Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс тарихи өнер қозғалысы
German historical art movement
Өнер тарихында сецессия – 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында авангардтық суретшілер тобы мен консервативті еуропалық академиялық және ресми өнердің өкілдері арасындағы тарихи жарылыс. Бұл атауды алғаш рет ықпалды неміс өнер журналының редакторы және баспагері Георг Хирт (1841–1916) ұсынған. Оның сөз таңдауы, өнердің мұрасынан түбегейлі бас тартуды және оның қайта жаңғыруын баса көрсетті. Әртүрлі сецессиялардың ішінде Вена сецессиясы (1897) ең әсерлі болып саналады. Густав Климт басшылығымен, сол кездегі басым стильдерге қарағанда сәнді модерн стилін ұнатқан Саймон, 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басындағы Еуропадағы өнер сецессияларының кезекті толқындары "Сецессионизм" деген жалпылайтын атаумен сипатталатын бір қозғалысты құрайды деп санайды. Дәстүр бойынша, бұл термин көбінесе Германияда, сондай-ақ Австрия мен Франциядағы бірнеше сецессияларға қатысты қолданылады, бұл екінші өнеркәсіптік революцияның аяқталуымен, Бірінші дүниежүзілік соғыспен және Ваймар Германиясының басталуымен бірге жүрді.
In art history, secession refers to a historic break between a group of avant garde artists and conservative European standard bearers of academic and official art in the late 19th and early 20th century. The name was first suggested by Georg Hirth (1841–1916), the editor and publisher of the influential German art magazine Jugend (Youth), which also went on to lend its name to the Jugendstil. His word choice emphasized the tumultuous rejection of legacy art while it was being reimagined. Of the various secessions, the Vienna Secession (1897) remains the most influential. Led by Gustav Klimt, who favored the ornate Art Nouveau style over the prevailing styles of the time, Simon argued that the successive waves of art secessions in the late 19th and early 20th century Europe collectively form a movement best described by the all encompassing term "Secessionism." By convention, the term is usually restricted to one of several secessions — mainly in Germany, but also in Austria and France — coinciding with the end of the Second Industrial Revolution, World War I and early Weimar Germany.
Суретшілер мен олардың өнері
Бірінші сецессия, Salon du Champs de Mars (1890 – қазірге дейін) деп аталады, 1791 жылғы Champ de Mars қырғынынан кейін аталған, ондаған бейбіт тұрғындар әскерилердің қолынан қаза тапты, бұл Париж тұрғындарын радикалдыландырды, ал Салон ұйымдастырушылары ұқсас революциялық әсерге үміттенді. Өздерінің туындыларын өңдеуге құштар болған Пувис де Шаванн мен Огюст Роден, 1700 жылдардың басына дейін созылған салондық дәстүрі бар мәдениеттен жаңғырту үшін бөлініп, тәуелсіздіктерін жариялады. Келесі бірнеше жылда Еуропаның әртүрлі елдеріндегі суретшілер Салонның ізімен еріп, дәстүрлі өнер бағыттарынан "бөлініп", өздерінің қағидаларын сақтады. Олардың кейбіреулері Сецессияның ашылу жылында оған қосылуға шақырылды, сондай-ақ Климт құрған Сецессия журналы Ver Sacrum үшін жазды, ол модерн өнерінің ықпалын таратуға көмектесті. Дрезден сецессиясы 1925 жылы ресми түрде таратылғанымен, оның көптеген суретшілері 1930 жылдарға дейін және одан кейін де мансаптарын жалғастырды, тіпті нацистер модернистік өнер мен олар жек көретін суретшілердің мәдениетін "тазалауды" бастады. Олардың "тазалау" бағдарламасына Германия музейлеріндегі модернистік өнерді ертерек кезеңдегі қатаң реализм және үшінші рейхті даңқтандырған Аполлондық "классикалық" стильмен алмастыру кірді. 1937 жылы "таза" өнердің ірі көрмесін жоспарлап жатқанда, Гитлердің қоғамдық ағарту және насихат министрі Жозеф Геббельс де дегенеративті өнер көрмесін ойлап тапты, ол соңында 32 түрлі мұражайдан тәркіленген 650 өнер туындысын көрсетті, содан кейін олар пайда табу үшін сатылды. Кейбіреулері, мысалы, Берлин сецессиясының өкілі Эрнст Людвиг Кирхнер өз-өзіне қол жұмсады.
The first secession, known as the Salon du Champs de Mars (1890–present), is named after the 1791 Champ de Mars Massacre that saw dozens of civilians killed at the hands of the military, which radicalized the Paris citizenry – and the Salon's organizers were likely hoping for a similarly revolutionary effect. Eager to curate their own work, Puvis de Chavannes and Auguste Rodin declared independence by forming a break away group, which was a ground breaking departure in a culture with salon traditions dating back to the early 1700s. Over the next several years, artists in various European countries followed in the Salon's footsteps, likewise "seceding" from traditional art movements and follow their own diktats. the latter of whom were invited to join the Secession in its opening year, as well as write for Ver Sacrum, the Secession magazine Klimt founded, which spread the influence of Art Nouveau. Although the Dresden Secession officially dissolved in 1925, many of its artists continued pursuing careers into the 1930s and beyond, even while the Nazis began "cleansing" the culture of the Modernist art and artists they deemed offensive. Their "purification" program included displacing Modernist art in Germany's museums with an earlier style of rigid Realism and an Apollonian "classical" style that glorified the Third Reich. In 1937, while planning a major exhibition of "pure" art, Joseph Goebbels, Hitler's Reich Minister of Public Enlightenment and Propaganda, also conceived of a Degenerate Art Exhibition, which ultimately featured 650 works of art confiscated from 32 different museums – and then sold for profit. Some, like Berlin Secessionist Ernst Ludwig Kirchner, committed suicide.
Портреттер
(Таңдау қолжетімділікпен шектелді.)
(Selection was limited by availability.)
Ұлттық сәндік өнер қоғамы
Париж (1890–қазіргі уақыт) — Салондық көрмелер жүйесінде мемлекеттің билігін толығымен жоюдағы рөлімен танымал, бүлікші Société Nationale des Beaux-Arts француз суретшілері қоғамына қарсылық ретінде құрылды. Пувис де Шаванн, Эрнест Мейсониер, Каролус Дюран және Карьер Беллюз бастаған көтеріліс Орталық Еуропа өнер әлемін радикалды өзгертуге ықпал етті.
Paris (1890–present) — Known for its role in decisively ending the stranglehold the state had on the salon exhibition system, the rebel Société Nationale des Beaux Arts formed in reaction to the Société des artists français. The revolt led by Puvis de Chavannes, Ernest Meissonier, Carolus Duran and Carrier Belleuse helped radicalize the Central European art world.
Мюнхендік сецессия
Мюнхен (1892–1938 және 1946–қазірге дейін) — Мюнхен көркем суретшілер қауымдастығы деп те аталатын Мюнхен сецессиясы, Мюнхен суретшілер қауымдастығының, Көркем өнер академиясының және, ең бастысы, мемлекеттік мүдделерге қызмет ететін тарихи суреттерге арналған Prinzregent Luitpold Stiftung zur Förderung der Kunst, des Kunstgewerbes und des Handwerks өнер қорының тұншықтырғыш консерватизміне жауап ретінде құрылды. Бірақ, оның нақтылығы толығымен өзіне тән болды, өйткені ол дизайнерлерді "жаппай өндіріс арқылы өнімдерді тарату үшін" өнеркәсіпшілермен байланыстырды. Осы нақтылық оның абстракцияға және функционалдыққа деген қызығушылығының артуына әсер етті, бұл алғаш рет ең танымал дизайнері Отто Экманның Jugend, Simplicissimus және Pan сияқты журналдардағы иллюстрациялары мен графикалық дизайнында көрінді.
Munich (1892–1938 and 1946–present) — Also known as the Association of Visual Artists of Munich, the Munich Secession formed in response to stifling conservatism from the Munich Artists' Association, the Academy of Fine Arts and, most notably, the art foundation dedicated to history painting in service to the state, known as Prinzregent Luitpold Stiftung zur Förderung der Kunst, des Kunstgewerbes und des Handwerks in München. Its practical edge, however, was wholly its own, as it matched designers with "industrialists for mass production to disseminate products." That practicality undoubtedly influenced its increasing abstraction and interest in functionality, initially showcased in the illustrations and graphic design of its best known designer Otto Eckmann in magazines like Jugend and Simpicissimus and Pan.
Батыс Германияның өнер достары және өнер иелері
Кёльн (1909–1916) — «Сондербунд» немесе «Батыс неміс өнер сүйетіндері мен суретшілердің жеке лигасы» деп те аталатын Sonderbund westdeutscher Kunstfreunde und Künstler француз импрессионизмін, постымпрессионизмді және модернизмді Германияға таныстырған маңызды көрмелерімен белгілі болды. Оның 1912 жылғы көрмесі «біздің заманымыздың ең даулы картиналарын» ұйымдастыру мақсатында өткізілді және кейіннен неміс экспрессионизмінің қалыптасуына үлкен үлес қосып, Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі еуропалық модернизмнің ең ірі көрмесі ретінде танылды. Шындығында, келесі жылы Нью-Йоркте осыған ұқсас көрме ұйымдастырылды. Топқа қатысқан суретшілердің қатарында Юлиус Брец, Макс Кларенбах, Август Деуссер, Вальтер Офей, Эрнст Остхаус, Эгон Шиле, Вильгельм Шмурр, Альфред Сон Ретль, Карли Сон Ретль және Отто Сон Ретль болды, сондай-ақ өнер коллекционерлері мен кураторлары да бар еді.
Cologne (1909–1916) — Also known as the "Sonderbund" or the "Separate League of West German Art Lovers and Artists," the Sonderbund westdeutscher Kunstfreunde und Künstler was known for its landmark exhibitions introducing French Impressionism, Post Impressionism and Modernism to Germany. Its 1912 show aimed to organize "the most disputed paintings of our time," and was later credited for helping develop a German version of Expressionism while also presenting the most significant exhibition of European Modernism prior to World War I." The following year, in fact, it inspired a similar show in New York. Artists associated with the group included Julius Bretz, Max Clarenbach, August Deusser, Walter Ophey, Ernst Osthaus, Egon Schiele, Wilhelm Schmurr, Alfred Sohn Rethel, Karli Sohn Rethel and Otto Sohn Rethel, along with collectors and curators of art.
Дрезден сецессиясы
Дрезден (1919–1925) — Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі қанаушылыққа және Веймар Республикасының өркендеуіне қарсылық ретінде құрылған Отто Шуберт, Конрад Феликсмюллер және Отто Дикс Дрезден сецессиясының негізгі өкілдері саналады. Олар неміс экспрессионизмінің жоғары деңгейдегі, кейіннен нацистер «дегенеративті» деп атаған түрімен танымал.
Dresden (1919–1925) — Formed in reaction to the oppression of post World War I and the rise of the Weimar Republic, Otto Schubert, Conrad Felixmüller and Otto Dix are considered key figures in the Dresden Secession. They are known for a highly accomplished form of German Expressionism that was later labeled "Degenerate" by the Nazis.