Дэвид Сесарани: Холокост тарихының зерттеушісі және біографиялық еңбектері
David Cesarani
Дэвид Сесарани (1956-2015) – британдық тарихшы, Холокост сарқысы және еврей тарихы бойынша сарапшы. «Эйхман» және Артур Кестлер еңбектері жайлы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық тарихшы (1956–2015)
British historian (1956 2015)
Дэвид Ян Цезарани (13 қараша 1956 – 25 қазан 2015) – еврей тарихы, әсіресе Холокост тарихы саласында маманданған еврей тарихшысы. Ол сонымен қатар бірнеше өмірбаян жазды, оның ішінде «Артур Костлер: Үйсіз сана» (1998) кітабы бар. 2000 жылдан 2004 жылға дейін Саутгемптон университетінде заманауи еврей тарихының профессоры, ал 2004 жылдан өмірінің соңына дейін Лондон университетінің Роял Холлоуэйде тарих ғылымының ғылыми профессоры болды. Ол мұнда Холокостты зерттеу орталығын құруға және басқаруға көмектесті.
David Ian Cesarani (13 November 1956 – 25 October 2015) was a Jewish historian who specialised in Jewish history, especially the Holocaust. He also wrote several biographies, including Arthur Koestler: The Homeless Mind (1998). He was professor of Modern Jewish history at the University of Southampton from 2000 to 2004 and research professor in history at Royal Holloway, University of London from 2004 until his death. Here he helped establish and direct the Holocaust Research Centre.
Адольф Эйхман және Арендтің "жамандықтың қарапайымдылығы" тезисін сынға алу
2005 жылы ол нацистік шенеунік Адольф Эйхманның өмірбаяны – «Эйхман: өмірі мен қылмыстары» атты кітабын жариялады. Кітапта бұрын пайдаланылмаған бастапқы дереккөздер, соның ішінде Эйхманның 1937 жылдан бастап еврейлерге қарсы құпия жоспарларға сенгенін сипаттайтын есептері мен сөздері келтірілген. Кітаптың мақсаты – Ханна Арендтің Эйхманға қатысты «жамандықтың қарапайымдылығы» тұжырымын жоққа шығару болды. Арендтің пікірінше, Эйхман Холокосттың қатыгездіктерінен алыс, идеологияны ілгерілетудің орнына бұйрықтарды орындаған бюрократ еді. Сезаранидің еңбегі бұл тұжырымдаманы жоққа шығарып, Эйхманның нацистік идеологияға берілгенін егжей-тегжейлі көрсетеді. «Нью-Йорк Таймс» кітап шолуының редакторы Барри Геуэн кітапты жоғары бағалап, кітаптың «фактілік толығымен» байланысты «Эйхманның тағы бір өмірбаянына мұқтаждық тумайды» деген пікір білдіреді. Геуэн кітаптың өте толық болғанымен, бұл жаңа көзқарас Арендтің пікірінен қаншалықты өзгеше екеніне күмәнданады. Геуэн үшін басты сұрақ – Сезарани Эйхманның антисемитизмінің мәнін жаңа қырынан көрсете ала ма екені. Сезарани Эйхманның өскен ортасы – еврейге қарсы Солтүстік Австрияның әлеуметтік жағдайын пайдалы контекст ретінде ұсынады, бірақ Геуэн бұл Эйхманды жеке тұлға ретінде түсінуге үлкен үлес қоспайды деп санайды. Эйхманның 1932 жылы нацистік партияға қосылу себебін Арендт оның қосылуға бейімділігімен байланыстырса, Сезарани Версаль келісіміне қатысты нацистік ұстанымға деген саяси құштарлығын атап көрсетеді. Алайда, екеуі де антисемитизмнің маңызды фактор болмағанымен келіседі. Екеуі де 1941 жылға дейін нацистік сатыда Эйхманның өсуіне қатысты көптеген фактілерде келіседі, бірақ Геуэн шешкісі келмейтін психологиялық факторлар бойынша келіспейді. Қорытындысында Геуэн екеуінің де дұрыс (немесе бұрыс) жағдайларда кез келген адамның қатыгездікке ұшырауы мүмкін екендігіне келісетінін айтады.
In 2005, he published Eichmann: His Life and Crimes, a biography of Nazi official Adolf Eichmann. It featured previously unused primary source material, including Eichmann's reports and speeches dating from 1937 in which he describes his beliefs in a Jewish conspiracy. The book aimed to dispel Hannah Arendt's "banality of evil" thesis regarding Eichmann in which Eichmann is described as a bureaucrat far removed from brutalities of the Holocaust, following orders instead of advancing ideology. Cesarani's account rejects this outline, detailing Eichmann's attachment to Nazi ideology. New York Times Book Review editor Barry Gewen praises the book, suggesting that "there may never be need for another biography of [Eichmann]" on account of the book's "factual density". Though very detailed, Gewen questions to what extent this new narrative is opposed to Arendt's. The key question, for Gewen, is whether Cesarani succeeds in demonstrating something new about the nature of Eichmann's antisemitism. Cesarani adds useful context regarding the anti Jewish north Austrian milieu in which Eichmann was raised, but Gewen doubts that this expands understanding of Eichmann as an individual. On why Eichmann first joined the Nazi party in 1932, Arendt says Eichmann was motivated by his personal tendencies as a joiner, while Cesarani highlights his political affection for Nazi position on the Treaty of Versailles, but both agree that antisemitism was not a large factor. The two agree on many factual details regarding Eichmann's rise in the Nazi ranks through 1941, but disagree about the psychological factors in play, which Gewen does not wish to sort out. In conclusions, too, Gewen suggests that the two agree that normal people can become monsters under the correct (or incorrect) circumstances.
Холокост санасы
Сезарани Ішкі істер министрлігінің Холокост еске алу күнінің стратегиялық тобының мүшесі болды және бір кезде Паркс институтының еврей және еврей емес қатынастарды зерттеу орталығы болған AHRC Паркс орталығының директоры қызметін атқарды. Ол "Patterns of Prejudice" журналының және "Parkes Wiener" еврейтану бойынша кітаптар сериясының (Vallentine Mitchell баспасында жарық көрген) тең редакторы болды. 2005 жылдың ақпан айында Сезарани "Холокост туралы білім беру саласындағы қызметі және Холокост еске алу күнін құруға қатысты үкіметке кеңес бергені үшін" OBE орденімен марапатталды. Оның ата-анасы коммунист болған, ал балалық шағында еврей діни қызметіне көп мән берілмеген. Ол былай деді: "Бізге үнемі төбедегі қираған үйінділер крестоносшылардың қамалы екені айтылатын. Бірақ көп уақыттан кейін ғана оның алты күндік соғыста қираған араб ауылы екенін білдім". Сезарани 2015 жылдың 25 қазанында, өткен айда омыртқадағы қатерлі ісікті жою бойынша жасалған операциядан кейін қайтыс болды. Оған 2015 жылдың шілде айында қатерлі ісік диагнозы қойылған. Ол операцияға бір апта қалғанда Лондондағы Тарихи зерттеулер институтында соңғы кітабының түсіндірмелерін тексеріп, өліміне он күн бұрын да жазуын жалғастырды. Ол 2016 жылы жарық көретін екі жұмысын аяқтады: "Соңғы шешім: 1933–1949 жылдардағы еврейлердің тағдыры" және "Дизраэли: Роман-саясаткер".
Cesarani was a member of the Home Office' Holocaust Memorial Day Strategic Group and was once Director of the AHRC Parkes Centre, part of the Parkes Institute for the Study of Jewish/non Jewish Relations. He was co editor of the journal Patterns of Prejudice and the Parkes Wiener Series of books on Jewish Studies (published by Vallentine Mitchell). In February 2005, Cesarani was awarded an OBE for "services to Holocaust Education and advising the government with regard to the establishment of Holocaust Memorial Day". His parents were communists, and his childhood home was not significantly characterized by Jewish activity. He said: "We were always told that the pile of rubble at the top of the hill was a Crusader castle. It was only much later that I discovered it was an Arab village that had been ruined in the Six Day war". Cesarani died on 25 October 2015, following the previous month's surgery to remove a cancerous spinal tumour. He had been diagnosed with the cancer in July 2015. He spent the week before his operation checking the footnotes for his final book at the Institute of Historical Research in London, and he was still writing ten days before his death. He had completed two works scheduled to be published in 2016: Final Solution: The Fate of the Jews 1933–1949 and Disraeli: The Novel Politician.