Уилли Джонс: Солтүстік Каролинаның революциялық қайраткері

Кіріспе

Вилли Джонс (Wiley Jones, 25 мамыр 1741 – 18 маусым 1801) – Солтүстік Каролина штатының Галифакс округінен шыққан американдық плантатор және мемлекет қайраткері. 1780 жылы ол Континенттік конгресске Солтүстік Каролинадан делегат ретінде қатысты. Оның інісі Аллен Джонс та конгресске делегат болды. 1774, 1775 және 1776 жылдары Джонс Солтүстік Каролина провинциялық конгресінде Галифакс округінің немесе Галифакс қаласының өкілі болып сайланды. 1776 жылы ол қысқа мерзімге Солтүстік Каролинаның орталықтандырылған Қауіпсіздік Кеңесінің төрағасы болды, сол кезде штаттың революциялық үкіметіне жетекшілік етті. Ричард Касвелл губернатор болып сайланғаннан кейін оның орнына келді. Кейін Джонс Солтүстік Каролинаның Ұлыбританиялық палатасына және Солтүстік Каролина Сенатына сайланды. 1787 жылы ол АҚШ Конституциялық конвенциясына сайланды, бірақ орынды қабылдаудан бас тартты. 1788 жылы Солтүстік Каролина Конституцияны ратификациялауына қарсы болған топты ол басқарды, себебі ұлттық үкімет тым күшті болады деп есептеді. Оның соңғы қоғамдық қызметтерінің бірі – 1791 жылы жаңа штат астанасының орнын анықтауға көмектесу болды, ол Рали деп аталды. Ол Ралиге көшіп, 1801 жылы қайтыс болғанға дейін сонда тұрды. Ол қазіргі Сент-Августин колледжі орналасқан жердегі белгісіз қабірге жерленді.

Ерте өмір және білім

Вилли Джонс, революциялық көшбасшы және "Солтүстік Каролинадағы Джефферсон демократиясының әкесі", 1741 жылдың 25 мамырында Вирджиния штатының Сурри округінде бай плантатор Робин Джонс және Сара (Кобб) Джонстың ұлы болып дүниеге келді. Ол өзінің крест әкесі, Вирджиния штатының Альбемарл приходтық шіркеуінің пасторы Уильям Виллинің құрметіне аталған. 1753 жылға дейін Джонс отбасы Солтүстік Каролина штатының Нортгемптон округіне көшіп, Галифакс қаласынан шамамен алты шақырым жерге қоныстанды. 12 жасында Джонс Англияға, әкесі бітірген Итон колледжіне оқуға барып, 1753 жылдан 1758 жылға дейін білім алды. Содан кейін ол Еуропа елдерін аралап саяхаттады. Галифакске қайтқанда Джонс 'ерекше ойлы және есімнен тыс адам' деп сипатталды.

Саяси мансап

1774 және 1775 жылдар аралығында Джонс Англияның колониялармен қарым-қатынасына қатыстығы көзқарасын түгелдей өзгертіп, вигтердің жақтаушысына айналды. Тарихшылар оның көзқарасын неге өзгерткенін ұзақ уақыттан бері зерделеп келеді. Әлеуметтік тұрмыста аристократ болғанымен, Джонс саяси демократияға берілгендігін көрсетті. Ол Ұлыбританиямен болған күресті демократиялық қозғалыс ретінде қарастырып, оның революциялық идеалдарын мемлекеттік және ұлттық билікте іске асыруға тырысты. АҚШ Конституциясына қарсылығының себебі – ұлттық үкіметтің тым күшті болып кетпесіне қатысты қорқыныш болды. Англиямен қарым-қатынас күрделенгеннен бастап Джонс колониялардың құқықтарын ынтамен қорғады, оның ынтасы оны саясатқа жетеледі. 1774 жылы Сауда кеңесі оны колониялық кеңеске кіруге ұсынды, бірақ оның радикалдық көзқарастарына байланысты тағайындалмады. Оның орнына ол Халифакс қауіпсіздік комитетінің төрағасы болды. 1774 жылы провинциялық конгресс шақыруды қолдады. Бұл орган үш күн ғана жұмыс істеді, бірақ осы уақыттың ішінде Солтүстік Каролинаны революциялық қозғалысқа толыққанды енгізді. Джонс бес провинциялық конгрестің әрқайсысына депутат болып сайланды, бірақ төртіншісіне қатыса алмады, себебі Континенттік конгресс оны оңтүстік колонияларындағы үндістер ісі жөніндегі басқарушы етіп тағайындады. Бесінші провинциялық конгрестен кейін, либералды басымдықпен, Джонс штаттық конституция мен құқықтар туралы заң жобасын дайындау комитетіне кірді. Ол мемлекеттік конституцияны жасауға өз ықпалын қолданды. Конституция аяқталғаннан кейін, консервативті радикалдардан басқа барлығына қанағаттандырарлық келісімге келді. Келесі он екі жыл бойы Джонс штаттағы ең беделді саяси тұлға болды. Ол 1777 жылдан 1780 жылға дейін Халық қабылдаушылар палатасының мүшесі, ал 1782 мен 1788 жылдар аралығында үш мерзімге сенатор болып сайланды. 1781 және 1787 жылдары ол Мемлекеттік кеңестің мүшесі болды, бұл ұйым мемлекеттік билік сайланғанға дейін басқарды. 1780 жылы ол Континенттік конгреске сайланып, бір жыл қызмет етті. Джонс федералдық конвенцияға делегат ретінде сайланды, бірақ ол қатысудан бас тартты. Конституция штатта қарастырылған кезде ол 1788 жылғы Хиллсборо конвенциясында оны ратификациялауға қарсылық көрсетті. Осы конвенцияда ол бірінші күнді кейінге шегеруді қалады. Ол "барлық делегаттар қалай дауыс беретінін білетінін" айтты және Конституцияны қолдау үшін ұзақ және көңілсіз талқылауға "халық ақшасын ысырап етуге" кінәлі болғысы келмеді. Он бір күндік пікірталас нәтижесінде 184-84 дауыспен антифедералистер Конституцияны қабылдамау және ратификацияламау туралы резолюцияны қабылдады. Джонс ратификациялауды кейінге шегеруді жақтады, бірақ халық пікірі басқа бағытқа бұрылды. Федералистер Конституция бойынша әрекет ету үшін екінші конвенцияны өткізу үшін тиімді науқан жүргізді. Джонс 1789 жылғы конвенцияға сайланды, бірақ ол қатыспады. Ол Файетвиллде өтіп, 195-77 дауыспен Конституцияны ратификациялады. Осымен оның қоғамдық мансабы аяқталды.

Between 1774 and 1775, Jones completely reversed his attitude about England's relationship to the colonies and became a convert to the Whig cause. Historians have long speculated as to why he changed his views. While an aristocrat in social life, Jones fervently believed in political democracy. He interpreted the struggle with Great Britain as a democratic movement and was determined to embody its revolutionary ideals in the government of the state and nation. His later opposition to the United States Constitution was inspired by his fear of a national government that might become too powerful. From the beginning of the quarrel with England, Jones was an ardent supporter of colonial rights; his enthusiasm drew him into politics. In 1774 he was recommended by the Board of Trade for a place on the colonial council but was not appointed because of his radical views. He served instead as chairman of the Halifax Committee of Safety. He supported the call for a provincial congress in 1774. This body remained in session for only three days, but during that time it fully launched North Carolina into the revolutionary movement. Jones was elected a member of each of the five provincial congresses, but he could not attend the fourth because the Continental Congress had appointed him superintendent of Indian affairs for the southern colonies. After a fifth provincial congress, with a liberal majority behind him, Jones served on the committee to draft the state constitution and bill of rights. He used his influence in shaping the state constitution. When it was completed, it was a compromise satisfactory to all but the conservative extremists. During the next twelve years, Jones was politically the most powerful man in the state. He was a member of the House of Commons from 1777 to 1780, and a state senator for three terms between 1782 and 1788. In 1781 and 1787 he was a member of the Council of State, a centralized organization that governed until the state government was elected. In 1780 he was elected to the Continental Congress and served one year. Jones was elected as a delegate to the federal Convention, but did not accept. When the Constitution was submitted to the state, he led the opposition to its ratification at the Hillsborough Convention of 1788. At this convention he wanted to adjourn the first day. He said, 'all the delegates knew how they were going to vote,' and he did not want to be guilty of 'lavishing public money' on a long and tedious discussion in support of the Constitution and its ratification, in advance of amendment. After eleven days of debate, by a vote of 184 to 84, the Anti Federalists carried a resolution neither rejecting nor ratifying the Constitution. Jones favored a delay in ratification, but public sentiment ran the other way. The Federalists campaigned effectively to gain a second convention to act on the Constitution. Jones was elected to the Convention of 1789 but did not attend. It met in Fayetteville and ratified the Constitution by a vote of 195 to 77. His public career was over.

Отбасы

1776 жылғы 22 маусымда ол 25 жасында бұрынғы бойдақ болуге берген уәдесінен бас тартып, полковник Джозеф Монфорттың қызы Мэри Монфортқа үйленді. Монфортты Бофорт герцогы Америка масондарының бірінші және жалғыз "Бас шебері" етіп тағайындаған еді. Олардың он үш баласы болды, олардың тек бесеуі ғана ересек жасқа жетті. Олардың екеуі ұл болды және екеуі де отбасы құрмай қайтыс болды. Олардың үш қызы:
Анна Мария, Джозеф Б. Литтлжонға тұрмысқа шықты
Марта Бёрк ("Пэтси"), Джон Уэйлс Эппске, АҚШ конгрессмені және кейін сенаторға, Томас Джефферсонның қызы Марияның жесіріне үйленді
Салли Уэлч, бірінші, Хатчинс Гордон Бертонға, АҚШ конгрессмені және кейін Солтүстік Каролинаның губернаторына; екінші, Эндрю Джойнерге тұрмысқа шықты

Джонстың Гров деп аталатын үйі, ол Галифакс қаласының оңтүстік жағында салған, аймақтың әлеуметтік және саяси өмірінің орталығына айналды. Оның кең плантациясы, көптеген асыл тұқымды жылқылары болды және Оңтүстіктегі ең жақсы ат қораларының бірі деп есептелді. 1790 жылға қарай оның 120 құлы болды. Жоғарғы Оңтүстікте 20 немесе одан көп құлы бар адамдар плантаторлар деп саналды.

Өлім

Джонс 1801 жылғы 18 маусымда ұзақ аурудан кейін Роли қаласында қайтыс болды. Өзінің тілегі бойынша ол белгісіз қабірге жерленді. Жоғарғы Ассамблея ғимараты орналасқан Ролидегі Джонс көшесі оның құрметіне аталды. Солтүстік Каролина штатының Джонс округі оның есімімен аталады. Теннесси штатының Джонсборо қаласы да оның есімімен аталған.