АҚШ жол таңбаларының тарихы мен эволюциясы

Кіріспе

Автомобиль жолының қалқаны – АҚШ маршрутының қалқаны, АҚШ нөмірленген автожолдарында қолданылатын автожол белгісі. 1926 жылы алғашқы АҚШ жол белгілері орнатылғаннан бері негізгі идея өзгермеген, бірақ көптеген егжей-тегжейлі өзгерістер енгізілді. Бастапқыда қалқанда белгі орнатылған штаттың аты және қалқан тәрізді белгідегі "U.S." әріптері болған. Уақыт өте келе, қалқан қара түсті төртбұрыш фонда ақ контурдан тұратын қарапайым түріне келді, ішінде тек қара маршрут нөмірі көрсетілген. Дегенмен, әр штат АҚШ маршрутының қалқандарын өндіруге және күтіп ұстауға жауапты болғандықтан, жылдар бойы қалқанның әртүрлі нұсқалары пайда болды.

Даму

АҚШ маршруттық белгісі алғашқы Мемлекетаралық тас жолдар жөніндегі Бірлескен кеңестің отырысында жасалды. Ауыл шаруашылығы министрі Говард М. Гор тағайындаған кеңес бүкіл ел бойынша тас жолдар жүйесін құру мақсатымен шақырылған болатын. 1925 жылғы 20 сәуірде Вашингтон қаласындағы Жол құрылысы бюросының кеңсесинде өткен отырыста Огайо штатынан Лу А. Булей кеңес мүшесі АҚШ Мөрінен шабыттанған белгіні, «U.S.A.» әріптерімен және маршрут нөмірімен маршрут белгісі ретінде пайдалануды ұсынды. Кеңес белгіні пайдалану туралы ұсынысты қабылдады. Бірлескен кеңес маршруттық белгіні келесі күні, 21 сәуірге дейін талқыламады. Осы күні BPR Дизайн бөлімінің бастығы және Бірлескен кеңестің хатшысы Э. В. Джеймс пен Мичиганнан Франк Ф. Роджерс белгінің мүмкін болатын нұсқасын жасады. Роджерс сондай-ақ: «Әр штат белгінің жоғарғы бөлігіне мемлекеттің атын қоюға құқылы болуы керек» деген пікірін білдірді. Джеймс пен Роджерс жасаған белгі эскизін кеңеске ұсынды және ол алдын ала жоба ретінде бекітілді. Барлық 48 штатқа пікір білдіру үшін үлгілер жіберілді. Белгінің биіктігі мен ені белгіленді. Белгінің өзі қалқан пішіндес болды, яғни металл қалқан пішінде кесілді. Белгінің контурын құрайтын шекара және белгінің негізгі бөлігін бөлетін бірдей ендегі көлденең сызық болды. Белгіні орнатқан штатының аты көлденең сызықтың үстінде, белгінің тажында көрсетілді. Көлденең сызықтың төменде «U S» әріптері де сол биіктікте орналастырылды. Одан төмен маршрут нөмірі көрсетілді. Қалалық жерлерде пайдалануға арналған белгінің нұсқасы сәл кішірек болды. Бұл нұсқада «U S» әріптері белгінің тажына жылжытылды және штаттың аты алынып тасталды. Сондай-ақ, қолжазбада белгінің қалалық нұсқасын су өткізбейтін құбырлар мен көпір тіректеріне бояумен салуға рұқсат етілгені айтылған. 1948 жылғы Жол қозғалысы ережелері (MUTCD) сонымен қатар ауылдық жерлердегі маңызды тас жолдардың қиылыстары мен қалалық жерлерде ерекше назар аудару үшін «үлкен» маршрут белгісінің сипаттамасын қамтыды. Бұл белгі кесілген белгіден екі есе үлкен квадраттық бос бетке басылды. Бұл нұсқада көлденең сызық, штаттың аты және «U S» әріптері алынып тасталды. Белгі контурының сыртындағы бос жер ақ түсті болды. 1961 жылы жарық көрген AASHO басылымында жаңа құрылып келе жатқан Мемлекетаралық тас жолдар жүйесіндегі белгілер мен жол маркалары туралы ақпарат келтірілді. Бұл басылымда тас жолдарда пайдалануға арналған белгінің нұсқасы да ұсынылды (мысалы, U.S. маршруттары Мемлекетаралық тас жолдармен бірге жүрген жағдайда). Бұл белгі үлкен өлшемді белгімен бірдей өлшемде болды және тек сыртқы шекарасы, «U S» әріптері және маршрут белгісін қамтыды. Бұл нұсқада бұрынғы федералды белгіленген белгілерден айырмашылығы, үш таңбалы маршруттар үшін кең нұсқасы да болды. Бұл белгінің нұсқасы әлі күнге дейін Калифорния штатында қолданылады, ол кесілген белгіні пайдаланатын жалғыз штат.

The U. S. Route shield was developed during the first meeting of the Joint Board on Interstate Highways, a panel appointed by Howard M. Gore, the Secretary of Agriculture, for the purposes of establishing a nationwide highway system. During the meeting, held at the Bureau of Public Roads offices in Washington, D. C., on April 20, 1925, board member Lou A. Boulay of Ohio was credited with suggesting the use of a shield, inspired by that on the Great Seal of the United States, with the letters "U. S. A." and the route number as a route marker. The board carried the motion to use a shield as the marker. The Joint Board did not discuss the route shield further until the next day, April 21. At that time, E. W. James (Chief of the BPR's Division of Design and secretary of the Joint Board) and Frank F. Rogers of Michigan sketched a possible implementation of the shield. Rogers was also quoted as saying "Each state should have the right to insert the name of the state in the upper part of the shield to be adopted." James and Rogers presented their shield sketch to the board, and it was approved as a tentative design. Samples were sent for comment to all 48 states.|name=AASHTO|group=lower alpha The background of the shield was specified as white while the text legend and borders were black. The shield was specified with a height of and a width of The surface of the shield was itself in the shape of the shield, that is, the metal was cut out in the shape of the shield. A border of formed the outline of the shield, with a crossbar of the same width dividing the crown from the main body of the shield. The name of the state erecting the shield was displayed high in the crown, above the crossbar. Immediately below the crossbar were the letters "U S", also high. Below this was the route number, tall. A variant of the shield, intended for city use, measured slightly smaller at This version of the shield featured a simplified legend, with "U S" moved to the crown of the shield and the state name omitted. The manual also allowed for the city variant of the shield to be stenciled on culverts and bridge posts. The 1948 MUTCD also included a specification for an "oversize" route marker, intended for major highway junctions in rural areas, as well as for special emphasis in urban areas. This shield was printed on a square blank, , twice the size of the cutout shield. This version of the shield was much simplified, with the crossbar, state name, and "U S" omitted. The portion of the blank falling outside of the shield outline was white. A supplemental AASHO publication outlining signage and pavement markings on the nascent Interstate Highway System, also published in 1961, included a variant of the shield intended for freeway use (such as for U. S. routes running concurrently with Interstates). This shield, the same size as the oversize marker, was a simplified cutout shield, containing only the outer border, "U S", and the route marker. Unlike the federally specified shields up to this point, this specification included a wider version, for three digit routes. This version of the shield is still used in California, the only state to still specify a cutout shield.

Қазіргі жоба

АҚШ жол табельдерінің қазіргі дизайны 1971 жылғы MUTCD-де енгізілді. Табельдің контуры 1961 жылғы нұсқадан сәл өзгешелендірілді, бұл табельдің ішінде көбірек ақ кеңістікке мүмкіндік берді. Алғаш рет федералдық талаптарға үш таңбалы маршруттар үшін табельдің кең нұсқасы енгізілді, көптеген маршрут нөмірлері үшін жиынтық шрифттерді қолдану қажеттілігін жойды. 1971 жылғы MUTCD сондай-ақ сенімділік мақсатында кесілген табельді қолдануды тоқтатты, барлық мақсаттар үшін тек және маркерлерді қалдырды. 2009 жылғы MUTCD-де АҚШ жол табеліне M1 4 каталог нөмірі берілді және ол 2D.11 бөлімінде талқыланды. Өлшемдер ең төменгі шекті өлшемдер ретінде көрсетілген. MUTCD ұсынады, басқару белгілерінің құрамдас бөлігі ретінде қолданылған кезде табельдің қара фоны алынып тасталып, тек ақ табельдің пішіні қалдырылуы керек. Дегенмен, ауытқулар жиі кездеседі, әсіресе Нью-Джерси штатында, ол басқару белгілеріндегі АҚШ жол табельдері мен штаттық маршрут белгілерінде қара фонды үнемі қолданады. Бірақ, Нью-Джерсидегі көптеген жаңа белгілерді орнату кезінде фонды қосу және жұқару тоқтатылуда (2000 жылдардың соңынан бастап).

Вариациялар

Бірнеше штаттар навигацияға көмектесу үшін АҚШ маршрутының қалқанының түрлерін сынап көрді. Кейбір штаттар жол класы мен нөмірінен өзге қосымша ақпаратты көрсету үшін түрлі түстерді пайдаланды. Аризона автожолдың бағытын көрсететін түстерді сынады (солтүстікке – қызғылт сары, оңтүстікке – жасыл, шығысқа – қоңыр, батысқа – көк). Флорида да 1956 жылдан бастап АҚШ автожолдары үшін түрлі-түсті белгілерді қолданды, әр автожол штатының барлық ұзындығында бір түсті сақтады. Бір түсті пайдаланатын екі маршрут кесіспеді, бірақ US 192 жолының ұзартылуы оны US 27-ге дейін жеткізді (екі жол да жасыл болды). 1980 жылдары MUTCD қайта қаралып, осы белгілер федералдық қаржыландыруға жарамсыз деп танылды. 1993 жылдың 27 тамызында түрлі-түсті белгілерді шығаруды тоқтату туралы шешім қабылданды. Калифорниядағы дизайн 1961 жылғы нұсқаға ұқсас. Олардың АҚШ автожолының қалқанында қара фон жоқ, оның орнына қара шегі бар ақ қалқан қолданылады. Жоғарғы жағында «US» әріптері орналасқан. Аппалачи даму автожолы жүйесіне кіретін кейбір штаттарда көк фонда ақ қалқанда көк нөмірлермен АҚШ автожолы белгілері бар. 1948 жылғы қалқан дәуірінде штаттар оның дизайнын жиі өзгертіп отырды. Кейбір штаттар «U S» әріптерін алып тастап, тек штаттың атын және маршрут нөмірін қалдырды. Басқа штаттар «U S» әріптерін қалқанның тажына, көбінесе штат атын қысқартып, орналастырды. Көптеген АҚШ автожолдарында бірдей нөмірді бөлісетін айналма немесе қосымша маршруттар бар, олар арнайы маршруттар деп аталады. Бұл маршруттар әдетте негізгі маршруттың қалқанын пайдаланады, ал қалқанның үстінде маршрут түрін көрсететін «банер» орналасқан. Кейбір штаттар маршрут түрін кейде тікелей қалқанда, көбінесе қалқанның тажында көрсетеді. Мэриленд штаты АҚШ бизнес-маршруттары үшін қалқанның тажында «BUSINESS» сөзі бар жасыл қалқандарды қолданады, бұл бизнес-мемлекеттік автожолдар үшін бүкіл елде қолданылатын ұқсас тәжірибе. Иллинойстағы кейбір бизнес-АҚШ маршруттарында, әсіресе Блумингтон-Нормал аймағындағы US 51 бизнес-маршрутында, стандартты ақ АҚШ маршрутының қалқаны қолданылады, бірақ «BUSN» аббревиатурасы қалқанның жоғарғы жағында кішірек әріптермен жазылған. Бұл жақын жердегі автожолдардағы белгілерге де қатысты.

Several states have experimented with variations on the U. S. Route shield to aid in navigation. Some have used color to denote additional information besides just the route class and number. Arizona experimented with colors indicating the signed cardinal direction of the highway (orange for north, green for south, brown for east, and blue for west). Florida, too, used colored signs for its U. S. Highways beginning in 1956, with each highway retaining a single color for its entire length in the state. No two routes using the same color crossed, though an extension of US 192 took it to US 27 (both green). In the 1980s the MUTCD was revised so that these signs were no longer eligible for federal funds. On August 27, 1993, the decision was made to stop producing colored signs. In California, the design is more like the pre 1961 version. The design has no black background on their U. S. Highway shield. It is instead designed with a white shield with a black outline. Centered on the top are the letters "US". Some states that are part of the Appalachian Development Highway System feature U. S. Highway signs with blue numbers on a white shield, set against a blue background. During the era of the 1948 shield, states often modified its design. Several states omitted the letters "U S", leaving only the state name and route number. Other states moved the letters "U S" into the crown of the shield, along with the state name, which was often abbreviated. Many U. S. Highways have loop or spur routes sharing the same number, known as special routes. These routes typically use the same shield as the mainline route with a "banner" indicating the type of route above the shield. Some states will occasionally indicate the type of the route directly on the shield itself, often in the crown of the shield. Maryland uses green shields with the word "BUSINESS" in the shield's crown for U. S. business routes, reflecting a similar practice used nationwide for business Interstate shields. On some Business U. S. Routes in Illinois, mostly on Business US 51 in the Bloomington–Normal area, the standard black on white US Route shield is used but the abbreviation "BUSN" is included in smaller letters at the top of the shield. This is also the case for the markers used on signs on nearby Interstates.