Кіріспе

Лепромин тері сынағы адамның қай түрдегі мәйіспен (алапеспен) қамқалғанын анықтау үшін қолданылады. Ол тері астына белсенділігі жойылған "мәйіс таяқшасының" (Mycobacterium leprae немесе "Hansen таяқшасы") стандартталған экстрактысын енгізуді қамтиды. Бұл диагнозды анықтаудың бастапқы тәсілі ретінде ұсынылмайды.

Әдіс

Оң реакция: А) 48 сағаттан кейін немесе одан да көп қатаю; Б) 21 күннен кейін немесе одан да үлкен түйін. Хансен бациллісінің инактивтендірілген экстрактінің үлгісі тері астына, әдетте, қолдың ішкі жағына жіберіледі, нәтижесінде кішкентай дөңгелек теріні жоғары итеріп тұрады. Бұл дөңгелек антигеннің дұрыс тереңдікте енгізілгенін көрсетеді. Инъекция жасалған жер белгіленіп, 48 сағаттан кейін және 21 күннен кейін реакцияны анықтау үшін тексеріледі. Дерматиті немесе басқа тері тітіркенулері бар адамдар тестілеуді зақымдалмаған дененің бөлігінде жасатуы керек. Егер балаға осы тесті жасау қажет болса, оған тестінің қалай сезілетінін түсіндіру, тіпті қуыршақта оны көрсету немесе жаттығу жасау пайдалы болуы мүмкін. Бала не боларын және не үшін жасалып жатыр екенін жақсы білген сайын, оның алаңдауы азаяды. Антиген енгізілгенде, жеңіл қышыма немесе күйдіретіндей сезім пайда болуы мүмкін. Кейіннен инъекция жасалған жерде жеңіл қышыма болуы мүмкін.

Қалыпты мәндер

Клиникалық алапес (Гансен ауруы немесе HD) жоқ адамдарда антигенге терінің реакциясы аз немесе мүлдем болмауы мүмкін, немесе оған күшті реакция болуы мүмкін. Бұл себебі лепромин тек инфекцияны анықтайды, бірақ аурудың дамуын емес. Mycobacterium leprae-ге ұшыраған көптеген адамдар инфекцияланбайды және реакция бермейді, немесе инфекцияланады, бірақ өздігінен жазылып кетеді немесе ешқашан айқын белгілер пайда болмайды, сондықтан лепромин тестісіне жауап береді. Дегенмен, парадоксалды түрде, "лепроматоздық" (Вирховиан) HD-сы бар науқастарда, аурудың ең ауыр және жұқпалы түрінде, антигенге тері реакциясы болмайды. Себебі бактерияға қарсы тиімді иммундық жауап жасушалық иммундық жауаптан (Т-жасушалары арқылы) туындайды, ал емес көкпарлы жауаптан (В-жасушалары/антиденелер). Лепроматоздық HD, ауыр және деформациялайтын түрі, науқастың иммундық жауабының негізгі сипаты гуморальды болып табылады. Гуморальды жауаптың негізгі факторлары – антиденелер, M. leprae-ге қарсы тиімсіз, себебі бактериялық жасуша қабырғасындағы миколь қышқылының ерекше тығыз және майлы құрамы бар. Сондықтан бактерия көбейіп, ауруға тән терінің деформациясына және шеттік нейропатологияға әкеледі. Лепромин тестісіне жауаптың аз немесе мүлдем болмауының себебі – лепроминге оң жауап "кешіктірілген типтегі гиперсезімталдыққа" байланысты, ол Т-жасушалары арқылы жүзеге асады, ал лепроматоздық алапестің пайда болуына себеп – жеткілікті Т-жасушалық жауаптың болмауы. Алайда, лепроматоздық алапестің ауыр сипатын ескере отырып, тері тестілеуі қажет емес, ал нақты тесті – биопсия, зақымдардағы бактерияны және HD-ның ерекше гистопатологиясын анықтап береді. Сонымен қатар, лепроматоздық HD көбінесе клиникалық көрінісіне қарай диагностикаланады. Керісінше, туберкулоидты немесе HD-ның шекаралық жағдайларын лепромин тестісімен бағалағанда оң реакцияның екі түрі байқалады. (Ридли-Жоплинг жіктеу жүйесінде туберкулоидты және лепроматоздық диагноздардан басқа үш шекаралық диагноз да болуы мүмкін. Аурудың ауырлығы және осылайша бес диагноздың біріне жатқызу жасушалық иммундық жауаптың күшіне байланысты.) Фернандес (ерте) реакциясы екі күн ішінде пайда болады және табиғаты мен негізгі механизмі бойынша туберкулезбен ауыратын пациенттерде туберкулиндік тестке оң жауап берген кездегі жауапқа ұқсас. Инъекциядан кейін 48 сағат өткен соң 5 мм немесе одан көп қатаюмен немесе 10 мм қатаюсыз қызару (эритема) оң Фернандес реакциясы болып табылады. Алайда, туберкулиндік тесттен айырмашылығы, инъекциядан кейін 21 күн өткен соң лепроматозды пациенттерде инъекция орнында басқа реакция пайда болады, ол да қатаю және мүмкін ойық түрінде көрінеді. Бұл кешіктірілген оң реакция Мицуда реакциясы деп аталады. Бұл реакциялар қолданылатын лепромин антигенінің түріне байланысты өзгеше болады. Қолданыстағы екі түрлі лепромин антигені дайындау әдісімен ерекшеленеді. Дхармендра антигені Мицуда антигенімен салыстырғанда ерте оң реакцияны күштірек тудырады, ал Мицуда антигені кейінгі реакцияны күшейтеді. Күшті Мицуда реакциясы жасушалық иммундық жауаптың күшті екенін және туберкулоидтық аурудың жеңіл түрін көрсетеді. Осылайша, лепроминге реакцияның күшін Ридли-Жоплинг жіктеу жүйесінде анықталғандай аурудың кеңдігін жіктеу үшін пайдалануға болады. Күшті оң Фернандес жауабы бактерияны басуды және туберкулоидты HD пайда болуын қамтамасыз ететін жасушалық жауапты көрсетеді. Прогрессивті түрде әлсіз жауаптар диагноздың шекаралық диагноздан лепроматоздық HD-ға қарай өзгеруіне сәйкес келеді.

Қауіптері

Аллергиялық реакцияның пайда болу қаупі өте төмен, оған қышу және сирек жағдайда дері бөртпесі кіруі мүмкін.

Тарих

Алдо Кастеллани махау ауруына қарсы вакцина жасауға тырысып, лепроминге ұқсас затты алғаш дайындады. Кенсуке Мицуда 1916 жылдан бастап лепроминмен жұмыс істеді және 1919 жылы осы зат туралы алғашқы мақаласын жариялады. Дегенмен, ол Эрнест Рейнхольд Росттың бұрынғы «лепролин» атауын сақтап, махаумен ауырғандарды ауырмағандардан ажырататын тест табуды мақсат етті. Зерттеу кезінде ол тест нәтижелері махаудың түрлі түрлеріне қарай өзгеше болатынын анықтады. Ол 1923 жылы Францияда өткен үшінші Халықаралық махау конгресінде бұл туралы баяндады, бірақ бұл көп назар алмады. Голландиялық Шығыс Үндістандағы Явада жұмыс істеген Пол Баргер 1926 жылы ұқсас процесс туралы өз зерттеулерін жариялады және өңделген сарысуына «лепромин» деген ат берді. Мицуда өзінің материалдарын салқындатып сақтап, Фумио Хаяшиді жұмысын жалғастыру үшін таба алды. Хаяши 1933 жылы Мицуда тестін аяқтады.