Вальтер Гропиус: Немец-америкалық архитектор және Баухаус мектебінің негізін қалаушысы
Walter Gropius
Вальтер Гропиус – неміс-американдық архитектор, Баухаус мектебінің негізін қалаушы. Модернизм архитектурасының шебері, Халықаралық стильдің көшбасшысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс-американдық сәулетші (1883–1969)
German American architect (1883–1969)
Уолтер Адольф Георг Гропиус (18 мамыр 1883 – 5 шілде 1969) – неміс-американдық сәулетші және Баухаус мектебінің негізін қалаушы. Альвар Аалто, Людвиг Мис ван дер Роэ, Ле Корбюзье және Франк Ллойд Райтпен қатар, ол модернистік сәулет өнерінің алғашқы шеберлерінің бірі саналады. 1919 жылы Веймар қаласында Баухаус мектебін құрды. Гропиус халықаралық стильдегі сәулетшілердің де қатарында болды.
Walter Adolph Georg Gropius (18 May 1883 – 5 July 1969) was a German American architect and founder of the Bauhaus School, who, along with Alvar Aalto, Ludwig Mies van der Rohe, Le Corbusier and Frank Lloyd Wright, is widely regarded as one of the pioneering masters of modernist architecture. He was a founder of Bauhaus in Weimar (1919). Gropius was also a leading architect of the International Style.
Жас шағы мен отбасы
Берлинде туған Уолтер Гропиус – Уолтер Адольф Гропиус пен Манон Огюст Полин Шарнвебердің (1855–1933), пруссиялық саясаткер Георг Шарнвебердің (1816–1894) қызы, үшінші баласы болды. Уолтердің әкесінің інісі Мартин Гропиус (1824–1880) Берлиндегі Өнеркәсіп мұражайының (Kunstgewerbemuseum) сәулетшісі және Карл Фридрих Шинкельдің ізбасары еді. Уолтердің бабасы Карл Гропиус, Ватерлоо шайқасында фельдмаршал Гебхард Лебрехт фон Блюхердің қол астында соғысқан, үйленбеген күйінде Шинкельмен бір пәтерде тұрған. 1915 жылы Гропиус Густав Малердің жесірі Алма Малерге (1879–1964) үйленді. 1916 жылы Уолтер мен Алманың қызы, Уолтердің анасының құрметіне Манон деп аталды, дүниеге келді. Манон 18 жасында полиомиелиттен қайтыс болғаннан кейін, 1935 жылы композитор Альбан Берг оның жадына скрипкалық концерт жазды (оған «бір періштеге арналған» деп жазылған). Гропиус пен Малер 1920 жылы ажырасты. (Ол кезде ол Франц Верфельмен қарым-қатынас құрған еді, кейін оған үйленді.) Гропиус 1923 жылғы 16 қазанда Изе деп танылатын Ильза Франкке үйленді; олар 1969 жылы қайтыс болғанға дейін бірге болды. Жұбайлар Изеңнің әпкесі Гертаның жетім қалған қызы Ати деп аталған Беате Франкті асырап алды. Изе Гропиус 1983 жылғы 9 маусымда Массачусетс штатының Лексингтон қаласында қайтыс болды. Сондай-ақ ол музей-құратор және өнер тарихшысы Вольф Бурчардтың туысы еді.
Born in Berlin, Walter Gropius was the third child of Walter Adolph Gropius and Manon Auguste Pauline Scharnweber (1855–1933), daughter of the Prussian politician Georg Scharnweber (1816–1894). Walter's great uncle Martin Gropius (1824–1880) was the architect of the Kunstgewerbemuseum in Berlin and a follower of Karl Friedrich Schinkel, with whom Walter's great grandfather Carl Gropius, who fought under Field Marshal Gebhard Leberecht von Blücher at the Battle of Waterloo, had shared a flat as a bachelor. In 1915, Gropius married Alma Mahler (1879–1964), widow of Gustav Mahler. Walter and Alma's daughter, named Manon after Walter's mother, was born in 1916. When Manon died of polio at age 18, in 1935, composer Alban Berg wrote his Violin Concerto in memory of her (it is inscribed "to the memory of an angel"). Gropius and Mahler divorced in 1920. (She had by that time established a relationship with Franz Werfel, whom she later married.) Gropius married Ilse Frank, known as Ise, on 16 October 1923; they remained together until his death in 1969. The couple adopted Beate Frank known as Ati, the orphaned daughter of Ise's sister Hertha. Ise Gropius died on 9 June 1983 in Lexington, Massachusetts. and of the curator and art historian Wolf Burchard.
Еңбек жолының алғашқы жылдары (19081914)
1908 жылы Мюнхен мен Берлинде төрт семестр бойы сәулет өнері мамандығы бойынша оқығаннан кейін Гропиус танымал сәулетші және өнеркәсіптік дизайнер Питер Беренстің кеңсесіне жұмысқа орналасты. Оның сол кездегі әріптестері Людвиг Мис ван дер Роэ, Ле Корбюзье және Дитрих Маркс болды. 1910 жылы Гропиус Бехренс фирмасынан кетіп, әріптесі Адольф Мейермен бірге Берлинде өз практикасын ашты. Олар бірлесіп осы кезеңдегі прогрессивті модернистік ғимараттардың бірі – Германияның Альфельд-ан-дер-Лейне қаласындағы Faguswerk аяқ киім фабрикасын жобалады. Гропиус пен Мейер ғимараттың тек фасадын ғана жобалағанмен, оның шыны қабырғалары форма функцияны көрсетеді деген модернистік қағиданы және Гропиустың жұмысшы табының денсаулығына қатысты алаңдаушылығын көрсетті. Бүгінде зауыт еуропалық модернизмнің маңызды ескерткіштерінің бірі саналады. 1913 жылы Гропиус Кенигсбергтегі Пруссия теміржолының локомотивтер зауыты үшін жаңа локомотив жобалауға шақырылды. Бұл локомотив Германияда және, мүмкін, Еуропадағы алғашқы және бірегей үлгі болды. Осы ерте кезеңдегі басқа жұмыстарға Кельндегі Werkbund көрмесі үшін кеңсе және фабрика ғимараты (1914) кіреді. 1913 жылы Гропиус «Өнеркәсіптік ғимараттардың дамуы» деген мақала жариялады, онда Солтүстік Америкадағы фабрикалар мен астық терминалдарының онға жуық суреті берілген. Бұл өте ықпалды мәтін, ол Ле Корбюзье және Эрих Мендельсон сияқты басқа еуропалық модернистерге зор әсер етті, олар 1920 мен 1930 жылдар аралығында Гропиустың астық терминалдарының суреттерін қайта басып шығарды. Гропиустың мансабы 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда үзіліске ұшырады. Ол 1914 жылдың тамызында әскерге шақырылып, соғыс жылдары Батыс майданда сержант-майоры (жараланып, өлімге жуық болған) және кейіннен байланыс корпусының лейтенанты болып қызмет етті. Гропиус төрт жыл соғысқаннан кейін екі рет Темір крестпен марапатталды («ол кезде оның маңызы бар еді», - деп ол досы Честер Нагельге айтқан). Содан кейін, әкесі мен атасы Мартин Гропиус сияқты, ол сәулетші болды.
In 1908, after studying architecture in Munich and Berlin for four semesters, Gropius joined the office of the renowned architect and industrial designer Peter Behrens, one of the first members of the utilitarian school. His fellow employees at this time included Ludwig Mies van der Rohe, Le Corbusier, and Dietrich Marcks. In 1910, Gropius left the firm of Behrens and together with fellow employee Adolf Meyer established a practice in Berlin. Together they share credit for one of the pioneering modernist buildings created during this period: the Faguswerk in Alfeld an der Leine, Germany, a shoe last factory. Although Gropius and Meyer only designed the facade, the glass curtain walls of this building demonstrated both the modernist principle that form reflects function and Gropius's concern with providing healthful conditions for the working class. The factory is now regarded as one of the crucial founding monuments of European modernism. Gropius was commissioned in 1913 to design a car for the Prussian Railroad Locomotive Works in Königsberg. This locomotive was unique and the first of its kind in Germany and perhaps in Europe. Other works of this early period include the office and factory building for the Werkbund Exhibition (1914) in Cologne. In 1913, Gropius published an article about "The Development of Industrial Buildings", which included about a dozen photographs of factories and grain elevators in North America. A very influential text, this article had a strong influence on other European modernists, including Le Corbusier and Erich Mendelsohn, both of whom reprinted Gropius's grain elevator pictures between 1920 and 1930. Gropius's career was interrupted by the outbreak of World War I in 1914. He was drafted in August 1914 and served as a sergeant major at the Western front during the war years (getting wounded and almost killed) and then as a lieutenant in the signal corps. Gropius was awarded the Iron Cross twice ("when it still meant something," he confided to his friend Chester Nagel) after fighting for four years. Gropius then, like his father and his great uncle Martin Gropius before him, became an architect.
Баухаус кезеңі (19191932)
Соғыстан кейінгі кезеңде Гропиус мансабы дамыды. 1915 жылы Генри ван де Вельде, Веймардағы Ұлы герцогтық Саксон өнер және қолөнер мектебінің директоры, бельгиялық азаматтығына байланысты қызметтен босатылды. Оның Гропиусты өзінің орнына тағайындауды ұсынғаны 1919 жылы Гропиус мектеп директоры болып тағайындалуына әкелді. Гропиус осы академияны әлемге танымал Баухаусқа (Gropius School of Arts) айналдырды, онда Пауль Клее, Йоханнес Иттен, Йозеф Альберс, Герберт Байер, Ласло Мохоли-Надь, Отто Бартинг және Василий Кандинский сияқты талантты оқытушылар жұмыс істеді. Баухаус мұндағы әр үйге жақсы жасалған, өнеркәсіптік өнімдер арқылы сұлулық пен сапаны жеткізуге мүмкіндік берді. Баухаус бағдарламасы тәжірибелік болды және теориялық білімге басымдық берілді. Баухаустың бір мысалы – 1920 жылы Баухаустың директорлар кабинеті үшін жасалған F 51 креслосы. Бүгінде ол TECTA/Lauenfoerde неміс компаниясымен қайта өндіріледі. 1919 жылы Гропиус "Масс" псевдонимімен утопиялық экспрессионистік хат алмасуға қатысты. Әдетте функционалистік көзқарасымен таныс болса да, 1919 жылы жобаланған және 1920 жылы салынған Март айында қаза тапқандарға арналған монумент оның сол кезде экспрессионизмнің ықпалында болғанын көрсетеді. 1920 жылы Баухаус мектептегі барлық шеберханаларды пайдаланатын алғашқы маңызды тапсырыс алды. Бұл тапсырыс Адольф Зоммерфельд үшін ағаштан үй салуға қатысты. Үйдің архитектуралық жобаларын Гропиус және Адольф Мейер жасады. Зоммерфельд үйі 1921 жылы аяқталды. 1923 жылы Гропиус әйгілі есік тұтқаларын жасады, ол қазір 20 ғасыр дизайнының символы саналады және Баухаустан шыққан ең ықпалды дизайнның бірі ретінде танылады. Веймардағы саяси және қаржылық қиындықтарға байланысты Гропиус және Баухаус 1925 жылы қаланың ұсынысымен Дессауға көшіп келді. Гропиус 1925–1926 жылдары Дессау қаласының тапсырысы бойынша Дессаудағы жаңа Баухаус мектеп ғимаратын жобалады. Ол Карл Фигер, Эрнст Нойферт және басқалармен жеке архитектуралық практикасында бірлесіп жұмыс істеді. Гропиус сондай-ақ Дессаудағы Шебер үйлерін (Meisterhäuser) (1925–1926) және 1926–1928 жылдары салынған Тёртен тұрғын үй ауданын (Siedlung Dessau Törten) жобалады. 1927 жылы ол Дессау қалалық жұмыспен қамту кеңсесін (Arbeitsamt) жобалады, бірақ Баухаустан және Дессаудан құрылыс басталғанға дейін кетіп қалды. Қалалық жұмыспен қамту кеңсесі 1929 жылы аяқталды. Ол сондай-ақ Берлин және Карлсруэдегі жаңа объективтілік қозғалысына үлкен үлес қосқан ірі тұрғын үй жобаларын жобалады, соның ішінде Берлиндегі Сименсштадт жобасына қатысты. Гропиус 1928 жылы Баухаусты тастап, Берлинге көшіп кетті. Ханнес Мейер Баухаус директорының қызметін қабылдады. Оның жұмысы 1932 жылғы жазғы Олимпиада ойындарындағы өнер жарысында архитектуралық бөлімнің бір бөлігі болды.
Gropius's career advanced in the postwar period. Henry van de Velde, the master of the Grand Ducal Saxon School of Arts and Crafts in Weimar was asked to step down in 1915 due to his Belgian nationality. His recommendation for Gropius to succeed him led eventually to Gropius's appointment as master of the school in 1919. It was this academy which Gropius transformed into the world famous Bauhaus (a. k. a. Gropius School of Arts), attracting a faculty that included Paul Klee, Johannes Itten, Josef Albers, Herbert Bayer, László Moholy Nagy, Otto Bartning and Wassily Kandinsky. In principle, the Bauhaus represented an opportunity to extend beauty and quality to every home through well designed industrially produced objects. The Bauhaus program was experimental and the emphasis was theoretical. One example product of the Bauhaus was the armchair F 51, designed for the Bauhaus's directors room in 1920 – nowadays a re edition in the market, manufactured by the German company TECTA/Lauenfoerde. In 1919, Gropius was involved in the Glass Chain utopian expressionist correspondence under the pseudonym "Mass." Usually more notable for his functionalist approach, the Monument to the March Dead, designed in 1919 and executed in 1920, indicates that expressionism was an influence on him at that time. In 1920, the Bauhaus was given its first major commission that would utilize almost all of the workshops in the school. This commission was for a house for Adolf Sommerfeld made from wood. The architectural designs for the house came from Gropius and Adolf Meyer. The Sommerfeld House was completed in 1921. In 1923, Gropius designed his famous door handles, now considered an icon of 20th century design and often listed as one of the most influential designs to emerge from Bauhaus. Facing political and financial difficulties in Weimar, Gropius and the Bauhaus moved to Dessau in 1925 following an offer from the city. Gropius designed the new Bauhaus Dessau school building in 1925–26 on commission from the city of Dessau. He collaborated with Carl Fieger, Ernst Neufert and others within his private architectural practice. Gropius also designed the Master Houses (Meisterhäuser) (1925 1926) in Dessau, along with the Törten Housing Estate (Siedlung Dessau Törten) which was built from 1926 to 1928. In 1927 he designed the Dessau City Employment office (Arbeitsamt), but left the Bauhaus and Dessau before construction began. The City Employment office was completed in 1929. He also designed large scale housing projects in Berlin, Karlsruhe that were major contributions to the New Objectivity movement, including a contribution to the Siemensstadt project in Berlin. Gropius left the Bauhaus in 1928 and moved to Berlin. Hannes Meyer took over the role of Bauhaus director. His work was also part of the architecture event in the art competition at the 1932 Summer Olympics.
Англия (19341937)
Гитлердің 1930 жылдары билікке келуі Гропиусты Германиядан шығарып жіберді. Бірақ, оған дейін ол 1933 жылдың басында жаңа Рейхсбанк ғимаратының дизайнына қатысуға шақыруды қабылдап, толыққанды жоспар ұсынды. Ол сондай-ақ жиһаз, автомобильдер, Siedlung тұрғын үй кешендері және Мәскеудегі іске аспаған Советтер сарайын жобалады. 1934 жылы Максвелл Фрайдың көмегімен Гропиус Италияда кинопропаганда фестиваліне уақытша сапарға шығу сылтауымен нацистік Германиядан қашып шықты, содан кейін Еуропаның фашистік күштерінен қашу үшін Ұлыбританияға ұшып кетті. Ол Хэмпстедте (Лондон) Герберт Ридпен байланысты суретшілер қауымдастығында, Isokon тобының құрамында өмір сүрді және жұмыс істеді.
The rise of Hitler in the 1930s would soon drive Gropius out of Germany. Before that, however, he did accept an invitation in early 1933 to compete for the design of the new Reichsbank building and submitted a detailed plan. He also designed furniture, cars, high rise housing developments Siedlung and an unrealized Palace of the Soviets in Moscow. Gropius was able to leave Nazi Germany in 1934 with the help of Maxwell Fry on the pretext of making a temporary visit to Italy for a film propaganda festival; he then fled to Britain to avoid the fascist powers of Europe. He lived and worked in the artists' community associated with Herbert Read in Hampstead, London, as part of the Isokon group.
АҚШ (1937 жылдан бастап)
1937 жылы ақпанда Гропиус АҚШ-қа келді, ал олардың он екі жасар қызы Ати Англияда оқу жылын аяқтады. 1938 жылы Массачусетс штатының Линкольн қаласында Гропиустар өздері үшін салған үй (қазіргі Гропиус үйі деп аталады) АҚШ-қа Халықаралық модернизмді әкелуде маңызды рөл атқарды, бірақ Гропиус бұл терминді ұнатпады: «Мен Жаңа Англия сәулет дәстүрінің әлі де тірі және жеткілікті деп тапқан ерекшеліктерін өз түсінігіме сіңіруге тырыстым». Үйін жобалауда Гропиус Баухауста әзірленген тәсілді қолданды. Гропиустар олардың үйі бүгінгі сәулет өнерінде қолданылатын қарапайымдық, экономиялық тиімділік және эстетикалық сұлулық сияқты архитектуралық қасиеттерді бейнелейтініне сенді. Гропиус және оның Баухаус шәкірті Марсель Брюер екеуі де Кембриджге, Массачусетске көшіп, Гарвардтың Дизайн мектебінде сабақ берді (1937–1952) және Питтсбургтегі Алан I W Франк үйі және Пенсильвания штатының Нью-Кенсингтон қаласындағы «Алюминий қаласы» террасасы сияқты жобалар бойынша бірлесіп жұмыс істеді, олардан кейін кәсіби жолдары айырылды. 1938 жылы ол Архитектура кафедрасының меңгерушісі болып тағайындалды және 1952 жылы зейнетке шыққанға дейін осы лауазымда қызмет етті. Гропиус карьерасының соңында Массачусетс технология институтының (MIT) Кеңесші комитетіне қатысты. Танымал сәулетші 1950-ші жылдары Гарвард кампусындағы Ричардс және Чайлд студенттер үйлерін жобалады. 1944 жылы ол АҚШ азаматы болды. Гропиус – британдық Әуе министрлігі құрған RE8 зерттеу бөліміне неміс үйлерінің құрылысы туралы ақпарат берген неміс сәулетшілерінің бірі болды. Бұл ақпарат Ұлыбритания Корольдік әуе күштерінің бомбалаушы бөлімдеріне неміс қалаларына жасалған әуе шабуылдарының тиімділігін арттыру үшін пайдаланылды. Зерттеу мақсаты – бомбалау кезінде өртке қарсы бомбалармен үйлерді өртеудің ең тиімді жолын анықтау болды. Алынған нәтижелер 1943 жылдың шілдесінде Гамбургты бомбалау сияқты шабуылдарды жоспарлауда қолданылды.
Gropius arrived in the United States in February 1937, while their twelve year old daughter, Ati, finished the school year in England. The house the Gropiuses built for themselves in 1938 in Lincoln, Massachusetts (now known as Gropius House) was influential in bringing International Modernism to the US, but Gropius disliked the term: "I made it a point to absorb into my own conception those features of the New England architectural tradition that I found still alive and adequate." In designing his house, Gropius used the approach developed at the Bauhaus. The Gropiuses believed their house could embody architectural qualities similar to those practiced today, such as simplicity, economy, and aesthetic beauty. Gropius and his Bauhaus protégé Marcel Breuer both moved to Cambridge, Massachusetts, to teach at the Harvard Graduate School of Design (1937–1952) and collaborate on projects including The Alan I W Frank House in Pittsburgh and the company town Aluminum City Terrace project in New Kensington, Pennsylvania, before their professional split. In 1938 he was appointed Chair of the Department of Architecture, a post he held until his retirement in 1952. Gropius also sat on the Massachusetts Institute of Technology (MIT) Visiting Committee at the end of his career. The well known architect designed the Richards and Child residence halls on the Harvard campus that were built in the 1950s. In 1944, he became a naturalized citizen of the United States. Gropius was one of several refugee German architects who provided information to confirm the typical construction of German houses to the RE8 research department set up by the British Air Ministry. This was used to improve the effectiveness of air raids on German cities by the Bomber Command of the Royal Air Force in World War II. The research was to discover the most efficient way of setting fire to houses with incendiary bombs during bombing raids. The findings were used in planning raids such as the bombing of Hamburg in July 1943.
Архитекторлардың бірлестігі
1945 жылы Gropius Architects Collaborative (TAC) ұйымының жас негіздеуші мүшелері оны аға серіктес ретінде қабылдауға шақырды. TAC – оның өмір бойы сақтап келген командалық жұмыстың маңыздылығына деген сенімінің көрінісі болды, бұл қағиданы ол Баухауста сәтті енгізген еді. Кембриджде орналасқан TAC-тің алғашқы серіктестеріне Норман С. Флетчер, Жан Б. Флетчер, Джон С. Харкнесс, Сара П. Харкнесс, Роберт С. Макмиллан, Луис А. Макмиллан және Бенджамин С. Томпсон кірді. TAC-тің алғашқы жұмыстарының қатарында Массачусетс штатының Лексингтон қаласындағы екі тұрғын үй кешені болды: Six Moon Hill және Five Fields. Олардың әрқайсысы заманауи дизайн идеяларын, орынды бағаны және қоғамдық өмірді қолдау туралы практикалық ойларды қамтыды. TAC-тің тағы бір ерте жұмысы – Кембридждегі Гарвард университетінің аспирантуралық орталығы (1949/50). TAC 1995 жылы қаржылық мәселелерге байланысты жабылатынша әлемдегі ең танымал және беделді сәулет фирмаларының біріне айналды. 1967 жылы Гропиус Ұлттық дизайн академиясына қосымша мүше ретінде сайланды, ал 1968 жылы толыққанды академик атанды.
In 1945, Gropius was asked by the young founding members of The Architects Collaborative (TAC) to join as their senior partner. TAC represented a manifestation of his lifelong belief in the significance of teamwork, which he had already successfully introduced at the Bauhaus. Based in Cambridge, the original TAC partners included Norman C. Fletcher, Jean B. Fletcher, John C. Harkness, Sarah P. Harkness, Robert S. MacMillan, Louis A. MacMillen, and Benjamin C. Thompson. Among TAC's earliest works were two residential housing developments in Lexington, Massachusetts: Six Moon Hill and Five Fields. Each incorporated contemporary design ideas, reasonable cost, and practical thinking about how to support community life. Another early TAC work is the Graduate Center of Harvard University in Cambridge (1949/50). TAC would become one of the most well known and respected architectural firms in the world before it closed its doors amidst financial problems in 1995. In 1967, Gropius was elected into the National Academy of Design as an Associate member and became a full Academician in 1968.
Өлім
1969 жылы 5 шілдеде Массачусетс штатының Бостон қаласында 86 жасында дүние салды. Оған бездердің қабынуы диагнозы қойылған, және 7 маусымда ауруханаға түсті. 15 маусымда жасалған операция сәтті аяқталғаннан кейін, толық жазылуға үміт болды. Гропиус өзін "қатал қарт құс" деп атады және шамамен бір апта бойы жақсарып келе жатты. Бірақ, өкпесі біте бастады, қан мен миға қажетті мөлшерде оттегі жеткізе алмады. Ол есінен танып, ұйықтағанда қайтыс болды.
Gropius died on July 5, 1969, in Boston, Massachusetts, aged 86. He had been diagnosed with inflammation of the glands, and was admitted to hospital on 7 June. After an operation was performed successfully on 15 June, there was hope of a full recovery. Gropius described himself as a "tough old bird", and continued to make progress for about a week. However, his lungs became congested and could not supply proper amounts of oxygen to the blood and brain. He lost consciousness, and died in his sleep.
Мұра
Бүгінде Гропиус оның түрлі ғимараттарымен ғана емес, сонымен қатар Берлиннің Гропиусштадт ауданымен де еске алынады. 1990 жылдардың басында оның барлық архитектуралық мансабын қамтитын "The Walter Gropius Archive" атты кітаптар сериясы жарық көрді. "Bauhaus Reviewed 1919–33" аудиокітабында Гропиуспен ағылшын тілінде ұзақ сұхбат жазылған. Ол қайтыс болғаннан кейін жесірі Изе Гропиус оның құжаттарын ерте және кеш деп бөлуді ұйымдастырды. Екі бөлігі де Тиссен қоры ұсынған қаражат есебінен фотоға түсірілді. 1937 жылдан кейінгі Гропиустың мансабына қатысты кеш құжаттары және ерте құжаттардың фотосуреттері Гарвард университетінің Хоутон кітапханасына жіберілді; ал ерте құжаттар мен кеш құжаттардың фотосуреттері Баухаус архивіне, ол кезде Дармштадт қаласында орналасқан, кейіннен Берлинде қайта құрылды. 1980 жылы миссис Гропиус Линкольн қаласындағы Гропиус үйін "Historic New England" тарихи қорына сыйға берді, қазір ол үй-мұражай болып табылады. Гропиус үйі 1988 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді және қазір экскурсиялар үшін ашық. 1996 жылы Баухаус ғимараты мен шеберлер үйлері ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұра тізіміне қосылды.
Today, Gropius is remembered not only by his various buildings but also by the district of Gropiusstadt in Berlin. In the early 1990s, a series of books entitled The Walter Gropius Archive was published covering his entire architectural career. The CD audiobook Bauhaus Reviewed 1919–33 includes a lengthy English Language interview with Gropius. Upon his death his widow, Ise Gropius, arranged to have his collection of papers divided into early and late papers. Both parts were photographed with funds provided by the Thyssen Foundation. The late papers, relating to Gropius's career after 1937, and the photos of the early ones, then went to the Houghton Library at Harvard University; the early papers and photos of the late papers went to the Bauhaus Archiv, then in Darmstadt, since reestablished in Berlin. Mrs. Gropius also deeded the Gropius House in Lincoln to Historic New England in 1980, now a house museum. The Gropius House was added to the National Register of Historic Places in 1988 and is now available to the public for tours. In 1996, the Bauhaus Building and the Master Houses were added to list of UNESCO World Heritage Sites.