Америка Пресвитериан Шіркеуінің Тарихы

Кіріспе

Тарихи пресвитериандық ұйым

Жаңа Англияның конгрегациялық шіркеулерімен одақтасу жоспары (1801–1837)
Біріккен шетелдік және отандық миссионерлік қоғамдар (Америкадағы реформацияланған шіркеу және Қауымдасқан реформацияланған шіркеумен, 1817–1826)
Американың ішкі миссионерлік қоғамы (1826)
Шіркеулер федералды кеңесі (1908)
Шіркеулер аралық әлемдік қозғалысы (1918–1920)
Біріккен Андтық үнді миссиясы (1946)
| негізін қалаушы =
| құрылған күні = 1789
| құрылған орны = Филадельфия, Пенсильвания
| бастауы = Шотландия шіркеуі және Ольстер синоды
| бөлінулер =
Спрингфилд пресвитериясы (1803)
Камберленд пресвитериандық шіркеуі (1810, 1906 жылы ішінара қайта біріктірілді)
Жаңа мектептің пресвитериандары (1838; 1869 жылы қайта біріктірілді)
АҚШ-тағы пресвитериандық шіркеу (1861)
Православ пресвитериандық шіркеу (1936)
| біріктірілді = Америкадағы Біріккен пресвитериандық шіркеу (1958)
| қауымдар = 1957 жылы 8,351
| мүшелер = 1957 жылы 2.8 миллион
| пасторлар = 1957 жылы 10,261 Джон Нокс, Шотландиядан келген бұрынғы католик діни қызметкері, Швейцариядағы Женевада Кальвинмен оқыған, Кальвиннің үйретімдерін Шотландияға алып келді және 1560 жылғы Шотландия реформациясын жетекшілік етті. Нәтижесінде Шотландия шіркеуі реформатталған теологияны және пресвитериандық басқару жүйесін қабылдады. Ольстер шотландтары өздерінің пресвитериандық сенімдерін Ирландияға алып келді, онда олар Ирландияның пресвитериандық шіркеуінің негізін қалады. 17 ғасырдың екінші жартысында пресвитериандар Британдық Солтүстік Америкаға көшіп келе бастады. Шотланд және шотланд-ирланд иммигранттары Орта колонияларда, әсіресе Филадельфияда, пресвитериандықтардың күшті болуына үлкен үлес қосты. Алайда, 1706 жылға дейін пресвитериандық қауымдар әлі пресвитерияларға немесе синодтарға ұйымдастырылмаған еді. 1706 жылы Фрэнсис Макеми басшылығымен жеті пастор Солтүстік Америкадағы алғашқы пресвитерияны – Филадельфия пресвитериясын құрды. Пресвитерия негізінен мүшелері арасындағы әріптестік пен тәртіпті нығайту үшін құрылды және біртіндеп басқару органына айналды. Бастапқыда қауым мүшелері Нью-Джерси, Пенсильвания, Делавэр және Мэриленд штаттарында орналасқан. Одан әрі өсу 1717 жылы Филадельфия синодының ("Жалпы синод" деп белгілі) құрылуына әкелді. Синодтың құрамына барлық пасторлар және әрбір қауымнан бір ақсақал кірді. Синод әлі де ресми түрде сенім туралы мәлімдеме жасамаған еді. Шотландия шіркеуі мен Ольстер синоды дін қызметкерлерінің Вестминстерлік діни сенімін қабылдауын талап еткен. 1729 жылы синод дін қызметкерлерінің Вестминстерлік конфессияға және Үлкен және Кіші катехизиске келісуін талап ететін "Қабылдау туралы заңды" қабылдады. Алайда, тек "сенімнің маңызды және қажетті бөлігі" деп есептелетін Конфессияның бөліктеріне ғана қол қою талап етілді. Пасторлар өздерінің наразылықтарын пресвитериясына немесе синодына білдіре алатын, содан кейін пастордың көзқарастары қабылдана ма, жоқ па деген шешім қабылданар еді. Келісімге бағытталған болғанымен, Қабылдау туралы заң Конфессияға қатаң бағынуды жақтағандар тарапынан қарсылыққа ұшырады.

Plan of Union with the Congregational churches of New England (1801–1837)
United Foreign and Domestic Missionary Societies (with the Reformed Church in America and the Associate Reformed Church, 1817–1826)
American Home Missionary Society (1826)
Federal Council of Churches (1908)
Interchurch World Movement (1918–1920)
United Andean Indian Mission (1946)
| founder =
| founded date = 1789
| founded place = Philadelphia, Pennsylvania
| branched from = Church of Scotland and Synod of Ulster
| separations =
Springfield Presbytery (1803)
Cumberland Presbyterian Church (1810, reunited in part 1906)
New School Presbyterians (1838; reunited 1869)
Presbyterian Church in the United States (1861)
Orthodox Presbyterian Church (1936)
| merged into = United Presbyterian Church in the United States of America (1958)
| congregations = 8,351 in 1957
| members = 2.8 million in 1957
| ministers = 10,261 in 1957 John Knox, a former Catholic priest from Scotland who studied with Calvin in Geneva, Switzerland, took Calvin's teachings back to Scotland and led the Scottish Reformation of 1560. As a result, the Church of Scotland embraced Reformed theology and presbyterian polity. The Ulster Scots brought their Presbyterian faith with them to Ireland, where they laid the foundation of what would become the Presbyterian Church of Ireland. By the second half of the 17th century, Presbyterians were immigrating to British North America. Scottish and Scotch Irish immigrants contributed to a strong Presbyterian presence in the Middle Colonies, particularly Philadelphia. Before 1706, however, Presbyterian congregations were not yet organized into presbyteries or synods. In 1706, seven ministers led by Francis Makemie established the first presbytery in North America, the Presbytery of Philadelphia. The presbytery was primarily created to promote fellowship and discipline among its members and only gradually developed into a governing body. Initially, member congregations were located in New Jersey, Pennsylvania, Delaware, and Maryland. Further growth led to the creation of the Synod of Philadelphia (known as the "General Synod") in 1717. The synod's membership consisted of all ministers and one lay elder from every congregation. The synod still had no official confessional statement. The Church of Scotland and the Synod of Ulster already required clergy to subscribe to the Westminster Confession. In 1729, the synod passed the Adopting Act, which required clergy to assent to the Westminster Confession and Larger and Shorter Catechisms. However, subscription was only required for those parts of the Confession deemed an "essential and necessary article of faith". Ministers could declare any scruples to their presbytery or the synod, which would then decide if the minister's views were acceptable. While crafted as a compromise, the Adopting Act was opposed by those who favored strict adherence to the Confession.

Ескі жағы Жаңа жағы даулары (1730 1758)

1730 және 1740 жылдары пресвитериан шіркеуі Бірінші Ұлы оянудың әсерінен екіге бөлінді. Шотланд-ирландиялық жаңғыру дәстүріне ден қойып, Уильям және Гилберт Теннент сияқты евангелистка дін қызметкерлері саналы түрде дінге қайта оралудың қажеттілігін және дін қызметкерлері арасында жоғары моральдық стандарттарды қажет етті. Басқа пресвитериандар жаңғыру шіркеу тәртібіне қауіп келтіреді деп алаңдады. Атап айтқанда, пресвитерия шекарасынан тыс жерде уағыздау практикасы және жаңғырушылардың басқа дін қызметкерлерінің тәжірибесіне күмән келтіруге бейімділігі «Жаңа Бағыт» деп белгіленген жаңғыруды қолдаушылар мен олардың консервативті қарсыластары арасында дау тудырды. «Ескі Бағыт» пен «Жаңа Бағыт» құтқарылудың дереу кепілдігі туралы келіспесе де, дау негізінен діни емес еді. Екі тарап та иман арқылы ақталуға, алдын ала белгілеуге және жаңарудың кезең-кезеңмен болатынына сенді. 1738 жылы синод көшпелі уағыздауды шектеу және дін қызметкерлеріне қойылатын білім беру талаптарын күшейту туралы шешім қабылдады, бұл «Жаңа Бағыт» өкілдерін ренжітті. Екі тарап арасындағы шиеленіс 1741 жылғы мамыр айында өткен синодқа дейін күшейе берді, ол екі топтың толық ажырасуымен аяқталды. «Ескі Бағыт» Филадельфия синодының бақылауын сақтап қалды және Вестминстерлік мойындауға ешқандай шартсыз жазылуды талап етті. «Жаңа Бағыт» Нью-Йорк синодын құрды. Жаңа синод қабылдау актісіне сәйкес Вестминстерлік мойындауға жазылуды талап етті, бірақ дін қызметкерлеріне тағайындау үшін колледж білімі қажет болмады. Бұл дау-дамайлар қызу жүріп жатқанда, американдық пресвитериандар өздерінің ықпалын кеңейтумен де айналысты. 1740 жылы Шотландиядағы Христиандық білімді тарату қоғамының Нью-Йорк бөлімі құрылды. Төрт жылдан кейін Дэвид Брейнерд американдықтар арасында миссионер болып тағайындалды. «Жаңа Бағыт» пресвитериандары 1746 жылы Принстон университетін (алғашқыда Нью-Джерси колледжі) негізінен дін қызметкерлерін даярлау үшін құрды. 1758 жылға қарай екі тарап та келісуге дайын болды. Уақыт өте келе «Жаңа Бағыт» жаңғыруы бұрынғыдай радикалды болмай қалды. Сонымен қатар, «Ескі Бағыт» пресвитериандарының саны азайып, «Жаңа Бағыттың» өркендеуіне және өсуіне қатысуға құштар болды. Екі синод бірігіп, Нью-Йорк және Филадельфия синоды болып құрылды. Біріккен синод «Жаңа Бағыт» талаптарына негізделді: қабылдау актісінің талаптарына сәйкес жазылу; пресвитериялар тағайындалуға үміткерлерді тексеру және лицензиялау үшін жауапты болды; үміткерлер білім, ортодоксалдық және олардың «дінмен тәжірибелік танысуы» (яғни олардың жеке дінге қайта оралу тәжірибесі) үшін тексерілуге тиіс болды; және жаңғырулар Құдайдың жұмысы ретінде мойындалды.

During the 1730s and 1740s, the Presbyterian Church was divided over the impact of the First Great Awakening. Drawing from the Scotch Irish revivalist tradition, evangelical ministers such as William and Gilbert Tennent emphasized the necessity of a conscious conversion experience and the need for higher moral standards among the clergy. Other Presbyterians were concerned that revivalism presented a threat to church order. In particular, the practice of itinerant preaching across presbytery boundaries and the tendency of revivalists to doubt the conversion experiences of other ministers caused controversy between supporters of revivalism, known as the "New Side", and their conservative opponents, known as the "Old Side". While the Old Side and New Side disagreed over the possibility of immediate assurance of salvation, the controversy was not primarily theological. Both sides believed in justification by faith, predestination, and that regeneration occurred in stages. In 1738, the synod moved to restrict itinerant preaching and to tighten educational requirements for ministers, actions the New Side resented. Tensions between the two sides continued to escalate until the Synod of May 1741, which ended with a definite split between the two factions. The Old Side retained control of the Synod of Philadelphia, and it immediately required unconditional subscription to the Westminster Confession with no option to state scruples. The New Side founded the Synod of New York. The new Synod required subscription to the Westminster Confession in accordance with the Adopting Act, but no college degrees were required for ordination. While the controversy raged, American Presbyterians were also concerned with expanding their influence. In 1740, a New York Board of the Society in Scotland for the Propagation of Christian Knowledge was established. Four years later, David Brainerd was assigned as a missionary to the Native Americans. New Side Presbyterians were responsible for founding Princeton University (originally the College of New Jersey) primarily to train ministers in 1746. By 1758, both sides were ready for reconciliation. Over the years, New Side revivalism had become less radical. At the same time, Old Side Presbyterians were experiencing numerical decline and were eager to share in the New Side's vitality and growth. The two synods merged to become the Synod of New York and Philadelphia. The united Synod was founded on New Side terms: subscription according to the terms of the Adopting Act; presbyteries were responsible for examining and licensing ordination candidates; candidates were to be examined for learning, orthodoxy and their "experimental acquaintance with religion" (i. e. their personal conversion experiences); and revivals were acknowledged as a work of God.

Америка Тәуелсіздігі (17701789)

1770-ші жылдардың басында американдық пресвитериандар бастапқыда Америка тәуелсіздігін қолдауға құлшынбады, бірақ уақыт өте келе көптеген пресвитериандар Революциялық соғысты қолдауға көшті. Лексингтон мен Конкорд шайқастарынан кейін Нью-Йорк және Филадельфия синоды 1775 жылдың мамыр айында пресвитериандарды Джордж III-ке адал болып, Екінші Континенттік Конгрессті қолдауға шақыратын хат жариялады. Бір уағызында Принстон университетінің президенті Джон Уизерспун «Америка қазіргі уақытта қарулы күштерге кірісуінің себебі – әділдік, бостандық және адамның табиғаты үшін күрес» деп айтты. Уизерспун және тағы 11 пресвитериан Тәуелсіздік Декларациясына қол қойды. Соғысқа дейін көптеген пресвитериандар шіркеудің сандық және географиялық жағынан кеңеюіне байланысты, жалғыз синод жүйесінің қажеттіліктерді толыққанды қанағаттандыра алмайтынын сезінді. Барлық дін қызметкерлері жыл сайынғы синод отырыстарына қатысуға тиіс болған, бірақ кейбір жылдары қатысу көрсеткіші отыз проценттен төмен болды. 1785 жылы синодқа Бас Ассамблея құру туралы ұсыныс түсті және үкімет жоспарын жасау үшін арнайы комитет құрылды. Аталған жоспар бойынша, ескі синод төрт жаңа синодқа бөлінді, олардың барлығы Бас Ассамблеяның билігінде болды. Синодтар Нью-Йорк және Нью-Джерси, Филадельфия, Вирджиния және Каролина штаттарында құрылды. Шотландия шіркеуімен салыстырғанда, бұл жоспар пресвитериумдарға көбірек билік пен тәуелсіздік берді. Синодтар мен Бас Ассамблея «шіркеу өмірін біріктіру, шағымдарды қарастыру және шіркеудің жалпы әл-ауқатын арттыру үшін құрылған мекемелер» болуы керек еді. Жоспарға Шотландия шіркеуінің 1697 жылғы «Кедергі туралы» заңының ережелері енгізілді, ол Бас Ассамблеяның шіркеудің конституциясы мен доктринасына үлкен өзгерістер енгізу алдында көптеген пресвитериумдардың мақұлдауын алуын талап етті. Конституцияға Вестминстерлік Иман Жарғысы, сондай-ақ Ұлы және Кіші катехизистер шіркеудің бағынышты стандарты (яғни Киелі кітапқа бағынышты) ретінде, Вестминстерлік Нұсқаулықпен (маңызды өзгерістер енгізілген) бірге қосылды. Вестминстерлік Иман Жарғысы азаматтық басқару туралы ұстанымдарын американдық тәжірибеге сәйкес келтіру үшін түзетілді. 1787 жылы жоспар ратификация үшін пресвитериумдарға жіберілді. Синод өзінің соңғы отырысын 1788 жылдың мамырында өткізді. Америка Құрама Штаттарының Пресвитериан шіркеуінің бірінші Бас Ассамблеясы 1789 жылдың мамырында Филадельфияда өтті. Ол кезде шіркеуде төрт синод, 16 пресвитериум, 177 пастор, 419 қауым және шамамен 18 000 мүше болды.

In the early 1770s, American Presbyterians were initially reluctant to support American Independence, but in time many Presbyterians came to support the Revolutionary War. After the Battles of Lexington and Concord, the Synod of New York and Philadelphia published a letter in May 1775 urging Presbyterians to support the Second Continental Congress while remaining loyal to George III. In one sermon, John Witherspoon, president of Princeton, preached "that the cause in which America is now in arms, is the cause of justice, of liberty, and of human nature". Witherspoon and 11 other Presbyterians were signatories to the Declaration of Independence. Even before the war, many Presbyterian felt that the single synod system was no longer adequate to meet the needs of a numerically and geographically expanding church. All clergy were supposed to attend annual meetings of the synod, but some years attendance was less than thirty percent. In 1785, a proposal for the creation of a General Assembly went before the synod, and a special committee was formed to draw up a plan of government. Under the plan, the old synod was divided into four new synods all under the authority of the General Assembly. The synods were New York and New Jersey, Philadelphia, Virginia, and the Carolinas. Compared to the Church of Scotland, the plan gave presbyteries more power and autonomy. Synods and the General Assembly were to be "agencies for unifying the life of the Church, considering appeals, and promoting the general welfare of the Church as a whole." The plan included provisions from the Church of Scotland's Barrier Act of 1697, which required the General Assembly to receive the approval of a majority of presbyteries before making major changes to the church's constitution and doctrine. The constitution included the Westminster Confession of Faith, together with the Larger and Shorter Catechisms, as the church's subordinate standard (i. e. subordinate to the Bible) in addition to the (substantially altered) Westminster Directory. The Westminster Confession was modified to bring its teaching on civil government in line with American practices. In 1787, the plan was sent to the presbyteries for ratification. The synod held its last meeting in May 1788. The first General Assembly of the Presbyterian Church in the United States of America met in Philadelphia in May 1789. At that time, the church had four synods, 16 presbyteries, 177 ministers, 419 congregations and an estimated membership of 18,000.

Конфессияаралық қоғамдар

18 ғасырдың соңы мен 19 ғасырдың басында американдықтар Шығыс жағалауды қалдырып, ішкі аймақтарға қоныстанды. Осының салдарынан 1801 жылы ПКУА Жаңа Англияның конгрегационалистерімен Бірлескен жоспарға қол қойды, бұл екі ұйым арасындағы ынтымақтастықты ресмиледірді және шекарадағы қауымдарға лайықты келу мен уағыз айтуды қамтамасыз етуге, сондай-ақ екі діни ағым арасындағы бәсекелестікті жоюға тырысты. Солтүстік-Шығыстағы Пресвитериан шіркеуінің қарқынды өсуі, ішінара, батыс шекараға конгрегационалистердің көшіп келуімен байланысты болды. Эпископалдық және методистік дәстүрлердегі саяхатшы пасторлар сияқты, пресвитериумдар көбінесе кең аумаққа тараған көптеген қауымдарға қызмет ету үшін лицензия алғандарды жіберіп тұратын. Білімді дін қызметкерлерінің қажеттілігін қанағаттандыру үшін 1812 жылы Принстон теологиялық семинариясы мен Біріккен Пресвитериан семинариясы, ал 1821 жылы Оберн теологиялық семинариясы құрылды. Солтүстік-Шығыстағы өсімге моральдық реформа ұйымдарының құрылуы да серпін берді, мысалы, жексенбілік мектептер, тыйым салу қауымдастықтары, трактаттар мен Киелі кітап қоғамдары, жетімдер үйлері. Мұндай ұйымдардың таралуына мыңжылдықтан кейінгі кезеңнің сенімдері ықпал етті, яғни, адамның күш-жігерімен қамтамасыз етілген бейбітшілік пен өркендеу дәуірінің соңында Христианның екінші келуі болады деген сенім. 1815 жылғы Бас Ассамблея адамгершілікті нығайту үшін қоғамдар құруды ұсынды. Америкалық Киелі кітап қоғамы, Америкалық жексенбілік мектептер одағы және Америкалық отарлау қоғамы сияқты ұйымдар теориялық тұрғыдан конфессияаралық болғанымен, олар Пресвитериандардың ықпалында болды және Пресвитериан шіркеуінің ресми емес агенттіктері саналды. Миссионерлік жұмысты қолдау 19 ғасырда да маңызды мәселе болды. Бірінші Бас Ассамблея әрбір төрт синодтың екі миссионерді тағайындап, оларды қаржыландыруын сұрады. Пресвитериандар алғашқы жергілікті және тәуелсіз миссионерлік қоғамдарды құруда жетекші рөл атқарды, олардың ішінде Нью-Йорк миссионерлік қоғамы (1796), Солтүстік Беркшир және Колумбия миссионерлік қоғамдары (1797), Коннектикут миссионерлік қоғамы (1798), Массачусетс миссионерлік қоғамы (1799) және Бостон әйелдер миссионерлік қоғамы (1800) бар. Бірінші конфессиялық миссионерлік агенттік – 1802 жылы жеке пресвитериумдар мен еуропалық миссионерлік қоғамдармен күш-жігерді үйлестіру үшін құрылған Миссия жөніндегі тұрақты комитет болды. Комитеттің жұмысы 1816 жылы кеңейтіліп, Миссиялар кеңесі аталды. 1817 жылы Бас Ассамблея Голланд Реформациясының американдық бөлімі (қазір Америкадағы Реформаланған шіркеу) және Біріккен Реформаланған шіркеу сияқты басқа екі реформаланған конфессиямен бірігіп, Біріккен Шетелдік Миссионерлік Қоғамды құрды. Біріккен қоғам негізінен Американың түпкі тұрғындары мен Орталық және Оңтүстік Америка тұрғындары арасында жұмыс істеуге бағытталған. Бұл конфессиялар сонымен қатар Америка Құрама Штаттарында миссионерлерді орналастыру үшін Біріккен Отандық Миссионерлік Қоғамды құрды. 1826 жылы конгрегационалистер осы біріккен күш-жігерге қосылды. Конгрегациялық миссионерлік қоғамдар Біріккен Отандық Миссионерлік Қоғаммен біріктіріліп, Америкалық Отандық Миссионерлік Қоғамға айналды. Шетелдік миссиялар жөніндегі комиссиялардың конгрегациялық американдық кеңесі (ABCFM) Бас Ассамблеяның танылған миссиялық агенттігі болды, ал Біріккен Шетелдік Миссионерлік Қоғамның операциялары Америкалық Кеңеспен біріктірілді. 1831 жылға қарай ABCFM-нің кеңес мүшелері мен миссионерлерінің көпшілігі Пресвитериандардан болды. Нәтижесінде, ұйым құрған жергілікті шіркеулердің көпшілігі Пресвитериандық болды.

The late 18th and early 19th centuries saw Americans leaving the Eastern Seaboard to settle further inland. One of the results was that the PCUSA signed a Plan of Union with the Congregationalists of New England in 1801, which formalized cooperation between the two bodies and attempted to provide adequate visitation and preaching for frontier congregations, along with eliminating rivalry between the two denominations. The large growth rate of the Presbyterian Church in the Northeast was in part due to the adoption of Congregationalist settlers along the western frontier. Not unlike the circuit riders in the Episcopal and Methodist traditions, the presbyteries often sent out licentiates to minister in multiple congregations that were spread out over a wide area. To meet the need for educated clergy, Princeton Theological Seminary and Union Presbyterian Seminary were founded in 1812, followed by Auburn Theological Seminary in 1821. Growth in the Northeast was accompanied by the creation of moral reform organizations, such as Sunday schools, temperance associations, tract and Bible societies, and orphanages. The proliferation of voluntary organizations was encouraged by postmillennialism, the belief that the Second Coming of Christ would occur at the end of an era of peace and prosperity fostered by human effort. The 1815 General Assembly recommended the creation of societies to promote morality. Organizations such as the American Bible Society, the American Sunday School Union, and the American Colonization Society, while theoretically interdenominational, were dominated by Presbyterians and considered unofficial agencies of the Presbyterian Church. The support of missionary work was also a priority in the 19th century. The first General Assembly requested that each of the four synods appoint and support two missionaries. Presbyterians took leading roles in creating early local and independent mission societies, including the New York Missionary Society (1796), the Northern Berkshire and Columbia Missionary Societies (1797), the Missionary Society of Connecticut (1798), the Massachusetts Missionary Society (1799), and the Boston Female Society for Missionary Purposes (1800). The first denominational missions agency was the Standing Committee on Mission, which was created in 1802 to coordinate efforts with individual presbyteries and the European missionary societies. The work of the committee was expanded in 1816, becoming the Board of Missions. In 1817, the General Assembly joined with two other Reformed denominations, the American branch of the Dutch Reformed Church (now the Reformed Church in America) and the Associate Reformed Church, to form the United Foreign Missionary Society. The United Society was particularly focused on work among Native Americans and inhabitants of Central and South America. These denominations also established a United Domestic Missionary Society to station missionaries within the United States. In 1826, the Congregationalists joined these united efforts. The Congregational mission societies were merged with the United Domestic Missionary Society to become the American Home Missionary Society. The Congregational American Board of Commissioners for Foreign Missions (ABCFM) became the recognized missions agency of the General Assembly, and the United Foreign Missionary Society's operations were merged with the American Board. By 1831, the majority of board members and missionaries of the ABCFM were Presbyterians. As a result, most of the local churches established by the organization were Presbyterian.

Екінші Ұлы ояну

Өсудің тағы бір маңызды себебі Екінші Ұлы Ояну болды (1790–1840 жж.), ол бастапқыда 1787 жылы Вирджиния штатындағы Пресвитериандық Хэмпден–Сидней колледжінде студенттер арасындағы жаңарудан өркендеді. Одан кейін жаңару Вирджиниядағы пресвитериандық шіркеулерге, содан соң Солтүстік Каролина және Кентукки штаттарына тарады. 1800 жылғы жаңару – осы кезеңдегі пресвитериан дін қызметкері Джеймс МакГреди басқарған жиналыстардан бастау алған жаңарулардың бірі еді. Екінші Ұлы Оянудың ең танымал лагерьтік жиыны – Кентуккидегі Кэйн Ридж жаңаруы, жергілікті пресвитериан дін қызметкері Бартон В. Стоунның басшылығымен дәстүрлі шотландтық қауымдастық маусымында өтті. Кэйн Риджге 10 мыңнан астам адам пресвитериан, методист және баптист уағыздарын тыңдауға келді. Бірінші Ұлы Ояну сияқты, пресвитериан дін қызметкерлері де жаңа жаңару толқынының нәтижелерін бағалауда екіге бөлінді. Көптегендері кейбір қатысушылардың "шамадан тыс әрекеттерін" – ыңғайсыздық, күлкі, құрылыстар мен "сергелдең" (діни шабыт, киелі күлкі және Рухта құлау) сияқтыларын, жаңарудың теологиялық тұрғыдан бұзылғандығының белгілері деп қарады. Сонымен қатар, жаңарушы дін қызметкерлерінің Арминиандық ерік бостандығын жақтауы, яғни кальвинистік тағдыр туралы ілімді қабылдамауы да алаңдатушылық тудырды. Арминиандық сенімдері үшін ерестік айыбына ұшыраған пресвитериан дін қызметкерлері Ричард Макнемар және Джон Томпсон, Бартон В. Стоун және тағы екі дін қызметкері 1803 жылы Кентукки Синодынан шығып, тәуелсіз Спрингфилд пресвитериясын құрды. Кейін бұл дін қызметкерлері Спрингфилд пресвитериясын таратып, Американдық жаңару қозғалысын құрды, одан Христиан шіркеуі (Мәсіхтің шәкірттері) және Мәсіх шіркеулері пайда болды. Осы уақытта Кентукки Синодының құрамындағы Камберленд пресвитериясы дін қызметкерлерінің жетіспеушілігіне тап болды және әдеттегіден нашар білімді және Вестминстерлік конфессияны толыққанды қабылдай алмайтын кандидаттарға лицензия беруге шешім қабылдады. 1805 жылы Синод осы дін қызметкерлерінің көптегенін қызметтен шеттетуге және тіпті олардың біразына ерестік айыбын тағуға ұшырады, ал 1806 жылы Синод пресвитерияны таратып жіберді. 1810 жылы Синодтың әрекеттеріне наразы болған дін қызметкерлері Камберленд пресвитериан шіркеуін (CPC) құрды. КПК Вестминстерлік конфессияның өңделген нұсқасына қол қойды, ол кальвинистік екі рет алдын ала белгілеу және шектеулі құтқару туралы ілімдерді қабылдамады. Солтүстік-Шығыстағы шіркеудің өсуі де жаңарумен бірге жүрді. Оңтүстікке қарағанда тыныш және сақтықпен өркендегенімен, Екінші Ұлы Оянудың жаңаруы Солтүстік-Шығыстағы дінді өзгертіп, көбінесе пресвитериандар мен конгрегациялистер басқарды. Одақ жоспары Жаңа Англия теологиясының таралуына әкелді (Жаңа құдайлық және Нью-Хейвен теологиясы деп те аталады), ол бастапқыда конгрегациялистермен ойлап табылған. Жаңа Англия теологиясы дәстүрлі кальвинизмді өңдеп, жұмсақ етті, Адамның күнәсі туралы ілімді қабылдамады, өкіметтік құтқару теориясын қабылдады және ерік бостандығына көбірек мән берді. Бұл, әсіресе, жаңаруға ыңғайлы кальвинизмді құруға жасалған әрекет болды. Филадельфия Синоды 1816 жылы Жаңа құдайлықты ерестік деп айыптағанмен, Бас Ассамблея келіспей, Жаңа Англия теологиясы Вестминстерлік конфессияға қайшы келмейді деген шешімге келді.

Another major stimulus for growth was the Second Great Awakening (c. 1790 – 1840), which initially grew out of a 1787 student revival at Hampden–Sydney College, a Presbyterian institution in Virginia. From there, revivals spread to Presbyterian churches in Virginia and then to North Carolina and Kentucky. The Revival of 1800 was one such revival that first grew out of meetings led by Presbyterian minister James McGready. The most famous camp meeting of the Second Great Awakening, the Cane Ridge Revival in Kentucky, occurred during a traditional Scottish communion season under the leadership of local Presbyterian minister Barton W. Stone. Over 10 thousand people came to Cane Ridge to hear sermons from Presbyterian as well as Methodist and Baptist preachers. Like the First Great Awakening, Presbyterian ministers were divided over their assessment of the fruits of the new wave of revivals. Many pointed to "excesses" displayed by some participants as signs that the revivals were theologically compromised, such as groans, laughter, convulsions and "jerks" (see religious ecstasy, holy laughter and slain in the Spirit). There was also concern over the tendency of revivalist ministers to advocate the free will teaching of Arminianism, thereby rejecting the Calvinist doctrines of predestination. Facing charges of heresy for their Arminian beliefs, Presbyterian ministers Richard McNemar and John Thompson, along with Barton W. Stone and two other ministers, chose to withdraw from the Kentucky Synod and form the independent Springfield Presbytery in 1803. These ministers would later dissolve the Springfield Presbytery and become the founders of the American Restoration Movement, from which the Christian Church (Disciples of Christ) and Churches of Christ denominations originate. Meanwhile, the Cumberland Presbytery, also within the Kentucky Synod, faced a shortage of ministers and decided to license clergy candidates who were less educated than was typical and who could not subscribe completely to the Westminster Confession. In 1805, the synod suspended many of these ministers, even bringing heresy charges against a number of them, and by 1806 the synod had dissolved the presbytery. In 1810, ministers dissatisfied with the actions of the synod formed the Cumberland Presbyterian Church (CPC). The CPC subscribed to a modified form of the Westminster Confession that rejected the Calvinist doctrines of double predestination and limited atonement. Church growth in the Northeast was also accompanied by revivalism. While calmer and more reserved than those in the South, the revivals of the Second Great Awakening transformed religion in the Northeast, and they were often led by Presbyterians and Congregationalists. The Plan of Union led to the spread of New England theology (also known as the New Divinity and New Haven theology), originally conceived by Congregationalists. The New England theology modified and softened traditional Calvinism, rejecting the doctrine of imputation of Adam's sin, adopting the governmental theory of atonement, and embracing a greater emphasis on free will. It was essentially an attempt to construct a Calvinism conducive to revivalism. While the Synod of Philadelphia condemned the New Divinity as heretical in 1816, the General Assembly disagreed, concluding that New England theology did not conflict with the Westminster Confession.

Ескі мектеп Жаңа мектеп

Бас Ассамблеяның бейбітшілік пен бірлікке қол жеткізуге жасаған әрекеттеріне қарамастан, 1820 жылдары конфессиялық талаптар, қайта жаңғыру және Жаңа Англия теологиясының таралуы мәселелеріне байланысты Ескі мектеп және Жаңа мектеп деп аталатын екі бөлек топ пайда болды. Жаңа мектеп тобы қайта жаңғыру мен Жаңа Англия теологиясын қолдады, ал Ескі мектеп қайта жаңғырудың шектен шығуына қарсы болды және Вестминстерлік конфессияға қатаң бағынуды қалады. Ескі мектеп пресвитериандығының идеологиялық орталығы Принстон теологиялық семинариясы болды, ол Арчибальд Александр мен Чарльз Ходж басшылығымен «Принстон теологиясы» деп белгілі реформаторлық схоластиканың ерекше түрімен байланысты болды. Жаңа мектептің көрнекті қайраткерлеріне қарсы ересілік істері дін ішіндегі бөлінуді одан әрі күшейтті. Филадельфия пресвитери және Синод Филадельфиядағы Бірінші пресвитери шіркеуінің пасторы Альберт Барнсты ересілікпен айыптады. Алайда, 1831 жылғы Бас Ассамблеяда Жаңа мектеп үстемдік еткен кезде Ескі мектеп пресвитериандары айыптауларды қабылдаудан бас тартты. Лайман Бичер, танымал қайта жаңғырушы, моральдық реформатор және жаңадан құрылған Лейн теологиялық семинариясының президенті 1835 жылы ересілікпен айыпталды, бірақ ол да ақталды. Жаңа мектеп тобының ең радикалды өкілі белгілі евангелист Чарльз Грандисон Финни болды. Финнидің қайта жаңғырулары «Жаңа шаралармен» сипатталды, оларға ұзақ жиналыстар, спонтанды уағыздау, уайымдаған орындықтар және дұға топтары кірді. Альберт Болдуин Дод Финниді пелагиандық ілімді уағыздауда айыптады және оны Пресвитериан шіркеуін тастауға шақырды. 1836 жылы Финни Нью-Йорктегі Бродвей шатырында пастор болып қызмет ете отырып, конгрегациялық шіркеуге қосылды. Ескі мектеп тобы конгрегациялық шіркеулермен бірігу жоспары пресвитериандық доктрина мен тәртібіне зиян келтірді деп сенді. 1837 жылғы Бас Ассамблеяда Ескі мектеп көпшілігі План бойынша құрылған барлық сот органдарын Пресвитериан шіркеуінен шығару туралы қаулыларды қабылдады. Барлығы, Нью-Йорктегі үш синод пен Огайодағы бір синод, 28 пресвитери, 509 пастор және 60 мың шіркеу мүшесі (PCUSA мүшелерінің бес бөлігінің бірі) шіркеуден шеттетілді. Жаңа мектеп жетекшілері Нью-Йорктегі Обернде жиналып, кальвинистік ортодоксияны 16 тармақпен қорғайтын Оберн декларациясын жариялады. 1838 жылдың мамырында Филадельфияда Бас Ассамблея жиналғанда, Жаңа мектеп комиссарлары отыруға тырысты, бірақ олар қалада басқа жерде өз Бас Ассамблеясын шақыруға мәжбүр болды. Ескі мектеп пен Жаңа мектеп топтары, ақыры, шамамен бірдей көлемдегі екі бөлек шіркеуге бөлінді. Алайда, екеуі де АҚШ-тағы Пресвитериан шіркеуі екенін мәлімдеді. Пенсильвания Жоғарғы соты Ескі мектеп ұйымы бөлінбеген PCUSA-ның заңды мұрагері екенін шешті.

Notwithstanding the General Assembly's attempt to promote peace and unity, two distinct factions, the Old School and the New School, developed through the 1820s over the issues of confessional subscription, revivalism, and the spread of New England theology. The New School faction advocated revivalism and New England theology, while the Old School was opposed to the extremes of revivalism and desired strict conformity to the Westminster Confession. The ideological center of Old School Presbyterianism was Princeton Theological Seminary, which under the leadership of Archibald Alexander and Charles Hodge became associated with a brand of Reformed scholasticism known as Princeton Theology. Heresy trials of prominent New School leaders further deepened the division within the denomination. Both the Presbytery and Synod of Philadelphia found Albert Barnes, pastor of First Presbyterian Church in Philadelphia, guilty of heresy. Old School Presbyterians, however, were outraged when the New School dominated General Assembly of 1831 dismissed the charges. Lyman Beecher, famous revivalist, moral reformer and president of the newly established Lane Theological Seminary, was charged with heresy in 1835 but was also acquitted. The most radical figure in the New School faction was prominent evangelist Charles Grandison Finney. Finney's revivals were characterized by his "New Measures", which included protracted meetings, extemporaneous preaching, the anxious bench, and prayer groups. Albert Baldwin Dod accused Finney of preaching Pelagianism and urged him to leave the Presbyterian Church. Finney did just that in 1836 when he joined the Congregational church as pastor of the Broadway Tabernacle in New York City. The Old School faction was convinced that the Plan of Union with the Congregational churches had undermined Presbyterian doctrine and order. At the 1837 General Assembly, the Old School majority successfully passed resolutions removing all judicatories found under the Plan from the Presbyterian Church. In total, three synods in New York and one synod in Ohio along with 28 presbyteries, 509 ministers, and 60 thousand church members (one fifth of the PCUSA's membership) were excluded from the church. New School leaders reacted by meeting in Auburn, New York, and issuing the Auburn Declaration, a 16 point defense of their Calvinist orthodoxy. When the General Assembly met in May 1838 at Philadelphia, the New School commissioners attempted to be seated but were forced to leave and convene their own General Assembly elsewhere in the city. The Old School and New School factions had finally split into two separate churches that were about equal in size. Both churches, however, claimed to be the Presbyterian Church in the USA. The Supreme Court of Pennsylvania decided that the Old School body was the legal successor of the undivided PCUSA.

Құлдық даулары мен Азамат соғысы

Филадельфия және Нью-Йорк синодтары 1787 жылы барлық мүшелеріне «өздері тұратын елдерде азаматтық қоғамның мүддесі мен жағдайына сәйкес келетін ең тиімді шараларды қолдануды, соның нәтижесінде Америкадағы құлдықты толығымен жоюға ұмтылуды» ұсынғанда, оны жоюға қатысты умеренный көзқарас білдірді. Сол кезде Оңтүстіктегі пресвитериандар өздерінің діни ұстанымдарында, мысалы, Солтүстік Каролиналық пресвитериан пасторы Генри Паттильо жазған «Негр катехизисі» сияқты, қолданыстағы жағдайды нығайтуға қанағаттанды. Паттильоның катехизисінде құлдардың өмірдегі рөлі Құдай белгілеген деп үйретілді. 1795 жылы Бас Ассамблея құлдық ұстаудың шіркеуден шығаруға себеп емес екенін шешті, бірақ сонымен қатар құлдықты жоюға қолдау көрсетті. Кейіннен Бас Ассамблея құлдықты «адам табиғатының ең құнды және қасиетті құқықтарын ауыр бұзушылық; Құдай заңына толығымен қайшы келетін нәрсе» деп атады. Дегенмен, 1818 жылы Вирджинияда қызмет еткен аболиционист және пресвитериан пасторы Джордж Борн, христиан құл иелерін қатты сынағаны үшін Оңтүстік пресвитериясы тарапынан қызметтен алынды. Бас Ассамблея бұл мәселені қарастырудан көбінесе бас тартты, дебаттағы умеренный позицияны ұстануға дайын болды, бірақ 1830-шы жылдарға қарай құлдыққа байланысты шиеленіс күшейді, сонымен қатар шіркеу Ескі мектеп – Жаңа мектеп арасындағы дауға бөлінді. Ескі мектеп пен Жаңа мектеп фракциялары арасындағы қақтығыс құлдық мәселесімен бірікті. Жаңа мектептің моральдық реформаларға және ерікті қоғамдарға деген ынтасы аболиционистік қозғалыспен өзара байланысын күшейтті. Алайда, Ескі мектеп Бас Ассамблея мен шіркеудің Киелі кітапта тікелей айтылмаған моральдық мәселелер бойынша заң шығаруы керек емес деп сенді. Бұл Оңтүстік пресвитериандарының көпшілігін Ескі мектеп фракциясын қолдауға итермеледі. Құлдық мәселесі бойынша алғашқы айқын бөлініс Жаңа мектеп Пресвитериан шіркеуінде болды. 1858 жылы Жаңа мектепке қарасты Оңтүстік синодтары мен пресвитериялары бас тартып, Пресвитериан шіркеуінің құлдыққа қарсы Біріккен синодын құрды. 1861 жылы Американдық Азамат соғысының басталуынан кейін Ескі мектеп пресвитериандары да оларға қосылды. Мамыр айында Ескі мектептің Бас Ассамблеясы Gardiner Spring Resolutions қабылдады, ол пресвитериандарды АҚШ Конституциясы мен Федералды үкіметін қолдауға шақырды. Оған жауап ретінде Оңтүстіктегі Ескі мектеп пресвитерияларының өкілдері желтоқсан айында Аугустада (Джорджия штаты) Америка Конфедерациялық Штаттарындағы Пресвитериан шіркеуін құру үшін бас қосты. 1864 жылы Конфедерациядағы Пресвитериан шіркеуі кішігірім Біріккен Синодты сіңірді. 1865 жылы Конфедерацияның жеңілісінен кейін ол АҚШ-тағы Пресвитериан шіркеуі (PCUS) деп қайта аталды және тарихының барлық кезеңінде «Оңтүстік Пресвитериан шіркеуі» деп аталды, ал PCUSA «Солтүстік Пресвитериан шіркеуі» деп танылды.

The Synod of Philadelphia and New York had expressed moderate abolitionist sentiments in 1787 when it recommended that all its members "use the most prudent measures consistent with the interests and state of civil society, in the countries where they live, to procure eventually the final abolition of slavery in America". At the same time, Presbyterians in the South were content to reinforce the status quo in their religious teaching, such as in "The Negro Catechism" written by North Carolina Presbyterian minister Henry Pattillo. In Pattillo's catechism, slaves were taught that their roles in life had been ordained by God. In 1795, the General Assembly ruled that slaveholding was not grounds for excommunication but also expressed support for the eventual abolition of slavery. Later, the General Assembly called slavery "a gross violation of the most precious and sacred rights of human nature; as utterly inconsistent with the law of God". Nevertheless, in 1818, George Bourne, an abolitionist and Presbyterian minister serving in Virginia, was defrocked by his Southern presbytery in retaliation for his strong criticisms of Christian slaveholders. The General Assembly was increasingly reluctant to address the issue, preferring to take a moderate stance in the debate, but by the 1830s, tensions over slavery were increasing at the same time the church was dividing over the Old School–New School Controversy. The conflict between Old School and New School factions merged with the slavery controversy. The New School's enthusiasm for moral reform and voluntary societies was evident in its increasing identification with the abolitionist movement. The Old School, however, was convinced that the General Assembly and the larger church should not legislate on moral issues that were not explicitly addressed in the Bible. This effectively drove the majority of Southern Presbyterians to support the Old School faction. The first definitive split over slavery occurred within the New School Presbyterian Church. In 1858, Southern synods and presbyteries belonging to the New School withdrew and established the pro slavery United Synod of the Presbyterian Church. Old School Presbyterians followed in 1861 after the start of hostilities in the American Civil War. In May, the Old School General Assembly passed the controversial Gardiner Spring Resolutions, which called for Presbyterians to support the Constitution and Federal Government of the United States. In response, representatives of Old School presbyteries in the South met in December at Augusta, Georgia, to form the Presbyterian Church in the Confederate States of America. The Presbyterian Church in the CSA absorbed the smaller United Synod in 1864. After the Confederacy's defeat in 1865, it was renamed the Presbyterian Church in the United States (PCUS) and was commonly nicknamed the "Southern Presbyterian Church" throughout its history, while the PCUSA was known as the "Northern Presbyterian Church".

Солтүстік аймақтағы ескі мектеп пен жаңа мектептің қайта қосылуы

1850 жылдары Солтүстіктегі Жаңа мектеп пресвитериандары орташа ұстанымдарға көшті және өздерінің пресвитериандық ерекшелігін нығайтты. 1852 жылы Жаңа мектеп шіркеуі мен конгрегационалистер арасындағы Біріктіру жоспары тоқтатылуы осыған көмектесті. Азамат соғысы кезінде Одақ әскерлеріне діни және әлеуметтік қызметтер көрсеткен Христиандық комиссияға Ескі және Жаңа мектептің солтүстік пресвитериандары қатысты. Бұдан бөлек, екі мектеп те Одақтың дұрыстығын батыл түрде жариялады және жаңадан жаңарған Американың мыңжылдық кезеңді бастаудағы рөлі туралы пікірлер айтты. Бұл, іс жүзінде, шіркеуді саяси мәселелерге араластыруға қарсы болған Ескі мектептің ілімінен мойын бұру болды. Солтүстіктегі Ескі мектеп басшыларының көпшілігі Жаңа мектептің дұрыстығына көз жеткізді. Ескі мектептегілердің кейбіреуі, әсіресе Принстон теологы Чарльз Ходж, Жаңа мектепте әлі де Нью-Хейвен теологиясын ұстанатындар бар екенін мәлімдеді. Дегенмен, Солтүстіктегі Ескі және Жаңа мектептің бас жиналыстары мен олардың көпшілігі 1869 жылы ПКУА-ның қайта бірігуіне келісім берді.

Жоғары сын және Бриггстің ереселік ісі

1869 жылғы қайта бірігуден кейінгі онжылдықтарда консерваторлар "кең шіркеушілік" және модернистік теологияның қатерінен алаңдады. Мұндай алаңдаушылықтың себебі ересь соттары (мысалы, 1874 жылы танымал Чикаго уағызшысы Дэвид Свингтің ақталуы) және Вестминстерлік Конфессияны қайта қарауға бағытталған қозғалыстың күшеюі болды. Бұл либералды қозғалысқа Принстон теологтары А.А. Ходж және Б.Б. Уорфилд қарсы шықты. Дарвиннің эволюциялық теориясы солтүстік пресвитериандар үшін үлкен мәселе болған жоқ, өйткені көптегендері теориялық эволюцияның бір формасына бейімделді, бірақ Библияны түсіндірудің "жоғары сын" деп аталатын жаңа саласы қызу дау тудырды. Юлиус Веллхаузен және Давид Фридрих Штраус сияқты неміс ғалымдары, салыстырмалы тіл білімі, археология және әдеби талдауды қолдана отырып, Библия туралы ұзақ уақыт бойы қалыптасқан пікірлерге күмән келтіре бастады. ПКЮА-дағы даудың ортасында Нью-Йорктегі ПКЮА-ның Біріккен теологиялық семинариясының профессоры Чарльз А. Бриггс тұрды. Бриггс көптеген мәселелерде дәстүрлі христиандық ілімді, мысалы, Исаның құдайдан туғанына сенуді сақтағанмен, консерваторлар оның доктриналар уақыт өте келе өзгеруі тиіс тарихи құрылымдар екенін айтқанына қорқыныш білдірді. Ол Мұсаның бес кітабын жазғанын және Ишая кітабының бір ғана авторы болғанын мойындамады. Сонымен қатар, ол Библиялық болжамдардың болашақты нақты болжайтынын жоққа шығарды. 1891 жылы Бриггс уағыз айтып, Библияда қателер бар екенін мәлімдеді, бұл позиция шіркеудің көптеген мүшелері Вестминстерлік Конфессияның сөздік шабыт пен Библияның қатесіздігі туралы доктриналарына қайшы келеді деп есептеді. Жауап ретінде 63 пресвитерия Бас Ассамблеяға Бриггске қарсы шаралар қабылдау туралы петиция жіберді. 1891 жылғы Бас Ассамблея Бриггсті Біріккен теологиялық семинарияның Библиялық зерттеулер кафедрасына тағайындауға вето қойды, ал екі жылдан кейін Бриггс ерестік үшін кінәлі деп танылып, діни қызметтен шеттетілді. Соңында, Біріккен теологиялық семинариясы Бриггсті лауазымынан алудан бас тартып, Пресвитериан шіркеуімен байланысын үзді. 1892 жылы Бас Ассамблеядағы консерваторлар Портленд жарлығын қабылдауда сәтті болды, бұл құжат Ассамблеяның өткен жері Портленд, Орегонның атымен аталды. Жарлық шіркеудің Библияның қатесіздігіне сенімін қайта растады және Библияны "сенім мен тәжірибенің жалғыз қатесіз ережесі" деп мойындамайтын кез келген пастордың Пресвитериан дінінен кетуін талап етті. Портленд жарлығы Бриггсті ерестікпен айыптау үшін пайдаланылды.

In the decades after the reunion of 1869, conservatives expressed fear over the threat of "broad churchism" and modernist theology. Such fears were prompted in part by heresy trials (such as the 1874 acquittal of popular Chicago preacher David Swing) and a growing movement to revise the Westminster Confession. This liberal movement was opposed by Princeton theologians A. A. Hodge and B. B. Warfield. While Darwinian evolution never became an issue for northern Presbyterians as most accommodated themselves to some form of theistic evolution, the new discipline of biblical interpretation known as higher criticism would become highly controversial. Utilizing comparative linguistics, archaeology, and literary analysis, German proponents of high criticism, such as Julius Wellhausen and David Friedrich Strauss, began questioning long held assumptions about the Bible. At the forefront of the controversy in the PCUSA was Charles A. Briggs, a professor at PCUSA's Union Theological Seminary in New York. While Briggs held to traditional Christian teaching in many areas, such as his belief in the virgin birth of Jesus, conservatives were alarmed by his assertion that doctrines were historical constructs that had to change over time. He did not believe that the Pentateuch was authored by Moses or that the book of Isaiah had a single author. In addition, he also denied that Biblical prophecy was a precise prediction of the future. In 1891, Briggs preached a sermon in which he claimed the Bible contained errors, a position many in the church considered contrary to the Westminster Confession's doctrines of verbal inspiration and Biblical inerrancy. In response, 63 presbyteries petitioned the General Assembly to take action against Briggs. The 1891 General Assembly vetoed his appointment to Union Theological Seminary's chair of Biblical studies, and two years later Briggs was found guilty of heresy and suspended from the ministry. Ultimately, Union Theological Seminary refused to remove Briggs from his position and severed its ties to the Presbyterian Church. In 1892, conservatives in the General Assembly were successful in adopting the Portland Deliverance, a statement named for the assembly's meeting place, Portland, Oregon. The Deliverance reasserted the church's belief in biblical inerrancy and required any minister who could not affirm the Bible as "the only infallible rule of faith and practice" to withdraw from the Presbyterian ministry. The Portland Deliverance would be used to convict Briggs of heresy.

Конфессиялық қайта қарау

Бриггстің ересі сотта қаралып, Вестминстерлік конфессияның алдын ала тағдырлану және таңдау туралы кальвинистік ілімдерін жұмсартуды көздеген конфессиялық реформа қозғалысына соққы болды. Бірақ, Бас Ассамблеяға ұсыныстар түсе берді. 1903 жылы Конфессияға «Киелі Рух» және «Құдайға деген махаббат және миссионерлік қызмет» деген екі тарау қосылды, сондай-ақ папаның антихрист екендігі туралы сілтеме алынып тасталды. Консерваторлар үшін ең маңыздысы, шіркеудің таңдау туралы ілімін түсіндіру үшін жаңа «Түсіндірмелік мәлімдеме» қосылды. Консерваторлар бұл «Түсіндірмелік мәлімдемені» сынап, ол арминиандық көзқарасты қолдайды деп мәлімдеді. 1903 жылғы Вестминстерлік конфессияның жаңа редакциясы нәтижесінде 1906 жылы арминиандық бағыттағы Камберленд пресвитериан шіркеуінің көптеген қауымдары ПКЮСА-мен қайта бірікті. Көпшілік мақұлдағанмен, бұл бірігу ПКЮСА ішінде ілімдік үйлесімділік және Камберленд пресвитериан шіркеуіндегі нәсілдік бөліну туралы алаңдаушылықтарға байланысты дау тудырды. Уорфилд доктриналық негізде бірігуді қатаң сынады. Фрэнсис Джеймс Гримке және Геррик Джонсон сияқты солтүстік пресвитериандар Оңтүстікте нәсілдік бөлінген пресвитериялар құруға қарсы болды, бұл Камберленд пресвитериандары бірігу үшін талап еткен шарт еді. Бұл қарсылықтарға қарамастан, бірігу көпшілік дауыспен мақұлданды.

Әлеуметтік ізгі хабар және евангелизация

ХХ ғасырдың басында жеке құтқарылумен қатар қоғамдық құтқарылуды да баса назар аударған Әлеуметтік Ізгі хабар қозғалысы Пресвитериан шіркеуінде қолдау тапты. Нью-Йорк Юнион Семинариясының президенті және жетекші либерал Генри Слоан Кофин сияқты маңызды тұлғалар бұл қозғалысты қолдады. Пресвитериандар арасында Әлеуметтік Ізгі хабарды ең белсенді түрде насихаттаған Чарльз Стелзл болды, ол ПКУА-ның Жұмысшылар бөлімінің алғашқы басшысы еді. 1903 жылы жұмысшы-иммигранттарға көмек көрсету үшін құрылған бұл бөлім, Әлеуметтік Ізгі хабардың мақсаттарын жүзеге асырған алғашқы ресми шіркеу ұйымы болды. Шіркеу тарихшысы Брэдли Лонгфилдтің айтуынша, Стелзл «балалар еңбегіне қарсы заңдарды, жұмысшыларға өтемақы төлеуді, лайықты тұрғын үйді және Құдайдың Патшалығын ілгерілету үшін жамандық пен қылмысты жоюдың тиімді жолдарын қолдады». 1908 жылы жүргізілген қайта ұйымдастырудан кейін бөлімнің жұмысы, жаңадан құрылған Шіркеу және Еңбек бөлімі мен Иммиграция бөлімі арасында бөлісті. Әлеуметтік Ізгі хабар шіркеуде кеңінен таралып жатқанда, бейсболшыдан евангелистке айналған Билли Сандейдің қызметі евангелизм мен қайта жандану дәстүрінің деноминация ішінде әлі де күшті екенін көрсетті. Сандей ХХ ғасырдың басындағы ең танымал евангелистке айналып, 100 миллионнан астам адамға уағыз айтты және өмірі бойы шамамен миллион адамды дінге келтірді. Стелзл христиан дінінің әлеуметтік жақтарына баса назар бөлсе, Сандей негізінен адамның сенуге келуі мен моральдық жауапкершілігіне назар аударды.

Фундаменталистік-модернисттік дау

1922 және 1936 жылдар аралығында ПКЮСА, «фундаменталистік-модернистік дау» деп аталатын мәселеге тартылды. 1869 жылы «Ескі мектеп» мен «Жаңа мектеп» қайта біріккеннен кейін және 1893 жылғы Бриггстің ересі туралы сот ісінен кейін шиеленіс күшейді. 1909 жылы Нью-Йорк пресвитериі Исаның құдайдан туғанын мойындамайтын бір топ адамға уағыз айтуға лицензия бергенде, бұл дау одан әрі ушықты. Пресвитериумның бұл әрекеті 1910 жылғы Бас Ассамблеяға шағым түсірілді, ол барлық дін қызметкерлеріне христиан дінінің бес негізгі қағидасын растауды талап етті: Киелі кітаптың қатесіздігі, құдайдан туу, құрбандық арқылы кешірім, дененің қайта тірілуі және Мәсіхтің кереметтері. Бұл тақырыптар кейіннен бай пресвитериандар Милтон мен Лайман Стюарт қаржылаған «Негізгі ілімдер» атты эсселер жинағында кеңінен түсіндірілді. Авторлар евангелистік қауымдастықтың кең ауқымынан келгенімен, олардың көп бөлігі пресвитериандықтар болды, олардың ішінде Уорфилд, Уильям Эрдман, Чарльз Эрдман және Роберт Эллиотт Спир есімдері бар. 1922 жылы Нью-Йорктегі белгілі дін қызметкері Гарри Эмерсон Фосдик (баптист болғанымен, Нью-Йорктегі Бірінші пресвитериан шіркеуінің пасторы ретінде ерекше келісім бойынша қызмет еткен) «Фундаменталистер жеңе ме?» деген тақырыпта уағыз айтты, ол діндегі модернистік немесе либералдық теологияға қарсы төзімсіздіктің артуын байқады. Оған жауап ретінде консервативті пресвитериан дін қызметкері Кларенс Э. Макартни «Сыбайсыздық жеңе ме?» деген уағыз айтты, онда либерализм «ғибадатсыз, Құдайсыз және Иса Мәсіхсіз христиандыққа» әкелетінін ескертті. Принстон теологиялық семинариясының Дж. Грешем Махен де Фосдикке 1923 жылы жарық көрген «Христиандық және либерализм» кітабында жауап беріп, либерализм мен христиандық екі бөлек дін екенін дәлелдеді. 1923 жылғы Бас Ассамблея бес негізді қайта растады және Нью-Йорк пресвитериіне Бірінші пресвитериан шіркеуінің Вестминстерлік конфессияға сәйкес келуін қамтамасыз етуді тапсырды. Бір айдан кейін пресвитериум құдайдан туғанын мойындамайтын екі дін қызметкеріне лицензия берді, ал 1924 жылдың ақпан айында Фосдиктің ісі ақталып, ол кейіннен пресвитериан шіркеуіндегі лауазымын тастады. Сол жылы либералды дін қызметкерлерінің тобы өз теологиялық көзқарастарын қорғайтын «Ауберн растауы» деп аталатын мәлімдеме жасады, себебі ол Роберт Хейстингс Николстің Ауберн семинариясындағы еңбегіне негізделген. 1729 жылғы қабылдау актісіне сілтеме жасай отырып, растау ПКЮСА үшін ілімдік бостандық мұрасын талап етті. Сондай-ақ, шіркеу ілімі тек Бас Ассамблеяның және пресвитериумдардың көпшілігінің шешімімен ғана белгілене алатынын айтты; сондықтан, растауға сәйкес, Бас Ассамблея бес негізді ұстануды талап еткенде конституцияға қайшы әрекет етті. 1925 жылғы Бас Ассамблея Нью-Йорк пресвитериінің әрекеттеріне байланысты жарылысқа ұшырау қаупіне тап болды. Жағдайды жеңілдетуге тырысқан Бас Ассамблея модераторы Чарльз Эрдман шіркеудің проблемаларын зерттеу және шешімдер табу үшін арнайы комиссия құруды ұсынды. 1926 жылы жарияланған комиссияның есебі шіркеудің теологиялық дауын шешудің орташа жолын табуға тырысты. Ауберн растауымен келісе отырып, комиссия Бас Ассамблея шығарған ілімдік мәлімдемелер пресвитериумдардың көпшілігінің мақұлдауысыз міндетті емес деген қорытындыға келді. Консерваторлар жеңіліске ұшыраған соң, есеп Бас Ассамблеяда қабылданды. Консерваторлар 1929 жылы Бас Ассамблея әйелдерді ақсақалдар ретінде тағайындауға рұқсат бергенде, одан әрі көңілі қалды. 1929 жылы Принстон теологиялық семинариясы мектептің басшылығы мен оқытушыларын тек ескі мектеп пресвитериандығынан ғана емес, шіркеудің кең ауқымынан да өкіл ету үшін қайта ұйымдастырылды. Семинарияның жаңа басқарма мүшелерінің екеуі Ауберн растауына қол қойған. Принстонның ескі мектебінің мұрасын сақтау үшін Махен және оның бірнеше әріптестері Вестминстер діни семинариясын құрды. Шіркеудің миссионерлік жұмысының жағдайына байланысты да даулар туды. Шетелдік миссионерлік жұмыстың жоғалып бара жатқан қызығушылығы мен қолдауын сезінген беймәзһаб Laymen's Foreign Mission Inquiry 1932 жылы «Re Thinking Missions: A Laymen's Inquiry after One Hundred Years» атты еңбегін жариялады, ол универсализмді насихаттап, христиан дінінің бірегейлігін жоққа шығарды. Тергеуді бастапқыда ПКЮСА қолдағандықтан, көптеген консерваторлар «Re Thinking Missions» ПКЮСА-ның Шетелдік Миссиялар Кеңесінің көзқарасын білдіреді деп алаңдады. Кеңес мүшелері «Иса Мәсіх – жалғыз Тәңір және Құтқарушы» екеніне сенім білдіргеніне қарамастан, кейбір консерваторлар күмәндана берді, ал бұл қорқыныштар модернистік миссионерлер, соның ішінде белгілі автор Перл С. Бактың іс-әрекеттерімен күшейді. Бастапқыда евангелистік болғанымен, Бактың діни көзқарастары уақыт өте келе Мәсіхтің құдайлығын жоққа шығарды. 1933 жылы Махен және басқа консерваторлар тәуелсіз Шетелдік Пресвитериан Миссиялар Кеңесін құрды. Бір жылдан кейін Бас Ассамблея тәуелсіз кеңесті конституцияға қайшы деп жариялады және шіркеу мүшелерінің одан байланысын үзуді талап етті. Махен бұйрыққа бағынбады, ал оның дін қызметкері лауазымы 1936 жылы тоқтатылды. Содан кейін Махен консерваторлардың Православтық Пресвитериан Шіркеуін құруға көшті.

Between 1922 and 1936, the PCUSA became embroiled in the so called Fundamentalist–Modernist Controversy. Tensions had been building in the years following the Old School New School reunion of 1869 and the Briggs heresy trial of 1893. In 1909, the conflict was further exacerbated when the Presbytery of New York granted licenses to preach to a group of men who could not affirm the virgin birth of Jesus. The presbytery's action was appealed to the 1910 General Assembly, which then required all ministry candidates to affirm five essential or fundamental tenets of the Christian faith: biblical inerrancy, the virgin birth, substitutionary atonement, the bodily resurrection, and the miracles of Christ. These themes were later expounded upon in The Fundamentals, a series of essays financed by wealthy Presbyterians Milton and Lyman Stewart. While the authors were drawn from the wider evangelical community, a large proportion were Presbyterian, including Warfield, William Erdman, Charles Erdman, and Robert Elliott Speer. In 1922, prominent New York minister Harry Emerson Fosdick (who was Baptist but serving as pastor of New York's First Presbyterian Church by special arrangement) preached a sermon entitled "Shall the Fundamentalists Win? ", challenging what he perceived to be a rising tide of intolerance against modernist or liberal theology within the denomination. In response, conservative Presbyterian minister Clarence E. Macartney preached a sermon called "Shall Unbelief Win? ", in which he warned that liberalism would lead to "a Christianity without worship, without God, and without Jesus Christ". J. Gresham Machen of Princeton Theological Seminary also responded to Fosdick with his 1923 book Christianity and Liberalism, arguing that liberalism and Christianity were two different religions. The 1923 General Assembly reaffirmed the five fundamentals and ordered the Presbytery of New York to ensure that First Presbyterian Church conformed to the Westminster Confession. A month later, the presbytery licensed two ministers who could not affirm the virgin birth, and in February 1924, it acquitted Fosdick who subsequently left his post in the Presbyterian Church. That same year, a group of liberal ministers composed a statement defending their theological views known as the Auburn Affirmation due to the fact that it was based on the work of Robert Hastings Nichols of Auburn Seminary. Citing the Adopting Act of 1729, the Affirmation claimed for the PCUSA a heritage of doctrinal liberty. It also argued that church doctrine could only be established by action of the General Assembly and a majority of presbyteries; therefore, according to the Affirmation, the General Assembly acted unconstitutionally when it required adherence to the five fundamentals. The 1925 General Assembly faced the threat of schism over the actions of the Presbytery of New York. Attempting to deescalate the situation, General Assembly moderator Charles Erdman proposed the creation of a special commission to study the church's problems and find solutions. The commission's report, released in 1926, sought to find a moderate approach to solving the church's theological conflict. In agreement with the Auburn Affirmation, the commission concluded that doctrinal pronouncements issued by the General Assembly were not binding without the approval of a majority of the presbyteries. In a defeat for conservatives, the report was adopted by the General Assembly. Conservatives were further disenchanted in 1929 when the General Assembly approved the ordination of women as lay elders. In 1929, Princeton Theological Seminary was reorganized to make the school's leadership and faculty more representative of the wider church rather than just Old School Presbyterianism. Two of the seminary's new board members were signatories to the Auburn Affirmation. In order to preserve Princeton's Old School legacy, Machen and several of his colleagues founded Westminster Theological Seminary. Further controversy would erupt over the state of the church's missionary efforts. Sensing a loss of interest and support for foreign missions, the nondenominational Laymen's Foreign Mission Inquiry published Re Thinking Missions: A Laymen's Inquiry after One Hundred Years in 1932, which promoted universalism and rejected the uniqueness of Christianity. Because the Inquiry had been initially supported by the PCUSA, many conservatives were concerned that Re Thinking Missions represented the views of PCUSA's Board of Foreign Missions. Even after board members affirmed their belief in "Jesus Christ as the only Lord and Saviour", some conservatives remained skeptical, and such fears were reinforced by modernist missionaries, including celebrated author Pearl S. Buck. While initially evangelical, Buck's religious views developed over time to deny the divinity of Christ. In 1933, Machen and other conservatives founded the Independent Board for Presbyterian Foreign Missions. A year later, the General Assembly declared the Independent Board unconstitutional and demanded that all church members cut ties with it. Machen refused to obey, and his ordination was suspended in 1936. Afterwards, Machen led an exodus of conservatives to form what would be later known as the Orthodox Presbyterian Church.

Кейінгі тарих

1930 жылдары Ұлы депрессия басталғанда либералды теологияның оптимизмі күшін жоғалтты. Көптеген либералды теологтар либерализмнің кемшіліктері деп саналған нәрселерді түзету мақсатында неоортодоксияға жүз бұрды, атап айтқанда, құдайлық имманенттілікке және адамзаттың жақсылығына артық көңіл бөлу, сондай-ақ американдық протестантизмді секуляризмге, ғылымға және американдық мәдениетке бағындыру. Неоортодокс теологтар керісінше, құдайдың трансценденттігін және адамзаттың күнәлілігін баса көрсетті. 1940-1950 жылдары неоортодоксия пресвитериан семинарияларында бағыт беруші күшке айналды. Бұл дәуірдің көрнекті пресвитериандық теологтары Элмер Джордж Хомригаузен және Джозеф Харутуниан болды. Сонымен қатар, евангелизм Пресвитериан шіркеуіне әсерін жалғастырды. 1940 жылдардың соңында христиан тәрбиешісі Генриетта Мерстің Калифорния штатының Голливуд қаласындағы Бірінші пресвитериан шіркеуіндегі жұмысы оны деноминация ішіндегі ең ірі шіркеуге айналдырды. Бірінші пресвитериан шіркеуінің евангелизмге баса назар аударуы Луис Эванс кіші (Бел Эйр пресвитериан шіркеуінің негізін қалаушы), Ричард С. Халверсон (АҚШ Сенатының капелланы) және Билл Брайт (Мәсіх үшін кампус крест жорығының негізін қалаушы) сияқты бірнеше көрнекті тұлғаларға терең ықпал етті. Тарихшы Джордж Марсденнің сөзіне сүйенсек, Мирс "батыс жағалауындағы пресвитериандық дінге қалыптасуға ең көп үлес қосыпты". 1958 жылы PCUSA Солтүстік Американың Біріккен пресвитериан шіркеуімен (UPCNA) бірікті. Бұл деноминация 1858 жылы Ковенант және Сецедер пресвитериандарының бірігуі нәтижесінде құрылды. 1937 және 1955 жылдар аралығында PCUSA UPCNA, АҚШ-тағы Пресвитериан шіркеуі және тіпті Епископальдық шіркеупен бірігу мүмкіндіктерін талқылады, бірақ ақырында UPCNA-мен бірігуге келісті. UPCNA ішінде PCUSA-ның 1956 жылы әйелдерді пасторлық қызметке бекітуіне байланысты консерваторлық алаңдаулардың салдарынан бірігуге қолдау азайды (PCUSA 1922 жылдан бері әйелдерді диакондық қызметке, ал 1930 жылдан бері ақсақалдық қызметке бекітіп келген). Дегенмен, сол жазда Питтсбургте екі деноминацияның бірігуі тойланды. Жаңа деноминация Америка Құрама Штаттарындағы Біріккен пресвитериан шіркеуі (UPCUSA) деп аталды.

With the onset of the Great Depression in the 1930s, the optimism of liberal theology was discredited. Many liberal theologians turned to neo orthodoxy in an attempt to correct what were seen as the failings of liberalism, namely an overemphasis on divine immanence and the goodness of humanity along with the subordination of American Protestantism to secularism, science, and American culture. Neo orthodox theologians instead emphasized divine transcendence and the sinfulness of humanity. From the 1940s into the 1950s, neo orthodoxy set the tone at Presbyterian seminaries. Prominent Presbyterian theologians of this era include Elmer George Homrighausen and Joseph Haroutunian. At the same time, evangelicalism was continuing to influence the Presbyterian Church. In the late 1940s, the efforts of Christian educator Henrietta Mears at First Presbyterian Church in Hollywood, California, would make it the largest church within the denomination. First Presbyterian's emphasis on evangelism would have a profound influence on a number of prominent figures including Louis Evans Jr., founder of Bel Air Presbyterian Church; Richard C. Halverson, Chaplain of the United States Senate; and Bill Bright, founder of Campus Crusade for Christ. According to historian George Marsden, Mears "may have had more to do with shaping west coast Presbyterianism than any other person." In 1958, the PCUSA merged with the century old United Presbyterian Church of North America (UPCNA). This denomination was formed by the 1858 union of Covenanter and Seceder Presbyterians. Between 1937 and 1955, the PCUSA had been discussing merger negotiations with the UPCNA, the Presbyterian Church in the United States and even the Episcopal Church before settling on the UPCNA merger. Within the UPCNA, there was decreasing support for the merger amidst conservative reservations over the PCUSA's decision to ordain women to the office of minister in 1956 (the PCUSA had been ordaining women to the office of deacon since 1922 and elder since 1930). Nevertheless, the merger of the two denominations was celebrated in Pittsburgh that summer. The new denomination was named the United Presbyterian Church in the United States of America (UPCUSA).

Нанымдар

Кальвинист шіркеу ретінде, АҚШ-тағы Пресвитериан шіркеуі басқа Пресвитериан және реформат шіркеулерімен ортақ теологиялық мұраны бөлісті. Киелі кітап доктрина мен тәжірибенің жалғыз қатесіз көзі деп есептелді. Пресвитериан шіркеуі бірнеше бағынышты стандарттарды да мойындады, олардың ең маңыздысы – Вестминстерлік сенімді мойындауы. Діни қызметкерлер мен басқа шіркеу қызметкерлері, міндетті түрде, қасиетті қызметке бекітілгенде, «Осы шіркеудің сенімді мойындауын және қабылдауға шын жүректен бейілдімін, себебі ол Киелі жазбаларда үйретілген доктриналар жүйесін қамтиды» деп ан беруге міндетті болды. Сенімді мойындаудан басқа, Вестминстердің Ұзын және Қысқа катехизистері де қолданылды. Шіркеудің барлық тарихы бойында, 1930 жылға дейін, Пресвитериандық ой-сананы реформатталған схоластикаға негізделген, Киелі кітаптың билігі мен түсіндіруінің «салыстырмалы түрде біркелкі» көзқарасы басым болды. Ғылыми революцияға жауап ретінде, Сенімді мойындауда кездесетін Киелі кітаптың қатесіздігі доктринасы, Киелі кітаптың қатесіздігіне айналды – Киелі кітап ғылым және тарих мәселелерінде қатесіз деген идея. Киелі кітапты түсіндіруге осы тәсіл шотландтық салауатты ұғым реализмімен қатар жүрді, ол 18 және 19 ғасырларда Принстон, Гарвард және басқа американдық колледждерде басым болды. Киелі кітапты түсіндіруге қолданылғанда, «Ақыл-ойы» философиясы теологтарды барлық уақытта және мәдениеттерде адамдар бірдей ойлайды деп есептеуге итермеледі. Сондықтан, қазіргі заманғы аудармашы мәдениет пен контекст арасындағы айырмашылықтарға қарамастан, Киелі кітап жазушыларының ой-санасын біле алады деп саналды. Бұл формальды білім беру Пресвитериан колледждері мен семинарияларында стандартты оқыту еді. 1800 жылдардың соңында жоғары сынның өркендеуі осы басым көзқарасқа қарсы шықты, «Киелі кітап ежелгі Таяу Шығыстың халқы жазған материалдардың жиынтығынан тұрады, олардың дүниетанымы мен ойлау әдісі 19 ғасыр американдықтарынан өте өзгеше тілдік құрылымдар мен мәдени контексттерде қалыптасқан» деп мәлімдеді. Осы мәселеде екі топ пайда болды: бірі қатесіздікті маңызды доктрина деп санайтын, екіншісі оның «сенім мен өмір» үшін жазбалардың билігін әлсіретеді деп есептейтін. 1892 жылдан бастап Бас Ассамблея либералды теологиямен күресу үшін әрбір діни қызметкердің растауы керек нанымдарды анықтауға тырысты. 1910 жылдан 1927 жылға дейін Сенімді мойындау бес негізгі нанымға қатысты ресми түрде түсіндірілді: Киелі кітаптың қатесіздігі, құдайдың бойда тууы, құрбандық, дененің қайта тірілуі және Мәсіхтің кереметтері. Мүмкін болатын бөлінуге тап болған Бас Ассамблея 1927 жылдан кейін «теологиялық орталықсыздандыруды» таңдады. Бас Ассамблея шіркеудің конституциясын өзгертпестен, негізгі нанымдарды анықтай алмайтыны анықталды, бұл Сенімді мойындаудың баламалы түсіндірмелеріне көбірек төзімділікке мүмкіндік берді. Фундаменталистік-модернистік даудың нәтижесінде шіркеу бейбітшілікті сақтау үшін «орташа либерализмді» қабылдады. Бірақ 1930 жылдары либералды теология қабылданып жатқанда, Бірінші дүниежүзілік соғыс, Ұлы депрессия және Еуропалық фашизмнің өркендеуіне байланысты дәстүрлерінің оптимизміне көңілі толмаған либералдардың жаңа теологиялық қозғалысы пайда болды. Жаңа православие Батыс мәдениетінің дағдарысына төтеп бере алатын «неғұрлым берік теологияны» құру үшін 16 ғасырдың Киелі кітабына және протестант реформаторларына қайта оралды. Либералдар Киелі кітапты «адамзаттың діни санасының дамуының жазбасы» ретінде қарастырғаннан айырмашылығы, жаңа православие Киелі кітапты Құдайдың адамзатқа – Иса Мәсіхтің тұлғасында – сөйлеп, Өзін аян еткен құралы деп түсінді. Сонымен қатар, жаңа православие Киелі кітапты сынауды қабылдауы және Киелі кітаптың қатесіздігін жобалауымен фундаментализмнен ерекшеленді. Киелі кітап «Құдайдың Иса Мәсіх арқылы бізге аян еткен жалғыз аянға» лайықты куәлік болғанымен, ол қателікке ұшыраған адамдар жазған құжат еді. Жаңа православие сондай-ақ Құдайдың имманенттілігі емес, трансценденттілігіне баса назар аударумен, толық бұзылуды қайтадан растаумен және шіркеу ішіндегі секуляризм мен мәдени бейімделуге қарсы тұрумен сипатталды. 1940 жылдары жаңа православие және оған тығыз байланысты библиялық теология қозғалысы ПКША-ның ішінде доктриналық консенсусты біріктіруші күшке айналды.

As a Calvinist church, the Presbyterian Church in the USA shared a common theological heritage with other Presbyterian and Reformed churches. The Bible was considered the only infallible source of doctrine and practice. The Presbyterian Church also acknowledged several subordinate standards, the most important being the Westminster Confession of Faith. As part of their ordination vows, ministers and other church officers were required to "sincerely receive and adopt the Confession of Faith of this Church, as containing the system of doctrine taught in the Holy Scriptures". In addition to the Confession of Faith, the Westminster Shorter Catechism and Larger Catechism were also used. Throughout the denomination's existence, a "relatively uniform" view of biblical authority and interpretation based on Reformed scholasticism dominated Presbyterian thought until the 1930s. In reaction to the Scientific Revolution, the doctrine of biblical infallibility as found in the Confession of Faith was transformed into biblical inerrancy, the idea that the Bible is without error in matters of science and history. This approach to biblical interpretation was accompanied by Scottish common sense realism, which dominated Princeton, Harvard, and other American colleges in the 18th and 19th centuries. When applied to biblical interpretation, Common Sense philosophy encouraged theologians to assume that people in all times and cultures thought in similar ways. Therefore, it was believed that a modern interpreter could know the mind of biblical writers regardless of differences in culture and context. This form of biblical literalism was standard teaching in Presbyterian colleges and seminaries. The rise of higher criticism in the late 1800s posed a challenge to this dominant view by arguing that "the Bible was composed of strands of material written by ancient, Near Eastern people whose world view and manner of thought was formulated in language structures and cultural contexts very different from those of nineteenth century Americans." A division emerged between a majority who held that inerrancy was an essential doctrine and a growing minority that believed it actually undermined scriptural authority for "faith and life". Beginning in 1892, the General Assembly sought to combat liberal theology by specifying beliefs that every minister should affirm. From 1910 to 1927, the Confession of Faith was officially interpreted with reference to five fundamental beliefs: biblical inerrancy, the virgin birth, substitutionary atonement, the bodily resurrection, and the miracles of Christ. Faced with possible schism, the General Assembly opted for "theological decentralization" after 1927. It was determined that the General Assembly could not define essential beliefs without first amending the church's constitution, which allowed a greater degree of toleration for alternative interpretations of the Confession. The outcome of the Fundamentalist–Modernist Controversy was that the church ultimately accepted "moderate liberalism" in order to maintain peace. Just as liberal theology was gaining acceptance in the 1930s, however, a new theological movement emerged as some liberals became disenchanted with the optimism of their tradition in the face of World War I, the Great Depression and the rise of European fascism. The neo orthodox looked back to the Bible and the Protestant Reformers of the 16th century in order to construct a "more sturdy theology" able to address the crisis of Western culture. Unlike the liberals who tended to view the Bible "as a record of humanity's evolving religious consciousness", the neo orthodox understood the Bible to be the instrument through which God spoke and revealed himself—in the person of Jesus Christ—to humanity. At the same time, neo orthodoxy was distinguished from fundamentalism in its acceptance of biblical criticism and rejection of biblical inerrancy. While the Bible was an "adequate witness to the one revelation of God, Jesus Christ", it was a fallible document written by fallible men. Neo orthodoxy was also characterized by an emphasis on divine transcendence rather than divine immanence, renewed affirmation of total depravity, and resistance to secularism and cultural accommodation within the church. By the 1940s, neo orthodoxy and the closely related biblical theology movement had become the unifying doctrinal consensus within the PCUSA.

Басқару органдары

АҚШ-тағы Пресвитериан шіркеуі пресвитериандық басқару жүйесіне сәйкес құрылды. Шіркеудің конституциясы Вестминстерлік Иман және Катехизистері, Үкімет Түсінігі (1645 жылғы Пресвитериандық Шіркеу Үкіметі Түсінігінен бейімделген), Тәртіп кітабы (Шотландиялық Тәртіп кітабынан бейімделген) және Құдайға құлшылық ету жөніндегі Нұсқаулықтан (1645 жылғы Вестминстерлік Нұсқаулықтан бейімделген) тұрды. Пресвитериандық басқару жүйесіне сәйкес, ПКУА-ның басқаруы бірқатар сот органдарына жүктелді. Жергілікті шіркеуді сессия басқарды, ол қауым сайлаған және пастор басшылық еткен басқарушы ақсақалдар кеңесі болды. Сессия шіркеудің рухани мәселелерін қадағалау және Нұсқаулыққа сәйкес жалпыға ортақ құлшылықты ұйымдастырумен жүктелді. Сондай-ақ, ол шіркеу мүшелеріне тәртіп шараларын қолдануға жауапты болды. Жергілікті шіркеулер географиялық принцип бойынша бөлінген пресвитерияларға біріктірілді. Пресвитерия – өзінің құзырындағы барлық пасторлардың және әрбір сессиядан сайланған бір басқарушы ақсақалдың жиналысы. Коллегиалды шіркеулер пасторлар санына пропорционалды түрде екі немесе одан көп басқарушы ақсақалдармен өкілдік етуге құқылы болды. Пресвитериялар дін қызметіне үміткерлерді тексеруге, лицензия беруге және тағайындауға, сондай-ақ пасторларды соттауға және қызметтен шеттетуге жауапты болды. Олар доктриналық немесе тәртіптік мәселелерді шешуге және сессиялардан апелляциялық сот ретінде жұмыс істеуге де жауапты болды. Пресвитерияның жұмысын тиімдірек басқару үшін атқарушы комиссия тағайындалды, ал сот істері сот комиссиясына жіберілді. Үш немесе одан көп пресвитериялар синодты құрады, ол жыл сайын жиналатын және мүшелері пресвитерияларды өкілдік ететін пасторлар мен басқарушы ақсақалдардан тұратын. Синодтар пресвитериялардан апелляциялық сот ретінде жұмыс істеді. Олар өздерінің астындағы пресвитериялар мен сессиялардың шіркеудің конституциясын сақтауын қамтамасыз етуге де жауапты болды. Шіркеудегі ең жоғары сот органы және апелляциялық сот – Бас Ассамблея. Бас Ассамблеяның мүшелері пресвитериялар таңдаған пасторлар мен басқарушы ақсақалдардың тең санынан тұрды. Бас Ассамблеяның мүшелері «Бас Ассамблея комиссарлары» деп аталды. Бас Ассамблея жыл сайын жиналатын және оған модератор төрағалық етті. Ол сондай-ақ атқарушы комиссия мен сот комиссиясын тағайындады. Бас Ассамблея конституциялық түзетулерді ұсынуға құқылы, бірақ олар күшіне ену үшін барлық пресвитериялардың көпшілігімен бекітілуі керек.

The Presbyterian Church in the USA was organized according to presbyterian polity. The church's constitution consisted of the Westminster Confession of Faith and Catechisms, the Form of Government (adapted from the 1645 Form of Presbyterial Church Government), the Book of Discipline (adapted from the Scottish Book of Discipline), and the Directory for the Worship of God (adapted from the 1645 Westminster Directory). Consistent with presbyterian polity, the governance of the PCUSA was vested in a series of judicatories. A local church was governed by the session, a body of ruling elders elected by the congregation and moderated by the pastor. The session was charged with overseeing the church's spiritual affairs and providing for public worship according to the Directory. The session was also responsible for dispensing church discipline to church members. Local churches were further organized into geographically defined presbyteries. A presbytery was a convention of all ministers within its jurisdiction and one ruling elder chosen by each session. Collegiate churches were entitled to be represented by two or more ruling elders in proportion to the number of its pastors. Presbyteries were responsible for examining, licensing and ordaining candidates to the ministry, as well as judging and removing ministers. They were also responsible for resolving doctrinal or disciplinary questions and also functioned as courts of appeal from sessions. An executive commission was appointed to more efficiently manage the presbytery's work, and judicial cases were referred to a judicial commission. Three or more presbyteries formed a synod, which met annually and whose members consisted of ministers and ruling elders representing the presbyteries. Synods functioned as courts of appeal from the presbyteries. They also had the responsibility to ensure the presbyteries and sessions below them adhered to the church's constitution. The highest judicatory and court of appeal in the church was the General Assembly. Members of the General Assembly included equal numbers of ministers and ruling elders chosen by the presbyteries. Members of the General Assembly were called "Commissioners to the General Assembly". The General Assembly met annually and was presided over by a moderator. It also appointed an executive commission and a judicial commission. The General Assembly could propose constitutional amendments, but these had to be approved by a majority of all presbyteries before taking effect.

Миссиялар

"Ескі мектеп" пен "Жаңа мектеп" бөлінісінен кейін "Ескі мектеп" Бас Ассамблеясы Шетелдік миссиялар кеңесін құрды. Африка, Бразилия, Қытай, Колумбия, Үндістан, Жапония және Таиландта миссиялар ашылды. "Жаңа мектеп" (конгрегационалистік ABCFM-мен ынтымақтастықта болған) 1870 жылы "Ескі мектеппен" қайта біріккенде, Шетелдік миссиялар кеңесі ABCFM-нің Иран, Ирак және Сириядағы жұмысын қабылдады. Біріккен конфессия Корея, Орталық Америка, Оңтүстік Америка және Филиппинге миссионерлік қызметін кеңейтті. Ішкі миссиялар жөніндегі кеңес Американың жергілікті халқы, яһудилер және азиялық иммигранттар арасындағы жұмысын жалғастырды. Пресвитериан тарихи қоғамының Фредерик Хьюзер кішінің айтуынша, ПКУА-ның миссионерлік қызметі "жергілікті шіркеулерді, түрлі білім беру орталықтарын, ауруханаларды, жетімханаларды, семинарияларды және шіркеудің білім беру, медициналық және евангелистік миссиясын көрсететін басқа да мекемелерді" құрды.

Экуменикалық қатынастар

Басқа негізгі протестант шіркеулерімен бірге, АҚШ-тағы Пресвитериан шіркеуі 1908 жылы Федералдық шіркеулер кеңесінің (Ұлттық шіркеулер кеңесінің ізашары) негізін қалаушы мүшесі болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ПКУА Федералдық кеңестің Соғыс уақытындағы Бас комиссиясының жұмысына белсенді үлес қосты, ол діни қызметкерлерді үйлестірді және соғысқа қолдау көрсетті. 1918 жылдан 1920 жылға дейін шіркеу "Дүниежүзілік шіркеулер аралық қозғалысы" деп аталған, қысқа ғұмырлы халықаралық экуменикалық ұйымға қатысты.