Кіріспе
Француз композиторы және дирижері Жозеф Гай Мари Ропарц (ʁɔpaʁts; 15 маусым 1864 – 22 қараша 1955) – француз композиторы және дирижері. Оның шығармаларына бес симфония, үш скрипка сонатасы, виолончель сонатасы, алты струнный квартет, фортепиано триосы және струнный триосы (екіуі де ля минорында), сахналық туындылар, көптеген хор шығармалары және басқа да музыкалық шығармалар кіреді, олардың көпшілігі оның бретондық тегіне сілтеме жасайды. Ропарц поэзия да жазған.
Joseph Guy Marie Ropartz (ʁɔpaʁts; 15 June 1864 – 22 November 1955) was a French composer and conductor. His compositions included five symphonies, three violin sonatas, cello sonatas, six string quartets, a piano trio and string trio (both in A minor), stage works, a number of choral works and other music, often alluding to his Breton heritage. Ropartz also published poetry.
Өмір
Ропарц Гингамп қаласында, Коте д’Армор департаментінде, Бретань аймағында дүниеге келген. Алғашында Ренн қаласында білім алған. 1885 жылы Париж консерваториясына түсіп, Теодор Дюбуадан, сосын Жюль Массенеден сабақ алды. Онда жас Жорж Энескумен жақын дос болып кетті. Кейіннен Сезар Франктің басшылығымен орган ойнауды үйренді. 1894 жылдан 1919 жылға дейін Нанси консерваториясының директоры болып тағайындалды (сол кезде бұл Париж консерваториясының бөлімшесі еді). Ол 1894 жылы виола, 1895 жылы труба, 1897 жылы арфа мен орган, ал 1900 жылы тромбон кластарын ашты. Сонымен қатар, консерваторияның жаңа құрылған оркестрімен симфониялық концерттер маусымын ұйымдастырды, бұл Orchestre symphonique et lyrique de Nancy оркестрінің алдағысы болды. Ропарц сол дәуірдегі бретон мәдени жаңаруымен байланысты болды, Анатоль Ле Брац және Шарль Ле Гоффик сияқты бретон жазушыларының өлеңдерін музыкаға қойды. Ол сондай-ақ Бретань аймақтық автономиясын қолдап, 1898 жылы Бретон аймақтық одағына қосылды. 1912 жылы құрылған Бретон композиторлар қауымдастығының құрметті президенті де болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында оның досы және әріптес композиторы Альберик Магнард неміс басқыншыларынан үйін қорғау кезінде қаза тапты. Оның үйі, бірнеше музыкалық қолжазбалармен бірге, қирады. Ропарц Магнардтың өртте жоғалған «Геркуер» операсының оркестрлік партиясын жадынан қайта жазды. 1919 жылдан 1929 жылға дейін Ропарц Страсбург консерваториясының директоры болды және оны Эльзас-Лотарингияның бұрынғы парламенті орналасқан ғимаратына көшірді. Ол сонымен қатар Страсбург филармониялық оркестріне жетекшілік етіп, Шарль Мунк сияқты жас студенттерге ықпал етті. 1949 жылы Өнер академиясының мүшесі болып сайланды (5-ші бөлім, музыкалық композиция), ол Жорж Гюенің орнына келді. Ропарц Флоренс Майер Блюментальмен бірге 1919 мен 1954 жылдар аралығында жас француз суретшілеріне, мүсіншілеріне, декораторларына, граверлеріне, жазушыларына және музыканттарына берілетін Блюменталь сыйлығын тағайындау жөніндегі қазылар алқасының мүшесі болды. 1929 жылы зейнеткерлікке шығып, Бретаньдағы Ланлуп қаласындағы имениесіне қайтты. 1953 жылға дейін шығармашылықпен айналысып, соқыр болып қалды. Ол 1955 жылы Ланлупта қайтыс болды.
Стиль
Оның музыкалық стиліне Клод Дебюсси мен Сезар Франк әсер еткен. Дегенмен ол өзін кельт бретоны деп есептеді, және өзінің "гоблиндердің сортаңды мекендейтін, ал айлы түндерде менгирлердің төңірегінде билейтін; онда феялар мен сиқыршылар Вивиан мен Мерлин Броселианд орманды өздерінің аренасы ретінде пайдаланады; онда жерленбеген өлгендердің рухтары Өлгендер шығанағының суы үстінде аппақ болып көрінетін" елінің ұлы екенін жазды. Ропарц қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Рене Дюменнил "Ле Монд" газетінде былай деп жазды: "Ропарцта фольклор ғылымы және оны тиімді пайдалану бар, оған адам таңғалады; бірақ көбінесе халық мотивтерін тікелей пайдаланудың орнына, жұмысты дамытатын сол топырақтың өзінен шабыт алады, ағаштардағы өсімдік шырыны сияқты."