Кіріспе

Ричард Талбот, Тирконнеллдің 1-ші графы ( – 14 тамыз 1691) – ирланд саясаткері, сарай адамы және әскери қызметкер. Талботтың мансабының бастапқы кезеңі Ирландия Конфедерациясы соғыстарында кавалерияда қызмет етумен өтті. Континентте болғаннан кейін ол Англия азаматтық соғысынан кейін жер аударылған Йорк герцогы Джеймстің сарайына қосылды; Талбот жақын және сенімді серікке айналды. 1660 жылы Джеймстің ағасы Чарльз Англия, Ирландия және Шотландия тақтарына қайта оралғаннан кейін Талбот ирланд католиктерінің мүддесін қорғайтын агент немесе өкіл ретінде жұмыс істеді, Кромвельдің жаулауынан кейін тартылып алынған мүліктерді қайтаруға тырысты, бұл рөл оның мансабының соңына дейін жалғасты. Джеймс 1660 жылдардың соңында католицизмге ауысып, Талботпен байланысын нығайтты. 1685 жылы Джеймс таққа отырғанда Талботтың ықпалы артты. Ол бұрын католиктердің көп бөлігін қабылдамаған ирланд армиясынан протестанттарды кең ауыстыруды қадағалады. Джеймс оны Тирконнелл графы етіп тағайындады, кейін Ирландияның вице-королі немесе лорд-депутаты етіп тағайындады: ол бірден католиктерді көптеген әкімшілік, саяси және сот лауазымдарына қабылдап, католиктік институт құруды бастады. Тирконнеллдің күш-жігері 1688 жылы Джеймстің протестант күйеу баласы Вильгельм Оранскийдің оны тақтан түсіруімен тоқталды. Тирконнелл Ирландиядағы Вильгельм соғысы кезінде Джеймстің якобит жақтасы ретінде қызметін жалғастырды, сонымен қатар католиктердің құқықтарын сақтайтын Вильгельммен бейбіт келісімге келуді қарастырды. Аурудың салдарынан денсаулығы нашарлаған ол 1691 жылы якобиттер жеңіліске ұшырар алдында инсульттан қайтыс болды. Талбот өмір бойы даулы болды; оның бас хатшысы Томас Шеридан кейін оны «өз мақсаттарына жету үшін әр желге қарай бұрылатын ашкөз сарай адамы» деп сипаттады. 19 және 20 ғасырдың басындағы көптеген тарихшылар осы көзқарасты қайталады. Жақындағы зерттеулер оның мансабының жай ғана меценаты Джеймске адалдығымен және ең бастысы, ирланд католик ақсүйектерінің, әсіресе оған жақын «Ескі ағылшындар» қауымының мәртебесін жақсартуға жасаған тырысымен сипатталатын күрделі тұлға екенін көрсетті.

Туған жері

Ричард Талбот шамамен 1630 жылы, мүмкін Дублинде дүниеге келген. Ол Уильям Талбот пен оның әйелі Элисон Неттервиллдің он алты баласының ең кішісі, сегіз ұлының соңғысы болды; Уильям заңгер және Картонның 1-ші баронеті Талбот еді. Оның анасы Джон Неттервиллдің қызы болған. Талботтар 12 ғасырда Ленстерге қоныс аударған нормандық отбасынан тараған; 16 ғасырдың соңынан бастап Ирландиядағы англо-нормандық немесе камбро-нормандық текті адамдарды жиі "Ескі ағылшындар" деп атаған. Көптеген "Ескі ағылшын" отбасылары сияқты Талботтар да Генри VIII тұсында Ирландия реформаланған шіркеуі құрылғанға қарамастан, католик дінін ұстанды. Басқа ұлдарының арасында әкесінің орнын басып, 2-ші баронет болған Роберт (шамамен 1610-1670 жж.) және Дублиннің католик архиепископы болған иезуит Питер (1620-1680 жж.) болды. Сегіз бауырдың кем дегенде үшеуі континенттегі діни қызметке қабылданды. Талботтың балалық шағы туралы көп мәлімет жоқ. Ересек болғанда ол сол заманғы стандарттарға қарағанда ерекше бойлы және күшті болды: Грамон графының естеліктерінде ол "Англиядағы ең биік адамдардың бірі, әдемі және жарқын сыртқы келбетімен көзге түсетін" деп сипатталған. Замандастары оны өте сұлу деп есептеді; басқаша сыншы болған Шеридан оны "ұзын, әдепті, көркем адам" деп есіне алды. Дегенмен, ол өте тез ашуға берілетін, ашуланғанда перукасын жерге немесе отқа лақтыратын болған; оның жекпе-жекке шығуға бейімділігі оған "Жауынгерлік Дик Талбот" деген лақап ат әкелді.

Ирландия соғыстары

Талбот өзінің әскери мансабын 1641 жылғы ирландиялық көтерілістен кейін болған Конфедерациялық соғыста бастады. Ол Конфедеративтік Ленстер армиясында Томас Престонның қол астында ат әскерінің корнеті ретінде қызмет етті; Престон 1647 жылы Дунган тауында парламенттік күштерден жеңілгенде, жеңімпаздар бірнеше мың ирланд әскерін қырды, ал Талбот өте бақытты болды, өзінің жағына қайтарылып алынды. 1649 жылдың қыркүйегінде ол Астонның роялист және конфедерациялық гарнизонының құрамында болды, олар Дрогедада парламентарийлермен қоршалды; ол қорғаушылардың жапсарылысынан аман қалды, себебі ол соншалықты ауыр жараланды, оны өлген деп есептеді. Кейін ол әйел кейпінде қаладан қашып кетті, мүмкін парламенттік офицердің көмегімен. Талбот Ирландиядан қашып, жазбалардан жоғалып кетті, 1653 жылы Мадридте қайта пайда болды, онда ол басқа роялист және конфедерациялық эмигранттармен бірге испан армиясында капитан болып қызмет етті.

Стюарт сотына кірісу

1655 жылы роялист агенті Дэниел О’Нилл Талботты II Карлға таныстырды. Талбот Оливер Кромвельді өлтіру жоспарына ерікті түрде қатысуға келісті, бірақ шілде айында Англияда, ақпарат үкіметке жеткеннен кейін тұтқындалды. Алғаш босатылған ол, қараша айында тағы бір қаскөй, полковник Джеймс Халсолл ұсталғаннан кейін қайта тұтқындалды. Талботтан Уайтхоллде тыңшы Джон Турло сұрақ алды, Кромвельдің өзі де бір бөлігінде қатысты. Кромвель Талботпен туыс екенін айтты және «өмірінде оған ешқандай зиян келтірмеген» адамды неге өлтіргісі келгенін сұрады; Талботтың інісі Питер бұл оқиғаны еске алып, «маған одан артық күлкі келтірген ештеңе жоқ» деді. Талботқа азаптаумен қорқытып, Лондон мұнарасына ауыстырды; сол түні ол Кромвельдің қызметшілерін шараппен тойдырып, содан кейін арқанмен күтіп тұрған қайыққа түсіп, Антверпенге қашып кетті. Кейін Талботқа ақпарат алмасу үшін қашуға рұқсат берілген болуы мүмкін деген күдік туды; ештеңе дәлелденбеді, бірақ бұл оқиға «ескі роялисттер» арасында күдік тудырды. 1656 жылы інісі Питер оны Йорк герцогы Джеймске таныстырды. Екеуі жақын және өмір бойына сақталатын достыққа ие болды: Джеймс Талботты жатақхананың джентльмені қызметіне тағайындады. Кейін ол Талботты өз полкінің командирі етіп тағайындады, бұл Талботтың сенімділігіне және католиктігіне күмәнданып, Ирландияның роялист герцогы Ормондтың кеңесіне қайшы болды. Ормондтың күмәндануына қарамастан, Талбот 1657 жылы Фландрияда Джеймстің полкімен қызмет етті және 1658 жылғы Дюнкерк қоршауында болды.

Қайта қалпына келтіру

Талботтың ықпалы 1660 жылы Карл патшаның таққа қайта отыруынан кейін артты. Ол Англияға сапар шегіп, онда Bedchamber мырзасы лауазымына бекітілді және Стюарт сарайы үшін түрлі дипломатиялық миссияларды орындады. 1662 жылғы Жер туралы акт корольшілдер үшін күрескендерге Ирландиядағы Кромвельдік жерлерді иеленуді ішінара кері қайтару арқылы сыйлық берді. Талбот Кромвельдің бұрынғы иеленушілерінен жерлерді сатып алуға ниеттенген клиенттер үшін жер агенті ретінде жұмыс істеді; олардың кейбіреулері бұрын тартып алынған жерлерін қайтаруды көздеген ирландтық католиктер болды, бірақ оның клиенттерінің арасында Джеймс және басқа да сарайлық тұлғалар да болды. 1663 жылдан бастап ол католик жер иелері үшін лобби жасап, олардың мәселелерін келесі заңға енгізуге тырысты. Осы процесте ол енді Ирландияның вице-королі Ормондпен қайтадан қақтығысқа түсті; олардың дау-жанжалы Чарльздың Талботты бір айға Тауэрге қамауымен аяқталды. Келесі он жыл бойы Талбот Джеймстің ықпалын соттағы өзінің беделін нығайту үшін пайдаланды: ол Оррери графы сияқты Ормонд сияқты «ескі роялистерді» ығыстыруды үміттене білгендермен байланыс орнатуға кірісті. Ол өзінің сәнді сыртқы түрі, үстемдік танытушы мінезі және «көптеген анттармен айтылған қатаң пікірлері» арқасында сарайдағылар арасында даулы тұлға болып қала берді. 1669 жылы ол полковник Мэтью Бэйнтон мен Изабел Степлтонның қызы, әйгілі сұлу Кэтрин Бэйнтонға үйленді. Олардың екі қызы болды – Кэтрин мен Шарлотта; Бэйнтон 1679 жылы қайтыс болды. 1669 жылдың ақпан айында Ормонд қызметтен босатылды, ал Карл католиктерге қатысты шектеулерді жеңілдетуге көшті; шамамен сол кезде Джеймс өзі де құпия түрде дінге қайта оралды. 1670 жылы Талбот өзін ирландтық католиктердің «генералды агенті» деп таныстырып, жер мәселесін қайта қарауды сұрады: оның бастамасы сәттілікке ие болып көрінді, бірақ 1673 жылы Парламент сарайдағы католиктердің ықпалына қарсы шаралар қолданғаннан кейін сәтсіз аяқталды. Нәтижесінде 1673 жылғы Тест актісі Джеймстің дінге қайта оралуын жария етті, ал Джеймс оны қолдауға мүмкіндігі болмағандықтан, Талбот келесі он жылға сарайға жоламай қалды. Ол көп уақытын әйелінің туыстарымен Йоркширде өткізді, кейіннен Дублин графтығындағы Луттреллстаун мүлігіне қоныс аударды, онда 1678 жылы бақ салуды жоспарлады.

Папалық заговор және екінші неке

1679 жылдың тамызында ол Ирландиядан Францияға қашып кетті, себебі оны күдікпен қарап, тұтқынға алу қаупі болды – оның католиктердің құйрық тігу жоспарына қатысы бар деген айып тағылды. Оның інісі Питер осылай сәтті болмады: негізгі қастандықшы деп айыпталып, құйрық тігу жоспарының бастапқы сасқаниясында тұтқындалды және 1680 жылдың қарашасында түрмеде қайтыс болды. Парижде Талбот өзінің бұрынғы сүйіктісі Фрэнсис Дженнингспен кездесті, ол Сара Дженнингстің (кейіннен Сара Черчилль, Марлборо герцогинясы) қарындасы еді, және 1681 жылы оған үйленді. 1683 жылы Рай Хаус жоспарының ашылуынан кейін ол Лондонға оралды, бұл диссидент протестанттар мен бұрынғы Кромвельдің жақтастарының Чарльз бен Джеймсті өлтіру жоспары болды. Чарльз Талботтың Ирландияда тұруына, жылқы мен қару-жарақ ұстауына және еркін саяхаттауына рұқсат беретін Корольдік жарлық шығарды; Джеймстің қайтадан сарайда ықпалды болуымен және таққа мұрагер ретінде бекітілуімен оның жағдайы тез жақсарды.

Апотеоза: Ирландияның лорд-депутаты

Католик болғанына қарамастан, Джеймс 1685 жылы ағасының қайтысынан кейін Англия, Шотландия және Ирландия тақтарына мұрагер болды, бұл оған зор қолдау көрсетті. Саяси элитаның көпшілігі Азамат соғысының қайта оянуынан қорқып, тәртіпті мұрагерлікке қуанды; Карлдың заңды емес ұлы Монмут пен Аргилл графы бастаған протестанттардың бүліктері тез басылды. Джеймс Талботтың адалдығын Талботстаун бароны, Балтингласс виконты және Тирконнелл графы (2-ші құрылыс) титулдарымен марапаттап, оны Ирландия армиясының бас қолбасшысы ретінде Ирландияға жіберді. Джеймс Монмут пен Аргилл бүліктерінен кейін протестанттық жасақтарды таратуға бұйрық берген еді; Джеймстің келісімімен Тирконнелл католиктерді армияға қабылдауды жеделдетті, 1686 жылдың жазында қатардағы сарбаздардың үштен екісі мен офицерлердің 40% католиктерден құралды. Ирландия мен Англияда католик әскер бөлімдері мен протестанттар арасындағы шиеленіс туралы вице-король, Кларендон графына жеткен хабарлар алаңдаушылық тудырды. Кларендонның хатшысы «Ирландтар енді тек жерлерін қайтарып алу және ағылшындарды бағындыру туралы ғана сөйлейді» деп жазды. Джеймстің қарсылығына қарамастан, Тирконнелл ирланд католиктерінің құқықтық жағдайын жақсартуға тырысты. 1686 жылы ол католиктерді Патшалық кеңесіне қабылдады және үш жалпы соттың әрқайсысына бір католик судья тағайындады. Католиктердің иеліктері қайтарылу керек пе деген мәселені қайта қарағанда, Джеймс тартынды, себебі ағылшын католиктері оған Тирконнеллдің әрекеттері протестанттардың пікіріне қалай әсер етуі мүмкін екені туралы алаңдаушылық білдірген хаттар жіберген. Кларендон Тирконнеллдің Ирландиядағы болуын қиындық тудыратын мәселе деп санады, ол ағасына «Мырзам Тирконнелл болашақта қазіргідей қорқынышты болады ма, жоқ па, уақыт анықтайды» деп жазды. 1687 жылы Джеймс Тирконнеллді Ирландияның Лорд-депутаты етіп тағайындады, Кларендонның орнына. Джеймс ирланд протестанттарын наразылыққа түсіргісі келмеді және Тирконнеллдің діни себептермен ешкімді жұмыстан босатпауы керектігін айтты; сондай-ақ ол жер мәселесіне заңдық шешімді ветолады, бірақ болашақта оны талқылау үшін ирланд парламентін шақыруы мүмкін екенін білдірді. Тирконнеллдің билігін Лорд-лейтенант емес, Лорд-депутат етіп, оны Томас Шериданды өзінің Бас хатшысы ретінде қабылдауға мәжбүрледі. Дегенмен, Тирконнелл католиктерді ирланд үкіметінің көп бөлігіне тағайындауды жалғастырды, тек Қаржы министрлігін протестанттардың бақылауында қалдырды: ол жаңа қалалық жарғыларды шығару арқылы жергілікті әкімшілікті парламент отырысына дайындық ретінде тез католиктендіре алды.

Даңқты революция

Жасы 50-ге таяған Джеймстің ұлдары болмады, ал қыздары протестант дінін ұстанды. Тирконнеллдің басты мақсаты – Джеймстің қайтысынан кейін де сақталарлықтай мықты католиктік институт құру еді, бірақ оның реформалары Джеймстің барлық иеліктерін тұрақсыздандырғандай жылдамдықпен іске асырылды. 1688 жылдың басында ол Лондонға екі судьяны жерді бөлу туралы заң жобаларымен жіберді. Тирконнелл ерекше екінші заң жобасының, ол мүлікті бөлуді және Кромвель кезеңіндегі иеленушілерге жақсартулардың нәтижесін алуға мүмкіндік беруді көздеген, протестанттарды қанағаттандырады деп үміттенеді. Ол Джеймске бұл мәселені «протестанттардың мүддесіне ең аз бұзушылық келтіре отырып және католиктерді қажетті деп есептелетінге ғана қайтару арқылы» шеше алатынын жазды. Дегенмен, екі оқиға оның жоспарларын тоқтатты. 10 маусымда Джеймс Франциск Эдуардтың дүниеге келуі католик мұрагерін жасады, бұл Джеймстің протестант қызы Мэри және оның күйеуі Вильгельм Оранскийды мұрагерлік тізімінен шығарды. Жеті епископты соттау католицизмге төзімділіктен асып, Англикандық институтқа жасалған шабуыл ретінде қабылдалды; 30 маусымда олардың ақталуы Джеймстің саяси беделін түсірді. Тирконнелл дағдарыстың жақындап келе жатқанын сезді: тамыз айында ол сенбеген Джеймске Голландияда төңкеріс жоспарланып жатқанын ескертті. Қыркүйек айында Джеймс оған өзінің ең жақсы әскерлерінің бірі, Foot Guards батальонын қоса алғанда, 2500 ирланд әскерін Англияға жіберуді бұйырды. Тирконнелл, Ирландияның қауіпсіздігінің Джеймстің басқа екі патшалығының қауіпсіздігіне байланысты екенін түсінгендіктен, мәжбүр болып келісті. Вильгельмнің қарашада Девонға қонған сәті мен Джеймстің 24 желтоқсанда Англиядан қашқан сәті аралығында Тирконнелл Ирландияда көптеген қиындықтарға тап болды. Оның үнемі заң мен тәртіпке шақыруына қарамастан, көптеген протестанттар Ольстерге немесе Англияға қашып кетті; Тирконнелл қалаларды адал католик әскерлерімен қорғауға тырысты, бірақ бастапқыда солтүстікте, протестанттық жасақтар бақылауындағы Эннискиллен мен Дерриде сәттілікке жете алмады. Джеймстің жылдам құлдырауынан қатты қорқып, ол Уильяммен келіссөздер жүргізуді ойлады. Егер католиктерге Карлдың билігінің соңындағыдай мәртебесі кепілдік берілсе, армияны таратуға және отставкаға кетуге дайын екенін білдірді; Вильгельм ұсынысты қабылдауға дайын болған сияқты, бірақ Тирконнелл кейін келіссөздерден бас тартты.

Ирландиядағы Уильям соғысы

Қаңтар айында Тирконнелл ирланд армиясын 40 000 адамға дейін кеңейту туралы жарлық шығарды, католик ақсүйектеріне жаңа полктар құруға тапсырма берді. 1689 жылдың көктеміне қарай армияның саны шамамен 36 000-ға жетті, бірақ оларды жалақымен қамтамасыз етуге жеткілікті қаражат болмады және тәжірибелі офицерлер тапшылығы сақталды. Француз армиясының офицерлерімен бірге Джеймс 12 наурызда Кинсейлге қонды, Ирландияны Англия мен Шотландияны қайтарып алу үшін база ретінде пайдалануды жоспарлады. Бірнеше күннен кейін ол Коркте Тирконнеллмен кездесіп, оны Тирконнелл герцогы және маркизі (тек якобиттер мойындаған атақтар) етіп тағайындады. Тирконнелл май айында Парламент отырысын өткізуге дайындықпен айналысты, ол соғысты қаржыландыру үшін салық жинау және жаңа Елді мекен туралы заң қабылдау үшін маңызды болды. Вице-король ретінде жергілікті корпорацияларды реформалау жұмысы нәтижесінде «Патриоттық Парламент» католиктердің басым көпшілігінен тұрды. Бірақ осы маңызды сәтте Тирконнелл ауыр сырқатқа шалдығып, көп уақыт бойы дайындалған Парламентке қатыса алмады; ол тамыз айына дейін қоғамдық өмірге оралмады. Тирконнеллдің болмауы Парламенттің оның протестанттардың пікірін жұмсартуға бағытталған Елді мекен туралы заң жобасын қабылдамауына себеп болды. Джеймстің қорқынышына орай, олар Кромвельдік қонысты толығымен жою туралы радикалды ұсынысқа келіспесе, оған салық бермейтін. Тирконнеллдің денсаулығы жақсарған кезде солтүстіктегі әскери жағдай нашарлады. 28 шілдеде Перси Кирктің әскерлері Дерриді босатты, ал якобиттер шегінуге мәжбүр болды. Шомбергтің басқаруымен үлкен әскери экспедиция Белфаст шығанағына келіп, Каррикфергусты басып алды. Шомберг Дублинге қарай Дундалкқа қарай жол тартты және оған шабуыл жасау қаупі туды; ұзақ тұрғаннан кейін екі әскер қысқы жайлауға қайтты. Тирконнелл де, Джеймс та француздық одақтастарының Дублинді өртеп, Шаннон өзенінің артына шегіну туралы кеңесін қабылдамады: Тирконнелл Джеймстің французтардың қолдауымен Англияға қарсы күресуі керек деп есептеді. Уильям өзі 1690 жылдың 14 маусымында мыңдаған жаңа әскермен Каррикфергуста қонды. Әскерді сақтаумен айналысқан Тирконнелл Дублинді қорғауға қарсы болды: «Егер мен Оранж князін жеңудің қандай да бір мүмкіндігін көрсем, шайқастан бас тартпаймын, бірақ егер мен мұндай мүмкіндікті көрмесем, шайқаста жеңілгеннен кейін жоғалатын жерді сақтау үшін барлығын жоғалтуға баруға дайын емеспін». Дегенмен, оның кавалериясы Бойндағы жеңіліске толыққанды қатысқан сияқты болды, қарсылық көрсетті: шайқастан кейін ол Джеймсті Францияға кетуге шақырды. Тирконнелл католиктердің құқықтарын сақтау үшін Уильямпен келісімге келуді жақтаған якобиттердің «Бейбітшілік партиясының» көшбасшысы болды. Оған жас офицерлер арасында ықпалды болған Патрик Сарсфилдтің «Соғыс партиясы» қарсы болды, ол соғысты жалғастыруды жақтады. Тамыз айында Вильгельм якобиттердің Лимерик бекінісін қоршаудан босатуға мәжбүр болғанда, Тирконнеллдің қателігі анықталды; ол қазан айында Галвейден жүзіп, Джеймс пен француздарға ықпал етуге және соғысты ұзарту арқылы жақсы бейбіт келісімге қол жеткізуге үміттенеді. Ол желтоқсанда Ирландияға қайтуға бел буды, бірақ Бретаньде қайтадан ауырып қалды. Ауру төсегінен «Соғыс партиясының» оны сүргіндегі Джеймстің сотында беделін түсіруге тырысуын тоқтатқаннан кейін, ол 1691 жылдың қаңтарында Галвейге келді, онда соғыстан шаршаған ирландтардың көпшілігі оның оралуына қуанды. Ол әскерилер мен қару-жараққа қарағанда ирландтық заңгерлер тобымен бірге келгендігі байқалды, ол «соғысқа қарағанда бейбітшілікке дайындалғандай» көрінді. Ол дереу Лорд Депутаты ретінде өзінің билігін, әсіресе әскерге қатысты билігін қайта орнатуға тырысты. Ақпан айында француз офицері француз генералы Чарльз Халмот де Сент-Руэ Тирконнеллден командалық міндетін алмақшы екендігін хабарлаған хатпен келді: жігерленген Сарсфилд көшірмелерін таратты, ал Тирконнелл хаттың жалған екендігі және Сент-Руэ оның бағыныстысы екендігі туралы әңгіме таратты. Сент-Рухтың келгеннен кейін Тирконнелл Лимерикте орналасты, Сарсфилдті стратегиялық Атлон қаласына жіберді. Маусым айында ол Атлон қаласында әскерге қосылды, бірақ оған «жасырын наразылықпен» қарайды және қаланың қорғалуына қатысты оның пікірлері ескерілмеді. Әскерді бөлу қаупінен қашып, ол Лимерикке қайтып келді, осылайша 30 маусымда Атлонның және 12 шілдеде Аугримдегі якобиттердің апатты жеңілісіне жауапкершіліктен жалтарды, онда Сент-Руэ және мыңдаған басқалар қаза тапты. Тирконнелл Лимерикте якобит офицерлерінен ұжымдық ант беруді талап ету арқылы өзінің билігін қайта орнатты; алайда, ол 14 тамызда Сент-Руэдің бұрынғы қолбасшысы д’Уссонмен «қуанышты» кештен кейін апамнан қайтыс болды. Ол қабірге St Mary's соборында жерленген деп есептеледі. Соғысты аяқтаған Лимерик шартының шарттарына оның өлгенінің маңызды әсері болған болуы мүмкін, якобиттердің ең тәжірибелі келіссөзшісінен айырылды. Оның әйелі, Фрэнсис, және қызы, Шарлотта, Францияда қалды, онда Шарлотта оның туысы, Уильям Талботтың ұлы Ричард Талботқа тұрмысқа шықты; олардың ұлы Ричард Фрэнсис Талбот болды. Тирконнеллдің басқа қызы, Катерина, монах болды; заңсыз ұлы, Марк Талбот, 1702 жылы Луззара шайқасында қаза тапқан Францияда офицер болып қызмет етті. Талботтың өлімінен кейін жақын маңдағы Картон имениесіндегі «Талботстаун» аяқталмай қалды. Тирконнелл мұнағындағы Тирконнелл мұнарасы бұрынғы қабірге алмастыру үшін салынған, бірақ ол да аяқталмай қалды.

Бағалау

Талбот өмірінде көптеген жауларын қалыптастырды; жазысқан хаттарының көбі қалмағандықтан, тарихшылар көп жыл бойы Ормонд немесе Кларендон сияқты саяси қарсыластарының хаттарына сүйенуге мәжбүр болды. Бұл оның мансабына едәуір теріс баға беруге және оны "ақылсыздан зұлымға дейінгі тұлға" ретінде бейнелеуге әкелді. Уиг тарихшысы Маколей оны жалғаншы және зорлықшыл деп көрсетіп, "суыққан жүректі, алғыр, еліктеп-соққан" десе, тіпті Дж. П. Кенион 1958 жылы оны "шөбіне батқан" деп сипаттады, ол "ашкөз, білімсіз, ирландтық католицизмінің анархиялық күштерін, Батыс Еуропадағы өркениеттің ең төменгі деңгейін" білдіреді. Соңғы кездегі тарихшылар Талботты ирландтық билікті католиктердің бақылауына қайтаруға бағытталған нақты және қол жетімді жоспарды іске асырған деп бағалап, оның мойындалған жамандықтары ол жұмыс істеген сарай ортасын көрсетеді. Оның өмірбаянының авторы Ленихан Талботтың "жайлы да бейбіт өмір сүре алатын болса да, ол (бұл сөз тым күшті емес) жоғары байланыстарын қоғамдық және ұлттық аділетсіздікті түзету үшін пайдаланған" деп жазды.