктеледі, бірақ бір сұхбатта ол өзінің музыкасының жиырмасыншы ғасырдың соңындағы «пост стиль» дәуірінің бір бөлігі екенін айтты. Адамс үлгілерді қайталау сияқты минималистік тәсілдерді қолданғанымен, бұл қозғалыстың қатал жақтасы емес. Адамс алдыңғылары Стив Райх пен Филип Гластың минималистік техникасының көп бөлігін қабылдаса да, оның шығармалары Вагнер, Малер және Сибелиус оркестрінің зор текстураларымен үйлеседі. «Shaker Loops» шығармасын минималистік композитор Терри Райлидің «In C» шығармасымен салыстыра отырып, Адамс былай деді: «Мотивациялық материалдардың кішкентай механизмдерін құрып, оларды контрпункттің кездейсоқ ойынында еркін қозғалысқа жіберудің орнына, мен үнемі қайталанатын жасушалардың негізін пайдаланып, ірі архитектуралық формаларды жасадым, тіпті бір бөлім ішінде де, қызметтің торы құрылған, оның ішінде жарық-қоңыр, тыныштық пен қозғалыс болды». Адамс колледжде оқып жүрген кезінде он екі тондық композицияның Дармштадт мектебі үстемдік құрды, ол сабақты «Вебернде тондық қатарларды санап отыратын мазармен» салыстырды. Адамс Джон Кейдждің «Үнсіздік» (1973) кітабын оқығаннан кейін музыкалық аянға ие болды, ол «өзінің санасына уақыт бомбасы сияқты түсті» деді. Кейдж музыканың мәні туралы түйінді сұрақтар қойды және барлық дыбыстарды музыканың қолданылуға болатын көздері деп қарастырды. Бұл көзқарас Адамсқа сериализмнің ережеге негізделген тәсілдерінен құтылуға мүмкіндік берді. Алайда, Кейдждің өзінің музыкасы Адамс үшін де шектеулі болды. 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында Адамс өзінің музыкасына «Алаяқ» деп аталатын жаңа кейіпкерді қоса бастады. «Алаяқ» Адамсқа минимализмнің қайталанатын стилін және ырғақтық күшін пайдалануға, сонымен бірге оны әжуалауға мүмкіндік берді. Адамс өзінің ерекше минималистік музыканы сипаттауына қатысты пікір білдіргенде, ол «оқиғасыз Ұлы далаларда» еркін саяхаттағанын айтты.
rather than set up small engines of motivic materials and let them run free in a kind of random play of counterpoint, I used the fabric of continually repeating cells to forge large architectonic shapes, creating a web of activity that, even within the course of a single movement, was more detailed, more varied, and knew both light and dark, serenity and turbulence.|author=|title=|source=
Many of Adams's ideas in composition are a reaction to the philosophy of serialism and its depictions of "the composer as scientist". The Darmstadt School of twelve tone composition was dominant during the time that Adams was receiving his college education, and he compared class to a "mausoleum where we would sit and count tone rows in Webern". Adams experienced a musical epiphany after reading John Cage's book Silence (1973), which he claimed "dropped into [his] psyche like a time bomb". Cage posed fundamental questions about what music was, and regarded all types of sounds as viable sources of music. This perspective offered to Adams a liberating alternative to the rule based techniques of serialism. Cage's own music, however, Adams found equally restricting. In the late 1980s and early 1990s, Adams started to add a new character to his music, which he called "the Trickster". The Trickster allowed Adams to use the repetitive style and rhythmic drive of minimalism, yet poke fun at it at the same time. When Adams commented on his own characterization of particular minimalist music, he stated that he went joyriding on "those Great Prairies of non event".