Веналық Сецессия: Австрия суретшілері мен сәулетшілер тобы
Vienna Secession
Веналық Сецессия: Австрия суретшілер тобы, модернмен байланысты, 1897 ж. құрылған. Климент, Вагнер, Хоффман сияқты көрнекті тұлғалар. Сурет, сәулет өнері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австрия суретшілері мен сәулетшілерінің тобы
Group of Austrian artists and architects
Вена секцессиясы (link=no; сондай-ақ, Австрия суретшілерінің одағы немесе Vereinigung Bildender Künstler Österreichs деп те аталады) – 1897 жылы Австрия суретшілері, графикашылары, мүсіншілері және сәулетшілерінің тобымен құрылған, модерн стилімен тығыз байланысты өнер қозғалысы. Оған Йозеф Хоффман, Коломан Мозер, Отто Вагнер және Густав Климт сияқты суретшілер кірді. Олар Австрия суретшілері қауымдастығының дәстүрлі көркемдік стильдерді қолдауына наразылық білдіріп, қауымдастықтан шықты. Олардың ең ықпалды сәулеттік жұмысы – Жозеф Мария Олбрих жобалаған Сецессия көрме залы, топтың көрмелерін өткізу үшін арналған. Олардың ресми журналы Ver Sacrum (латын тілінде «қасиетті көктем») деп аталды, онда графика өнерінің жоғары стильделген және ықпалды туындылары жарияланды. 1905 жылы топтың ішінде дау-дамайда Климт, Вагнер және Хоффман сияқты көрнекті мүшелері отставкаға кеткеніне байланысты қозғалыс бөлінді, бірақ ол өз жұмысын жалғастырды және бүгінгі күнге дейін Сецессия ғимаратындағы бас кеңсесінен жұмыс істейді. Қазіргі кездегі Сецессия көрме галереясы суретшілермен тәуелсіз түрде басқарылады және жұмыс істейді.
The Vienna Secession (link=no; also known as the Union of Austrian Artists or Vereinigung Bildender Künstler Österreichs) is an art movement, closely related to Art Nouveau, that was formed in 1897 by a group of Austrian painters, graphic artists, sculptors and architects, including Josef Hoffman, Koloman Moser, Otto Wagner and Gustav Klimt. They resigned from the Association of Austrian Artists in protest against its support for more traditional artistic styles. Their most influential architectural work was the Secession exhibitions hall designed by Joseph Maria Olbrich as a venue for expositions of the group. Their official magazine was called Ver Sacrum (Sacred Spring, in Latin), which published highly stylised and influential works of graphic art. In 1905 the group itself split, when some of the most prominent members, including Klimt, Wagner, and Hoffmann, resigned in a dispute over priorities, but it continued to function, and still functions today, from its headquarters in the Secession Building. In its current form, the Secession exhibition gallery is independently led and managed by artists.
Негізін қалау
Вена сецессиясы 1897 жылғы 3 сәуірде суретші Густав Климт, дизайнер Коломан Мозер, архитекторлар Йозеф Хоффман және Йозеф Мария Олбрих, Макс Курцвейл, Вильгельм Бернатцик және тағы басқалар тарапынан құрылды. Архитектор Отто Вагнер топ құрылғаннан кейін көп ұзамай қосылды. Құрылтайда белгіленген мақсаттар: Австриядан тыс суретшілермен байланыс орнату және идея алмасу, көркемдік ұлтшылдыққа қарсы шығу, сәндік өнерді жаңару; сурет салу, сәулет және сәндік өнерді біріктіретін «жалпы өнер» жасау; және, ең бастысы, ресми Вена өнер академиясының, Вена Кюнстлерхаусының және ресми өнер галереяларының үстемдігіне қарсы тұру, олардың тарихи дәуірге бағытталған дәстүрлі көзқарасына қарсылық білдіру. Бұл қозғалыс өзінің атын 1892 жылы құрылған Мюнхен сецессиясы қозғалысынан алды. Венадағы жаңа қозғалыстың мақсаттарын әдеби сыншы Герман Бахр, топ құрған жаңа журналдың – «Ver Sacrum» («Киелі көктем») – бірінші санында жариялады. Бахр былай деп жазды: «Біздің өнеріміз – бұл қазіргі заманғы суретшілердің бұрынғыларға қарсы күресі емес, керісінше, өнерді дамытуға, ал өнерші болып көрінетін және өнердің гүлденуіне кедері келтіретін саудагерлерге қарсы күрес. Біздің сецессиямыздың мәні – коммерция мен өнердің арасындағы таңдау. Бұл эстетикалық пікірталас емес, екі әр түрлі рухани жағдайдың арасындағы қақтығыс». Бастапқыда сецессияның құрамында елу мүше болды, ал алғашқы жиналысында суретші Густав Климт президент болып сайланды. Басқа негізгі немесе ерте мүшелеріне архитектор Йозеф Хоффман, дизайнер Коломан Мозер, дизайнер және архитектор Йозеф Мария Олбрих, сондай-ақ суретшілер Макс Курцвейл және Альфонс Муха кірді. Бұл француз импрессионистерін және басқаларын Вена жұртшылығына таныстыруға көмектесті. 1902 жылы Йозеф Хоффманның жобасымен Людвиг ван Бетховенге арналған 14-ші сецессия көрмесі ерекше танымал болды. Орталықта Макс Клингердің Бетховен мүсіні тұрды, ал оның айналасында Климттің Бетховен фризі орнатылды. Климттің фризі қайта жаңартылды және қазір галереяда көруге болады.
The Vienna Secession was founded on 3 April 1897 by artist Gustav Klimt, designer Koloman Moser, architects Josef Hoffmann and Joseph Maria Olbrich, Max Kurzweil, Wilhelm Bernatzik and others. The architect Otto Wagner joined the group shortly after it was founded. The goals stated at the founding included establishing contact and an exchange of ideas with artists outside Austria, disputing artistic nationalism, renewing the decorative arts; creating a "total art", that unified painting, architecture, and the decorative arts; and, in particular, opposing the domination of the official Vienna Academy of the Arts, the Vienna Künstlerhaus, and official art salons, with its traditional orientation toward Historicism. The movement took its name from Munich Secession movement that was founded in 1892. The goals of the new movement in Vienna were expressed by the literary critic Hermann Bahr in the first issue of the new journal begun by the group, called Ver Sacrum ("Sacred Spring"). Bahr wrote, "Our art is not a combat of modern artists against those of the past, but the promotion of the arts against the peddlers who pose as artists and who have a commercial interest in not letting art bloom. The choice between commerce and art is the issue at stake in our Secession. It is not a debate over aesthetics, but a confrontation between two different spiritual states." In the beginning, the Secession had fifty members, and at its first gathering elected the painter Gustav Klimt as its president. Other founding or early members included the architect Josef Hoffmann, the designer Koloman Moser, the designer and architect Joseph Maria Olbrich, and the painters Max Kurzweil and Alphonse Mucha, This helped make the French Impressionists and others familiar to the Viennese public. The 14th Secession exhibition in 1902, designed by Josef Hoffmann and dedicated to Ludwig van Beethoven, was especially famous. A statue of Beethoven by Max Klinger stood at the center, with Klimt's Beethoven Frieze mounted around it. The Klimt frieze has been restored and can be seen in the gallery today.
Бөлек болу кезінде бөлініп кету
1899 жылы Олбрих Дармштадт суретшілер колониясына қосылу үшін Венадан кетіп, 1900 жылы Гессен азаматтығын алды және Австрияда қайта жұмыс істемеді. 1903 жылы Хоффман мен Мозер қолданбалы өнерді реформалау мақсатында «Винер Векстатте» көркемөнерлер қоғамын құрды. 1907 жылы «Винер Векстатте» және Хоффман жеке өзі «Deutscher Werkbund» ұйымының құрылтайшы мүшелері болды. «Винер Векстатте» құрылғаннан кейін, 1904 жылы Сент-Луисте өткен әлемдік көрмені ұйымдастыру «Сецессия» ішіндегі келіспеушіліктерге себеп болды. Бұл сәтсіз көрме қауымдастық ішіндегі қатал қарсылықты күшейтті. Көп ұзамай «Сецессия» ішінде суретшілерге және дәстүрлі көркем өнерге басымдық беруді қалағандар мен Климт, Хоффман, Вагнер, Мозер және декоративтік өнерге тең қарауды жақтағандар арасында маңызды дау пайда болды. Бұл дау 1905 жылы Митке галереясының көркемдік кеңесшісі (өз өзі суретші болған) кезінде шиеленістің шыңына жетті.
In 1899, Olbrich left Vienna to join the Darmstadt Artists' Colony. In 1900, he obtained Hessian citizenship and did not work in Austria again. In 1903, Hoffmann and Moser founded the Wiener Werkstätte as a fine arts society with the goal of reforming the applied arts (arts and crafts). In 1907, Wiener Werkstätte and Hoffmann personally became founding members of Deutscher Werkbund. After the founding of the Wiener Werkstätte, it was above all the organisation of the world exhibition in St. Louis in 1904 that sparked differences in the Secession. This failed exhibition led to fierce opposition within the association. An important division soon emerged inside the Secession between those who wished to give precedence to the painters and the traditional fine arts, and others, including Klimt, Hoffmann, Wagner, Moser and others who favored equal treatment for the decorative arts. This dispute came to a head in 1905 when Miethke Gallery's artistic consultant (and a painter himself),
Кейінгі жылдар
Сецессия Климт, Хоффман, Вагнер және олардың жақтастары кеткеннен кейін де өз қызметін жалғастырды, Сецессия ғимаратында үнемі көрмелер ұйымдастырды, бірақ олардың бұрынғы кезеңнің шығармашылығы мен қызығушылығына жете алмайды. Дизайнер Питер Беренс 1938 жылы Сецессия мүшесі болды. Нацистік режим кезінде Сецессия ғимараты «бұзылған өнер» символы ретінде қиратылды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін мұқият қайта жаңартылды. 1945 жылы, соғыстан кейін Хоффманн 1905 жылы ол, Климт және Вагнер радикалды түрде шығып кеткен Вена Сецессиясының көркемдік қозғалысына қайта қосылды. Ол 1948 жылдан 1950 жылға дейін Сецессия президенті болып сайланды. Сецессия бүгінгі күнге дейін өз жұмысын жалғастыруда, Сецессия залында үнемі көрмелер өткізілуде. Оның фасадындағы модерн әшекейлерін оның шәкірті жасаған. Екінші ғимарат, Linke Wienzeile 38, Вагнердің шәкірті және жиі серігі Коломан Мозердің алтынмен жалатылған гипстен жасалған медальондарының әшекейіне байланысты «Медальондар үйі» деп белгілі. Ең әсем бұрынғы әшекейлер алынып тасталды, бірақ кейін қалпына келтірілді. Осы кезеңде Отто Вагнер Венаның жаңа қалалық көлік жүйесі үшін – Stadtbahn үшін ерекше стильдегі станциялар салды, олар да Сецессия стилінің символына айналды. Олардың ең танымалдарының бірі – Вена орталығындағы Карлсплац Stadtbahn станциясы. Бұл жобада Йозеф Мария Олбрих оның серігі болды. Бұл ғимараттардың стилі геометриялық формаларға көшуді және модернизмнің басталуын білдірді. Вагнердің 1899 жылдан кейін салынған ғимараттары, соның ішінде Сент-Леопольд шіркеуі (1902–1907) және әсіресе Австрия почталық үнем банкі (1903–1906, 1910–12 жылдары кеңейтілген) тік сызықтармен және геометриялық формалармен, жаңа материалдарды – мысалы, темірбетон мен алюминийді тиімді пайдаланумен және фасадта немесе ішкі кеңістікте минималды әшекейлеумен ерекшеленді. Йозеф Хоффманның жұмысы да гүлдік суреттер мен иілген сызықтардан бірте-бірте алшақтағанын көрсетті. Оның ең танымал ғимараты – Брюссельдегі Стоклет сарайы, үйілген куб тәрізді формалары бар мұнарасы, фасадында минималды әшекейлеу және ішкі кеңістігі тік бұрыштар мен геометриялық суреттермен жабдықталған. Модерн стиліндегі жалғыз элемент – Густав Климттің фрескалары болды. Стоклет сарайы Хоффманның модерннен модернизмге өтуін көрнекті түрде көрсетті.
The Secession continued to function after the departure of Klimt, Hoffmann, Wagner and their supporters, giving regular exhibitions in the Secession building, but they lacked the originality and excitement of the earlier period. The designer Peter Behrens became a member of the Secession in 1938. Under the regime of the Nazi Party the Secession building was destroyed as a symbol of degenerate art, but was faithfully reconstructed following World War II. In 1945, following the War, Hoffmann rejoined the Vienna Secession, the artistic movement from which he, Klimt and Wagner had dramatically quit in 1905. He was elected President of the Secession from 1948 to 1950. The Secession continues to function today, holding regular exhibitions in the Secession Hall. The Art Nouveau ornaments of its facade was done by his student de. The other building, Linke Wienzeile 38, is known as House with medallions because of its decor of gilded stucco medallions by Wagner's student and frequent collaborator, Koloman Moser. The most ornate earlier decoration was removed but later restored. During this period, Otto Wagner also built extraordinarily stylized stations for the new Vienna urban transport system, the Stadtbahn, which also became the symbols of the Secession style. The most famous of these is the Karlsplatz Stadtbahn Station in the center of Vienna, Joseph Maria Olbrich was his collaborator for this project. The style of these buildings marked a transition toward more geometric forms, and the beginnings of modernism. Wagner's later buildings built after 1899, including the Church of St. Leopold (1902–1907) and especially the Austrian Postal Savings Bank (1903–1906, extended at 1910–12), had straight lines and geometric forms, a striking use of new materials, such reinforced concrete and aluminum, and a minimum of decoration on the facade or inside. The work of Josef Hoffmann also showed a gradual transition away from floral designs and curving lines. His best known building, the Stoclet Palace in Brussels, had a tower of stacked cubic forms, minimum ornament on the facade, and an interior of right angles and geometric designs. The only Art Nouveau elements were the murals by Gustav Klimt. The Palais Stoclet best illustrated Hoffmann's transition from Art Nouveau toward modernism.
Жиһаз
Сецессиялық сәулетшілер көбінесе архитектуралық жобаларына үй-жай жиһаздарын, кілемдерді, шамдарды, қабырға қағаздарын, тіпті ванна бөлмесінің жинақтарын және сүлгілерді де қоса жобалаған. 1900 жылы Париждегі Дүниежүзілік көрмеде Сецессия ұсынған жиһаз ерекше мақтанысқа ие болды және Эльза Унгер мен Эмилио Заго сияқты оның авторларына халықаралық атақ әкелді. Қозғалыстың кейінгі кезеңінде, 1902 жылы архитектор Отто Вагнер алюминийді ағашпен үйлестіре отырып, заманауи материалдардан орындықтар жасады, бұл оның Австрия почталық жинақ банкі ғимаратының сәулетімен үйлесімді болды. 1905 жылы Йозеф Хоффманн кешірек Сецессияның геометриялық формаларын көрсететін, арқасы реттелетін орындықтар жасады.
Secession architects often designed furniture to accompany their architectural projects, along with carpets, lamps, wallpaper, and even bathroom fixtures and even towels. The furniture presented by the Secession at the 1900 Paris Universal Exposition was particularly praised, and won international attention for its creators, including Else Unger and Emilio Zago. Later in the movement, in 1902, the architect Otto Wagner designed chairs using modern materials, including aluminum, combined with wood, to match the architecture of his Austrian Postal Savings Bank building. In 1905 Josef Hoffmann produced an adjustable backed chair which reflected the more geometric forms of the late Secession.
Шыны
Шыны, әсіресе боялған шыны терезелер, Вена сецессиясында маңызды рөл атқарды. Леопольд Форстнер осы саладағы маңызды суретшілердің бірі болды және Отто Вагнермен және басқа сәулетшілермен тығыз байланыста жұмыс істеді. Ол Вена сецессиясы стилінің ең танымал нысандарының бірі – Австрия почталық үнем банкісі үшін, сондай-ақ Вена сецессиясы шіркеулерінің ең танымал мысалы – Санкт-Карл Борромео зират шіркеуі үшін терезелерді жобалады. Секцессиялық шыны өнеріндегі тағы бір белгілі тұлға – Иоганн Лоэц Витве, ол 1900 жылғы Париж көрмесінде алтын медаль жеңіп алған керемет ілгекті вазалар сериясын жасады.
Glass, particularly stained glass windows, played a significant part in the Vienna Secession. Leopold Forstner was in important artist in this domain, working closely with Otto Wagner and other architects. He designed the windows for the Austrian Postal Savings Bank, one of the landmarks of the Vienna Secession style, and also for the St. Charles Borromeo Cemetery Church, the most notable of Vienna Secession churches. Another notable figure in Secession glass art was Johann Loetz Witwe, who made a striking series of iridescent vases which won a gold medal at the 1900 Paris Exposition.
Керамика
Керамикалық плиткалардың мозаикасы Вена сецессиясы стилінің тағы бір маңызды элементі болды. Олар ғимараттардың сыртқы және ішкі кеңістіктерін әсемдеу үшін қолданылды. Отто Вагнер оларды Мажолика үйін безендіруде пайдаланды, онда олар әсемдік пен пайдалы функцияны біріктірді; фасадты өрт сөндіру шлангдарымен тиімді тазалауға болатын.
Mosaics of ceramic tiles were another important element of the Vienna Secession style. They were used to decorate both building facades and interiors. Otto Wagner used them to decorate the Majolika House, where they served both as decoration and for a practical purpose; the facade could be efficiently cleaned with the use of fire hoses.
Ықпал
Арт-нуво бұрынғы Австро-Венгрия елдерінің тілдерінде Вена сецессиясының атымен аталады: szecesszió, secesja, серб сецесијасы, хорват сецесијасы. Вена сецессиясы поляк қозғалысы «Жас Польшаға» (Młoda Polska) да әсер етті, ол арт-нуводан басқа да көркем стильдерді қамтыды және өнер, әдебиет және өмір салтына көбірек назар бөлді. Вена сецессиясы қозғалыстарға ғана емес, сонымен қатар жеке сәулетшілерге де әсер етті, мысалы, орыс Илларион Иванов Шиц, ол оның негізінде өзінің ерекше стилін жасады. 1890 жылдардың ортасынан бастап Англиядағы Mintons компаниясы арт-нуво керамикасына үлкен үлес қосты, олардың көпшілігін Марк Луи Солонның ұлы Леон Солон және оның әріптесі Джон Уодсворт жасады. Леон Солонның жұмысы өте танымал «The Studio» дизайн журналында жарияланғаннан кейін Mintons компаниясына қабылданды және 1895 жылдан 1905 жылға дейін, тіпті қысқа мерзімге көркем жетекші болып та жұмыс істеді. Солон Вена сецессиясының ықпалымен жасалған дизайнды енгізді, ал 1901 жылдан 1916 жылға дейін жасалған қыш ыдыстар «Сецессионистік ыдыстар» деп сатылды. Олар көбінесе өнеркәсіптік тәсілдермен, салыстырмалы түрде арзан бағамен жасалды және кең тұтынушылар нарығына бағытталған. Ассортимент толық қызмет ету жиынтығынан гөрі жеке немесе жұптап сатып алынатын бұйымдарға, мысалы, құмыралар мен вазаларға бағытталған.
Art Nouveau is called after Vienna Secession in languages of former Austro Hungary: szecesszió, , , secesja, Serbian сецесија, Croatian secesija. Vienna Secession also influenced the Polish movement Młoda Polska (Young Poland), that was also inclusive of other than Art Nouveau artistic styles and encompassed a broader approach to art, literature, and lifestyle. Vienna Secession influenced not only movements but also particular architects, e. g. Russian Illarion Ivanov Schitz who created his own unique style on its base. From the mid 1890s onwards, Mintons in England made major contributions to Art Nouveau ceramics, many designed by Marc Louis Solon's son Leon Solon and his colleague John Wadsworth. Leon Solon was hired by Mintons after his work was published in the hugely influential design magazine The Studio and he worked for the company from 1895 to 1905, including a brief stint as Art Director. Solon introduced designs influenced by the Vienna Secession, and a range in earthenware made from about 1901 to 1916 was branded as "Secessionist Ware". It was made mostly using industrial techniques that kept it relatively cheap, and was aimed at a broad market. The range concentrated on items bought singly or in pairs, such as jugs or vases, rather than full table services.
Еске алу
Сецессия қозғалысы австриялық ескерткіш монетаның тақырыбы ретінде таңдалды: 10 қараша 2004 жылы соғылған 100 евролық Сецессия ескерткіш монетасы. Монетаның алдыңғы жағында Венадағы Сецессия көрме залының суреті бейнеленген. Артында Густав Климттің «Бетховен фризінен» алынған шағын бөлік көрсетілген. Суретте үш тұлға бар: қарулы күшті бейнелейтін зәрлі сауыт киген шабандоз, жеңіс гүлдерін ұстап, амбицияны символдайтын әйел, сондай-ақ басын иіп, қолын құшақтаған, мейірімділікті бейнелейтін екінші әйел. Австрияның 50 евролық монетасының алдыңғы жағында Венадағы Сецессия ғимараты шеңбер ішінде бейнеленген, бұл қозғалыстың тууы мен елдегі жаңа дәуірдің символы болып табылады.
The Secession movement was selected as the theme for an Austrian commemorative coin: the 100 euro Secession commemorative coin minted on 10 November 2004. On the obverse side there is a view of the Secession exhibition hall in Vienna. The reverse side features a small portion of the Beethoven Frieze by Gustav Klimt. The extract from the painting features three figures: a knight in armor representing Armed Strength, one woman in the background symbolizing Ambition and holding up a wreath of victory, and a second woman representing Sympathy with lowered head and clasped hands. On the obverse side of the Austrian 50 euro cent coin, the Vienna Secession Building figures within a circle, symbolising the birth of the movement and a new age in the country.