Джек Гилфорд: Американдық актер өмірі мен шығармашылығы
Jack Gilford
Джек Гилфорд (1908-1990) – американ актері, Бродвей мен кино жұлдызы. «Save the Tiger» фильмі үшін «Осқарға» үміткер болған. Биографиясы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актер (1908–1990)
American actor (1908–90)
Джек Гилфорд (туған Джекоб Аарон Геллман; 25 шілде 1908 – 4 маусым 1990) – американдық Бродвей, кино және теледидар актері. Ол «Айғырды құтқару» (1973) фильмі үшін «Ең үздік қосалқы актер» номинациясына ие болды.
Jack Gilford (born Jacob Aaron Gellman; July 25, 1908 – June 4, 1990) was an American Broadway, film, and television actor. He was nominated for the Academy Award for Best Supporting Actor for Save the Tiger (1973).
Ерте өмір
Гилфорд Манхэттеннің төменгі шығыс жағында дүниеге келді және Бруклиндегі Уильямсбургте өсті. Оның ата-анасы Румынияда туған еврей иммигранттары – Софи "Суска" (қыздығы Джекнес), ол мейрамхананың иесі, және Аарон Геллман, тері сатушы. Гилфорд үш ұлдың екіншісі болды, одан үлкен ағасы Мюррей ("Моиша") және кіші інісі Натаниел ("Нэти") бар еді. Гилфордты дәріханада жұмыс істеп жүргенде Милтон Берл таныстырып, оның ұстазы болды. Әуесқой театр сахнасында ол басқа да дарынды жастармен, соның ішінде жас Джеки Глисонмен бәсекелесті. Ол түрлі адамдарды еліктеуге және мінез-құлқыларын қайталауға кірісті. Оның кинодағы алғашқы пайда болуы – "Түн ортасындағы мелодиялар" атты қысқа фильм болды, онда ол Джордж Джессел, Руди Валли және Гарри Лэнгдонды еліктеді. Гилфорд өзінің айрықша ерекшеліктерімен белгілі болды – ең танымалсы, тек бетін ғана пайдаланып, "ашулы қайнап тұрған бөлінген бұршақ сорпасы" бейнесін жасады. Ол сондай-ақ қараңғы бөлмеде жанған флуоресценттік шам, Джон Д. Рокфеллердің Джимми Дюрантты еліктеуі және жануарлардың мінез-құлқы сияқты ерекше бейнелерді ойлап тапты.
Gilford was born on the Lower East Side of Manhattan and grew up in Williamsburg, Brooklyn. His parents were Romanian born Jewish immigrants Sophie "Susksa" (née Jackness), who owned a restaurant, and Aaron Gellman, a furrier. Gilford was the second of three sons, with an older brother Murray ("Moisha") and a younger brother Nathaniel ("Natie"). Gilford was discovered working in a pharmacy by Milton Berle, who became his mentor. While working in amateur theater, he competed with other talented youngsters, including a young Jackie Gleason. He started doing imitations and impersonations. His first appearance on film was a short entitled Midnight Melodies in which he did his imitations of George Jessel, Rudy Vallee and Harry Langdon. Gilford developed some unique impressions that became his trademarks — most notably, one of "split pea soup coming to a furious boil" using only his face. Other unusual impressions he created were a fluorescent light going on in a dark room, John D. Rockefeller Sr. imitating Jimmy Durante, and impressions of animals.
Мансап
1938 жылы Гилфорд Барни Джозефсонға тиесілі және басқаратын Нью-Йорктегі алғашқы орталықтағы интеграцияланған түнгі клуб, «Кафе-Сосиети» клубында рәсімдер шебері болып жұмыс істеді. Ол бұрынғы идиш театрының стилін, водевиль мен бурлескті бірегей үйлестіріп, кейін Ленни Брюс және Вуди Аллен сияқты комедия актерлері қолданған монология дәстүрін қалыптастырды. Ол көптеген салалық марапаттарға ие болды. Гилфорд «Форумға жол жүзінде болған қызық оқиға» (1963) спектакліндегі Гистериум рөлі үшін және «Кабаретте» (1966) спектакліндегі Герр Шульц рөлі үшін ең жақсы қосалқы актер номинациясымен бірнеше «Тони» сыйлығына ұсынылды. Ол 1973 жылы «Айғырды құтқару» фильміндегі Фил Грин рөлі үшін «Оскар» сыйлығының ең жақсы қосалқы актер номинациясына ұсынылды (оның әріптесі Джек Леммон ең жақсы актер сыйлығын жеңіп алды). Сэр Рудольф Бинг Гилфордты «Жатырқанат» опереттасындағы Фрош түрме бастығының комедиялық рөліне шақырды. Бұл рөлді ұнатып, Гилфорд 1950 мен 1964 жылдар аралығында 77 рет орындады. Гилфордтың білгірлігінің бірі – пантомима еді, және режиссер Джордж Эбботт осы қабілетін «Бір уақыттың шаңырағында» (1959, Бродвейден тыс) спектаклінде Гилфордты үнсіз король Секстимус рөліне тағайындағанда тиімді пайдаланды. Гилфорд осы қойылымда жас Кэрол Бернеттпен бірге сахнада болды және 1964 және 1972 жылдары шоудың екі теледидарлық нұсқасында онымен бірге ойнады. Гилфордтың мансабы 1950-жылдары және маккартизм кезінде біраз уақытқа тоқтап қалды. Ол әлеуметтік өзгерістер, интеграция және еңбек одақтары үшін күрескен белсенді адам болды. Ол әйелі Мадлен Ли сияқты солшыл идеяларды қолдап, әлеуметтік және саяси жағынан да белсенділік танытты. Жұбайлар 1949 жылы үйленді. Оның әйелі, Мадлен Ли Гилфорд, 2008 жылдың 15 сәуірінде себебі белгісіз аурудан қайтыс болды.
In 1938, Gilford worked as the master of ceremonies in the first downtown New York integrated nightclub, Café Society owned and operated by Barney Josephson. He was a unique blend of the earlier style of the Yiddish theater, vaudeville and burlesque, and started the tradition of monology such as later comedians Lenny Bruce and Woody Allen used. He won numerous industry awards. Gilford was nominated for several Tony Awards for best supporting actor as Hysterium in A Funny Thing Happened on the Way to the Forum (1963), and for his role as Herr Schultz in Cabaret (1966). He was nominated for an Academy Award for Best Supporting Actor in (1973) for his role as Phil Green in Save the Tiger (his co star Jack Lemmon won for Best Actor). Sir Rudolf Bing engaged Gilford for the comic speaking role of the tippling jailer Frosch in the operetta Die Fledermaus. Loved in the part, Gilford performed it 77 times between 1950 and 1964. One of Gilford's specialties was pantomime, and this talent was put to good use by director George Abbott when he cast Gilford as the silent King Sextimus in Once Upon a Mattress (Off Broadway, 1959). Gilford shared the stage with a young Carol Burnett in this production, and reprised his performance with her in two separate televised versions of the show, in 1964 and in 1972. Gilford's career was derailed for a time during the 1950s and McCarthyism. He was an activist who campaigned for social change, integration, and labor unions. He was quite active both socially and politically in left wing causes, as was his wife, Madeline Lee. The couple married in 1949, His wife, Madeline Lee Gilford, died on April 15, 2008 from undisclosed causes.
Финкстің өмірбаянындағы пьесасы
2008 жылдың шілдесінде Джош Раднор мен Дженнифер Уэстфельдт Гилфордтардың HUAC және Голливудтың қара тізімімен байланысты тәжірибесіне негізделген "Финкс" пьесасының премьерасында ойнады. Пьесаны олардың ұлы Джо Гилфорд жазды, ал Чарли Страттон сахналық және кинолық қойылымдарға режиссерлік етті. Бұл пьеса 2013 жылдың сәуірінде Нью-Йорктің Ensemble Studio Theatre-да Бродвейден тыс қойылды. "Нью-Йорк Таймс" газеті оны "жаңартылған пьеса" деп атап, "бұл тақырыпқа бұрын қызыққан болсаңыз да, ол сізді қызықтырады" деп жазды. "Финкс" пьесасы Drama Desk Award сыйлығының "Үздік пьеса" номинациясына ие болды, ал Мириам Сильверман "Үздік актриса" номинациясына ұсынылды.
In July 2008, Josh Radnor and Jennifer Westfeldt starred in the premiere of the play Finks, based on the Gilfords' experiences with HUAC and the Hollywood blacklist, written by Joe Gilford (their son), and directed by Charlie Stratton for stage and film. The play was produced Off Broadway at New York's Ensemble Studio Theatre in April 2013. The New York Times called it a "bracing play" that "quickly leaves you not caring that you've visited the territory before." Finks was nominated for a Drama Desk Award for Outstanding Play, with Miriam Silverman nominated for Outstanding Actress in a Play.