Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Батыс Сент-Данстанның гильдиялық шіркеуі Лондон қаласындағы Флит көшесінде орналасқан. Ол Лондон епискобы және Кентербери архиепискобы болған Данстанға арналған. Шіркеудің тарихы орта ғасырларға дейін жетеді, алайда қазіргі ғимарат, сегізбұрышты негізгі бөлігімен, 1830 жылдары Джон Шоудың жобасы бойынша салынған.
The Guild Church of St Dunstan in the West is in Fleet Street in the City of London. It is dedicated to Dunstan, Bishop of London and Archbishop of Canterbury. The church is of medieval origin, although the present building, with an octagonal nave, was constructed in the 1830s to the designs of John Shaw.
Ортағасырлық шіркеу
Ол алғаш рет 1185 жылы жазба деректерде еске алынған. Бірақ оның түпнұсқасы қашан салынғаны туралы ешқандай мәлімет жоқ. Оны Дунстанның өзі немесе оны жақсы білген дін қызметкерлері салған болуы мүмкін деген пікір бар. Басқалары негізін қалау мерзімін 988 жыл (Сент-Данстанның қайтысы) мен 1070 жыл аралығында деп санайды. Тағы бір болжам бойынша, осы орындағы шіркеу Лунденвикке тиесілі жағалаудағы елді мекендердің шіркеулерінің бірі болған, мысалы, St Martin in the Fields, алғашқы St Mary le Strand, St Clement Danes және St Bride's, олар Лондон қаласының қабырғаларындағы шіркеулерге дейін салынған болуы мүмкін. Король Генрих III 1237 жылға дейін Вестминстер аббаттығынан оны және оның иеліктерін алды, содан кейін оларды және шіркеуге қызметке тағайындау құқығын Domus Conversorum ("Конвертирушілер үйі", яғни, дінін өзгерткен еврейлер) иелігіне берді, бұл оның қауымдық міндеттерін орындамауға әкелді. Киелі кітапты көрнекті аударған Уильям Тиндаль осы шіркеуде лекция оқыған, ақын Джон Донн бір кезде викарий болып қызмет еткен және уағыз айтқан. Самуил Пепис өзінің күнделігінде осы шіркеуді еске алады. 1666 жылы Лондонды шарпыған Ұлы өрттен шіркеу аман қалды. Вестминстер деканы түн ортасында Вестминстер мектебінің 40 оқушысын оятты, олар су шелектерімен өртті сөндірген өрт сөндіру бригадасын құрды; от үш есікке дейін жетті. Орта ғасырлық шіркеу 19 ғасырдың басында бұзылғанға дейін көптеген өзгерістерге ұшырады. Оның қабырғаларына шағын дүкендер салынды, ал Сент-Данстан шіркеуінің ауласы кітап сату және баспа ісінің орталығына айналды. Ескі шіркеудің кейбір материалдарына аукцион 1829 жылдың желтоқсанында және 1830 жылдың қыркүйегінде өтті. Жаңа ғимараттың бірінші тасы Джон Шоу ағаның (1776–1832) жобасы бойынша 1831 жылдың шілдесінде қаланды және құрылыс жылдам жүрді. 1832 жылдың тамызында Флит-стрит пен жаңа құрылыс арасындағы қоршау ретінде қалған ескі шіркеудің соңғы бөлігі алынып тасталды. Джон Шоу аға 1833 жылы шіркеу аяқталмас бұрын қайтыс болды, оны ұлы Джон Шоу кіші (1803–1870) аяқтады. Қасиеттілік қоршауы – ескі шіркеуден сақталған нәрсе, оны Джон Донн викарий болып қызмет еткен жылдары (1624–1631) Гринлинг Гиббонс жасаған. Орта ғасырлық ғимараттан алынған ескерткіштердің бір бөлігі жаңа шіркеуде қайта орнатылды, ал ескі шіркеу ауласының бір бөлігі Клиффорд Инні мен Брем ғимараттарының арасында сақталды.
It is first mentioned in written records in 1185. But there is no evidence of the date of its original foundation. There is speculation that it might have been erected by Dunstan himself, or by priests who knew him well. Others suggest a foundation date of between AD 988 (death of St Dunston) and 1070. Another speculation is that a church on this site was one of the Lundenwic strand settlement churches, like St Martin in the Fields, the first St Mary le Strand, St Clement Danes and St Bride's, which may pre date any within the walls of the City of London. King Henry III gained possession of it and its endowments from Westminster Abbey by 1237, and then granted these and the advowson to the Domus Conversorum ('House of the Converts,' i. e., of converted Jews), which led to neglect of its parochial responsibilities. William Tyndale, the celebrated translator of the Bible, was a lecturer at the church; the poet John Donne was at one time vicar, and delivered sermons. Samuel Pepys mentions the church in his diary. The church narrowly escaped the Great Fire of London in 1666. The Dean of Westminster roused 40 scholars from Westminster School in the middle of the night, who formed a fire brigade that extinguished the flames with buckets of water; the flames reached a point three doors away. The medieval church underwent many alterations before its demolition in the early 19th century. Small shops were built against its walls, St Dunstan's Churchyard becoming a centre for bookselling and publishing. Auctions of some of the materials of the old church took place in December 1829 and September 1830. The first stone of the new building, to the design of John Shaw Sr. (1776–1832), was laid in July 1831 and construction proceeded rapidly. In August 1832 the last part of the old church, which had been left as a screen between Fleet Street and the new work, was removed. John Shaw Sr. died in 1833, before the church was completed, leaving it in the hands of his son John Shaw Jr. (1803–1870). The communion rail is a survivor of the old church, having been carved by Grinling Gibbons during the period when John Donne served as vicar (1624–1631). Some of the monuments from the medieval building were reinstituted in the new church, and a fragment of the old churchyard remains between Clifford's Inn and Bream's Buildings.
ХХ ғасыр
Шешендік шыныларын жоғалтудан басқа, шіркеу Лондонның бомбалау кезінен көп бөлігін зақымсыз күйде сақтап қалды, алайда бомбалар ашық жұмыс жасалған фонарь мұнарасына нұқсан келтірді. Шіркеу 1944 жылдың 24-25 наурызында, соғыстың аяқ жағында Лондонға жасалған, қарқыны төмен шабуыл болған "Штейнбок" операциясы кезінде тағы да зақымдалды. Ғимарат 1950 жылы көбінесе қалпына келтірілді. 1969 жылы алынып тасталған қоңыраулардың орнына жаңа қоңыраулар жинағын орнату үшін қаржы жинауға шақыру 2012 жылы 10 жаңа қоңырауды бағыштау және орнату арқылы сәтті аяқталды. Шіркеу 1950 жылдың 4 қаңтарында І санаттағы ескерткіш ретінде тіркелді.
Apart from losing its stained glass, the church survived the London Blitz largely intact, though bombs did damage the open work lantern tower. The church was damaged again on 24/25 March 1944, during Operation Steinbock, a lower intensity attack on London late in the war. The building was largely restored in 1950. An appeal to raise money to install a new ring of bells in the tower, replacing those removed in 1969, was successfully completed in 2012 with the dedication and hanging of 10 new bells. The church was designated a Grade I listed building on 4 January 1950.
Сағат
Фасадта қоңырау шалатын сағат орнатылған, оның үстінде алыптардың бейнелері бар, бәлкім, Гог пен Магогты көрсетеді, олар өздерінің таяқтарымен қоңырауларды соғады. Ол 1671 жылы бұрынғы шіркеуге орнатылған, мүмкін, 1666 жылғы Ұлы өрттен аман қалғанын тойлау үшін тапсырыс берілген. Бұл Лондонның минут тілі бар алғашқы қоғамдық сағаты болды. Екі алыптың бейнелері сағатты және тоқсанды соғып, бас иеді. Сағатқа көптеген әдеби сілтемелер бар, соның ішінде Томас Хьюздің «Том Браунның мектеп күндері», Оливер Голдсмиттің «Уэйкфилд викары»; Николас Никлби, «Мастер Хамфридің сағаты» және Чарльз Диккенстің «Барнаби Рудж», Энтони Троллоптың «Күзетшісі», төлемді қорқынышты туынды «Перлдердің тізбегі» (онда Суини Тодд кейіпкері алғаш рет пайда болады), Дэвид Лиддалдың «Жетекші» (1810) және Уильям Каупердің өлеңі. 1828 жылы ортағасырлық шіркеу бұзылғанда, сағатты өнер коллекционері Фрэнсис Сеймур Конвей, 3-ші Гертфорд маркизі, Регент паркіндегі Винфилд Хаусына көшірді, ол Сент-Данстан деп аталды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Винфилд Хаусы соқыр сарбаздарға жатақхана ретінде берілді, ал жаңа қайырымдылық ұйымы Сент-Данстан (қазіргі Ұлыбританияның соқыр ардагерлері) деген атқа ие болды. Сағатты 1935 жылы король Георг V-нің күміс мерейтойын атап өту үшін 1-ші виконт Ротермер (Альфред Хармсворттың ағасы, 1-ші виконт Нортклифф) Харольд Хармсворт қайтарып берді.
On the façade is a chiming clock, with figures of giants, perhaps representing Gog and Magog, who strike the bells with their clubs. It was installed on the previous church in 1671, perhaps commissioned to celebrate its escape from destruction by the Great Fire of 1666. It was the first public clock in London to have a minute hand. The figures of the two giants strike the hours and quarters, and turn their heads. There are numerous literary references to the clock, including in Thomas Hughes' Tom Brown's Schooldays, Oliver Goldsmith's The Vicar of Wakefield; Nicholas Nickleby, Master Humphrey's Clock and Barnaby Rudge by Charles Dickens, The Warden by Anthony Trollope, the penny dreadful serial The String of Pearls (in which the character Sweeney Todd first appears), David Lyddal's "The Prompter" (1810), and a poem by William Cowper. In 1828, when the medieval church was demolished, the clock was removed by art collector Francis Seymour Conway, 3rd Marquess of Hertford, to Winfield House, his mansion in Regent's Park, which became known as St Dunstan's. During the First World War, Winfield House was lent as a hostel for blinded soldiers, and the new charity took the name St Dunstan's (now Blind Veterans UK). The clock was returned by Harold Harmsworth, 1st Viscount Rothermere (the brother of Alfred Harmsworth, 1st Viscount Northcliffe) in 1935 to mark the Silver Jubilee of King George V.
Мүсіндер мен ескерткіштер
Ескі шіркеу мектебінің кіреберісінің үстінде 1760 жылы бұзылған ескі Людгейттен әкелінген Елизавета I патшайымының мүсіні орналасқан. Бұл мүсін 1586 жылы Уильям Кервин жасаған, ол өз уақылымен бірдей және Лондондағы ең көне сыртқы мүсін деп саналады. Драматург Гвен Джон және оның қарындасы Виннифред Джонс, суфражистка Миллисент пен Агнес Фосеттпен бірге оны жөндеу үшін қаржы жинады. Кіреберістің астындағы дәлізден сол қақпадан алынған ежелгі британдықтардың үш мүсіні де көрінеді, бұл патша Луд пен оның екі ұлын бейнелейтін болуы мүмкін. Елизавета патшайымының жанында газет өнеркәсібінің кәсіпкері, Daily Mail және Daily Mirror газеттерінің негізін қалаушы лорд Нортклифке арналған ескерткіш орналасқан. (Флит-стрит газеттер көшесі ретінде танымал болған.) 1930 жылы ашылған обелискіні Эдвин Лютенс, ал қоладан жасалған бюсті Кэтлин Скотт жасаған. Лорд Нортклифтің жанында тағы бір белгілі британдық журналист Джеймс Луис Гарвинге арналған ескерткіш тақта орналасқан. Денеуге жақын жерде Томас Мадж (1715/16–1794) есіміндегі қола ескерткіш тақтасы бар, ол рычагты тетік ойлап тапқан және Георг III-тің сағатшысы болған. Тақташаны танымал күн сағаты жасаушы, қолмен өрнек салушы және мүсінші Джоанна Мидгал жасаған. Оны Worshipful Company of Clockmakers тапсырыс беріп, 2019 жылдың наурыз айында орнатқан. Шіркеудің сол жағындағы иконостастың (иконалар қабырғасы) артында, қабырғаның жоғары жағында, ішкі ғибадатханада жұмыс істеген, XVII ғасырдағы беделді сағатшы Генри Джонс (1634–1695) мен оның әйелі Ханнаға арналған мәрмәр ескерткіш тақта орналасқан. Ол әйелі қайтыс болғаннан кейін олардың бизнесін жалғастырған. Джонс Эдвард Исттің шәкірті болған.
Above the entrance to the old parochial school is a statue of Queen Elizabeth I, taken from the old Ludgate, which was demolished in 1760. This statue, by William Kerwin and dating from 1586, is contemporaneous with its subject and thought to be the oldest outdoor statue in London. The playwright Gwen John and her sister Winifred Jones worked alongside the suffragettes Millicent and Agnes Fawcett to pay for it to be repaired. In the porch below are three statues of ancient Britons also from the gate, probably meant to represent King Lud and his two sons. Adjacent to Queen Elizabeth is a memorial to Lord Northcliffe, the newspaper proprietor, co founder of the Daily Mail and the Daily Mirror. (Fleet Street was known as the street of newspapers.) Unveiled in 1930, the obelisk was designed by Edwin Lutyens and the bronze bust is by Kathleen Scott. Next to Lord Northcliffe is a memorial tablet to James Louis Garvin, another pioneering British journalist. Close to the font, there is a bronze memorial plaque for Thomas Mudge (1715/16–1794), inventor of the lever escapement and watchmaker to George III. The tablet was made and engraved by noted sundial maker, hand engraver and sculptor Joanna Midgal. It was commissioned by the Worshipful Company of Clockmakers, and installed in March 2019. Behind the iconostasis (wall of icons) to the left side of the church, high on a wall, there is a marble memorial tablet to the highly regarded seventeenth century clockmaker Henry Jones (1634–1695), who worked in the Inner Temple, and his wife Hannah, who continued their business after his death. Jones was an apprentice of Edward East.
Румын православ шіркеуі
Батыстағы Сент-Дунстан – Англиядағы румын православие қауымымен (Сент-Джордж шіркеуі) ғимаратты бөлісетін шіркеулердің бірі. Бас алтарьдың сол жағындағы шағын ғибадатхана 1966 жылы киеленген, Бухаресттегі Антим монастырынан келген иконостаспен бөлінген.
St Dunstan in the West is one of the churches in England to share its building with the Romanian Orthodox community (St. George church). The chapel to the left of the main altar is closed off by an iconostasis, formerly from Antim Monastery in Bucharest, dedicated in 1966.
Танымал мәдениетте
Батыстағы Сент-Данстан 2018 жылғы "Пресс" телесериалында "журналистер шіркеуі" ретінде көрсетілді. Нақты журналистер шіркеуі – Сент-Брайд шіркеуі.
St Dunstan in the West appeared as the "journalists' church" in the 2018 TV series Press. The real journalists' church is St Bride's.