Кіріспе
Оңтүстік Уэльс шекарашылары – 280 жыл бойы болған британдық армияның желілік жаяу әскер полкі. Ол 1689 жылы Англияда сэр Эдвард Дернингтің жаяу әскер полкі ретінде құрылды, кейін әртүрлі атаулармен және штаб-пәтерлермен болды. 1782 жылы ол 24-ші жаяу әскер полкі болып, Уорвикширде депосы болды. 1873 жылдан бастап Брекон қаласында орналасқан полк, Брекнокшир, Монмутшир және Херефордшир округтерінен сарбаздар жинады. 1881 жылғы Чилдерс реформасына дейін ол Оңтүстік Уэльс шекарашылары деп аталған жоқ. Полк көптеген қақтығыстарда қызмет етті, оның ішінде Америка Тәуелсіздік соғысы, Үндістандағы түрлі қақтығыстар, Зулу соғысы, Екінші Буер соғысы, Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар. 1969 жылы полк Уэльс полкімен біріктіріліп, Уэльстің Корольдік полкі құрылды.
Ерте тарих
Полк 1689 жылы 3-ші барон Эдвард Деррингтің «Эдвард Деррингтің жаяу әскері полкі» ретінде құрылды. Полк Ирландиядағы Вильгельм соғысы кезінде Шомберг герцогының басшылығымен қызмет етті, содан кейін 1704 жылдың шілдесінде Шелленберг шайқасында және 1704 жылдың тамызында Испан мұрагерлігі соғысы кезінде Бленхайм шайқасында қайтадан қатысты. Полк Кариб теңізіне жасалған десанттық экспедицияның бір бөлігі болды және 1741 жылдың наурыз айында Дженкинс құлағының соғысы кезінде Картахена-де-Индиас шайқасында британдықтардың апатты жеңілісіне қатысты. 1747 жылы британдық армиядағы әскери ішкі тізімде 24-ші орын алған полк 1751 жылы 24-ші жаяу әскер полкіне айналды. Ол сондай-ақ Франция жағалауына жасалған десанттық операцияның немесе Франция жағалауына түсудің бір бөлігі болды және 1758 жылдың қыркүйегінде Сент-Каст шайқасында британдықтардың апатты жеңілісіне қатысты. 1776 жылдың маусым айында полк Квебекке жіберілді, онда ол кейіннен тәуелсіздік соғысы кезінде провинцияға басып кірген американдық көтерілісшілермен шайқасты. Полк генерал Джон Бургойннің басшылығындағы 5000 британдық және гессендік әскердің бір бөлігі болды, олар 1777 жылғы жазғы Саратога науқанында американдық көтерілісшілерге жеңіліп, 1783 жылға дейін тұтқынға алынды. 1-ші батальонның көп бөлігі 1810 жылдың 3 шілдесінде Комор аралдарының жанында француздықтарға теңізде түсіп қалды. Олар «Астель», «Цейлон» және «Виндхэм» кемелерінде болғанда француз фрегаттары соңғы екі кемені басып алды. Олар келесі жылы босатылды. 1-ші батальон 1814 жылдың қараша айында ағылшын-непал соғысына қатысты. Полк 1829 жылы Канадаға жіберілді және 1842 жылға дейін сонда болды.
Исандлуана
1879 жылы екі батальон да Cetshwayo билеген Зулуландты британдықтардың басып алуынан кейін басталған Англо-зулу соғысына қатысты. 24-ші жаяу әскер полкі 11 қаңтарда Буффало өзенінен өтіп, Зулуландқа енді. Бірінші шайқас (британдықтар үшін ең ауыр жеңіліс) Исандлуана шайқасы болды. Британдықтар Исандлуанада лагерь құрды, бірақ күштің үлкендігіне, қатты топыраққа және бекініс құруға қажетті құралдардың жетіспеушілігіне байланысты қоршау салмады. 24-ші жаяу әскер полкі британдық күштің басым бөлігін құрады. Жалпы қолбасшы лорд Челмсфорд 22 қаңтарда зулуларды іздеу үшін күштерін бөлгенде, 1-ші батальон (5 рота) мен 2-ші батальонның бір ротасы подполковник Генри Пуллейн (1/24-ші жаяу әскер полкінің командирі) басқаруымен лагерьді қорғауға қалды. Шайқас кезінде полковник Пуллейн лейтенанттар Когилл мен Мелвиллге Корольдің туын сақтап қалуды бұйырды. Екі лейтенант та туды алып қашуға тырысып, Буффало өзенін кесіп өтті, бірақ ту өзенге түсіп, ағыспен жоғалып кетті, кейін табылды. Екі офицер де қаза тапты. Сол кезде Виктория кресі (ВК) қайтыс болғандарға берілмейтін. Бірақ 1900 жылдардың басында екі лейтенант та батылдығы үшін қайтыс болғаннан кейін Виктория кресімен марапатталды. Исандлуана шайқасы 1979 жылы түсірілген "Зулу таңғы жарығы" фильмінде бейнеленді.
Рорк ағымы
Исандлуана шайқасынан кейін 4000-нан 5000-ға дейін зулулар Рорк дрифтке, 24-ші жаяу әскерінің 2-ші батальонының ротасымен, бірнеше жергілікті жасақтармен және лейтенант Чардтың (Корольдік инженерлер) басқаруымен келді. 24-ші полктің ең жоғары ранкті офицері - лейтенант Гонвилл Бромхед болды. Екі бур офицері, лейтенанттар Адендорф және Вэйн, Исандлуанадағы жеңіліс туралы хабарлау үшін гарнизонға келді. А.А. Далтон Бромхед пен Чардты қалуға көндірді, ал шағын гарнизон асығыс түрде қарапайым бекіністерді дайындады. Зулулар алғаш рет сағат 16:30-да шабуыл жасады. Күн бойы гарнизонға барлық жақтан шабуыл жасалды, оның ішінде гарнизонның үстіндегі биіктіктен оқ атылды, және одан кейін қатал қолма-қол соғыстар жиі болды. Бір кезде зулулар ауруханаға кірді, оны ішіндегі жараланғандар батырлықпен қорғады, бірақ ол өртенді және ақырында толықтай өртенді. Шабуыл 23 қаңтардың таңғы сағаттарына дейін жалғасты, бірақ таң отымен зулу армиясы шегінді. Лорд Челмсфорд пен британдық әскерлер тобы көп ұзамай келді. Гарнизон шайқаста 15 адамды жоғалтты (тағы екеуі кейін қайтыс болды), ал 11 қорғаушы осы постты батырлықпен қорғағаны үшін Виктория кресімен марапатталды, олардың жетісі 24-ші жаяу әскерінің сарбаздарына берілді. Рорк дрифтідегі тұру 1964 жылғы «Зулу» фильмінде мәңгілікке қалдырылды.
Балалардың реформасы
Полк 1870-ші жылдардағы Кардуэлл реформаларына түбегейлі түрде әсер етпеді, ол 1873 жылдан бастап Брекон қаласындағы казармада депо алды, сондай-ақ 1881 жылғы Чилдерс реформаларына да тиісінше өзгеріс енгізілмеді. Өйткені полк қажетті екі батальонға ие болғандықтан, басқа полкпен бірігу қажеттігі тумады. Дегенмен, қазір полк Оңтүстік Уэльспен тығыз байланысқа ие болды, аймақтың бірнеше милиция және ерікті батальондары оған қосылды. 3-ші (милиция) батальоны бұрынғы Корольдік Оңтүстік Уэльс шекарашылары милициясынан, ал 4-ші батальоны Корольдік Монтгомеришир мылтықшыларынан құрылды. Сонымен қатар, оған төрт (кейін бес) ерікті батальон бекітілді. Реформалар нәтижесінде полк 1881 жылдың 1 шілдесінде Оңтүстік Уэльс шекарашылары болып өзгертілді. 1-ші батальон 1892 жылдан бастап Мысырда дислокацияланды, содан кейін Британдық Үндістанға ауыстырылды. Батальон Пешаварда 1902 жылдың соңына дейін, сондай-ақ Лахордан тыс Миан-Мирде орналасты. 1-ші батальон 1910 жылдың желтоқсанына дейін Үндістанда болды, содан кейін Чатем гарнизонына қайта орналастырылды.
Екінші Бура соғысы
2-ші батальон 1900 жылдың ақпан айының басында Кейп колониясына келді және 1901 жылдың қыркүйек айында Екінші Буер соғысы кезінде Эландс өзені шайқасына қатысты. Оңтүстік Африкадағы қызметі барысында 2-ші батальон полктің ерікті батальондары ұсынған Волонтерлік қызмет ротасымен толықтырылды, ол "I" ротасы ретінде қызмет етті. 3-ші (милиция) батальон 1900 жылдың қаңтарында шақырылды, ал келесі айда Оңтүстік Африкаға қызметке аттанды, 1900 жылдың наурыз айының басында «СС Чешир» кемесімен Кейптаунға жетті. 4-ші (милиция) батальоны елде гарнизондық міндеттерді орындау үшін шақырылды.
Халдайн реформалары
1908 жылы еріктілер мен милиция ұлттық деңгейде қайта ұйымдастырылды (Халдейн реформалары), олардың біріншісі Аумақтық күштерге (TF), ал екіншісі Арнайы резервке (SR) айналды. Полк енді бір SR батальонынан (3-ші (резерв) батальоны Брекон казармасында) және бір TF батальонынан (1-ші Брекнокшир батальоны Конвей-стрит бұрғылау залында, Брекон) тұрды. Сонымен қатар, үш батальоннан тұратын Monmouthshire полкінің толық TF құрамы да оған бекітілді.
Әдеттегі әскер
1-ші батальон 1914 жылдың тамызында Батыс майданында қызмет ету үшін 1-ші дивизияның 3-ші бригадасының құрамында Ле-Хаврға жетті. 2-ші батальон 1914 жылдың қыркүйегінде Германияның Цинтао аумағына қарсы операциялар үшін Лаошан шығанағына түсті және 1914 жылдың қазан айында Цинтао қамалында шайқасты. 2/1 және 3/1 Брекнокшир батальондары 1914 жылдың қыркүйегінде және 1915 жылдың сәуірінде резерв күштерін толықтыру үшін құрылды. Соғыс барысында екеуі де Уэльстің басқа резервтік бөлімшелеріне біріктірілді. 1915 жылы 13-ші және 14-ші (резерв) батальондары, 1918 жылдың маусымында аз ғана уақытқа созылған 15-ші (қызмет) батальон және барлық жаттығу бөлімшелері болған 52-ші және 53-ші (бітіруші) және 54-ші (жас сарбаз) батальондары құрылды. Ал 2-ші батальон 1919 жылы Үндістанның Баракпур қаласына жіберілді, 1921 жылы Джансиде болды, 1925 жылы Делиге, 1927 жылы Аденге орналастырылып, содан кейін 1929 жылдың ақпанында Портсмут гарнизонына қайта оралды.
Соғыстан кейінгі кезең
1-ші батальон 1945 жылдың қазан айында Палестинадағы жағдайдың шиеленісуіне байланысты Палестинаға жөнелтілді, ал 1946 жылдың сәуірінде Кипрге көшірілді. 2-ші батальон Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жақын уақытта жасалған қорғаныс кесімдерінің нәтижесінде 1948 жылдың мамыр айында таратылды. Полк 1959 жылдың маусымында Германияның Минден қаласына орналасты және үш жылдан кейін елге қайтып оралды.
Жауынгерлік марапаттар
Полк ұрыс даңқы мына төмендегідей болды: 1902 жылы қабылданған хаки түсті әскери киім, ал 1938 жылы ұрыс киімі – бәрі бір үлгіде жасалған.
24 - жаяу әскер полкі
1752–1776: Генерал-лейтенант құрметті Эдвард Корнуоллис
Оңтүстік Уэльс шекарашылары
1884–1888: Генерал сэр Чарльз Генри Эллис, GCB
1888–1898: Генерал Эдмунд Вудхаус
1898–1900: Генерал-лейтенант Ричард Томас Глин, CB, CMG
1900–1902: Генерал-майор Генри Джеймс Дегачер, CB
1902–1922: Генерал-майор Джордж Патон, CMG
1922–1931: Генерал сэр Александр Стенхоуп Кобб, VC, GCB, KCSI, DSO
1931–1944: Генерал-майор Ллевеллин Исаак Гетин Морган Оуэн, CB, CMG, CBE, DSO
1944–1950: Генерал-майор Дадли Грэм Джонсон, VC, CB, DSO, MC
1950–1954: Генерал сэр Альфред Рейд Годвин Остин, KCSI, CB, OBE, MC
1954–1961: Генерал-майор Фрэнсис Реймонд Гейдж Мэтьюс, CB, DSO
1961–1969: Генерал-майор сэр Дэвид Пил Йейтс, DSO, OBE
1888–1898: Gen. Edmund Wodehouse
1898–1900: Lt Gen. Richard Thomas Glyn, CB, CMG
1900–1902: Maj Gen. Henry James Degacher, CB
1902–1922: Maj Gen. George Paton, CMG
1922–1931: Gen. Sir Alexander Stanhope Cobbe, VC, GCB, KCSI, DSO
1931–1944: Maj Gen. Llewellyn Isaac Gethin Morgan Owen, CB, CMG, CBE, DSO
1944–1950: Maj Gen. Dudley Graham Johnson, VC, CB, DSO, MC
1950–1954: Gen. Sir Alfred Reade Godwin Austen, KCSI, CB, OBE, MC
1954–1961: Maj Gen. Francis Raymond Gage Matthews, CB, DSO
1961–1969: Maj Gen. Sir David Peel Yates, DSO, OBE