Жон Хэнкок: Америка Тәуелсіздік Көшбасшысының Өмірі мен Қызметі

Кіріспе

Америка Құрылтайшы Атасы (1737–1793)

Джон Хэнкок (– 8 қазан, 1793) – Америка Құрылтайшы Атасы, саудагер, мемлекет қайраткері және Америка революциясының көрнекті патриоты. Ол Екінші Континенталды Конгрестің президенті және Массачусетс штатының бірінші және үшінші губернаторы болды. Ол АҚШ Тәуелсіздік Декларациясына қойған ірі әрі әсем қолтаңбасымен танымал, сондықтан АҚШ-та «қолтаңба» сөзі осылай қолданылады. Ол Конфедерация мақалаларына да қол қойды және 1788 жылы Массачусетс штатының АҚШ Конституциясын ратификациялауын қамтамасыз ету үшін ықпалын пайдаланды. Америка революциясына дейін Хэнкок он үш колониядағы ең бай адамдардың бірі болды, ол өзінің ағасынан табысты сауда бизнесін мұра еткен. Ол Бостонда саяси мансабын жергілікті ықпалды саясаткер Сэмюэл Адамстың қолдауымен бастады, бірақ кейін екеуінің арасы суық болды. Хэнкок байлығын 1760 жылдары отарлаушылар мен Ұлыбритания арасындағы шиеленіс күшейген кезде отарлау қозғалысын қолдауға жұмсады. Ол Массачусетс штатында өте танымал болды, әсіресе 1768 жылы британдықтар оның «Либерти» кемесін тәркілеп, контрабандамен айыптағаннан кейін. Бұл айыптаулар ақырында алынып тасталды; ол тарихи жазбаларда контрабандист ретінде жиі сипатталған, бірақ осы сипаттаманың дұрыстығы күмәнді.

Ерте өмір

Ханкок 1737 жылғы 23 қаңтарда Массачусетс штатының Бренттри қаласында дүниеге келді. Бұл қала кейіннен Куинси деген жеке қалаға айналды. Ол Бренттридің полковнигі Джон Хэнкок кішінің және жақын жердегі Хингхем қаласынан шыққан Мэри Хоук Такстердің (Самуэль Такстер кішінің жесірі) ұлы болды. Бала кезінде Ханкок 1735 жылы пастор Хэнкок шомылдырған жас Джон Адамспен танысты. Хэнкоктар жайлы өмір сүрді және шаруашылық жұмысына көмектесетін бір құлы болды. 1744 жылы Ханкоктің әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол ағасы мен әпкесі Томас Хэнкок пен Лидия (Хенчман) Хэнкокпен бірге тұруға жіберілді. Томас Хэнкок - Англиядан өндірілген тауарларды импорттаған, ром, кит майы және балық экспорттаған «Хэнкок үйі» деген фирманың иесі болды. Томас Хэнкоктың өте табысты бизнесі оны Бостонның ең бай және танымал тұрғындарының біріне айналдырды. Ол Лидиямен бірге бірнеше қызметшілер мен құлдармен Бикон-Хиллдегі Хэнкок Манорында тұрды. Балалары жоқ бұл жұбайлар Джонның өміріне үлкен ықпал етті. 1750 жылы Бостон латын мектебін бітіргеннен кейін Хэнкок Гарвард колледжіне түсіп, 1754 жылы бакалавр дәрежесін алды. Бітірген соң, ол әкесінің бизнесінде жұмыс істеуге кірісті, дәл сол кезде француз және үнді соғысы басталды. Томас Хэнкок Массачусетс штатының корольдік губернаторларымен жақын қарым-қатынаста болды және соғыс кезінде үкіметтік тиімді келісімшарттар жасады. Джон Хэнкок осы жылдары әкесінің бизнесі туралы көп нәрсе білді және фирмада серіктес болуға дайындалды. Хэнкок көп жұмыс істеді, бірақ бай аристократ рөлін ойнауды ұнатып, қымбат киімдерге құмар болды. 1760-1761 жылдары Хэнкок Англияда тұрып, клиенттермен және жеткізушілермен байланыс орнатты. Бостонға оралғаннан кейін, әкесінің денсаулығы нашарлағандықтан Хэнкок «Хэнкок үйінің» басқаруын біртіндеп өз қолына алды және 1763 жылдың қаңтарында толық серіктес атанды. 1762 жылдың қазан айында ол Масондық Сент-Эндрю ложасының мүшесі болды, бұл оны Бостонның ең беделді азаматтарымен байланыстырды. 1764 жылдың тамызында Томас Хэнкок қайтыс болғанда, Джон бизнес, Хэнкок Маноры, екі-үш құл және мыңдаған акр жерді мұраға алды, осылайша колониядағы ең бай адамдардың біріне айналды. Шаруашылық құлдары Джон мен оның әпкесіне жұмыс істеуді жалғастырды, бірақ ақырында Томас Хэнкоктың өсиеті бойынша босатылды; Джон Хэнкоктың құлдарды сатып алғаны немесе сатқанына ешқандай дәлел жоқ.

Hancock was born on January 23, 1737, in Braintree, Massachusetts, in a part of town that eventually became the separate city of Quincy. He was the son of Colonel John Hancock Jr. of Braintree and Mary Hawke Thaxter (widow of Samuel Thaxter Junior), who was from nearby Hingham. As a child, Hancock became a casual acquaintance of young John Adams, whom the Reverend Hancock had baptized in 1735. The Hancocks lived a comfortable life and owned one slave to help with household work. After Hancock's father died in 1744, he was sent to live with his uncle and aunt, Thomas Hancock and Lydia (Henchman) Hancock. Thomas Hancock was the proprietor of a firm known as the House of Hancock, which imported manufactured goods from Britain and exported rum, whale oil, and fish. Thomas Hancock's highly successful business made him one of Boston's richest and best known residents. He and Lydia, along with several servants and slaves, lived in Hancock Manor on Beacon Hill. The couple, who did not have any children of their own, became the dominant influence on John's life. After graduating from the Boston Latin School in 1750, Hancock enrolled in Harvard College and received a bachelor's degree in 1754. Upon graduation, he began to work for his uncle, just as the French and Indian War had begun. Thomas Hancock had close relations with the royal governors of Massachusetts and secured profitable government contracts during the war. John Hancock learned much about his uncle's business during these years and was trained for eventual partnership in the firm. Hancock worked hard, but he also enjoyed playing the role of a wealthy aristocrat and developed a fondness for expensive clothes. From 1760 to 1761, Hancock lived in England while building relationships with customers and suppliers. Upon returning to Boston, Hancock gradually took over the House of Hancock as his uncle's health failed, becoming a full partner in January 1763. He became a member of the Masonic Lodge of St. Andrew in October 1762, which connected him with many of Boston's most influential citizens. When Thomas Hancock died in August 1764, John inherited the business, Hancock Manor, two or three household slaves, and thousands of acres of land, becoming one of the wealthiest men in the colonies. The household slaves continued to work for John and his aunt, but were eventually freed through the terms of Thomas Hancock's will; there is no evidence that John Hancock ever bought or sold slaves.

Империялық шиеленістердің күшейуі

Жеті жылдық соғыста жеңіске жеткеннен кейін, Британ империясының қарызы өте көп болды. Жаңа кіріс көздерін іздеген британдық парламент, 1764 жылғы Қант заңынан бастап, колонияларға тікелей салық салуға тырысты. Бұрынғы 1733 жылғы Моласса заңы, Батыс Индиядан келетін тауарларға салық салған, контрабанда кең таралғандықтан, құрбансыз қылмыс ретінде қарастырылғандықтан, көп табыс әкелмеді. Колонияларда контрабандаға қатысты әлеуметтік айыптар аз болды, ал сауданың негізгі кіріс көзі болған портовый қалаларда контрабанда кең қолдауға ие болды, тіпті ұсталудан сақтандыруға қол жеткізуге де болады. Колониялық саудагерлер заңсыз жүктердің шығу тегін, ұлтын, бағыттарын және мазмұнын жасыру үшін түрлі амалдар қолданды. Бұл жүкті заңды және рұқсат етілген етіп көрсету үшін жиі жалған құжаттарды пайдалануды қамтыды. Британдық биліктің наразылығына орай, жергілікті саудагерлер тәркіленген тауарларды қайтару үшін жанашыр провинциялық соттарды пайдалана алды. Мысалы, Жаңа Англиядағы кеден басшысы Эдвард Рэндольф 1680 жылдан 1682 жылдың соңына дейін 36 тәркілеуді сотқа жіберді, олардың барлығы екеуінен басқа ақталды. Кейде саудагерлер өздері заңсыз тауарларды ұрлап қайтарып алатын. "Қант заңы" Бостондағы наразылықты тудырды, себебі ол колониялық құқықтарды бұзу деп есептелді. Джеймс Отис және Сэмюэл Адамс сияқтылар колонистер парламентте өкілдік етпегендіктен, олармен салық салынуы мүмкін емес екенін айтты; тек колонистердің өкілдері бар колониялық жиналыстар ғана колонияларға салық сала алады. Хэнкок әлі саяси белсенді емес еді, бірақ ол салықты конституциялық емес, экономикалық себептермен сынға алды. Хэнкок Ұлыбританиямен қарым-қатынастың шиеленісуіне байланысты Бостондағы жетекші саяси тұлға ретінде көзге түсті. 1765 жылдың наурыз айында ол Бостонның бес сайлаушысының бірі болып сайланды, бұл лауазымды бұрын оның ағасы көп жылдар бойы атқарған. Одан кейін парламент 1765 жылғы Мөртаңба заңын қабылдады, бұл көп жылдар бойы Ұлыбританияда қолданылып келген, бірақ колонияларда өте танымал емес, өсиеттер сияқты заңды құжаттарға салық салды, бұл бүліктер мен ұйымдасқан қарсылыққа әкелді. Хэнкок бастапқыда орташа ұстанымды қабылдады: британдық азамат ретінде ол колонистердің заңға бағынуы керек деп ойлады, тіпті парламент қате жолда екенін сенсе де. Бірнеше айдан кейін Хэнкок пікірін өзгертті, бірақ зорлық-зомбылықты және патшалық шенеуніктерді қорқытуға қарсы болды. Хэнкок британдық тауарларға бойкот жариялау арқылы Мөртаңба заңына қарсылық көрсетті, бұл оны Бостонда танымал етті. Бостондықтар Мөртаңба заңының күшін жою туралы білгеннен кейін, Хэнкок 1766 жылдың мамыр айында Массачусетс штатының Өкілдер палатасына сайланды. Хэнкоктің саяси табысына Сэмюэл Адамс, Өкілдер палатасының хатшысы және Бостонның "халықтық партиясының" жетекшісі, сондай-ақ "Вигтер" және кейіннен "Патриоттар" деп белгілі болған адамның қолдауы көмектесті. Екеуі де өте ерекше болды. Адамс Хэнкоктан 15 жас үлкен, Хэнкоктың сән-салтанат пен ысырапшылдыққа құштарлығына қарамастан, қарапайым пуритандық көзқарасқа ие болды. Кейінірек айтылған аңыз бойынша, Адамс Хэнкоктің саяси өрлеуіне жетекшілік еткен, сондықтан саудагердің байлығы Вигтердің мақсатына жету үшін пайдаланылуы мүмкін. Тарихшы Джеймс Траслоу Адамс Хэнкокты бетке шығармайтын, Адамс оңай басқаратын адам ретінде сипаттайды. Екеуінің өмірбаянын жазған тарихшы Уильям М. Фаулер бұл сипаттаманы асыра сілтеу деп санайды және екеуінің арасындағы қарым-қатынас өзара пайдалы болды, Адамс - ұстаз, ал Хэнкок - шәкірт болды деп мәлімдейді.

After its victory in the Seven Years' War, the British Empire was deeply in debt. Looking for new sources of revenue, the British Parliament sought, for the first time, to directly tax the colonies, beginning with the Sugar Act of 1764. The earlier Molasses Act of 1733, a tax on shipments from the West Indies, had produced hardly any revenue because it was widely bypassed by smuggling, which was seen as a victimless crime. Not only was there little social stigma attached to smuggling in the colonies, but in port cities where trade was the primary generator of wealth, smuggling enjoyed considerable community support, and it was even possible to obtain insurance against being caught. Colonial merchants developed an impressive repertoire of evasive maneuvers to conceal the origin, nationality, routes, and content of their illicit cargoes. This included the frequent use of fraudulent paperwork to make the cargo appear legal and authorized. And much to the frustration of the British authorities, when seizures did happen local merchants were often able to use sympathetic provincial courts to reclaim confiscated goods and have their cases dismissed. For instance, Edward Randolph, the appointed head of customs in New England, brought 36 seizures to trial from 1680 to the end of 1682—and all but two of these were acquitted. Alternatively, merchants sometimes took matters into their own hands and stole illicit goods back while impounded. The Sugar Act provoked outrage in Boston, where it was widely viewed as a violation of colonial rights. Men such as James Otis and Samuel Adams argued that because the colonists were not represented in Parliament, they could not be taxed by that body; only the colonial assemblies, where the colonists were represented, could levy taxes upon the colonies. Hancock was not yet a political activist; however, he criticized the tax for economic, rather than constitutional, reasons. Hancock emerged as a leading political figure in Boston just as tensions with Great Britain were increasing. In March 1765, he was elected as one of Boston's five selectmen, an office previously held by his uncle for many years. Soon after, Parliament passed the 1765 Stamp Act, a tax on legal documents such as wills that had been levied in Britain for many years but which was wildly unpopular in the colonies, producing riots and organized resistance. Hancock initially took a moderate position: as a loyal British subject, he thought that the colonists should submit to the act even though he believed that Parliament was misguided. Within a few months Hancock had changed his mind, although he continued to disapprove of violence and the intimidation of royal officials by mobs. Hancock joined the resistance to the Stamp Act by participating in a boycott of British goods, which made him popular in Boston. After Bostonians learned of the impending repeal of the Stamp Act, Hancock was elected to the Massachusetts House of Representatives in May 1766. Hancock's political success benefited from the support of Samuel Adams, the clerk of the House of Representatives and a leader of Boston's "popular party", also known as "Whigs" and later as "Patriots". The two men made an unlikely pair. Fifteen years older than Hancock, Adams had a somber, Puritan outlook that stood in marked contrast to Hancock's taste for luxury and extravagance. Apocryphal stories later portrayed Adams as masterminding Hancock's political rise so that the merchant's wealth could be used to further the Whig agenda. Historian James Truslow Adams portrays Hancock as shallow and vain, easily manipulated by Adams. Historian William M. Fowler, who wrote biographies of both men, argues that this characterization was an exaggeration and that the relationship between the two was symbiotic, with Adams as the mentor and Hancock the protégé.

Тауншенд актілері дағдарысы

Мөр актісі күштен шығарылғаннан кейін Парламент кіріс табу үшін басқа тәсілге көшті, 1767 жылғы Тауншенд актілерін қабылдады. Бұл актілер әртүрлі тауарларға жаңа баж салығын енгізіп, Америка кеден кеңесін құру арқылы кедендік қызметті күшейтті. Британ үкіметі тиімді кедендік жүйе қажет деп санады, себебі көптеген американдық саудагерлер контрабандамен айналысып жатқан. Контрабандистер Навигациялық актілерді бұзып, Британ империясының шегінен тыс порттармен сауда жасап, импорттық салықтардан қашып жүрді. Парламент жаңа жүйенің контрабанданы азайтып, үкіметке кіріс әкелетініне үміттенді. Колониялық саудагерлер, тіпті контрабандамен айналыспағандар да, жаңа ережелерді қатал деп тапты. Басқа отаршылар бұл жаңа баждардың Парламенттің олардың келісімінсіз колонияларға салық салуға жасаған тағы бір әрекеті екенін айтты. Хэнкок басқа бостондықтармен бірге Тауншенд баждары алынып тасталғанша британдық тауарларды бойкоттауға шақырды. Кедендік ережелерді сақтау барысында Кедендік кеңес Бостонның ең бай вигі Хэнкокты нысанаға алды. Олар оның контрабандист болуын күдіктенетін болған шығар немесе оның саяси көзқарастары үшін мазақтауға тырысқан шығар, әсіресе Хэнкок губернатор Фрэнсис Бернардты кеден қызметкерлерінің қатысуымен өтетін қоғамдық шаралардан бас тартқаннан кейін. 1768 жылдың 9 сәуірінде екі кеден қызметкері (теңізшілер деп аталды) Бостон портындағы Хэнкоктің «Лидия» бригіне мінгізді. Хэнкок шақырылды, агенттерде іздеу ордері (жалпы іздеу ордері) болмағандықтан, ол оларға палубадан төмен түсуге рұқсат бермеді. Бір қызметкер кейін кемеге кіре алғанда, Хэнкоктің адамдары оны палубаға қайтарды. Кедендік қызметкерлер қылмыстық іс қозғауға тырысты, бірақ Массачусетс штатының бас прокуроры Джонатан Сеуолл Хэнкок заң бұзбағанын мәлімдегеннен кейін іс тоқтатылды. Кейіннен Хэнкоктің ең жақын жақтастары бұл оқиғаны колонияларда британдық билікке қарсы жасалған алғашқы физикалық қарсылық деп атады және Хэнкокқа Америка революциясын бастаушы рөл атқарғанын жатқызды.

After the repeal of the Stamp Act, Parliament took a different approach to raising revenue, passing the 1767 Townshend Acts, which established new duties on various imports and strengthened the customs agency by creating the American Customs Board. The British government believed that a more efficient customs system was necessary because many colonial American merchants had been smuggling. Smugglers violated the Navigation Acts by trading with ports outside of the British Empire and avoiding import taxes. Parliament hoped that the new system would reduce smuggling and generate revenue for the government. Colonial merchants, even those not involved in smuggling, found the new regulations oppressive. Other colonists protested that new duties were another attempt by Parliament to tax the colonies without their consent. Hancock joined other Bostonians in calling for a boycott of British imports until the Townshend duties were repealed. In their enforcement of the customs regulations, the Customs Board targeted Hancock, Boston's wealthiest Whig. They may have suspected that he was a smuggler or they may have wanted to harass him because of his politics, especially after Hancock snubbed Governor Francis Bernard by refusing to attend public functions when the customs officials were present. On April 9, 1768, two customs employees (called tidesmen) boarded Hancock's brig Lydia in Boston Harbor. Hancock was summoned, and finding that the agents lacked a writ of assistance (a general search warrant), he did not allow them to go below deck. When one of them later managed to get into the hold, Hancock's men forced the tidesman back on deck. Customs officials wanted to file charges, but the case was dropped when Massachusetts Attorney General Jonathan Sewall ruled that Hancock had broken no laws. Later, some of Hancock's most ardent admirers called this incident the first act of physical resistance to British authority in the colonies and credit Hancock with initiating the American Revolution.

Еркіндік ісі

Келесі оқиға Америка революциясының басталуындағы маңызды кезең болды. 1768 жылдың 9 мамырында Ханкоктың "Либерти" шлюпы Мадейра шарабын әкеліп Бостон портына келді. Келесі күні кеден қызметкерлері кемені тексергенде, онда 25 шарап ыдысы бар екені анықталды, бұл кеменің сыйымдылығының тек төрттен бірін құрады. Ханкок 25 ыдыс шарапқа баж төледі, бірақ шенеуніктер оның түнде қалған шарапты баж төлемей жасыру үшін түсірген болуы мүмкін деп күдіктенді. Алайда, оны дәлелдейтін ешқандай айғақ болған жоқ, өйткені түнде кемеде қалған екі теңізші ештеңе түсірмегенін мойындады. Бір айдан кейін, британдық соғыс кемесі "Ромни" портта тұрғанда, теңізшілердің бірі көрсеткіштерін өзгертті: ол "Либертиден" заңсыз түсірілген кезде күштеп ұсталып қалғанын мәлімдеді. 10 маусымда кеден қызметкерлері "Либертиді" тәркіледі. Бостон тұрғындары "Ромнидің" капитаны Корольдік теңіз флотынан дезертирлер ғана емес, колония азаматтарын да тартып алып жатқанына ашуланды, бұл әрекет заңсыз болуы мүмкін еді. Шенеуніктер "Либертиді" "Ромниге" сүйреп әкетпек болғанда, наразылық көтеріліске ұласты, бұл да заңсыз болды. "Либертиді" басып алуға келген теңізшілер мен теңіз жаяу әскерлері жұмысқа алу тобы деп жаңылыстырылды, бұл жағдайды ушықтырды. Көтерілістен кейін кеден қызметкерлері "Ромниге", содан кейін Вильям қамалына (порттағы аралдық бекініс) көшті, қалада қауіпсіздікке қатысты алаңдаушылық білдірді. Вигтер кеден қызметкерлері қауіпті жоғары бағалап отыр деп, Лондон Бостонға әскер жіберуіне себеп болуы мүмкін деп санайды. Британ шенеуніктер "Либерти" оқиғасы бойынша екі сотқа шағым түсірді: кемеге қатысты сот және Ханкокқа қатысты жеке сот. Корольдік шенеуніктер мен Ханкоктың айыптаушысы сот белгілеген жазаның үштен бірін губернаторға, хабар берушіге және Корольге бөліп алу арқылы қаржылық пайда көруге мүмкіндік алды. 1768 жылдың 22 маусымындағы алғашқы сот процесінің нәтижесінде "Либерти" кемесі тамыз айында тәркіленді. Кеден қызметкерлері кемені сауда ережелерін сақтау үшін пайдаланды, бірақ келесі жылы Род-Айленд штатындағы ашуланған отаршылар оны өртеп жіберді. Екінші сот процесі 1768 жылдың қазан айында басталды, онда Ханкок пен тағы бес адамға "Либертиден" баж төлемей 100 шарап ыдысын түсіргені үшін айып тағылды. Егер айыпты деп танылса, айыпталушылар шарап құнының үш еселенген сомасын, яғни 9 000 фунт стерлинг төлеуге міндетті болар еді. Джон Адамстың адвокаты ретінде қызмет еткен Ханкок вице-адмиралтейство сотында жоғары дауыспен сотталды, онда қазылар алқасы болған жоқ және қорғаныс тарапына куәгерлерді қарсы сұраққа алуға рұқсат берілмеді. Шамамен бес айға созылған сот процесі Ханкокқа қарсы ешқандай түсіндірме бермей тоқтатылды. Ханкокқа тағылған айыптар алынып тасталса да, кейінірек көптеген авторлар оны контрабандист деп сипаттады. Бұл сипаттаманың дұрыстығы күмәнді. 1986 жылы тарихшы Джон Тайлер былай деп жазды: "Ханкоктың кінәлі ме, әлде кінәсіз бе және оған тағылған нақты айыптар әлі де қызу талқыланып жатыр". Тарихшы Оливер Дикерсон Ханкок губернатор Бернард пен кеден қызметкерлері жасаған қылмыстық рэкет схемасының құрбаны болды деп санайды. Дикерсон Ханкоктың "Либерти" ісі бойынша кінәлі екенін дәлелдейтін сенімді айғақ жоқ деп есептейді және сот процестерінің мақсаты саяси себептермен Ханкокты жазалау және оның мүлкін тонау болды. Дикерсонның бұл түсіндірмесіне Джон Адамстың құқықтық құжаттарының редакторлары Кинвин Врот және Хиллер Зобель қарсы шықты, олар "Ханкоктың кінәсіздігі күмәнді" екенін және британдық шенеуніктердің әрекеттері заңға сәйкес болғанын, бірақ ақылға сыймаған екенін айтты. Адвокат және тарихшы Бернард Кноленберг кеден қызметкерлерінің Ханкоктың кемесін тәркілеуге құқығы болғанын, бірақ оны "Ромниге" сүйреу заңсыз болғанын мәлімдеді. Құқықтық тарихшы Джон Филипп Рид екі тараптың куәліктері саяси жағынан бейтарап болмағандықтан, оқиғаны объективті түрде қайта құру мүмкін емес деп санайды. "Либерти" ісінен басқа, Ханкоктың контрабандамен айналысқан деңгейі, ол колонияларда кең таралған болуы мүмкін, күмәнді. Контрабанданың құпия сипатын ескере отырып, деректер жеткіліксіз. Егер Ханкок контрабандист болса, оны растайтын ешқандай құжат табылмады. Джон У. Тайлер революциялық Бостондағы 400-ден астам саудагерді зерттегенде 23 контрабандисті анықтады, бірақ Ханкок олардың бірі екенін көрсететін жазбаша дәлел таппады. Биограф Уильям Фаулер Ханкок, мүмкін, контрабандамен айналысқан болса да, оның бизнесінің көп бөлігі заңды болды және оның "колониялық контрабандистердің королі" деген кейінгі беделі негізсіз миф екенін мәлімдеді.

The next incident proved to be a major event in the coming of the American Revolution. On the evening of May 9, 1768, Hancock's sloop Liberty arrived in Boston Harbor, carrying a shipment of Madeira wine. When custom officers inspected the ship the next morning, they found that it contained 25 pipes of wine, just one fourth of the ship's carrying capacity. Hancock paid the duties on the 25 pipes of wine, but officials suspected that he had arranged to have more wine unloaded during the night to avoid paying the duties for the entire cargo. They did not have any evidence to prove this, however, since the two tidesmen who had stayed on the ship overnight gave a sworn statement that nothing had been unloaded. One month later, while the British warship HMS Romney was in port, one of the tidesmen changed his story: he claimed that he had been forcibly held on the Liberty while it had been illegally unloaded. On June 10, customs officials seized the Liberty. Bostonians were already angry because the captain of the Romney had been impressing colonists and not just deserters from the Royal Navy, an arguably illegal activity. A riot broke out when officials began to tow the Liberty out to the Romney, which was also arguably illegal. The confrontation escalated when sailors and marines coming ashore to seize the Liberty were mistaken for a press gang. After the riot, customs officials relocated to the Romney and then to Castle William (an island fort in the harbor), claiming that they were unsafe in town. Whigs insisted that the customs officials were exaggerating the danger so that London would send troops to Boston. British officials filed two lawsuits stemming from the Liberty incident: an in rem suit against the ship and an in personam suit against Hancock. Royal officials as well as Hancock's accuser stood to gain financially since, as was the custom, any penalties assessed by the court would be awarded to the governor, the informer, and the Crown, each getting a third. The first suit, filed on June 22, 1768, resulted in the confiscation of the Liberty in August. Customs officials then used the ship to enforce trade regulations until it was burned by angry colonists in Rhode Island the following year. The second trial began in October 1768, when charges were filed against Hancock and five others for allegedly unloading 100 pipes of wine from the Liberty without paying the duties. If convicted, the defendants would have had to pay a penalty of triple the value of the wine, which came to £9,000. With John Adams serving as his lawyer, Hancock was prosecuted in a highly publicized trial by a vice admiralty court, which had no jury and was not required to allow the defense to cross examine the witnesses. After dragging out for nearly five months, the proceedings against Hancock were dropped without explanation. Although the charges against Hancock were dropped, many writers later described him as a smuggler. The accuracy of this characterization has been questioned. "Hancock's guilt or innocence and the exact charges against him", wrote historian John W. Tyler in 1986, "are still fiercely debated." Historian Oliver Dickerson argues that Hancock was the victim of an essentially criminal racketeering scheme perpetrated by Governor Bernard and the customs officials. Dickerson believes that there is no reliable evidence that Hancock was guilty in the Liberty case and that the purpose of the trials was to punish Hancock for political reasons and to plunder his property. Opposed to Dickerson's interpretation were Kinvin Wroth and Hiller Zobel, the editors of John Adams's legal papers, who argue that "Hancock's innocence is open to question" and that the British officials acted legally, if unwisely. Lawyer and historian Bernard Knollenberg concludes that the customs officials had the right to seize Hancock's ship, but towing it out to the Romney had been illegal. Legal historian John Phillip Reid argues that the testimony of both sides was so politically partial that it is not possible to objectively reconstruct the incident. Aside from the Liberty affair, the degree to which Hancock was engaged in smuggling, which may have been widespread in the colonies, has been questioned. Given the clandestine nature of smuggling, records are scarce. If Hancock was a smuggler, no documentation of this has been found. John W. Tyler identified 23 smugglers in his study of more than 400 merchants in revolutionary Boston but found no written evidence that Hancock was one of them. Biographer William Fowler concludes that while Hancock was probably engaged in some smuggling, most of his business was legitimate, and his later reputation as the "king of the colonial smugglers" is a myth without foundation.

Қазадан шай тойға дейін

Либерти ісі бұрын қабылданған британдық шешімді нығайтты – Бостондағы тәртіпсіздіктерді әскери күшпен басу. Бұл шешімді 1768 жылы Сэмюэл Адамстың Тауншенд актілеріне қарсы тұруды үйлестіру ниетімен басқа британдық американдық колонияларға жіберілген айналым хаты тудырды. Колониялар хатшысы лорд Хиллсборо Бостонға төрт британдық армия полкін, патшалық шенеуніктерге көмектесу үшін жіберді және губернатор Бернардқа Массачусетс заң шығарушы органына айналым хатын жоюға бұйрық берді. Хэнкок пен Массачусетс палатасы хатты қайтаруға қарсы дауыс берді, керісінше губернатор Бернардты қайта шақыруды талап ететін петиция жасады. 1769 жылы Бернард Англияға оралғанда, бостондықтар қуанды. Дегенмен, британдық әскерлер қалды, солдаттар мен азаматтар арасындағы шиеленіс 1770 жылдың наурыз айында Бостон қырғынында бес азаматтың қаза болуына әкелді. Хэнкок оқиғаға қатыспады, бірақ кейін ол әскерлерді алып кетуді талап ететін комиссияны басқарды. Бернардтың ізбасары, губернатор Томас Хатчинсон және британдық офицер, полковник Уильям Далримплмен кездесуде Хэнкок, егер әскерлер кетпесе, Бостонға 10 000 қарулы отаршылдың шабуылға дайын екенін мәлімдеді. Хатчинсон Хэнкоктің блеф екенін білді, бірақ әскерлер қала ішінде орналасқанда қауіпті жағдайда болды, сондықтан Далримпл екі полкті де Вильям қамалына көшіруге келісті. Хэнкок әскерлерді алып кетудегі рөлі үшін батыр ретінде құрметтелді. Мамыр айында Массачусетс палатасына қайта сайлануы бірауыздан болды. 1770 жылы Парламент Тауншенд салықтарын ішінара жойғаннан кейін Бостонның британдық тауарларға бойкот жариялауы аяқталды. Саясат Массачусетсте тынышталып, шиеленіс сақталды. Хэнкок губернатор Хатчинсонмен қарым-қатынасын жақсартуға тырысты, ол өз кезегінде Хэнкокты Адамстың ықпалынан аулақ етуге тырысты. 1772 жылдың сәуірінде Хатчинсон Хэнкоктың Бостон кадеттерінің полковнигі болып сайлануын мақұлдады, бұл әскери бөлімнің негізгі міндеті губернатор мен Бас сотты салтанатты түрде сүйемелдеу болды. Мамыр айында Хатчинсон тіпті Хэнкоктың Бас соттың жоғарғы палатасы – Кеңеске сайлануын мақұлдады, оның мүшелері палата тарапынан сайланды, бірақ губернатор вето құқығына ие болды. Хэнкоктің бұрынғы сайлауларына вето қойылған, бірақ қазір Хатчинсон сайлауды күшінде қалдырды. Дегенмен, Хэнкок лауазымды қабылдаудан бас тартты, өйткені ол губернатордың қолдауымен тағайындалғандай көрінгісі келмеді. Бірақ Хэнкок жақсарған қарым-қатынасты жалғасып жатқан дауды шешу үшін пайдаланды. Бостонның жаулық толқынынан қашу үшін Хатчинсон заң шығарушы органының отырысын қала сыртында өткізді; енді ол Бас соттың Бостонда тағы бір рет отырыс өткізуіне келісті, заң шығарушылардың қуанышына орай. Хатчинсон Хэнкокты жеңіп, Адамстың беделін түсіруді үміттенеді. Кейбіреулерге Адамс пен Хэнкок арасында келіспеушіліктер бар сияқты көрінді: 1772 жылдың қарашасында Адамс отаршылдық құқықтарды қорғау үшін Бостон корреспонденция комитетін құрғанда, Хэнкок қатысудан бас тартты, бұл Уигтардың қатарында ажырым бар деген ой тудырды. Бірақ олардың айырмашылықтарына қарамастан, Хэнкок пен Адамс 1773 жылы үлкен саяси даудың жаңаруымен қайта бірікті. Олар Томас Хатчинсонның жеке хаттарын жариялауға көмектесті, онда губернатор колонияға тәртіп орнату үшін «ағылшын бостандықтары» деп аталатын нәрсенің шектелуін ұсынған сияқты көрінді. Массачусетс палатасы Хатчинсонды Бостонды әскери басып алуда кінәлап, оны губернаторлық қызметтен кетіруді талап етті. 1773 жылы Парламент «Шай туралы» заңды қабылдады. 5 қарашада Хэнкок Бостон қалалық жиналысында модератор болып сайланды, онда «Шай туралы» заңды қолдаған кез келген адам «Американың жауы» деп шешілді. Хэнкок және басқалар шайдың жеткізілімдерін қабылдауға тағайындалған агенттердің отставкаға кетуін мәжбүрлеуге тырысты. Олар бұған қол жеткізе алмады, сондықтан Бостон портына үш шай кемесі келгеннен кейін, шайдың түсірілуіне кедергі келтіруге тырысты. Хэнкок 16 желтоқсанда өткен жиналыста болды, онда ол жиналғандарға: «Әркім өз көзіне дұрыс көрінгенін істесін» деді. Хэнкок сол түні Бостон шай тойларына қатыспады, бірақ ол жеке меншіктің жойылғанын жария түрде мақтамаса да, бұл әрекетті мақұлдады. Келесі бірнеше айда Хэнкок подаградан мүгедек болды, бұл оны алдағы жылдары жиі мазалады. 5 наурызға дейін 1774 жылы ол Бостон қырғынының еске алу жиынында төртінші жылдық сөз сөйлеуге жеткілікті күш жинады. Хэнкоктің сөзі Бостонға Парламент актілеріне бағынуды мәжбүрлеу үшін жіберілген британдық әскерлердің болуын айыптады, олардың Парламент актілерін жасауға құқығы жоқ екенін айтты. Бұл сөз, Хэнкок Адамс, Джозеф Уоррен және басқалардың бірлескен еңбегімен жазылған болуы мүмкін, жарияланды және кеңінен қайта басылды, Хэнкоктің жетекші патриот ретінде беделін арттырды.

The Liberty affair reinforced a previously made British decision to suppress unrest in Boston with a show of military might. The decision had been prompted by Samuel Adams's 1768 Circular Letter, which was sent to other British American colonies in hopes of coordinating resistance to the Townshend Acts. Lord Hillsborough, secretary of state for the colonies, sent four regiments of the British Army to Boston to support embattled royal officials and instructed Governor Bernard to order the Massachusetts legislature to revoke the Circular Letter. Hancock and the Massachusetts House voted against rescinding the letter and instead drew up a petition demanding Governor Bernard's recall. When Bernard returned to England in 1769, Bostonians celebrated. The British troops remained, however, and tensions between soldiers and civilians eventually resulted in the killing of five civilians in the Boston Massacre of March 1770. Hancock was not involved in the incident, but afterwards he led a committee to demand the removal of the troops. Meeting with Bernard's successor, Governor Thomas Hutchinson, and the British officer in command, Colonel William Dalrymple, Hancock claimed that there were 10,000 armed colonists ready to march into Boston if the troops did not leave. Hutchinson knew that Hancock was bluffing, but the soldiers were in a precarious position when garrisoned within the town, and so Dalrymple agreed to remove both regiments to Castle William. Hancock was celebrated as a hero for his role in getting the troops withdrawn. His re election to the Massachusetts House in May was nearly unanimous. After Parliament partially repealed the Townshend duties in 1770, Boston's boycott of British goods ended. Politics became quieter in Massachusetts, although tensions remained. Hancock tried to improve his relationship with Governor Hutchinson, who in turn sought to woo Hancock away from Adams's influence. In April 1772, Hutchinson approved Hancock's election as colonel of the Boston Cadets, a militia unit whose primary function was to provide a ceremonial escort for the governor and the General Court. In May, Hutchinson even approved Hancock's election to the Council, the upper chamber of the General Court, whose members were elected by the House but subject to veto by the governor. Hancock's previous elections to the council had been vetoed, but now Hutchinson allowed the election to stand. Hancock declined the office, however, not wanting to appear to have been co opted by the governor. Nevertheless, Hancock used the improved relationship to resolve an ongoing dispute. To avoid hostile crowds in Boston, Hutchinson had been convening the legislature outside of town; now he agreed to allow the General Court to sit in Boston once again, to the relief of the legislators. Hutchinson had dared to hope that he could win over Hancock and discredit Adams. To some, it seemed that Adams and Hancock were indeed at odds: when Adams formed the Boston Committee of Correspondence in November 1772 to advocate colonial rights, Hancock declined to join, creating the impression that there was a split in the Whig ranks. But whatever their differences, Hancock and Adams came together again in 1773 with the renewal of major political turmoil. They cooperated in the revelation of private letters of Thomas Hutchinson, in which the governor seemed to recommend "an abridgement of what are called "English liberties" to bring order to the colony. The Massachusetts House, blaming Hutchinson for the military occupation of Boston, called for his removal as governor. Even more trouble followed Parliament's passage of the 1773 Tea Act. On November 5, Hancock was elected as moderator at a Boston town meeting that resolved that anyone who supported the Tea Act was an "Enemy to America". Hancock and others tried to force the resignation of the agents who had been appointed to receive the tea shipments. Unsuccessful in this, they attempted to prevent the tea from being unloaded after three tea ships had arrived in Boston Harbor. Hancock was at the fateful meeting on December 16 where he reportedly told the crowd, "Let every man do what is right in his own eyes." Hancock did not take part in the Boston Tea Party that night, but he approved of the action, although he was careful not to publicly praise the destruction of private property. Over the next few months, Hancock was disabled by gout, which troubled him with increasing frequency in the coming years. By March 5, 1774, he had recovered enough to deliver the fourth annual Massacre Day oration, a commemoration of the Boston Massacre. Hancock's speech denounced the presence of British troops in Boston, who he said had been sent there "to enforce obedience to acts of Parliament, which neither God nor man ever empowered them to make". The speech, probably written by Hancock in collaboration with Adams, Joseph Warren, and others, was published and widely reprinted, enhancing Hancock's stature as a leading Patriot.

Революция басталады

Парламент Шай партиясына Бостон порты актісімен жауап берді, бұл британдықтардың колонияларды бақылауын күшейту мақсатындағы «Мәжбүрлеу актілерінің» бірі болды. Хатчинсонның орнына 1774 жылдың мамырында келген генерал Томас Гейдж басшылық етті. 17 маусымда Массачусетс штатының палатасы Филадельфиядағы Бірінші Континенттік Конгреске бес делегат сайлады, ол «Мәжбүрлеу актілеріне» колониялық жауапты үйлестіру үшін ұйымдастырылды. Ханкок денсаулығына байланысты немесе басқа патриот көшбасшылары болмаған кезде жауапты болу үшін қалғандықтан, бірінші Конгресте қызмет етпеді. Гейдж Ханкокты Бостон кадеттерінің полковнигі лауазымынан босатты. 1774 жылдың қазан айында Гейдж Бас соттың жоспарланған отырысын тоқтатты. Осыған жауап ретінде палата өзін Массачусетс провинциялық Конгресіне айналдырды, бұл британдық бақылаудан тәуелсіз орган. Ханкок провинциялық Конгресс президенті болып сайланды және қауіпсіздік комитетінің маңызды мүшесі болды. Провинциялық Конгресс алғашқы минуттық роталарды құрды, олар бірден әрекет етуге дайын милициядан тұрды. 1774 жылдың 1 желтоқсанында провинциялық Конгресс Ханкокты екінші Континенттік Конгреске делегат ретінде Джеймс Боудойнның орнына сайлады, ол ауруға байланысты бірінші Конгреске қатыса алмады. Ханкок Филадельфиядағы Континенттік Конгреске есеп беруге келгенге дейін, 1775 жылдың ақпанында провинциялық Конгресс оны қайтадан президент етіп сайлады. Ханкоктің көптеген рөлдері оған Массачусетсте зор ықпал берді, ал 1774 жылдың қаңтарында британдық шенеуніктер оны тұтқындауды қарастырды. 1775 жылдың сәуір айында Конкордта өткен провинциялық Конгреске қатысқаннан кейін Ханкок пен Сэмюэл Адамс Филадельфияға барар алдында Бостонға қайту қауіпсіз емес деп шешті. Олар Лексингтондағы Ханкоктің балалық шағындағы үйінде қалды. Гейдж Лорд Дартмуттан 1775 жылдың 14 сәуірінде хат алды, онда оған провинциялық Конгрестегі басты тұлғаларды тұтқындауға кеңес берілді, олардың іс-әрекеттері кез келген жағдайда мемлекетке қарсы қылмыс және бүлік актілері болып есептеледі. 18 сәуірде Гейдж американдық төңкеріс соғысын бастаған маңызды миссияға сарбаздар отрядын жіберді. Британдықтардың мақсаты Конкордтағы колонистер сақтаған әскери жабдықтарды тартып алып, жою болды. Көптеген тарихи есептерге сәйкес, Гейдж өз әскерлеріне Ханкок пен Адамсты тұтқындауға бұйрық берді; егер солай болса, Гейджтің жазбаша бұйрықтарында патриот көшбасшыларын тұтқындау туралы ештеңе айтылмады. Гейдж Ханкок пен Адамсты тұтқындаудан ешқандай пайда көре алмайтынын түсінді, өйткені басқа көшбасшылар олардың орнын басады, ал британдықтар агрессор ретінде көрсетіледі. Гейдж Ханкок пен Адамсты ұстамауға шешім қабылдағанымен, патриоттар бастапқыда басқаша ойлады. Бостоннан Джозеф Уоррен Ханкок пен Адамсты британдық әскерлердің қозғалыста екенін және оларды тұтқындауға тырысуы мүмкін екенін ескерту үшін елші Пол Риверді жіберді. Ривер түн ортасында Лексингтонда болды және ескерту жасады. Ханкок өзін әлі де милиция полковнигі деп есептейтін болғандықтан, Лексингтондағы патриот милициясымен майданға шығуға ниеттенді, бірақ Адамс және басқалар оны жауынгерге қарағанда саяси көшбасшы ретінде бағалы екенін айтып, шайқастан аулақ болуға көндірді. Ханкок пен Адамс қашып бара жатқанда, Лексингтон мен Конкордта соғыстың алғашқы оқтары атылды. Ұрыстан кейін Гейдж «қолдарын қойып, бейбіт азаматтардың міндеттеріне оралатын» барлық адамдарға жалпы кешірім беретін жарлық шығарды, бірақ Ханкок пен Сэмюэл Адамс бұл кешірімге кірмеді. Ханкок пен Адамсты бөлек атау патриоттар арасында олардың беделін арттырды.

Parliament responded to the Tea Party with the Boston Port Act, one of the so called Coercive Acts intended to strengthen British control of the colonies. Hutchinson was replaced as governor by General Thomas Gage, who arrived in May 1774. On June 17, the Massachusetts House elected five delegates to send to the First Continental Congress in Philadelphia, which was being organized to coordinate colonial response to the Coercive Acts. Hancock did not serve in the first Congress, possibly for health reasons or possibly to remain in charge while the other Patriot leaders were away. Gage dismissed Hancock from his post as colonel of the Boston Cadets. In October 1774, Gage canceled the scheduled meeting of the General Court. In response, the House resolved itself into the Massachusetts Provincial Congress, a body independent of British control. Hancock was elected as president of the Provincial Congress and was a key member of the Committee of safety. The Provincial Congress created the first minutemen companies, consisting of militiamen who were to be ready for action on a moment's notice. On December 1, 1774, the Provincial Congress elected Hancock as a delegate to the Second Continental Congress to replace James Bowdoin, who had been unable to attend the first Congress because of illness. Before Hancock reported to the Continental Congress in Philadelphia, the Provincial Congress unanimously re elected him as their president in February 1775. Hancock's multiple roles gave him enormous influence in Massachusetts, and as early as January 1774 British officials had considered arresting him. After attending the Provincial Congress in Concord in April 1775, Hancock and Samuel Adams decided that it was not safe to return to Boston before leaving for Philadelphia. They stayed instead at Hancock's childhood home in Lexington. Gage received a letter from Lord Dartmouth on April 14, 1775, advising him "to arrest the principal actors and abettors in the Provincial Congress whose proceedings appear in every light to be acts of treason and rebellion". On the night of April 18, Gage sent out a detachment of soldiers on the fateful mission that sparked the American Revolutionary War. The purpose of the British expedition was to seize and destroy military supplies that the colonists had stored in Concord. According to many historical accounts, Gage also instructed his men to arrest Hancock and Adams; if so, the written orders issued by Gage made no mention of arresting the Patriot leaders. Gage apparently decided that he had nothing to gain by arresting Hancock and Adams, since other leaders would simply take their place, and the British would be portrayed as the aggressors. Although Gage had evidently decided against seizing Hancock and Adams, Patriots initially believed otherwise. From Boston, Joseph Warren dispatched messenger Paul Revere to warn Hancock and Adams that British troops were on the move and might attempt to arrest them. Revere reached Lexington around midnight and gave the warning. Hancock, still considering himself a militia colonel, wanted to take the field with the Patriot militia at Lexington, but Adams and others convinced him to avoid battle, arguing that he was more valuable as a political leader than as a soldier. As Hancock and Adams made their escape, the first shots of the war were fired at Lexington and Concord. Soon after the battle, Gage issued a proclamation granting a general pardon to all who would "lay down their arms, and return to the duties of peaceable subjects"—with the exceptions of Hancock and Samuel Adams. Singling out Hancock and Adams in this manner only added to their renown among Patriots.

Конгресс төрағасы

Соғыс басталған кезде Хэнкок басқа Массачусетс делегаттарымен Филадельфиядағы Континенталды конгресске барды. 1775 жылғы 24 мамырда ол бірауыздан Континенттік конгресс президенті болып сайланды, Генри Миддлтон кандидатурадан бас тартқаннан кейін Пейт Рэндольфтің орнын басады. Хэнкок бірнеше себеппен президенттікке лайықты таңдау болды. Ол тәжірибелі болған, Массачусетс штатында заң шығарушы органдар мен қалалық жиналыстарды жиі басқарған. Оның байлығы мен әлеуметтік беделі орташа делегаттардың сенімін тудырды, ал Бостон радикалдарымен байланысы оны басқа радикалдарға да қабылдауға мүмкіндік берді. Президенттің рөлі толық анықталмағандықтан және Рэндольф отставкаға кеткені немесе демалыста болғаны белгісіз болғандықтан, оның ұстанымы біршама екіұшты болды. Конгрестің басқа президенттері сияқты Хэнкоктың өкілеттігі көбінесе төрағалық етушінің өкілеттігімен шектелді. Оған сонымен қатар көптеген ресми хаттарды өңдеуге тура келді, сондықтан ол құжаттармен жұмыс істеуге көмектесу үшін кеңсе қызметкерлерін өз қаражатынан жалдау қажет болды. 1775 жылғы 15 маусымда Конгресте Массачусетс делегаты Джон Адамс Джордж Вашингтонды Бостон маңына жиналған армияның бас қолбасшысы етіп ұсынды. Бірнеше жылдан кейін Адамс Хэнкок өзіне қолбасшылық тағайындалмағанына қатты көңіл көшіргенін жазды. 1801 жылғы бұл қысқаша ескерту – Хэнкок бас қолбасшы болуға тырысқан деген жиі келтірілетін мәлімдеменің жалғыз көзі. ХХ ғасырдың басында тарихшы Джеймс Траслоу Адамс осы оқиға Хэнкок пен Вашингтон арасында өмір бойына созылған жақын еместікке алып келгенін жазды, бірақ кейбір тарихшылар оқиғаның немесе жақын еместіктің орын алғанына күмән келтірді. Тарихшы Дональд Проктордың айтуынша, "Хэнкок бас қолбасшы болуға ниеттенгенін көрсететін заманауи дәлелдер жоқ. Керісінше". Хэнкок пен Вашингтон оқиғадан кейін жақсы қарым-қатынас сақтады, ал 1778 жылы Хэнкок өзінің жалғыз ұлын Джон Джордж Вашингтон Хэнкок деп атады. Хэнкок генерал Вашингтонды құрметтеді және оны қолдады, бірақ Вашингтон Хэнкоктың әскери қызметке тағайындалу туралы өтінішін әдеппен қабылдамады. 1775 жылғы 1 тамызда Конгресс демалысқа шығып, Хэнкок өзінің сүйіктісі Дороти "Долли" Квинсиге үйлену мүмкіндігіне ие болды. Олар 28 тамызда Коннектикут штатының Фэрфилд қаласында үйленді. Олардың екі баласы болды, екеуі де ересекке жетпеді. Олардың қызы Лидия Хенчман Хэнкок 1776 жылы дүниеге келді және он айдан кейін қайтыс болды. Олардың ұлы Джон 1778 жылы дүниеге келді және 1787 жылы мұз үстінде сырғанау кезінде бас жарақатынан қайтыс болды. Конгресс президенті болып қызмет еткен кезде Хэнкок Гарвардпен ұзаққа созылған дауға қатысты. 1773 жылдан бері колледждің қазынашысы ретінде ол мектептің қаржылық жазбаларына және шамамен 15 000 фунт стерлинг ақшалай қаражат пен бағалы қағаздарға жауапты болды. Революциялық соғыстың басталуына байланысты Хэнкок Конгреске барар алдында ақшаны және шоттарды Гарвардқа қайтара алмады. 1777 жылы Гарвардтың Джеймс Боудоин басқаратын комитеті, Бостондағы Хэнкоктың басты саяси және әлеуметтік қарсыласы, ақша мен жазбаларды алу үшін Филадельфияға хабаршы жіберді. Хэнкок мұны өкінішті деп санады, бірақ ол 16 000 фунт стерлингтен астам ақшаны колледжге қайтарды, бірақ барлық жазбаларды емес. Гарвард Хэнкокты қазынашылықтан шеттескен кезде оның эгосы жараланды және Боудоин мен басқа да саяси қарсыластарының қысымына қарамастан, ол бірнеше жыл бойы есеп айырысудан немесе ұстап тұрған ақшасының пайызын төлеуден бас тартты. Бұл мәселе Хэнкок қайтыс болғаннан кейін, оның мүлігі мәселені шешу үшін колледжге 1000 фунт стерлингтен астам ақша төлегенге дейін созылды. Хэнкок Конгресте Революциялық соғыстың ең қиын күндері қызмет етті. 1776 жылы британдықтар Вашингтонды Нью-Йорк пен Нью-Джерсиден ығыстырды, бұл Конгрессті Балтиморға қашуға мәжбүр етті. Хэнкок пен Конгресс 1777 жылғы наурыз айында Филадельфияға оралды, бірақ алты айдан кейін британдықтар Филадельфияны басып алғандықтан қайтадан қашуға мәжбүр болды. Хэнкок колониялық шенеуніктерге Вашингтон армиясы үшін ақша, жабдықтар мен әскер жинау туралы көптеген хаттар жазды. Ол Теңіз комитетінің төрағасы болды және өзінің құрметіне аталған USS Hancock-ты қоса алғанда, американдық фрегаттардың шағын флотын құруға көмектескенін мақтан тұтты.

With the war underway, Hancock made his way to the Continental Congress in Philadelphia with the other Massachusetts delegates. On May 24, 1775, he was unanimously elected President of the Continental Congress, succeeding Peyton Randolph after Henry Middleton declined the nomination. Hancock was a good choice for president for several reasons. He was experienced, having often presided over legislative bodies and town meetings in Massachusetts. His wealth and social standing inspired the confidence of moderate delegates, while his association with Boston radicals made him acceptable to other radicals. His position was somewhat ambiguous because the role of the president was not fully defined, and it was not clear if Randolph had resigned or was on a leave of absence. Like other presidents of Congress, Hancock's authority was mostly limited to that of a presiding officer. He also had to handle a great deal of official correspondence, and he found it necessary to hire clerks at his own expense to help with the paperwork. In Congress on June 15, 1775, Massachusetts delegate John Adams nominated George Washington as commander in chief of the army then gathered around Boston. Years later, Adams wrote that Hancock had shown great disappointment at not getting the command for himself. This brief comment from 1801 is the only source for the oft cited claim that Hancock sought to become commander in chief. In the early 20th century, historian James Truslow Adams wrote that the incident initiated a lifelong estrangement between Hancock and Washington, but some subsequent historians have expressed doubt that the incident, or the estrangement, ever occurred. According to historian Donald Proctor, "There is no contemporary evidence that Hancock harbored ambitions to be named commander in chief. Quite the contrary." Hancock and Washington maintained a good relationship after the alleged incident, and in 1778 Hancock named his only son John George Washington Hancock. Hancock admired and supported General Washington, even though Washington politely declined Hancock's request for a military appointment. When Congress recessed on August 1, 1775, Hancock took the opportunity to wed his fiancée, Dorothy "Dolly" Quincy. The couple was married on August 28 in Fairfield, Connecticut. They had two children, neither of whom survived to adulthood. Their daughter Lydia Henchman Hancock was born in 1776 and died ten months later. Their son John was born in 1778 and died in 1787 after suffering a head injury while ice skating. While president of Congress, Hancock became involved in a long running controversy with Harvard. As treasurer of the college since 1773, he had been entrusted with the school's financial records and about £15,000 in cash and securities. In the rush of events at the onset of the Revolutionary War, Hancock had been unable to return the money and accounts to Harvard before leaving for Congress. In 1777, a Harvard committee headed by James Bowdoin, Hancock's chief political and social rival in Boston, sent a messenger to Philadelphia to retrieve the money and records. Hancock was offended, but he turned over more than £16,000, though not all of the records, to the college. When Harvard replaced Hancock as treasurer, his ego was bruised and for years he declined to settle the account or pay the interest on the money he had held, despite pressure put on him by Bowdoin and other political opponents. The issue dragged on until after Hancock's death, when his estate finally paid the college more than £1,000 to resolve the matter. Hancock served in Congress through some of the darkest days of the Revolutionary War. The British drove Washington from New York and New Jersey in 1776, which prompted Congress to flee to Baltimore. Hancock and Congress returned to Philadelphia in March 1777 but were compelled to flee six months later when the British occupied Philadelphia. Hancock wrote innumerable letters to colonial officials, raising money, supplies, and troops for Washington's army. He chaired the Marine Committee and took pride in helping to create a small fleet of American frigates, including the USS Hancock, which was named in his honor.

Декларацияға қол қою

Ханкок Конгресс төрағасы болған кезде Тәуелсіздік декларациясы қабылданды және қол қойылды. Ол америкалықтардың есінде негізінен Декларацияға қойған ірі, жарқын қолымен сақталған, сондықтан "Джон Хэнкок" АҚШ-та қол қоюдың бейресми синониміне айналды. Аңыз бойынша, Ханкок өзінің атына үлкен әрі анық қол қойған, чтобы король Георг оны көзілдіріксіз оқи алсын, бірақ бұл аңыз жалған және кейін жылдарда пайда болды. Көпшілік мифологияға қайшы, 1776 жылғы 4 шілдеде Декларацияға ресми түрде қол қойылған жоқ. Конгресс 4 шілдеде мәтінді мақұлдағаннан кейін, оның таза көшірмесі басылымға жіберілді. Президент ретінде Ханкок баспаға жіберілген құжатқа қол қойған болуы мүмкін, бірақ бұл белгісіз, себебі сол құжат жоғалып кетті, мүмкін баспа процесінде жойылды. Данлап Декларацияның алғашқы жарияланған нұсқасын шығарды, ол кең таралған Dunlap broadside болды. Ханкок Конгресс президенті ретінде, оның есімі broadside-та пайда болған жалғыз делегат болды, бірақ Континенттік конгресс хатшысы Чарльз Томсонның есімі де "Куәландырған" деп көрсетілген, бұл Ханкок таза көшірмеге қол қойғандығын білдіреді. Демек, барлық қол қойғандардың тізімі жазылған екінші broadside алты айдан кейін шыққанға дейін, Ханкок – бұл құжатқа ашық түрде аты тіркелген жалғыз делегат болды. Ханкок Джордж Вашингтонға Данлаптың broadside-ының көшірмесін жіберіп, оны әскерге "қалай дұрыс деп ойласаң, солай" оқытып беруді бұйырды. Ханкоктың есімі Данлап broadside-ында басылған, қол қойылмаған; оның есімді қолы басқа құжатта – 19 шілдеден кейін мұқият қолмен жазылған және 2 тамызда Ханкок пен қатысқан делегаттар қол қойған пергамент парағында кездеседі. Бұл атақты құжат Вашингтон қаласындағы Ұлттық мұрағатта сақталады.

Массачусетске оралу

1777 жылдың қазан айында, Конгресте екі жылдан астам болғаннан кейін, Хэнкок демалыс сұрады. Ол Вашингтоннан Бостонға оралуы үшін әскери сүйемелдеуді сұрады. Вашингтонның әскер саны жеткіліксіз болғанымен, ол Хэнкокты үйге сапарға шығарып салу үшін он бес атты әскерді жіберді. Осы кезде Хэнкок Сэмюэл Адамстан суынып кетті, Адамс Хэнкоктің мақтандығы мен ысырапшылдығын мақұлдамады, оны республикалық көшбасшыға лайық емес деп есептеді. Конгресс Хэнкокқа қызметі үшін алғыс білдіргенде, Адамс және басқа Массачусетс делегаттары, сондай-ақ басқа штаттардан келген бірнеше делегаттар резолюцияға қарсы дауыс берді. Бостонға оралғаннан кейін Хэнкок Өкілдер палатасына қайта сайланды. Бұрынғы жылдардағыдай, оның қайырымдылығы оны танымал етті. Соғыс оның қаржылық жағдайын қиын жағдайға түсіргенімен, ол кедейлерге көмектесіп, жесірлер мен жетімдерге қолдау көрсетіп, достарына ақша қарыздады. Биограф Уильям Фаулердің айтуынша, "Джон Хэнкок жомарт адам болған және халық оны осы үшін жақсы көрген. Ол олардың кумірі болды". 1777 жылдың желтоқсанында ол Континенттік Конгресске делегат және Бостон қалалық жиналысының төрағасы болып қайта сайланды. 1778 жылдың маусымында Хэнкок Пенсильваниядағы Континенттік Конгресске қайта қосылды, бірақ ол онда қысқа ғана уақыт болды. Оның болмағанда Конгресс Генри Лоуренсті жаңа президент етіп сайлады, бұл Хэнкок үшін көңілі қалып, өзінің төрағалық лауазымын қайтаруға үміттенеді. Хэнкок Сэмюэл Адамспен жақсы қарым-қатынаста болмады және әйелі мен жаңа туған ұлын сағынды. 1778 жылдың 9 шілдесінде Хэнкок және басқа Массачусетс делегаттары жеті басқа штаттың өкілдерімен бірге Конфедерация мақалаларына қол қойды; қалған штаттар әлі қол қоюға дайын емес еді, ал мақалалар 1781 жылға дейін ратификацияланбады. 1778 жылдың шілдесінде Хэнкок Бостонға оралды, себебі ол соғыста ерлерге жетекшілік ету мүмкіндігіне ие болды. 1776 жылы ол Массачусетс милициясының аға генерал-майоры болып тағайындалған. Француз флоты американдықтарға көмекке келгеннен кейін, генерал Вашингтон генерал Джон Салливанға 1778 жылдың тамызында Ньюпорттағы (Род-Айленд) британ гарнизонына шабуыл жасауды тапсырды. Хэнкок номиналды түрде науқанда 6000 милиция сарбазына басшылық етті, бірақ ол жоспарлау мен бұйрықтарды кәсіби әскерлерге жүктеді. Бұл сәтсіздікке ұшырады: француз адмиралы д'Эстен операцияны тастап кетті, содан кейін Хэнкоктың милициясы көбінесе Салливанның континенттік әскерлерін тастап кетті. Хэнкок осы оқиға үшін сынға ұшырады, бірақ өзінің қысқа мерзімді әскери мансабынан кейін танымалдылығын сақтап қалды. Ұзақ күтілістен кейін, Массачусетс конституциясы 1780 жылдың қазан айында күшіне енді. Кімнің де болжамағанындай, Хэнкок Массачусетс штатының губернаторы болып сайланды, дауыстардың 90% -дан астамын жинады. Формалды партиялық саясат болмағандықтан, бәсеке жеке тұлға, танымалдылық және патриотизмге байланысты болды. Хэнкок өте танымал болды және жеке құрбандықтары мен Екінші Континенттік Конгреске басшылық еткені ескеріледі, ол сөзсіз патриот болды. Оның басты қарсыласы Боудойнды Хэнкоктың жақтастары патриоттық емес деп сипаттады, оның бірінші Континенттік Конгресте қызмет етуден бас тартуын (ауруына байланысты) атады. Боудойннің қолдаушылары, негізінен Массачусетс жағалауындағы қауымдастықтардың коммерциялық мүдделерін жақтағандар, Хэнкокты халыққа жағымды көңіл бөлетін демагог ретінде көрсетті. Хэнкок Массачусетс штатын Революциялық соғыстың соңына дейін және соғыстан кейінгі экономикалық қиындықтарға тап болған кезеңде басқарды, үлкен басымдықпен қайта-қайта сайланды. Хэнкок басқаруға араласпауды жөн көрді, мүмкіндігінше даулы мәселелерден аулақ болды. Уильям Фаулердің айтуынша, Хэнкок "ешқашан шын мәнінде жетекшілік жасамады" және "штатқа қатысты маңызды мәселелерді шешу үшін өз күшін ешқашан пайдаланбады". Хэнкок 1785 жылдың 29 қаңтарында күтпеген жерден отставкаға кеткенге дейін билік жүргізді. Хэнкок денсаулығының нашарлауын себеп ретінде келтірді, бірақ ол ауылдағы наразылықтың артуын сезінген болуы мүмкін және қиындықтар туындамай тұрып, кеңседен кетуді қалаған. Хэнкоктың сыншылары кейде ол қиын саяси жағдайлардан аулақ болу үшін ауру туралы мәлімдемелерді пайдаланды деп сенді. Тарихшы Джеймс Труслоу Адамс Хэнкоктың "екі басты ресурсы - ақшасы мен подаграсы болды, біріншісі әрқашан танымалдылыққа ие болды, ал екіншісі оны жоғалтпау үшін қолданылды" деп жазды. Хэнкоктан аулақ болған ала-көшпенділік ақыры Шейстің бүлігі ретінде гүлденді, оны Хэнкоктың ізбасары Боудойн шешуге тиіс болды. Көтерілістен кейін Хэнкок 1787 жылы қайта сайланды және ол барлық бүлікшілерді кешірді. Келесі жылы үш қара нәсілді адам Бостоннан ұрланып, Батыс Индиядағы Мартиника француз колониясында құл ретінде жұмыс істеуге жіберілген кезде дау туды. Губернатор Хэнкок олардың атынан аралдардың губернаторларына хат жазды. Нәтижесінде үш ер адам босатылып, Массачусетске қайтарылды. Хэнкок өмірінің соңына дейін жыл сайын губернаторлыққа қайта сайланды.

In October 1777, after more than two years in Congress, Hancock requested a leave of absence. He asked Washington to arrange a military escort for his return to Boston. Although Washington was short on manpower, he nevertheless sent fifteen horsemen to accompany Hancock on his journey home. By this time Hancock had become estranged from Samuel Adams, who disapproved of what he viewed as Hancock's vanity and extravagance, which Adams believed were inappropriate in a republican leader. When Congress voted to thank Hancock for his service, Adams and the other Massachusetts delegates voted against the resolution, as did a few delegates from other states. Back in Boston, Hancock was re elected to the House of Representatives. As in previous years, his philanthropy made him popular. Although his finances had suffered greatly because of the war, he gave to the poor, helped support widows and orphans, and loaned money to friends. According to biographer William Fowler, "John Hancock was a generous man and the people loved him for it. He was their idol." In December 1777, he was re elected as a delegate to the Continental Congress and as moderator of the Boston town meeting. Hancock rejoined the Continental Congress in Pennsylvania in June 1778, but his brief time there was unhappy. In his absence, Congress had elected Henry Laurens as its new president, which was a disappointment to Hancock, who had hoped to reclaim his chair. Hancock got along poorly with Samuel Adams and missed his wife and newborn son. On July 9, 1778, Hancock and the other Massachusetts delegates joined the representatives from seven other states in signing the Articles of Confederation; the remaining states were not yet prepared to sign, and the Articles were not ratified until 1781. Hancock returned to Boston in July 1778, motivated by the opportunity to finally lead men in combat. Back in 1776, he had been appointed as the senior major general of the Massachusetts militia. Now that the French fleet had come to the aid of the Americans, General Washington instructed General John Sullivan to lead an attack on the British garrison at Newport, Rhode Island, in August 1778. Hancock nominally commanded 6,000 militiamen in the campaign, although he let the professional soldiers do the planning and issue the orders. It was a fiasco: French Admiral d'Estaing abandoned the operation, after which Hancock's militia mostly deserted Sullivan's Continentals. Hancock suffered some criticism for the debacle but emerged from his brief military career with his popularity intact. After much delay, the Massachusetts Constitution finally went into effect in October 1780. To no one's surprise, Hancock was elected Governor of Massachusetts in a landslide, garnering over 90% of the vote. In the absence of formal party politics, the contest was one of personality, popularity, and patriotism. Hancock was immensely popular and unquestionably patriotic given his personal sacrifices and his leadership of the Second Continental Congress. Bowdoin, his principal opponent, was cast by Hancock's supporters as unpatriotic, citing among other things his refusal (which was due to poor health) to serve in the First Continental Congress. Bowdoin's supporters, who were principally well off commercial interests from Massachusetts coastal communities, cast Hancock as a foppish demagogue who pandered to the populace. Hancock governed Massachusetts through the end of the Revolutionary War and into an economically troubled postwar period, repeatedly winning re election by wide margins. Hancock took a hands off approach to governing, avoiding controversial issues as much as possible. According to William Fowler, Hancock "never really led" and "never used his strength to deal with the critical issues confronting the commonwealth." Hancock governed until his surprise resignation on January 29, 1785. Hancock cited his failing health as the reason, but he may have become aware of growing unrest in the countryside and wanted to get out of office before the trouble came. Hancock's critics sometimes believed that he used claims of illness to avoid difficult political situations. Historian James Truslow Adams writes that Hancock's "two chief resources were his money and his gout, the first always used to gain popularity, and the second to prevent his losing it". The turmoil that Hancock avoided ultimately blossomed as Shays' Rebellion, which Hancock's successor Bowdoin had to deal with. After the uprising, Hancock was re elected in 1787, and he promptly pardoned all the rebels. The next year, a controversy arose when three free blacks were kidnapped from Boston and sent to work as slaves in the French colony of Martinique in the West Indies. Governor Hancock wrote to the governors of the islands on their behalf. As a result, the three men were released and returned to Massachusetts. Hancock was re elected to annual terms as governor for the remainder of his life.

Соңғы жылдар

1785 жылы губернаторлық лауазымынан кеткеннен кейін, Хэнкок қайтадан 1781 жылы Конфедерация мақалалары ратификацияланғаннан кейін Конфедерация Конгресі деп аталған Конгресске делегат болып сайланды. Революциялық соғыстан кейін Конгресс маңыздылығын жоғалтты және штаттар тарапынан жиі назарсыз қалды. Хэнкок 1785 жылдың 23 қарашасында оның президенті болып сайланды, бірақ нашар денсаулығы мен қызығушылық танытпауы себепті ешқашан қатыспады. 1786 жылдың маусымында Конгреске отставка туралы хат жіберді. Конфедерация мақалаларының кемшіліктерін жою мақсатында 1786 жылы делегаттар алдымен Аннаполис конвенциясына, содан кейін 1787 жылы Филадельфия конвенциясына жіберілді, онда олар АҚШ Конституциясын жазды, ол ратификациялау немесе қабылдамау үшін штаттарға жіберілді. Филадельфия конвенциясына қатыспаған Хэнкок Конституцияда құқықтардың жарғысының болмауына және билікті орталық үкіметке ауыстыруына күмәнмен қарады. 1788 жылдың қаңтар айында Хэнкок Массачусетс штатының ратификациялық конвенциясының президенті болып сайланды, бірақ конвенция басталған кезде ауру болғандықтан қатыспады. Хэнкок көптеген даулы пікірталастар кезінде үндемеді, бірақ конвенция аяқталуға жақын қалғанда, ол ратификацияны қолдайтын сөз сөйледі. Ұзақ жылдардан кейін алғаш рет Сэмюэл Адамс Хэнкоктің ұстанымын қолдады. Хэнкок пен Адамстың қолдауына қарамастан, Массачусетс конвенциясы Конституцияны 187 дауысқа 168 дауыспен тартысты түрде ратификациялады. Хэнкоктің қолдауы ратификацияда шешуші фактор болды. Хэнкок 1789 жылғы АҚШ президенттік сайлауында кандидат ретінде ұсынылды. Саяси амбициялар күдікпен қаралатын дәуірде, Хэнкок науқан жүргізбеді және тіпті бұл лауазымға қызығушылығын ашық білдірмеді; оның орнына ол тілектерін жанама түрде жеткізді. Барлығы сияқты, Хэнкок Вашингтонның бірінші президент болып сайланатынын білді, бірақ нашар денсаулығына қарамастан Хэнкок вице-президент болуға мүдделі болған шығар. Алайда, сайлауда Хэнкок тек төрт сайлаушы дауысын алды, олардың ешқайсысы оның туған штатынан емес; Массачусетс штатының сайлаушылары барлығы Джон Адамсқа дауыс берді, ол екінші ең көп сайлаушы дауысын алды және осылайша вице-президент болды. Хэнкок сайлаудағы өзінің нәтижесіне көңілі қалғанмен, Массачусетс штатында танымал болды. Денсаулығы нашарлағаннан кейін, Хэнкок соңғы жылдарын губернатордың символдық тұлғасы ретінде өткізді. Әйелінің қасында 1793 жылдың 8 қазанында 56 жасында төсекте қайтыс болды. Губернатор міндетін атқарушы Сэмюэл Адамстың бұйрығымен Хэнкоктың жерлеу күні штаттық мереке болып жарияланды; бұл салтанатты жерлеу сол уақытқа дейін американдықтарға жасалған ең сәнді жерлеу рәсімі болды.

When he had resigned as governor in 1785, Hancock was again elected as a delegate to Congress, known as the Confederation Congress after the ratification of the Articles of Confederation in 1781. Congress had declined in importance after the Revolutionary War and was frequently ignored by the states. Hancock was elected to serve as its president on November 23, 1785, but he never attended because of his poor health and because he was disinterested. He sent Congress a letter of resignation in June 1786. In an effort to remedy the perceived defects of the Articles of Confederation, delegates were first sent to the Annapolis Convention in 1786 and then to the Philadelphia Convention in 1787, where they drafted the United States Constitution, which was then sent to the states for ratification or rejection. Hancock, who was not present at the Philadelphia Convention, had misgivings about the Constitution's lack of a bill of rights and its shift of power to a central government. In January 1788, Hancock was elected president of the Massachusetts ratifying convention, although he was ill and not present when the convention began. Hancock mostly remained silent during the contentious debates, but as the convention was drawing to close, he gave a speech in favor of ratification. For the first time in years, Samuel Adams supported Hancock's position. Even with the support of Hancock and Adams, the Massachusetts convention narrowly ratified the Constitution by a vote of 187 to 168. Hancock's support was probably a deciding factor in the ratification. Hancock was put forth as a candidate in the 1789 U. S. presidential election. As was the custom in an era where political ambition was viewed with suspicion, Hancock did not campaign or even publicly express interest in the office; he instead made his wishes known indirectly. Like everyone else, Hancock knew that Washington was going to be elected as the first president, but Hancock may have been interested in being vice president, despite his poor health. Hancock received only four electoral votes in the election, however, none of them from his home state; the Massachusetts electors all voted for John Adams, who received the second highest number of electoral votes and thus became vice president. Although Hancock was disappointed with his performance in the election, he continued to be popular in Massachusetts. His health failing, Hancock spent his final few years as essentially a figurehead governor. With his wife at his side, he died in bed on October 8, 1793, at age 56. By order of acting governor Samuel Adams, the day of Hancock's burial was a state holiday; the lavish funeral was perhaps the grandest given to an American up to that time.

Мұра

Ол өзінің әсем жерлеу рәсіміне қарамастан, Ханкок қайтысынан кейін көпшілік естелігінен мүлдем жоғалып кетті. Тарихшы Альфред Ф. Янгтың айтуынша, "Бостон революциядан кейінгі жарты ғасырда тек бір ғана батырды тойлады: Джордж Вашингтонды". 1809 жылы Джон Адамс Ханкок пен Сэмюэл Адамстардың "аты-жөні ұмытылып бара жатқандай" екеніне қайғырды. Бостон қаласында Ханкоктың тарихи мұрасын сақтауға көңіл бөлген жоқ. Оның Бикон-Хиллдегі үйі 1863 жылы Бостон қаласы мен Массачусетс заң шығарушы органы оны сақтап қалудан бас тартқаннан кейін бұзылып кетті. Янгтың сөзіне қарағанда, Массачусетстің консервативті "жаңа элитасы" "революция жолына байлығын арнаған бай адаммен араласуға ыңғайсыздық сезінді". 1876 жылы Америка тәуелсіздігінің 100 жылдығына орай, революцияға қызығушылық жаңадан оянды және Бостон қаласында Ханкоктың құрметіне тақташалар орнатылды. 1896 жылы Гранбери зиратындағы Ханкоктың анық белгісі жоқ қабірінің үстіне ескерткіш бағана орнатылды. Ханкоктың толық өмірбаяны 20-шы ғасырға дейін жарық көрген жоқ. Ханкоктың өмірбаянын жазушылардың алдындағы қиындық – Томас Джефферсон мен Джон Адамс сияқты көрнекті Аталармен салыстырғанда, Ханкок тарихшыларға өмірін түсіндіру үшін салыстырмалы түрде аз жеке жазба қалдырды. Сондықтан, Ханкоктың көптеген бейнелері оған жиі сыналы қараған саяси қарсыластарының мол жазбаларына сүйенді. Тарихшы Чарльз Акерстің айтуынша, "Массачусетс тарихының басты құрбаны – Джон Ханкок, ол Бэй штатының ұзақ тарихындағы ең дарынды және танымал саясаткер болды. Ол кейінгі ұрпақтарға торилер мен вигтердің пікірлері арқылы ғана танылды". Ханкоктың 20-шы ғасырдағы ең ықпалды қарсыласы – 1930 жылдары Харпер журналында және Америкалық өмірбаяндар сөздігінде Ханкоктың жағымсыз портреттерін жазған тарихшы Джеймс Труслоу Адамс болды. Адамс Ханкоктың "жақсы төрағалық еткеніне" қарамастан, "үлкен қабілеті болмағанын" және оның танымал болуына себеп мұрагерлік байлығы болғанын мәлімдеді. Он жылдар өткен соң, тарихшы Дональд Проктор Адамстың Ханкоктың саяси қарсыластарының жағымсыз пікірлерін ешқандай зерттеу жүргізбей, сынсыз қайталағанын айтты. Адамс "бірқатар кемсітетін оқиғалар мен анекдоттарды ұсынды, кейбіреулері ішінара құжатталған, ал кейбіреулері мүлдем құжатталмаған, олардың жиынтығы Ханкок туралы жағымсыз әсер қалдырды". Проктордың сөзіне қарағанда, Адамс 1920-шы жылдардағы бизнесмендерге деген наразылығын Ханкокқа көшірген және оның мансабындағы бірнеше маңызды оқиғаларды бұрмалаған. 1970 жылдары Проктор мен Акерс ғалымдарды Ханкоктың қасиеттеріне, оның қарсыластарының пікірлеріне емес, оның еңбегіне қарай бағалауға шақырды. Сол кезден бері тарихшылар Ханкоктың бейнесін жақсартып көрсетуде, бірақ оның маңызды жазушы, саяси теоретик немесе әскери басшы емес екенін мойындауда. АҚШ-та Ханкоктың құрметіне көптеген орындар мен заттар аталды. АҚШ Әскери-теңіз күштері USS Hancock және USS John Hancock кемелеріне оның есімін берді; Екінші дүниежүзілік соғыстағы Liberty кемесі де оның құрметіне аталды. Он штат Ханкок округін оның есімімен атады; басқа да оның есімімен аталған орындар: Ханкок, Массачусетс; Ханкок, Мичиган; Ханкок, Нью-Гэмпшир; Ханкок, Нью-Йорк; және Нью-Гэмпширдегі Ханкок тауы. 1862 жылы Бостонда құрылған Джон Хэнкок қаржы компаниясы да оның есімімен аталды; бұл компания Ханкоктың жеке бизнес-жобаларымен байланысы жоқ еді. Қаржы компаниясы атауын Бостондағы Джон Хэнкок мұнарасына, Чикагодағы Джон Хэнкок орталығына, сондай-ақ Бостон университетіндегі Джон Хэнкок студенттік қалашығына берді. Ханкок 1780 жылы Америка өнер және ғылым академиясының негізін қалаушы мүшесі болды.

Despite his grand funeral, Hancock faded from popular memory after his death. According to historian Alfred F. Young, "Boston celebrated only one hero in the half century after the Revolution: George Washington." As early as 1809, John Adams lamented that Hancock and Samuel Adams were "almost buried in oblivion". In Boston, little effort was made to preserve Hancock's historical legacy. His house on Beacon Hill was torn down in 1863 after both the city of Boston and the Massachusetts legislature decided against maintaining it. According to Young, the conservative "new elite" of Massachusetts "was not comfortable with a rich man who pledged his fortune to the cause of revolution". In 1876, with the centennial of American independence renewing popular interest in the Revolution, plaques honoring Hancock were put up in Boston. In 1896, a memorial column was erected over Hancock's essentially unmarked grave in the Granary Burying Ground. No full length biography of Hancock appeared until the 20th century. A challenge facing Hancock biographers is that, compared to prominent Founding Fathers like Thomas Jefferson and John Adams, Hancock left relatively few personal writings for historians to use in interpreting his life. As a result, most depictions of Hancock have relied on the voluminous writings of his political opponents, who were often scathingly critical of him. According to historian Charles Akers, "The chief victim of Massachusetts historiography has been John Hancock, the most gifted and popular politician in the Bay State's long history. He suffered the misfortune of being known to later generations almost entirely through the judgments of his detractors, Tory and Whig." Hancock's most influential 20th century detractor was historian James Truslow Adams, who wrote negative portraits of Hancock in Harper's Magazine and the Dictionary of American Biography in the 1930s. Adams argued that Hancock was a "fair presiding officer" but had "no great ability", and was prominent only because of his inherited wealth. Decades later, historian Donald Proctor argued that Adams had uncritically repeated the negative views of Hancock's political opponents without doing any serious research. Adams "presented a series of disparaging incidents and anecdotes, sometimes partially documented, sometimes not documented at all, which in sum leave one with a distinctly unfavorable impression of Hancock". According to Proctor, Adams evidently projected his own disapproval of 1920s businessmen onto Hancock and ended up misrepresenting several key events in Hancock's career. Writing in the 1970s, Proctor and Akers called for scholars to evaluate Hancock based on his merits rather than on the views of his critics. Since that time, historians have usually presented a more favorable portrait of Hancock while acknowledging that he was not an important writer, political theorist, or military leader. Many places and things in the United States have been named in honor of Hancock. The U. S. Navy has named vessels USS Hancock and USS John Hancock; a World War II Liberty ship was also named in his honor. Ten states have a Hancock County named for him; other places named after him include Hancock, Massachusetts; Hancock, Michigan; Hancock, New Hampshire; Hancock, New York; and Mount Hancock in New Hampshire. The defunct John Hancock University was named for him, as was the John Hancock Financial company, founded in Boston in 1862; it had no connection to Hancock's own business ventures. The financial company passed on the name to the John Hancock Tower in Boston, the John Hancock Center in Chicago, as well as the John Hancock Student Village at Boston University. Hancock was a charter member of the American Academy of Arts and Sciences in 1780.