Боксбург тарихы: алтын кеніші және көлдің пайда болуы

Кіріспе

Оңтүстік Африканың Гаутенг провинциясындағы қала.

Шахта комиссары Монтег Уайт көптеген жылдар бойы сусыз тұрған үлкен бөгет салды, оны 1889 жылы болған күрт су тасқыны қарсыластарын үндемегенге дейін "Уайттың ақымақтығы" деп атады. 150 000 шаршы метрлік бөгет қазір Боксбург көлі деп аталады және оны газон, ағаштар мен террасалармен айналдырылған.

Тарих

1860 жылға дейін қазіргі Боксбург және оның жақын маңындағы муниципалдық аумақ негізінен Лиупорт, Клиппортье, Клипфонтейн және Дрифонтейн деп аталатын биік жатқан шаруашылықтарды қамтыды. Карл Зиервогель 1875 жылы Лиупорт шаруашылығын сатып алып, 300 моргенге (morgen) тоң, тасты далаға 75 фунт стерлинг төледі. 1886 жылдың қыркүйегінде жас африкаанс кен іздеушісі Питер Киллиан Лиупортта кварц кенін тапты. Ол сондай-ақ Адольф Фогель есімімен аталған Фогельфонтейн шаруашылығында кварц кенін тапты. Кварц үлгілері сынақ үшін Преторияға жіберілді, ол алтынның бар екенін растады. Киллиан Трансвааль Республикасының Мемлекеттік хатшысы доктор В. Е. Бокқа сынақ нәтижелері туралы хабарлады. Осының нәтижесінде 1887 жылдың 10 наурызында екі шаруашылық қоғамдық қазбалар деп жарияланды. Лиупортты сатуға тырысқан Карл Зиервогель енді Шығыс Рандта алғашқы алтын кенін ашты – Зиервогель алтын өндіру компаниясы. Корнуолл кеншілері қазба жұмыстарын жүргізуге шақырылды. Алайда, көп ұзамай даму үшін үлкен шығындар қажет екендігі анықталды, ал директорлар оны қаржылай қамтамасыз ете алмағандықтан, кен жабылды. Джоханнесбург консолидацияланған инвестициялық компаниясына (JCI) ие Barnato Group-тың Әбе Бейли мырзасы 1894 жылы Лиупорт шаруашылығын 100 000 фунт стерлингке сатып алды. Кен өндіруге арналған лизинг (mynpacht) JCI-ге қарасты, ол E. R. P. M. Ltd-ді құрды, ол 120 жылдан кейін де кен өндіру жұмыстарын жүргізуде. JCI сонымен қатар көптеген тұрғын үй маңындағы елді мекендерді дамытты. Алтын 8 км оңтүстік-батыста орналасқан Эльсбургте де табылды. Эльсбург – вагондар мен арбалар қозғалысының танымал аялдамасы болды. Алғашқы үкімет кеңселері Эльсбургте болды, ал Боксбург Эльсбургтің маңындағы қалашық болды. Алайда, кен өндірудің нағыз орталығы Боксбургте болғандықтан, президент Пол Крюгер кеншілерді орналастыру үшін жаңа қала салуды бұйырды. Жаңа қала үшін жер Лиупорт, Дрифонтейн және Клипфонтейн шаруашылықтарының шекараларын олардың кездескен жерінен кері жылжыту арқылы босатылды. Жаңадан құрылған шаруашылық "Фогельфонтейн" деп аталды, онда әрқайсысы 50x50 футтан тұратын 1000 учаске жасалды. Жаңа Боксбург қаласы доктор Бок есімімен аталды. 1887 жылы алғашқы аукциондық сатылым өтті, онда бағалар 5 фунт стерлингтен 25 фунт стерлингке дейін болды. Сондай-ақ 1887 жылы Республикалық үкімет пошта кеңсесі мен Тау-кен комиссарының кеңсесін салды. Жаңадан пайда болған қалада алғашқы жылында бизнес және тұрғын үйлер салына бастады. 1888 жылы жаңа қаланың шекарасында көмір кен орындары ашылды, және Трансваальде көмір алғаш рет осы жерде қазылып алынды. Бұл компанияны көтермелеу және синдикат құру дәуірін бастады, жердің бағасы жоғары болды. Барлық түрдегі кәсіпорындар құрылды және Боксбург кеншілер лагерінің атмосферасынан толыққанды қалаға айнала бастады. Көмір алтын өндіру өнеркәсібінің айтарлықтай көлемге жетуіне ықпал етті. Бастапқыда Боксбург 1887 жылы қоршаған алтын кен орындарына қызмет көрсету үшін салынған және Оңтүстік Африка Республикасының Мемлекеттік хатшысы Эдуард Бок есімімен аталған. Басты риф жолы Боксбургті Витватерсрандтағы барлық басқа ірі тау-кен қалаларымен байланыстырды, ал Анджело қонақ үйі өндіріс бекеті ретінде пайдаланылды. 1890 жылы Нидерландының Оңтүстік Африка теміржол компаниясы (NZASM) Боксбургті Йоханнесбургке байланыстыратын темір жол салды. Алғашқы көмір кеніші менеджердің атымен "Гаф кеніші" деп аталды. Басқалары "Жақсы үміт", "Ферндел" және тағы басқалар. Осыдан кейін көмірді таратудың бұқа арбаларын пайдаланудан гөрі күрделі жүйесі қажет болды. Шахта иелері Йоханнесбург пен Боксбург арасындағы темір жолды қатты қолдады, бірақ бұл вагоншылар қарсы болды. Президент Крюгер "трамвай" желісін салуға рұқсат беру үшін Volksraad-ты көндіре алды, яғни тек жолаушыларды тасымалдауға! Ранд трамвай (көлік жолаушыларын қанағаттандыру үшін аталған) 1890 жылы Йоханнесбургтің Парк станциясы мен Боксбург станциясының арасында ашылды. Кейіннен желі Бракпан мен Спрингске дейін кеңейтілді, онда жоғары сапалы көмірдің үлкен кен орындары ашылды. Сонымен қатар, Боксбургте жоғары сапалы оттай балшықты кен орындары ашылды, бұл оттай балшықты өндіру өнеркәсібінің дамуына серпін берді. Осылардың барлығы алтын өндіру өнеркәсібінің маңыздылығына ықпал етті. 1895 жылы жер асты өрттері басталып, бүкіл кен аймағын қауіпсіз емес етіп қойғаннан кейін көмір өндіру тоқтатылды. Боксбург қалашығының солтүстігінде Солтүстік-Шығыстан келген шағын өзенмен қоректенетін үлкен саздық бар. Бұл саздық Мидделбург пен Йоханнесбург арасындағы малға су ішуге жалғыз орын болды және үкімет қаланың батысындағы қоғамдық суару орнының жанында сумен жарақаттануды жақсарту туралы көлікшілер мен басқалардан күшті өтініштер алды. Сондықтан саздықтың шығу жерінде шағын бөгет салу туралы шешім қабылданды. Бөгет құрылысы қанағаттанарлық түрде жүрмеді, сондықтан 1888 жылы Боксбург алтын кен орындарының Тау-кен комиссары болып тағайындалған Монтагю Уайт президент Крюгерден бұл мәселені қарап шығуын сұрады. Уайт Боксбургқа келгеннен кейін көп ұзамай бұл жердің ол көрген "ең жағымсыз жерлердің" бірі екенін айтты. Оған екі нәрсе қажет болды: ағын немесе жақсы реттелген су және балшықты тоғандардың орнына ағаштар. Уайт президентті бастапқыда көзделгенге қарағанда үлкен бөгет салуға көндіре алды, өйткені ол жаман саздықты әдемі көлге, айналасы ағаштармен қапталғанға айналғанын көріп тұрды. Алайда, аяқталғаннан кейін жаңа көлге екі жылға жуық су толмады және ол "Уайттың ақымақтығы" деп белгілі болды. 1891 жылы жаңбыр жауып, бөгеттің солтүстігінде бір түні нөсер жауып, ертесіне азаматтар үлкен көлдің суға толып, асып жатқанын көрді. Содан бері ол Боксбургтің танымал және тартымды ерекшелігіне және оның орталық аймағының бір бөлігіне айналды. 1800 жылдардың соңында алтынның табылуынан кейін, барлық нәсілдегі адамдар Боксбургке ағылып келді; кейбіреулері байып, кейбіреулері жұмыс іздеді. Бастапқыда көптеген жұмысшылар Боксбург Солтүстік аймағында тұрды, бірақ кейінірек барлық кеншілер үшін Жюлеве деп аталған тағы бір аймақ құрылды, зұлу тілінде "жұмыс орны" деген мағынаны білдіреді. Сол кездегі үкімет барлық түрлі терілі, азиялық және қара адамдардың Жюлеведе тұруы керек екенін жариялады, ол екі батпақтың арасында және Циндерелла мен Геркулес кенінің шахталарына жақын орналасқан. Жюлеве басты жол, Шіркеу көшесімен екіге бөлінді, бір жағында қара кеншілер, екінші жағында Шығыс Кейптен Трансваальға көшіп келген түрлі терілі адамдар тұрды. Қалашықтың кіреберісіне жақын "Каламазу" деп белгілі азиялық сауда нарыны орналасқан. Геркулес кенінің шахтасы әлемдегі ең терең шахта болды. Оның құрылыстары 2007 жылы бұзылды. Жюлеве қауымдастығы жақын арада мектептер мен шіркеулер ашты, ал Боксбург түрлі терілі мектебі, қазіргі Гудехуп бастауыш мектебі, 1905 жылы ашылды, директоры Г. В. Ван Руйен болды. 1911 жылға қарай қалашық ауданның бастығының құрметіне құрметпен Стиртонвилл деп аталды. Сақтық шарасы ретінде және аудандағы тұрғындардың санын бақылау үшін Стиртонвилл тұрғындарының әрқайсысы тұруға рұқсат алды, ал отбасы немесе достарына баруға ниеттенген адамдар қалашыққа кіру үшін уақытша күнделікті жолдама алуға тиіс болды. Тіпті қалашықты патрульдеген "Қара Жек" офицерлерінің қатаң бақылауы да тығыз қалашықта тығылып жүрген бірнеше адамды анықтай алмады. Мұндай адамдардың бірі Нобель сыйлығының лауреаты және бұрынғы президент Нельсон Мандела болды. Мандела Стиртонвиллде, билік оның соңынан қуғанда жасырыныпты деген қауесет бар. Жылдар өткен соң Мандела осы ауданға оралып, қаланың азаматтығымен марапатталды. 1960 жылдары барлық қара тұрғындары Боксбург пен Гермистон шекарасындағы жаңа қалашыққа, Вослоорусқа, ал азиялық тұрғындары Актонвиллге көшірілді, ал Стиртонвилл түрлі терілі қауымдастықтың жалғыз тұратын аймағына айналды. Қауымдастық шешім қабылдады...

Prior to 1860, the present municipal area of Boksburg and its immediate environs comprised mainly the highveld farms called Leeuwpoort, Klippoortje, Klipfontein and Driefontein. Carl Ziervogel bought the farm Leeuwpoort in 1875 and for 300 morgen of barren, rocky veld he paid £75. In September 1886 Pieter Killian, a young Afrikaans prospector, discovered quartz reefs on Leeuwpoort. He also discovered quartz reefs on the farm Vogelfontein, named after Adolf Vogel. Samples of the quartz were sent to Pretoria for assaying,which confirmed the presence of gold. Killian advised Dr W. E. Bok, Secretary of State for the Transvaal Republic,
of the results of the assay. The result was the proclamation, on 10 March 1887, of the two farms as public diggings. Carl Ziervogel, who had been trying to sell Leeuwpoort, now opened the first gold mine on the East Rand, the Ziervogel Gold Mining Company. Cornish miners were brought out to work the diggings. Unfortunately, it soon transpired that heavy expenditure was necessary for development, and as the Directors were unable to finance this, the mine closed down. Mr Abe Bailey of the Barnato Group, which owned the Johannesburg Consolidated Investment Company (JCI), bought the farm Leeuwpoort in 1894 for £100,000. The mynpacht (mining lease) was controlled by JCI, who established E. R. P. M. Ltd, which is still carrying on mining operations after 120 years. JCI also developed many residential suburbs over the years. Gold was also found at Elsburg, 8 km to the southwest. Elsburg was a recognized stopping point for coaches and wagon traffic. The first Government offices were at Elsburg and what was to become Boksburg was but a suburb of Elsburg. With the real centre of mining being centred on Boksburg, however, soon President Paul Kruger ordered that a new town be laid out to accommodate the miners. Land for the new town was released by having the boundaries of the farms Leeuwpoort, Driefontein and Klipfontein moved back from where they met. The newly created farm was called Vogelfontein, on which 1000 stands of 50x50 feet each were created. The new town of Boksburg was named after Dr Bok. In 1887 the first auction sale of stands took place, at which prices of £5 to £25 were realized. Also in 1887 the Republican Government built the Post Office and the Mining Commissioner's office. Business and residential properties began to be built in the fledgling town in its first year of existence. In 1888 coal deposits were discovered right on the boundary of the new town, and here coal was first mined in the Transvaal. This started an era of company promotion and syndicate formation, with ground fetching high prices. Enterprises of all kinds were set up and Boksburg began to emerge from a mining camp atmosphere to a fully fledged town. Coal ensured that the gold mining industry would grow to a formidable size. Originally, Boksburg was laid out in 1887 to serve the surrounding gold mines, and named after the State Secretary of the South African Republic, Eduard Bok. The Main Reef Road linked Boksburg to all the other major mining towns on the Witwatersrand and the Angelo Hotel was used as a production post. A railway was built by the Netherlands South African Railway Company (NZASM) to link Boksburg to Johannesburg in 1890. The first coal mine was called Gauf's Mine after the Manager Mr J. L. Gauf. Others were the Good Hope, Ferndale and many more. There now arose a pressing need for a more sophisticated coal distribution system than using teams of ox wagons. The mine owners strongly advocated a railway line between Johannesburg and Boksburg, but this was opposed by the wagoners. President Kruger managed to persuade the Volksraad to approve the building of a "tram" line, ostensibly to transport passengers only! The Rand Tram (so named as to appease the transport riders) opened in 1890, between Johannesburg's Park station and Boksburg station. The line was subsequently extended to Brakpan and Springs, where large deposits of superior quality coal had been discovered. Also, deposits of high grade fireclay were discovered in Boksburg, which gave impetus to development of a fireclay manufacturing industry. All this helped the importance of the gold mining industry. Coal mining came to an end in 1895 after underground fires broke out, rendering the entire mining area unsafe. Immediately to the north of Boksburg Township was a large muddy vlei fed by a small stream from the North East. This vlei was the only watering place for stock between Middelburg and Johannesburg and the government received strong representations from transport riders and others for improved watering facilities near the public outspan west of the town. It was accordingly decided to build a small dam at the outlet of the vlei. Work on the dam was not proceeding satisfactorily, so Montague White, appointed Mining Commissioner of the Boksburg Goldfields in 1888, was asked by President Kruger to look into the matter. White said soon after arriving in Boksburg that the place was one of the "most uninviting spots" he had ever seen. Two things dear to him were needed: a stream or well ordered sheet of water and trees, instead of the barren area of muddy pools which he found. White was able to persuade a reluctant President to build a larger dam than was originally envisaged, because he visualised the ugly vlei being transformed into a beautiful lake fringed with trees. However, after completion, the new lake stood empty for nearly two years and became known as "White's folly". In 1891 the rains came, there was a cloudburst north of the dam one night and the next morning the citizens awoke to find a large lake filled and running over. Ever since then, it has been a popular and attractive feature of Boksburg and an integral part of its central area. After the discovery of gold in the late 1800s, people of all races flocked to Boksburg; some hoped to get rich, others just wanted employment. Most workers initially resided in the Boksburg North area but another area was later established for all mine workers dubbed, Julewe, the Zulu word for place of work. The Government of the time declared that all coloured, Asian and black people should live in Julewe, which was situated between two wetlands and close to the Cinderella and Hercules Mine Shafts. Julewe was divided in two by the main road, Church Road, running through it, with black mine workers on the one side, and coloureds, who moved to the Transvaal from the Eastern Cape, on the other. Close to the entrance of the township, was the Asian trading market known as Kalamazoo. The Hercules Mine Shaft was the deepest shaft in the world. The headgear and structures were demolished in 2007. The Julewe community soon started schools and churches, and the Boksburg Coloured School, now known as Goedehoop Primary, is the oldest school in Boksburg, as it opened in 1905, with Mr G W Van Rooyen as the principal. By 1911, the township was renamed Stirtonville, after the superintendent of the area. As a precaution, and to monitor the number of residents in the area, residents of Stirtonville each received a residential permit, while people who wanted to visit family or friends residing in the township, had to obtain a temporary day pass, in order to enter the township. Even the strict control of the "Black Jack" officers who patrolled the township failed to detect a few people creeping in and hiding in the dense township. One such person was the Nobel prize winner and former President Nelson Mandela. It is rumoured that Mandela hid in Stirtonville, with authorities hot on his heels. Years later, Mandela returned to this area, where he was given the Freedom of the City. During the 1960s, all the black residents were moved to a new township on the border of Boksburg and Germiston, called Vosloorus and the Asian residents to Actonville, and Stirtonville became the sole residential area of the coloured community. The community decided to rename their suburb to Reiger Park, in 1962. Two years later, town council agreed to change the street names, which were mainly African in origin. The Reiger Park Stadium was built upon a cemetery, mainly used for Chinese mine workers; the remains were never removed. Reiger Park has developed a fearful reputation, mainly due to gang violence. Today it is a community focussed on change and remaining positive to build a bright future. The township has over 100 formal and informal churches, four primary school, two high schools, and some community facilities, including a public library and swimming pool. The oldest mosque in the Gauteng area was also to be found in this suburb, but a 2003 fire destroyed it completely. In 2003 a new mosque, Masjid Al Noor, was erected.

Қала әкімдері

Боксбург Витватерсрандта құрылған үшінші кен қаласы болғанымен, ол өзінің мэрін алғаш тағайындаған қала болды.

Although Boksburg was the third mining town founded on the Witwatersrand, after Johannesburg and Germiston, it was the first to inaugurate its mayor. Year Name Year Name Year Name 1903 04 Mr Benjamin Owen Jones 1935 36 Mr W. Pearce 1967 68 Mr J. F. Serfontein 1904 05 Mr Benjamin Owen Jones 1936 37 Mr W. Pearce 1968 69 Mr Ben Steyn 1905 06 Mr George Constable 1937 38 Mr J. E. Bigwood 1969 70 Mr C. J. Human 1906 07 Mr George Constable 1938 39 Mr G. W. Klerck 1970 71 Mr H. G. McLennan 1907 08 Mr Thomas R. Ziervogel 1939 40 Mr W. E. Vickers 1971 72 Mr Chris Smith 1908 09 Mr Thomas R. Ziervogel 1940 41 Mr P. Venter 1972 73 Mr Ben Steyn 1909 10 Mr James Morris 1941 42 Mr P. Venter 1973 74 Mr Issy Kramer 1910 11 Mr A McDowall 1942 43 Mr P. Venter 1974 75 Mr H. G. McLennan 1911 12 Mr Benjamin Owen Jones 1943 44 Mr P. Venter 1975 76 Mr M. J. Hinckley 1912 13 Mr J. Johnston 1944 45 Mrs E. Myer 1977 78 Mr J. M. Cawood/Mr Sakkie Blanche 1913 14 Mr J. Cook 1945 46 Mrs E. Myer 1978 79 Mr Sakkie Blanche 1914 15 Mr J. Cook 1946 47 Mrs E. Myer 1979 80 Mr Kobus Durand 1915 16 Mr R. Champion 1947 48 Mr C. Chambers 1980 81 Mr Abe Meyer 1916 17 Mr R. Champion 1948 49 Mrs S. Von Wielligh 1981 82 Mr Wiek Steyn 1917 18 Mr A. Ruffels 1949 50 Mr A. J. Law 1982 83 Mr Andrew F. Wheeler 1918 19 Mr J. Campbell 1950 51 Mr P. Venter 1983 84 Mr Koos Pieters 1919 20 Mr B. Melman 1951 52 Mr P. Venter 1984 85 Mr Koos Pieters 1920 21 Mr B. Melman 1952 53 Mr Vic Pretorius 1985 86 Mr Jurie Prins 1921 21 Mr B. Melman 1953 54 Mr Vic Pretorius 1986 87 Mr Abe Meyer 1922 23 Mr J. Campbell 1954 55 Mr J. H. A. Roets 1987 88 Mr Pieter van Rensburg Coetzee 1923 24 Mr W. Pearce 1954 56 Mr J. H. A. Roets 1988 89 Mr Beyers De Klerk 1924 25 Mr E. Murton 1956 57 Mr P. H. Tredoux 1989 90 Mr Gerrie Wolmarans 1925 26 Mr S. Steenberg 1957 58 Mr J. F. P. Badenhorst 1990 91 Mr Gerrie Wolmarans 1926 27 Mr J. S. Stanbury 1958 59 Mr J. M. Cawood 1991 92 Mr Thomas J. Ferreira 1927 28 Mr J. S. Stanbury 1959 60 Mr A. P. Scribante 1992 93 Mr Gerrie Wolmarans 1928 29 Mr E. Murton 1960 61 Mr J. L. Viljoen 1993 94 Mr Thomas J. Ferreira 1929 30 Mr K. Turner 1961 62 Mr J. L. Viljoen 1994–95 1930 31 Mr J. E. Bigwood 1962 63 Mrs S. C. M. Von Wielligh 1995 96 Mr Mxolisi Eric Xayiya 1931 32 Mr A. Zaretsky 1963 64 Mr F. J. Van Heerden 1996 97 Mr Mxolisi Eric Xayiya 1932 33 Mr G. J. Malan 1964 65 Mr J. F. Serfontein 1997 98 Mr Mxolisi Eric Xayiya 1933 34 Mr F. J. H. Campbell 1965 66 Mr J. F. P. Badenhorst 1998 99 Mr Mxolisi Eric Xayiya 1934 35 Mr G. J. Malan 1966 67 Mr H. McLennan 1999 2000 Mr Mxolisi Eric Xayiya

Boksburg was incorporated into the greater Ekurhuleni Metropolitan Municipality in 2000 and therefore no longer has its own mayor since that date.

Жыл Аты Жыл Аты Жыл Аты
1903-04 Бенджамин Оуэн Джонс 1935-36 В. Пирс 1967-68 Дж. Ф. Серфонтейн
1904-05 Бенджамин Оуэн Джонс 1936-37 В. Пирс 1968-69 Бен Штейн
1905-06 Джордж Констебл 1937-38 Дж. Бигвуд 1969-70 К. Дж. Хьюман
1906-07 Джордж Констебл 1938-39 Г. В. Клерк 1970-71 Г. Г. МакЛеннан
1907-08 Томас Р. Зиервогель 1939-40 В. Э. Викерс 1971-72 Крис Смит
1908-09 Томас Р. Зиервогель 1940-41 П. Вентер 1972-73 Бен Штейн
1909-10 Джеймс Моррис 1941-42 П. Вентер 1973-74 Исси Крамер
1910-11 А. Макдауэлл 1942-43 П. Вентер 1974-75 Г. Г. МакЛеннан
1911-12 Бенджамин Оуэн Джонс 1943-44 П. Вентер 1975-76 М. Дж. Хинкли
1912-13 Дж. Джонстон 1944-45 Е. Майер 1977-78 Дж. М. Каууд / Сакки Бланш
1913-14 Дж. Кук 1945-46 Е. Майер 1978-79 Сакки Бланш
1914-15 Дж. Кук 1946-47 Е. Майер 1979-80 Кобус Дюран
1915-16 Р. Чемпион 1947-48 К. Чемберс 1980-81 Эйб Майер
1916-17 Р. Чемпион 1948-49 С. фон Виллиг 1981-82 Вик Стейн
1917-18 А. Раффелс 1949-50 А. Дж. Лоу 1982-83 Эндрю Ф. Уилер
1918-19 Дж. Кэмпбелл 1950-51 П. Вентер 1983-84 Кус Питерс
1919-20 Б. Мелман 1951-52 П. Вентер 1984-85 Кус Питерс
1920-21 Б. Мелман 1952-53 Вик Преториус 1985-86 Жюри Принс
1921-22 Б. Мелман 1953-54 Вик Преториус 1986-87 Эйб Майер
1922-23 Дж. Кэмпбелл 1954-55 Дж. Х. А. Роэтс 1987-88 Питер ван Ренсбург Коэтзее
1923-24 В. Пирс 1954-56 Дж. Х. А. Роэтс 1988-89 Бейерс де Клерк
1924-25 Э. Муртон 1956-57 П. Х. Тредукс 1989-90 Герри Вольмаранс
1925-26 С. Стенберг 1957-58 Дж. Ф. П. Баденхорст 1990-91 Герри Вольмаранс
1926-27 Дж. С. Стенбери 1958-59 Дж. М. Каууд 1991-92 Томас Дж. Феррейра
1927-28 Дж. С. Стенбери 1959-60 А. П. Скрибанте 1992-93 Герри Вольмаранс
1928-29 Э. Муртон 1960-61 Дж. Л. Вильjoen 1993-94 Томас Дж. Феррейра
1929-30 К. Тернер 1961-62 Дж. Л. Вильjoen 1994-95
1930-31 Дж. Е. Бигвуд 1962-63 С. С. М. фон Виллиг 1995-96 Мкхолиси Эрик Ксайя
1931-32 А. Зарецкий 1963-64 Ф. Дж. ван Херден 1996-97 Мкхолиси Эрик Ксайя
1932-33 Г. Дж. Малан 1964-65 Дж. Ф. Серфонтейн 1997-98 Мкхолиси Эрик Ксайя
1933-34 Ф. Дж. Х. Кэмпбелл 1965-66 Дж. Ф. П. Баденхорст 1998-99 Мкхолиси Эрик Ксайя
1934-35 Г. Дж. Малан 1966-67 Х. МакЛеннан 1999-2000 Мкхолиси Эрик Ксайя

2000 жылы Боксбург үлкен Экурулени муниципалитетіне қосылды, сондықтан сол күннен бастап оның өз мэрі жоқ.

Масондық

Боксбург ложасы № 2480 1895 жылы округ құрамына кірген он екі ложаның бірі болды. 1892 жылдың қараша айында Боксбургте жиналған бірқатар франкмасондар ложа құру туралы шешім қабылдады және ол «ағылшын» немесе «шотланд» ложасы болуы керек пе деп дауыс берді. «Ағылшын» ложасы ең тар айырмамен (13-12) жеңіске жетті. Ланддросттың рұқсатымен Ложа екі жыл бойы сот үйінде жинала алды, бірақ 1895 жылы салынған және пайдалануға дайын болған «тұрақты» мекенжайды табуға көп уақыт жұмсалмады. Бастапқыда Ложаның қызметі соншалықты белсенді болды, 12 ай ішінде мүшелер саны 100-ден аспауы керек деп шешім қабылданды. Ложа округтік Ұлы Ложаның құрылуын қолдады, бірақ кейіннен Реформа комитетінің мүшесі ретінде округтік Ұлы Мастердің атқарған рөліне наразылық білдірді. 1899-1902 жылдардағы үзілістен кейін Ложа ғимаратын кеңейтіп, 30 жыл бойы өтеуге кеткен қарызға батты. Осыған қарамастан, Ложа масондық өтініштерін толық қолдады және Трансваальдегі екі ложаның бірі 1934 жылы Ұлы Ложаның «Масондық миллиондық бейбітшілік ескерткіші» жобасына қолдау көрсеткені үшін Холл Стоун ложасы мәртебесіне ие болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Ложа тоқырау кезеңін бастан өткерді, бірақ 1950 жылдардың соңына қарай жаңарып, қызметін қайта бастады. 1970 жылы Ложа ғимаратын сатуға шешім қабылдады, себебі оны қалпына келтіру экономикалық тұрғыдан тиімсіз болды, нәтижесінде 1976 жылы аяқталған Орталық Шығыс Ранд масондық орталығының құрылысына негізгі қаржы жұмсалды. 1907/8 жылдары Ложаның басшысы (WM) болған Бро Р.С. Ригг Трансваальдегі франкмасондыққа ерекше үлес қосты, ол 1925-1940 жылдар аралығында DG тіркеушісі, Бас мәселелер жөніндегі кеңестің төрағасы және Аудандық Ұлы Мастердің орынбасары болып табылды. Ол сонымен қатар қосымша ордендерде де белсенді болды, оның ішінде Марк ложасының аудандық бас шебері және Темплер рыцарьларының Трансваальдегі алғашқы провинциялық приоры болды. Сілтеме: А.А. Купер және Д.Э.Г. Вилердің «Ағайындылық ғасыры» еңбегі.

Саяси өлтіру

Крис Хани, Оңтүстік Африка Коммунистік партиясының басшысы және Африка Ұлттық Конгресінің (АНК) қарулы күштері – «Умхонто ве Сизве» штабының бастығы, 1993 жылы Даун Парктегі үйінің жанында қаныпешене өлтірілді және Эльспарк қаласындағы Оңтүстік Парк зиратына жерленді.

Тұтынушылар бойкот

1988 жылғы 30 қарашада Вослорус және Рейгер Парк қалалық кеңестері Боксбургте тұтынушылар бойкотын ұйымдастырды. Қара және аралас нәсілді тұрғындардың бойкоты Консервативтік партияның (КП) бақылауындағы қалалық кеңестің ұсақ-түйек апартеид шараларын қайта енгізгенінен кейін басталды. 1988 жылғы қазан айында өткен жергілікті сайлауда КП 20 орынның 12-сін жеңіп алды. Жаңа Кеңес өзінің алғашқы отырысында бұрын көпшілік назарынан тыс қалған, ақ нәсілділерге арналған дәретханалар, саябақтар және спорттық жабық ғимараттарды қайта орнатуға бағытталған Жекелеген Қызметтер Заңын қатаң түрде сақтауды бастайтынын жариялады. Екі қалашыққа корпоративтік секторден зор қолдау көрсетілді. Colgate Palmolive, American Cyanamid және Unilever сияқты көптеген халықаралық компаниялар сатып алушыларды көршілес қалалардағы дүкендерге тасымалдау үшін автобустарды ұсынды, кеңейту жоспарларын тоқтатты және расистік Кеңесті айыптаған жарнамалар жариялады. Қала экономикасы құлдырап, бірнеше кәсіпорын жабылуға мәжбүр болды. Боксбург Оңтүстік Африкадағы 104 муниципалитет ішінде консерваторлардың қолына тиген ең ірісі болды.

Өлім: мәйіт suitcase

Боксбург көліндегі (& Wemmer Pan & Zoo Lake) кісі өлтіру: 1964 жылғы 27 қазанда жас мұғалім Роберт Беккер мырза қорқынышты жаңалық ашты. Боксбург көлінің батыс жағалауында, чемодан ішінде орта жастағы әйелдің бассыз денесі, пластик, қоңыр қағаз және жаймамен оралған күйде табылған. Оның кеудесі мен арқасында көптеген пышақ жаралары болғанымен, сот-медициналық сараптама көрсеткендей, олар оның өлімінен кейін салған. Құрбанды алдымен ұрып-соққан, содан кейін мойнын кесіп тастаған. Ол суға 24-48 сағатқа дейін болған. Полиция дереу аймақтағы полиция бөлімдеріне соңғы уақытта жоғалып кеткен әйелдердің аты-жөні мен сипаттамаларын сұрады. Бірнеше жауап келді, бірақ ешқайсысы құрбанның сипаттамасына сәйкес келмеді. Сондай-ақ, құрбанның саусақ іздері тіркелгендегілермен сәйкес келмеді. Халықтан ақпарат сұрау көптеген жалған хабар берушілерді және көмектесуге ықыласты адамдарды әкелді. Басылымдарда жарияланғанына, бүкіл елде таралғанына және полицияның көптеген өтініштеріне қарамастан, құрбанның кім екені толықтай құпия болып қалды. Жаңа мәлімет 7 қарашада Йоханнесбургтегі Веммер-Панда ашылды. Мектеп қайық регаттасының ортасында су бетіне чемодан шықты, ашқанда Боксбург көліндегі құрбанның кесілген аяқтары табылған. Судан алып шыққан адам, дамбаның түбіне батқан "басқа да бір нәрсе" болған деп ойлады. Бәлкім, ол бас болған шығар. Бірден аймақ қоршалды, полиция су астындағы шолушылары бірнеше күн бойы іздеді, бірақ суы сорған дамбадан ештеңе таба алмады. Соңында полиция "сол нәрсе" - су асты жәндіктері мен дернәсілдер жеген ұрық екеніне көз жеткізді. Оны Джермистон қаласының тұрғыны Джозеф Уайтсайд Коул тапқан. 17 желтоқсанда Йоханнесбургтегі Зоопарк көлінде балық аулап жүрген екі бала әйелдің тісі жоқ басын қосқан пластик қапты ілді. Ол күйіп кеткен, ерекшеліктерін тану мүмкін емес еді және бірнеше апта бойы суда болған. Сот-медициналық сарапшылар мен суретшілер келесі 24 сағатты құрбанның бет-әлпетінің суреттерін салумен өткізді. Олар 18 желтоқсанда жарияланды, полиция құрбанның кім екенін анықтау тек уақыт мәселесі екеніне сенімді болды. Бірақ шындығында, анықтауға шамамен төрт жыл уақыт кетті. Бұл құрбанның қызы Кэтрин Кронье полицияға құрбанның дұрыс атын (Кэтрин Бёрч ханым) бергеніне және оның анасы екеніне сенімді болғанына қарамастан болды. Алайда, оның отбасы мен күйеуі оны мәйітханаға бармауға көндірді. Бір жылдан кейін Боксбургте сот отырысы өтті, онда "өлімнің себебі анықталмады" деген үкім шығарылды. Денелер кедейлерге арналған қабірге қойылды. 1968 жылдың тамызында Кэтрин (қазір Ван Коппенхаген ханым) енді күтпеймін деп шешіп, полиция капитаны Джеймс Бислаарға өзінің қорқынышы мен сенімдері туралы айтты. Ол істі қайта ашты және төрт жылдан бері із-түссіз жоғалған қайтыс болған әйелдің күйеуі Рональд Бёршты іздеуді бастады. Бёрч Боксбург орта мектебін бітірген, әйелдерге көңіл бөлген, үш рет үйленген және ажырасқан. Кэтриннің жоғалуынан кейін ол жұмысынан кетіп, әйелінің жұмыстастарына ауруға шалдыққандықтан жұмысқа қайта алмайтынын айтты, оған тиісті жалақыны алып, содан кейін жоғалып кетті. Кейін полиция 1965 жылдың басында Бёрчтің Йоханнесбургтегі Бертрамс ауданындағы Берея көшесіндегі 65-ке көшіп келгенін анықтады, онда ол бірнеше ай анасымен бірге тұрды. 1968 жылғы 27 қарашада полиция Бёрчтің анасын тағы да сұраққа алды (бірінші рет 4 қазанда). Ол бастапқыда ұлының өзімен бірге тұрғанын жоққа шығарды, бірақ соңында мойындады, ол артқы ауладағы бөлмеде екенін айтып, полицияға кілтті берді. Полиция есікті ашқанда, бөлменің ортасында тұрған Рональд Бёрчті көрді. Оның денесіне қаңқадан жасалған білезіктер тағылған, оған электр сымдары тіркелген еді, олар розеткаға қосылған. Есік ашылғанда, Бёрч қосқышты басып, өзін электр тоғымен шауып өлтірді. Бірнеше сәттен кейін ол қайтыс болды. Бұл трагедияның соңғы құпиясы 10 күн ішінде ашылды. Өлген еркек пен әйелді байланыстыратын нақты дәлел қажет болды. Бұл дәлел Кэтрин ван Коппенхаген полицияға тапсырған Кэтрин Бёрчтың хатынан табылды. Полицияның саусақ іздерін сараптайтын бюросының сарапшысы хаттағы саусақ іздерінің мәйіттегі саусақ іздерімен сәйкес екенін анықтады. Көлдегі дене кім екені ақыры анықталды. 1969 жылдың мамырында Кэтрин Бёрчтың ісі қайтадан ашылды. Полиция бұл қылмысты шешкенімен, өлімнің нақты себебі әлі анықталмады және тағы да "анықталмады" деп тіркелді.

The Boksburg Lake (& Wemmer Pan & Zoo Lake) murder: On the morning of 27 October 1964 a young teacher, Mr Robert Bekker, made a grisly discovery. On the western shore of Boksburg Lake, in a suitcase was a middle aged woman's decapitated torso, covered in plastic, brown paper and a sheet. Although there were numerous stab wounds in her chest and back, a postmortem revealed that these had been inflicted after her death. The victim had first been battered and then had her throat cut. She had been in the water between 24 and 48 hours. Immediately, a call went out to police stations in the region for the names and descriptions of any women recently reported missing. A
number of replies were received, but none matched the description of the victim. Also, the victim's fingerprints did not match any on record. A public appeal for information led to the anticipated crop of hoaxers as well as those genuinely eager to assist. Despite front page headlines, country wide publicity and numerous appeals by the police, the identity of the victim remained a complete mystery. A second piece of the puzzle unfolded at Wemmer Pan, Johannesburg, on Saturday 7 November. In the middle of a School Rowing regatta a suitcase floated to the surface, and when opened, proved to contain the Boksburg Lake victim's dismembered legs. It was also thought, by the man who pulled the case from the water, that there had been "something else" in the case which sank to the bed of the dam. It may have been the head. Immediately the area was cordoned off and police frogmen searched frantically for several days but nothing was found in the drained dam. Finally the police concluded that the "something" was, in fact, a foetus which had been devoured by underwater insects and larvae. The finder was Mr Joseph Whiteside Cole of Germiston. Then, on 17 December, two boys fishing at Zoo Lake in Johannesburg hooked a plastic bag containing a woman's toothless head. It was in an advanced state of decomposition, making the features unrecognizable, and clearly had been in the water for some weeks. Forensic pathologists and artists spent the next 24 hours putting together a set of drawings of the victim's face. These were published on 18 December and the police were confident that it would be merely a matter of time before the victim's identity was established. In fact it took almost four years before a positive identification was made. This was in spite of the fact that the victim's daughter, Catherine Cronje, gave the police the correct identification of the victim (Mrs Catherine Burch) and was certain that the victim was her mother. However, her family and fiancé talked her out of visiting the mortuary. Almost a year later an inquest was held in Boksburg, where the verdict was given as 'death unascertained'. The remains were buried in a pauper's grave. In August 1968, Catherine (now Mrs van Coppenhagen) decided that she would wait no longer and told a certain Police Captain, James Beeslaar, of her fears and convictions. He reopened the case and, in particular, started searching for the dead woman's husband, Ronald Burch, who had not been seen for four years. Burch, who had matriculated at Boksburg High School, was a ladies man and had been married and divorced three times before he met Catherine Cronje, whom he married shortly after her divorce in 1962. After Catherine's disappearance, Burch resigned from his job, told his wife's employer that she had taken ill suddenly and would not be returning to work, collected the salary owing to her and then vanished. The police later established that early in 1965 Burch had moved to 65 Berea Road, Bertrams in Johannesburg, where he lived with his widowed mother for some months. On 27 November 1968, the police again interviewed Burch's mother (the first time being on 4 October). She initially denied that her son was staying with her, but eventually broke down and admitted that he was in a room in the back yard and gave the police a key. When the police unlocked the door, they found Ronald Burch standing in the middle of the room wearing home made bracelets made from tins to which he had soldered electrical wires that were plugged into a wall socket. As the door opened, Burch flicked the switch, electrocuting himself. Moments later he was dead. It took another 10 days for the final strand in this tragedy to be unravelled. Proof positive was needed to link the dead man and woman together. This proof came from a letter, written by Catherine Burch, which Catherine van Coppenhagen handed to the police. An expert in the police fingerprinting bureau found a fingerprint on the letter that matched the one on the corpse. The body in the lake had finally been identified. In May 1969, the inquest on Catherine Burch was reopened. Although the police had solved this bizarre murder, the actual cause of death could still not be established and was recorded once again as 'unascertained'.

Боксбург жарылысы

2022 жылдың 24 желтоқсанында сұйытылған мұнай газы (СЖГ) тасымалдап, жеткізіп жүрген жанармай танкері жарылып, кем дегенде 37 адам қаза тауып, тағы 40 адам жарақат алды. Көлік Тамбо мемориалдық ауруханасына жақын жердегі көпірдің астында қалды. Жарылыс салдарынан жақын маңдағы үйлерге зақым келді. Көлік жүргізушісі 2022 жылдың 25 желтоқсанында ұсталды, бірақ оған қарсы айғақтардың жетіспеуіне байланысты 28 желтоқсанда сотқа шықпастан босатылды.

2023 жылы Боксбургтегі газдың шығуы

2023 жылы 5 шілдеде Боксбургтегі Анжело атты бейресми елді мекенде газ ағып кету салдарынан 17 адам қаза болды.

Тамбо мемориалдық ауруханасы

Тамбо еске алу ауруханасы, бұрын Боксбург-Бенони ауруханасы деп аталған, Боксбург қаласында орналасқан аймақтық аурухана. Бұл 1905 жылы Боксбург-Бенони ауруханасы ретінде ашылған Гаутенг штатындағы ең көне ауруханалардың бірі, ол мемлекеттік және Шығыс Ранд кеніштерінің бірлескен ауруханасы болған. Тамбо еске алу ауруханасында шамамен 640 төсек-орын және 1100-ге жуық қызметкер бар. Аурухана Бенони, Боксбург және Гермистонның бір бөлігіндегі 1 миллионнан аса тұрғынға қызмет көрсетеді. Амбулаториялық және стационарлық емделушілерге барлық негізгі қызметтер ұсынылады. Мамандықтарға офтальмология, дерматология, ревматология, КҚБ (кулак, қозғалыс, буын), ЖИТС және подиатрия кіреді. Қосалқы қызметтерге физиотерапия, еңбек терапиясы, адамдардың тамақтануы/диетолог, радиология (рентген бөлімі), әлеуметтік жұмыс, психология, оптометрия (көз клиникасы), ортопедиялық орталық (ортопедиялық және протездік құрылғылар) және медициналық (аурухана жабдықтарын күтіп ұстау) шеберханасы кіреді.

Көлік

Боксбургте жақсы дамыған көлік жүйесі бар. Қала ОР Тамбо халықаралық әуежайына өте жақын орналасқан. ОР Тамбо халықаралық әуежайы Кемптон-Паркте орналасқан болғанымен, ұшу-қону жолағының оңтүстік жағы Боксбургтің солтүстік бөлігінде жатыр және Боксбург қаласы да ОР Тамбо халықаралық әуежайы арқылы қызмет алады. Қалаға сондай-ақ Метрорейл желісінің Спрингс-Йоханнесбург тармағы да қызмет көрсетеді. Боксбург 3 ұлттық және 3 аймақтық бағытпен байланысты: N3, N12, N17, R21, R29 және R554. N3 – Боксбургті солтүстік-батыстағы Йоханнесбургпен және оңтүстік-шығыстағы Харрисмитпен байланыстыратын солтүстік-батыс – оңтүстік-шығыс бағытындағы ұлттық жол. N12 – Боксбургті шығыстағы Дейветонмен және батыстағы Йоханнесбургпен байланыстыратын шығыс-батыс ұлттық жолы. N17 – Боксбургті шығыстағы Спрингспен және батыстағы Йоханнесбургтің оңтүстік бөліктерімен байланыстыратын тағы бір шығыс-батыс ұлттық жолы. R21 – солтүстік-оңтүстік тас жолы, оның оңтүстік терминалы Вослоорус қаласында орналасқан және солтүстікте ОР Тамбо халықаралық әуежайымен, Кемптон-Паркпен және Преториямен байланысады. R29 – Боксбургті шығыстағы Бенонимен және батыстағы Гермистонмен байланыстыратын шығыс-батыс аймақтық бағыты. R554 – Боксбургті шығыстағы Спрингс пен Бракпанмен және батыстағы Альбертонмен байланыстырады.

ERPM гольф клубы

ERPM гольф клубы 1903 жылы Боксбургтегі алғашқы мектептің айналасына 3 лунка салынған кезде құрылды, ол ағаш және темірден жасалған құрылыс, ол бүгінге дейін тұр. Ғимарат сондай-ақ алғашқы клуб үйі ретінде пайдаланылды және бірінші фервейдің оң жағында орналасқан. 1906 жылы 18 лунка толыққаннан кейін дайын болды. Сол кездегі президент полковник сэр Джордж Фаррар DSO болды, ол 1893 жылдың 8 мамырында East Rand Property Mines Limited компаниясын тіркеуге белсенді түрде қатысты. Клуб капитаны Д. МакКей болды. Алғашқы клуб чемпионы 1913 жылы Ф.Н. Критлендс атанды. 1926 жылы, клубқа 51 жыл бойы хатшы/гринкипер болып қызмет еткен Питер Коэтцердің жетекшілігімен, мүшелер фервейлерді және шыршаларды қолмен отырғызды. Осы ағаштардың кейбіреулері әлі де трассаның маңызды бөлігі болып табылады. Көптеген ескі шыршалар құрғап барады. ERPM-де клубтың жанкүйер мүшелері болған бірнеше Спрингбокс ойыншылары бар, атап айтқанда, Алма Трасс, Джилл Кеннеди, Джимми Бойд, Денис Хатчисон, Невилл Санделсон, Невилл Кларк және Диан ван Стаден. Сонымен қатар, атаулары көптеген провинциялық ойыншылардың арасында, ERPM-нің белгілі кәсіпқойылардың бірі Джон Блэнд, сәрсенбі күні мүшелермен ойнап, таңғажайып 59 ұпай жинады. Ол сондай-ақ жұма күні клуб менеджерімен төрт ойыншыдан тұратын командада ойнағанда, 4-ші лункада бір соққымен допты тікелей лункаға түсірді. 1992 жылы клуб әлі де кенмен басқарылды, жақын арада клубты басқару және жұмыс істеу толығымен мүшелердің қолына көшті. 1992 жылдың ортасында трассаны жаңарту туралы шешім қабылданды және сол жылдың қазан айында жұмыс басталды. Сол макетті пайдалана отырып, гринлер толығымен қайта жаңартылып, жаңадан салынды, бункерлер қайта жобаланды және су жүйесі жаңартылды. 1992 жылдың 1 қазанынан бастап 1993 жылдың 1 мамырында жаңадан ашылғанға дейін 18 уақытша гринде гольф ойналды. Ол кездегі төраға Уилли Треду жаңа ERPM гольф трассасын ашу құрметіне ие болды. ERPM гольф клубының эмблемасы – гольф таяқшасында отырған сұлуқұс. Шын мәнінде, барлық кен спорт клубтарының төсбелгілері мен туларында бірдей сұлуқұс бейнеленген. Сұлуқұс эмблема ретінде пайда болуына себеп – кеннің дауыс сигналының күндіз-түні үздірілмей, тұрақты интервалмен естілуі, ол бумен жұмыс істейтін қазандықтармен іске қосылды. Әр сменаның басталуы, түскі және шай үзілісінің басталуы мен аяқталуы дауыс сигналымен хабарланды. Ол сигнал басқа да көптеген мақсаттар үшін қолданылған. Соңғы арыздардан кейін, сигнал тоқтатылды. Алайда, ERPM спорт командаларының ерте кеншілік жылдары қабылдаған "Хутерлер" (The Hooters) деген атауы еске алынып, қолданылып келеді. "Хутерлер" – бәсекеге қабілеттіліктерімен және ERPM сұлуқұсына деген адалдығымен құрметтелген мақтан тұтатын спортшылар тобы.

ERPM Golf Club came into being in 1903 when 3 holes were built around the first school in Boksburg, a wood and iron structure that is still standing today. The building was also used as the first clubhouse and is situated on the right hand side of the first fairway. In 1906, 18 holes were completed. The President at the time was Colonel Sir George Farrar DSO, who was instrumental in floating East Rand Property Mines Limited on 8 May 1893. The captain of the club was D McKay. The first recorded Club Champion was F N Critlends in 1913. In 1926, under the supervision of Peter Coetzer, who served the club as Secretary / Green Keeper for 51 years, the fairways were hand planted by the members, and Fir trees were planted. Some of these trees are still a major feature of the course. Many of these old Fir trees are dying. ERPM has a number of Springboks that were avid members of the club, namely, Alma Truss, Jill Kennedy, Jimmy Boyd, Denis Hutchison, Neville Sundelson, Neville Clarke and dean van Staden. As well as provincial players too numerous to mention, one of ERPM's well known professionals, John Bland, playing with members on a Wednesday afternoon shot an amazing 59. He also holed out on the par 4 tenth playing against the club manager in a Friday afternoon four ball. In 1992, the club was still controlled by the mine and soon thereafter the control and running of the club was solely in the hands of members. In mid 1992 a decision was taken to revamp the course and in October of that year work started. Using the same layout the greens were completely reshaped and rebuilt, the bunkers redesigned and the water reticulation system replaced. Between 1 October 1992 and the reopening of the course on 1 May 1993 golf was played on 18 temporary greens. The chairman at the time, Willie Tredoux, had the honour of opening the new ERPM Golf Course. ERPM Golf Club's emblem is an owl sitting on a golf club. In fact all of the mine sports club's have the same owl on their respective badges and flags. The owl came into being as the emblem as a result of the relentless sounding of the mine hooter, at regular intervals every day and night, which was activated by the steam driven boilers. The start of every shift was heralded by the hooter, as was the beginning and end of lunch and tea breaks. The hooter, it seems, was used for many other reasons as well. Eventually, after numerous complaints, the hooter was silenced. However, "The Hooters", the name adopted by ERPM sport teams during the early mining years, have not been silenced. "The Hooters" are a proud bunch of sportsman and sportswomen who are respected for their competitive spirit and loyalty to the owl of ERPM.

ERPM/Boksburg регби клубы

ERPM регби клубы 1903 жылы ERPM кенішімен құрылған. Клуб кеніштің таңбасын өз логотипі ретінде қабылдады. Таңбаның ең басты бөлігі – бүркіт, содан кейін клубтың лақап аты Hooters аталды. ERPM, Rand Leases, Simmer and Jack, Diggers және Pirates сияқты кеншілік регби клубтары Трансвааль регби футбол одағының негізін құрады. Кеніш жабылып, клубтың атауы Боксбург регби клубы деп өзгертілді. Қазіргі таңда клуб "Falcons Rugby Union" құрамында.

Нобби Хенри

"Нобби Хенри" Рэнд пионерінің бейнесі болды. Ол ашық жүректі, шексіз жомарт, оның жасаған жақсылықтарын санау мүмкін емес, және Боксбург тұрғындарының көптегені онымен танысқан күнін бақытты күн деп еске алады. 1861 жылы Крэдок қаласында туған Эдвард Барретт Хенри он сегіз жасында Барбертонда алтын іздеуге бақытын сынап көруге шешім қабылдады. Сәттілік келмеген соң, ол үйіне қайтты, бірақ алтынға деген құштарлығы оны жеңіп, ол ескі Трансваальға оралып, ақырында 1885 жылы Эльсбургке келді. 1886 жылы Боксбургте жер участақтары саудаға шығарылғанда, ол ескі почта кеңсесінің қарсысындағы жерді таңдап, онда әйгілі "Ноббидің бары" орнатылды. Барды салған кезде ол оның болашақта "Монтагудың ақымақтығы" жағасында, Боксбург көлінің жанында, "Рандтың әдемі демалыс орны" болып табылатын маңызды жерде орналасатынын білмеген еді. Бастапқыда Ноббидің бары Боксбург пионерлерінің әлеуметтік өмірінің орталығы болды. Көптеген кездесулер осы жерде өтті. Вуртрекер орта мектебінің алғашқы түлектері осы жерден жолға шықты және Ноббидің барында әртүрлі шіркеулер өз қызметтерін өткізді. Ол бір шатырда досы жіберген аюды ұстап жүрді. Аю туралы көп мәлімет жоқ, бірақ Ноббидің осы сүйікті жануары оның қызының құлағын шайнап алған, бұл оны қатты ренжіткен, бірақ одан кейін жануардың тағдыры туралы ешқандай жазба қалмаған! "Нобби аукционшы және бағалаушы болды және қысқа уақыт ішінде ол алғашқы Кеңестің мүшесі болды. Ол 1892-1909 жылдар аралығында Боксбургтегі Трансваальдық масондық ложаның негізін қалаушы мүшесі және "Сермониялар директоры" болды. Ерте Боксбургте таңғажайып көріністер көп болды, бірақ ең қызықтысы сол күні болған шығар, онда шыдамды жылқы "мейманхана иесін" көлдің жанынан өткізіп бара жатқанда қорқып, Комиссар көшесі бойымен күн шығысына қарай қашқан. 280 фунт салмақты Нобби оны Нарық алаңының жанында тоқтатуға үлкерді". Эдвард Барретт Хенри 1899 жылы Бур соғысы басталғанда ЦАР-дың толыққанды азаматы болды және ол өз халқына қарсы қару алуды қаламады. Нобби әйелі мен балаларын қауіпсіз жерге жіберіп, барын жабып, қатты маскировкаланып, теміржол вагонының астына жасырынып, Кейп колониясына қашып кетті. Соғыс аяқталғаннан кейін алты айдан соң Нобби Боксбургке оралып, барын қайта ашты. 1906 жылы ол және миссис Хенри 18 жылдық мерейтойларын би және балалар тойымен атап өтті және ол сегіз жасқа дейінгі балалар үшін "Марафон жарысын" ұйымдастырды. Он бір қатысушы Боксбург шығыс станциясынан оның қонақ үйінің қарсысындағы ескі почта кеңсесіне жүгіруі керек еді. Нобби Боксбург спорт клубының белсенді мүшесі болды. Ол крикет ойнауды жақсы көретін және Трансваальдың барлық аймақтарындағы ойындарға қатысатын. Ол велосипед командасының мүшесі болды және Миддельбургтің юбилейлік велосипед жарысына қатысты. Ол шоттистер клубымен бірге гастрольде болды, бірақ оның тамақ дайындау шеберлігі оның мергендік қабілетінен асып түсті. Барлық клубтық кубоктарды Нобби сыйға тартты. Үлкен адам болғанына қарамастан, Нобби қарсыласы мистер Марксменді Комиссар көшесі бойында өткен спринтте 40 фут қашықтыққа жеңіп алды. Жазбалардан Нобби Хенри Боксбург пионерлерінің ең жарқын тұлғасы болғанына күмән жоқ. "East Rand Express" 1910 жылғы көшірмесінен, "The Baptist Union Church of Boksburg 1890 1982" және "S A Who's Who 1908" мақаласынан алынған сілтемелер: Генри, Эдвард Барретт, аукционшы және ант берген бағалаушы; 1861 жылдың 26 қарашасында Крэдок қаласында туған. Cradock мемлекеттік мектебі; 1888 жылы Сомерсет Исттен Эмма Ван дер Виверге үйленді, 5 баласы бар. Хоббиі: Жарыс, ату және спорт. 1883 жылы Трансваальға келді: 1885 жылы генерал Уорреннің экспедициясына қосылу үшін кетті: 1886 жылдың қазанында оралды. Боксбургпен оның өмір сүрген кезінен бастап және Санитарлық кеңес пен Қалалық кеңестің алғашқы мүшелерінің бірі ретінде байланысты: Боксбург масондық ложасының негізін қалаушылардың жалғыз тірі қалған мүшесі және Витватерсрандтағы ең көне жеке лицензия иегері және Боксбургтің ең көне тұрғыны. Ноббидің барының иесі, ол Нобби деп танымал: Гейка және Галека соғыс медальдары, 1877-8: Басуто медалі және Жалпы қызмет медалі: Йоханнесбург мүшесі.

"Nobby Henrey' was the personification of the Rand Pioneer. He was open hearted, generous to a fault, his good deeds can hardly be counted, and many a Boksburg resident down on his or her luck have reason to bless the day they met him." Born in Cradock in 1861, Edward Barrett Henrey decided to try his luck at the gold diggings in Barberton at the age of eighteen. Unsuccessful, he returned home but the lure of gold got the better of him and he returned to the old Transvaal and eventually arrived in Elsburg in 1885. In 1886, when erven were auctioned off in Boksburg he selected a stand opposite the Old Post Office and there established what was to become the renowned "Nobby's Bar." At the time he built the bar, he didn't realise that his hostelry would eventually be situated in a prime position on the shores of "Montagu's Folly," the Boksburg Lake, which became the "Beautiful Pleasure Resort of the Rand." From the very beginning, Nobby's Bar was the centre of social life to the Boksburg pioneers. Here most of the meetings took place. It was from here that the first alumni from Voortrekker High School were sent out and it was in Nobby's Bar that the various churches held their services right up until the time first billiard table on the East Rand was imported and placed in position. In one of the outhouses he kept a pet bear sent to him by a friend. Not too much is known about the bear except that this pet of Nobby's almost chewed his daughter's ear off much to his chagrin, but there are no records of whatever became of the animal after this! "Nobby was an auctioneer and appraiser and for a short period he was a member of the first Council. He was a founder member and "Director of Ceremonies" with the Transvaal Freemasonry Lodge in Boksburg between 1892 and 1909. Early Boksburg had its fill of strange sights, but not the least hilarious must have been seen on that day when the patient horse drawing genial "mine host" past the lake one day took fright and set off down Commissioner Street towards the sun rising. The 280 lbs Nobby finally hauled him to a standstill somewhere near the Market Square." Edward Barrett Henrey was a full burgher of the ZAR with the outbreak of the Boer War in 1899 and he didn't relish the thought of bearing arms against his own people. Nobby packed his wife and children off to safer climes, he closed his bar and, heavily disguised, he escaped to the Cape Colony by hiding under the seat of a railway carriage. Six months after the end of the war Nobby returned to Boksburg and reopened his bar. In 1906, he and Mrs Henrey celebrated their 18th wedding anniversary by giving a dance and children's party and he promoted a "Marathon Race" for children under the age of eight. The eleven starters were to run from Boksburg East Station to the Old Post office opposite his hotel." Nobby was an active member of the Boksburg Sporting Club. He loved to play cricket and took part in games all over the Transvaal. He was a member of the cycling team and competed in the Middelburg Jubilee Cycle Race. He toured with the shottist club but his flair for cooking exceeded that of his marksmanship. All the club trophies for all the events were donated by Nobby. Despite being a large man, Nobby defeated his opponent, Mr Marksman, by a huge 40 feet in a sprint event held along Commissioner Street. From the records there is no doubt that Nobby Henrey was probably the most colourful of the Boksburg Pioneers. References from a copy of the "East Rand Express" dated 1910, "The Baptist Union Church of Boksburg 1890 1982" and the following article from the "S A Who's Who 1908. Henrey, Edward Barrett, Auctioneer & Sworn Appraiser; Born 26 Nov 1861 at Cradock C. C: Son of J E Henery, Royal Navy, Educ. Cradock public School; M 1888 Emma Van der Vyver of Somerset East, C. C.: 5 Children. Hobbies: Racing, shooting, & sports generally. Came to Transvaal 1883: left 1885 to join Gen Warren's Expedition: Returned Oct 1886. Has been connected with Boksburg since its existence & one of the first members of the Sanitary Board & Town Council: is the only surviving member of the originators of Boksburg Masonic Lodge, & the oldest individual license holder in the Witwatersrand & the oldest resident of Boksburg. Proprietor of Nobby's Bar, and familiarly known as Nobby: has Gaika & Galeka War Medals, 1877 8: Basuto Medal & General Service: S A War Medal. Member of Johannesburg.

Генерал К.Ф. Бейерс

Бейерс паркі қала маңындағы аудан екінші Бур соғысында Бур генералы болған С.Ф. Бейерс атымен аталады. Оның қоладан жасалған бюсті Воортреккер орта мектебінде орнатылған.

Сэр Джордж Фаррар

Джордж Герберт Фаррар Англияда дүниеге келіп, Кемпстон ауылында анасы мен атасымен тәрбиеленген. Ол Бедфорд қазіргі заманғы мектебінде оқыды. Содан кейін ол атасының бизнесіне, «Британия Темір және Болат Зауыты»на жұмысқа орналасты, онда инженерлік білім алды. 1879 жылы Оңтүстік Африкаға ағалары Сидни мен Персиге қосылып, ауыл шаруашылығы машиналарын сату мақсатымен келді. Йоханнесбургте өткен ауыл шаруашылығы көрмесінде Фаррар «Британия» жасаған су бұрғылау машинасының жер астындағы алтын кендерін табуға қолданылатынын түсінді. Фаррар бұрғылау машинасымен Шығыс Рандқа барып, ERPM және Клейнфонтейн кен орындарының оңтүстігіне бұрғылады. Содан кейін ол жер участаларын белгілеп, Карл Ханаумен серіктестікке кірісті. Фаррар түнгі ортада Боксбург көлінде ұзын ағаш полюстері бар қайықпен жүзіп, полюстерді көлдің астындағы жер участаларын белгілеу үшін пайдаланғаны үшін «Фокси Фаррар» деген лақап атын алды. Кометке жақын Боксбург көлінің солтүстігіндегі алтын кендері Боксбург көлінің астында оңтүстікке қарай Паркден, Фривей Парк және Санвард Парк деп аталатын аймақтарға дейін жалғасқанда, Фаррар 1893 жылы ERPM-ге 1300 жер участасын сату арқылы зор байлыққа ие болды. Фаррар Боксбург көлін қоспағанда, Боксбургтің оңтүстігіндегі жер участалары үшін 705 000 фунт стерлинг құнындағы ERPM акцияларын алды. Кейіннен Фаррар Боксбург көліндегі жер участалары үшін ERPM-нің тағы да көп акцияларын алды және ERPM-нің бақылау акционеріне айналды. 1895 жылы Фаррар Пол Крюгердің үкіметін құлатуға тырысқан «Реформа Комитеті» деп аталатын комитеттің мүшесі болды, Рифтегі жаңа иммигранттардың («Уитлендерлер») көтерілісін ұйымдастырып, Леандер Старр Джеймсон басқаратын қарулы адамдарды Мафикенгтен Трансваальге (Zuid Afrikaanse Republiek) басып кіруге шақырды. Фаррар мемлекетке қарсы саботаж жасады деп айыпталды және 1896 жылы өлім жазасына кесілді, бірақ кейіннен өлім жазасы 25 000 фунт стерлинг айыппұлға ауыстырылды. Фаррардың ағасы Сидни бұл айыппұлды чекпен төледі. Англо-бур соғысы кезінде Фаррар британдықтар үшін күресіп, жалдамалы жасақты құруға көмектесті. Ол D.S.O. орденімен марапатталды және 1902 жылы рыцарь атағын алды. Соғыстан кейін Фаррар Бенони қалашығын жоспарлады; Фаррар ERPM-мен ғана емес, сонымен қатар Бенонидегі Жаңа Клейнфонтейн кенішімен де айналысты. Бенонидегі көптеген көшелер Фаррардың Англиядағы туған қаласындағы жерлердің аттарымен аталады. Фаррар Йоханнесбургтен шығысқа қарай Бедфорд фермасында үлкен үй салды; Бедфордвью қалашығы Фаррардың фермасының құрметіне аталған. Фаррар 1902 жылы Шахталар палатасының президенті болды және жұмыс күшінің құнын төмендету үшін алтын кендерінде жұмыс істеуге қытай жұмысшыларын әкелуді талап етті. 1904 жылы Трансваальге қытай жұмысшыларын әкелуге рұқсат беретін заң қабылданды; Фаррар бұл үшін тікелей жауапты болды. Содан кейін Фаррар саясатқа кіріп, империалистік Трансваальдық прогрессивті қауымдастықтың президенті болды. Фаррар Трансвааль колониясының премьер-министрі болуды үміттенеді. 1907 жылдың ақпанында Трансвааль заң шығарушы ассамблеясына сайлаулар өтті. Фаррар Бенониді қамтитын Боксбург шығыс сайлау округінен Ассамблеяға сайланды; бірақ Луи Ботаның «Het Volk» партиясы сайлауда жеңіске жетті және Фаррар оппозиция жетекшісі болумен қанағаттанды. Фаррар 1908 жылы Трансваальден Ұлттық конвенцияға қатысқан делегаттардың бірі болды. Фаррар Ян Сматспен бірге Трансвааль ішкі комитетіне кірді, бірақ Фаррар Бота мен Сматсқа қатысты күдікпен қарады және «Het Volk» партиясының ниетіне сенбеді. Фаррар 1910 жылы бірінші Одақ Парламентіне Гермистондағы Джорджтауннан депутат болып сайланды. Алайда, оның Парламенттегі қызметі қысқа болды. 1911 жылы Үкіметтік тау-кен инженері ERPM-дегі бұзушылықтар мен басқарудағы кемшіліктер туралы тергеу тапсырды. Фаррар ERPM-дегі жағдайды түзету үшін Парламентке отставка берді. ERPM компаниясының акционерлері Фаррарды ERPM төрағалығынан шеттетуді қалаған, бірақ ақырында оған кен орнын толық қайта ұйымдастыру шартымен төраға ретінде қалуға рұқсат берілді. 1911 жылдың соңында В.Т. Андерсон ERPM-де инженер-бақылаушы болып тағайындалды. 1913 жылы Фаррар кеншілермен қақтығысқа тікелей қатысты. Бенонидегі Жаңа Клейнфонтейн кенішінің жаңадан тағайындалған басқарушысы кеншілердің жұмыс жағдайын біржақты түрде өзгертті, содан кейін кеншілер ереуілге шықты. Бұл ереуіл кезінде көптеген зиян келтірілді және бірнеше адам қаза тапты. Фаррар ереуіл кезінде жиі Бенониге барып, ереуілшілермен кездесуден бас тартты. Бірінші дүниежүзілік соғыс 1914 жылдың тамызында басталғанда Фаррар Англияда демалыста болды. Ол Оңтүстік Африкаға оралып, Германияға қарсы күресуге ерікті болып тіркелді. Ол Оңтүстік Африка күштерінің Намибиядағы (сол кезде Германия басып алған) Людерицке келген кіріспе штабының орынбасары болып тағайындалды. Ол Германияның колониялық әскерлері шегінген кезде зақымдалған Людериц-Кетмансхуп теміржол желісін тазалаумен айналысты. Фаррар Людериц пен Кубис арасындағы Гарубтағы зақымдалған бұрғылау орындарынан күніне 150 000 галлон су беруге жұмыстандырылды. Фаррар 1915 жылдың 19 мамырында теміржол инспекциялық вагоны мен пойыздың соқтығысуынан қаза тапты. Фаррар Бедфорд фермасында тұрса да, ол күнделікті ERPM-ге, алдымен атпен, кейіннен автомобильмен баратын. Ол жиі Боксбургтегі шаралар мен жиналыстарға қатысып, ERPM қызметкерлерімен және басқа Боксбург тұрғындарымен әкедей қарым-қатынаста болды. Фаррар әр жыл сайын ERPM қызметкерлері үшін Балалар күнін өткізіп, барлық көмекшілерге жеке алғыс айтты. Ол Боксбург тұрғындарына Бедфорд фермасында пикниктер ұйымдастыруға рұқсат берді. Фаррар қаза болғанда Боксбургтегі дүкендер құрмет көрсету белгісі ретінде жабылды және Боксбург көліндегі ескеру рәсіміне бірнеше мың адам қатысты. Фаррар кейін Бедфордта жерленгенде ERPM оркестрі процессияны жетекке шығарды.

George Herbert Farrar was born in England and brought up by his mother and grandfather in the village of Kempston. He attended Bedford Modern School. He then went to work at his grandfather's business, the Britannia Ironand Steel Works, where he received a background in engineering. He came to South Africa in 1879 to join his brothers Sidney and Percy, with the aim of selling agricultural machinery. At an agricultural show in Johannesburg, Farrar realised that a water drilling machine made by Britannia could be used to discover gold reefs far below the surface. Farrar apparently took a drilling machine to the East Rand and drilled to the south of where the ERPM and Kleinfontein mines were already operating. He then pegged out claims and went into partnership with Carl Hanau. Farrar earned the nickname "Foxy Farrar" by reputedly going out on Boksburg Lake in the middle of the night in a rowing boat with long wooden poles, and using the poles to peg claims under the Lake! When the gold reefs to the north of Boksburg Lake near Comet were found to continue southwards under Boksburg Lake, towards the areas now known as Parkdene, Freeway Park and Sunward Park, Farrar became very wealthy in 1893 by selling 1,300 claims to ERPM. Farrar received ERPM shares to the value of £705,000 for his claims in the south of Boksburg, excluding Boksburg Lake. Farrar later received more ERPM shares for his claims over Boksburg Lake, and became effectively the controlling shareholder in ERPM. In 1895, Farrar was a member of the so called "Reform Committee" which plotted to overthrow the government of Paul Kruger, by organising an uprising of new immigrant non citizens ("Uitlanders") on the Reef and by inviting armed men led by Leander Starr Jameson to invade the Transvaal (Zuid Afrikaanse Republiek) from Mafikeng. Farrar was convicted of High Treason and was sentenced to death in 1896, but the death sentence was later commuted to a fine of £25,000. Farrar's brother Sidney paid this fine by cheque. During the Anglo Boer war Farrar helped to raise an irregular corps and fought for the British. He was awarded a D. S. O. and was knighted in 1902. After the war, Farrar laid out the township of Benoni; Farrar was not only involved with ERPM, but also with the New Kleinfontein mine in Benoni. Many of the original streets in Benoni are named after places in Farrar's home town in England. Farrar built a large house on Bedford Farm, east of Johannesburg; the township of Bedfordview is named after Farrar's farm. Farrar became president of the Chamber of Mines in 1902 and agitated for Chinese workers to be imported to work on the Gold Mines to reduce labour costs. Legislation to allow Chinese labour to be brought into the Transvaal was passed in 1904; Farrar was directly responsible for this. Farrar then entered politics and became president of the imperialistic Transvaal Progressive Association. Farrar hoped to become Prime Minister of the Transvaal Colony. In February 1907 elections were held for the Transvaal Legislative Assembly. Farrar was elected to the Assembly for the Boksburg East constituency which included Benoni; but "Het Volk" party of Louis Botha won the elections and Farrar had to be content with becoming Leader of the Opposition. Farrar was one of the Transvaal delegates to the National Convention in 1908. Farrar was on the Transvaal inner Committee together with Jan Smuts, but Farrar had deep suspicions regarding Botha and Smuts, and distrusted the motivations of "Het Volk" party. Farrar was elected to the first Union Parliament in 1910 as member for Georgetown in Germiston. However, his stay in Parliament was short. In 1911 the Government Mining Engineer ordered an enquiry into irregularities and mismanagement at ERPM. Farrar resigned from Parliament to try to sort out the situation at ERPM. Mining company shareholders of ERPM wanted to oust Farrar from his chairmanship of ERPM, but eventually he was allowed to remain as chairman, provided that there was a complete re organisation of the mine. W. T. Anderson was appointed as supervising engineer at ERPM towards the end of 1911. In 1913, Farrar was indirectly involved in a confrontation with mineworkers. A newly appointed manager at the New Kleinfontein Mine in Benoni unilaterally changed the working conditions of miners, and miners then came out on strike. Considerable damage occurred during this strike and a number of people were killed. Farrar visited Benoni often during the strike, but refused to meet with the strikers. When the First World War broke out in August 1914 Farrar was on holiday in England. He returned to South Africa and volunteered to serve against Germany. He was appointed assistant quartermaster general to the South African forces that landed at Luderitz in Namibia (then occupied by Germany). He was charged with clearing the Luderitz Keetmanshoop railway line that had been damaged by German colonial soldiers, as they retreated into the interior. Farrar got damaged boreholes at Garub between Luderitz and Kubis working to provide 150,000 gallons of water a day for South African troops. Farrar was killed on 19 May 1915 when his railway inspection car collided head first with a train. Although Farrar lived at Bedford Farm he travelled to ERPM daily, first on horseback, then later by car. He regularly attended functions and meetings in Boksburg and had a very paternal relationship with ERPM employees and with other Boksburg residents. Every year Farrar ran a Children's Day for ERPM employees, thanking all helpers personally. He would allow Boksburg residents to organise picnics at Bedford Farm. When Farrar was killed, businesses in Boksburg closed as a mark of respect and several thousand people attended a memorial service at Boksburg Lake. The ERPM band led the cortege when Farrar was later buried at Bedford.

Бентель отбасы

Бентельдер әулетінің аты Боксбургтің үздіксіз дамуымен тығыз байланысып кеткен. Әулеттің басы, Израиль Бентель, 1890 жылдардың соңында кішкентай кеншілер қаласына келгенде, сол кездегі Боксбург Солтүстік деп аталатын сауда дүкенінде жұмыс істей бастады. "Әкем кейіннен осы бизнесті сатып алып, оны одан әрі кеңейтті", - деді Джо. 1913 жылдың сәуір айында ол анам, Поли Берманға үйленді, және олар 48-ші Шарль Сильерс көшесіндегі үйлеріне қоныстанды. "Джо жеті бауырдың бірі, бірақ 1933 жылы отбасы апалы-сіңлісі Лиямен соңғы рет қоштасты, ол Боксбург Солтүстікте апатқа ұшырап қаза тапты. "Кейсон-роудтағы бизнес жылдар бойы Бентель дүкендері деп белгілі болған жалпы тауар сататын дүкеннен бастап, Манчестер тауарларына, тігін-тоқыма бұйымдарына және шляпа жасауға маманданған дүкенге дейін өсті", - деді ол. "Менің үш үлкен бауырларым, Дейв, Гарри және Макс, әкеміздің жолын жалғап, Кейсон-роудта тағы екі дүкен ашты, біреуі мотоциклдер мен велосипедтерге, ал екіншісі қару-жарақ, оқ-дәрі және қосымша аксессуарларға маманданған. 1928 жылы мүлікке әрқашан қызығушылық танытқан Израиль шамамен 75 моргенді құрайтын жер учаскесін сатып алды, ол қазір Риетфонтейн жолы Солтүстік Ранд жолына қарап тұр. "Ол кездегі және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жолдар шаңды, топырақты болды", - деді ол. "Жақын маңдағы жерлерге салынған үйлердің көпшілігі сазды топырақтан зардап шегіп, жаман жарықтар пайда болды, нәтижесінде үйлерде тұру мүмкін болмады". 1940 жылы Израиль және оның ұлы Дэвид, аймақтағы болашақ перспективаларды зерттеу үшін Преториядағы провинциялық кеңестің өкілдерімен кездесті. Бенониді Боксбургтің солтүстігіне және одан әрі жалғайтын жол салынып жатқаны туралы әңгіме болды. Преторияға жасаған сапар кезінде Боксбург Солтүстік пен Кемптон Парк арасында ірі әуежай салу жоспарланып отырғаны белгілі болды - сол кезде Альбертондағы Пальмиетфонтейн әуежайы Шығыс Рандтағы басты әуежай болды. Израиль өзінің және көршілес жерлердің сөзсіз дамитылатынын түсінді. Риетфонтейн жолын жаңарту, Кемптон Паркіне дейін созылуы және N12 тасжолының дамуы Солтүстік Ранд жолы бойындағы жердің үстемдігін құрды. Екі кіші ұлы, Джо мен Леонард, 1960 жылы жылжымайтын мүлік дамыту саласына қатысты. Лен сәулетші мамандығын алды, ал Джо Вестонариядағы Бентельдер отбасына тиесілі мүлікті дамытуды бастады. "Бұл жобаның тірегі Checkers дүкені болды, және осы жоба арқылы Лен екеуміз Greaterman ұйымының Checkers супермаркеттер желісін басқарған Реймонд Аккерманмен таныстық", - деді ол. "1960 жылдардың соңында Реймонд Pick 'n Pay ұйымын құрып, Bentel Abrahamson & Partners компаниясын тағайындады. "Лен екеуміз кейіннен Retail International деп аталған National Centre Developers сауда орталықтарын дамыту компаниясын құрдық". Еуропадағы гипермаркет тұжырымдамасын зерттеген Аккерман Шығыс Ранд және басқа да аймақтарға қызмет ететін гипермаркет құруды қалаған. 1970 жылы Лен мен Джо Париждегі Каррефур конференциясына және Фонтенблодағы Каррефур Мелонына барды - бұл оларға Аккерманның Оңтүстік Африка үшін не күткенін анық көрсетті. Сол кезде негізгі жол жүйелері, N12 және Кемптон Паркімен байланыс аяқталды. Қазір Оливер Тамбо халықаралық әуежайы ретінде белгілі болған Ян Смутс әуежайы іске асты. Израильдің жерінің бір бөлігі оның меншігінде болғандықтан, оған қосымша жер алу қажет болды. 1965 жылы бұрынғы Боксбург кеңесі құрылысшыларға рұқсат берді. Ақыры, гипермаркет салу үшін қажетті барлық жерді сатып алу туралы келісім жасалды, аймақтарға бөлу жүргізілді және жоспарлау аяқталды. Жобаға қаржы табу қиынға соқты, өйткені мұндай көлемде (24 000 шаршы метр, соның ішінде тұрақ орындар) Оңтүстік Африкада ешқашан жасалмаған. Олардың алаңдауларына қарамастан, Pick 'n Pay гипермаркеті 1974 жылдың наурыз айында ыңғайлы сауда үшін есігін ашты. "Дүкен бірден барлық аймақтардан қолдау тауып, Нигель, Витбанк, Претория және Альбертонға дейін тарады", - деді ол. "1980 жылы біз дамуды кеңейту туралы шешім қабылдадық, осылайша Шығыс Ранд сауда орталығын құрып, муниципалды қайта бөлуді жалғастыру үшін қамтамасыз ету қажет болды". Жаңалықтарға сүйенсек, құрылысшылар танымал гипермаркетті кеңейтуді жоспарлап отыр, осылайша бір аялдамадағы ірі сауда орнын құру. Қала орталығында жұмыс істейтін кәсіпорындар бұл жобаның қала орталығына тигізетін бәсекеге қабілеттілігіне қатысты алаңдаушылықтарын білдірді. 1985 жылы қатаң сынға қарамастан, кеңес жоспарланған дамуды мақұлдады. Retail International жобаны жүзеге асырды және 1987 жылы Woolworths, Edgars, Clicks және көптеген басқа ұлттық бөлшек сауда компаниялары орталықта өздерінің орындарын растады. 1987 жылғы муниципалды сайлаулар қалада үлкен дүрбелең тудырды, өйткені Консервативтік партия жеңіске жетті. "Олар бірден қатаң нәсілдік апартеидті енгізді, оның ішінде Боксбург көлінің барлық нәсілдерге, ақтардан басқа, жабылуын қамтыды", - деді ол. "Кеңестің әрекеттері бірден халықаралық жаңалықтарда жарияланды, бірақ Боксбургте бөлшек сауда компаниялары жоспарланған Шығыс Ранд сауда орталығын қолдауын тоқтатты". Шығыс Ранд сауда орталығы ешқашан суреттемеден аспайды деген күдік туды. Жұмысқа жарамды шешім табу үшін Джо Сакки Бланштан, Парламент мүшесінен, Парламентте кездесу ұйымдастыруын сұрады. Министрлер кабинетімен кездесу ұйымдастырылды, және оның нәтижесінде Халықтық ыңғайлылықтар заңының жеңілдетілуі және оның ішіндегі ақ емес адамдарға қатысты шектеулер алынып тасталды. 1988 жылдың шілдесіне қарай Шығыс Ранд сауда орталығы қайтадан жолға қойылды және ірі бөлшек сауда қолдауы қайтадан қамтамасыз етілді. Жоба 1990 жылы аяқталды және 1994 жылы мүлікті сатып алған Sanlam Properties иелігінде кеңейтілді. Bentel Property Consultants 1995 жылы қайтыс болған Дэвид Бентель отбасымен бірлесіп K90 орталығын дамыту үшін құрылды. Бұрынғы Боксбург жылдың адамы атанған Чарли Бентель Bentel Property Consultants басшысы. K90 орталығынан басқа, ол сәтті автокөлік дилерлік кешенін (115 пәтерлік таунхаус кешені) дамытты және қазір кеңсе паркін дамыту процесінде. Қайтыс болған Дэвид Бентель отбасы The Palms және Шығыс Ранд сауда паркін де сәтті дамытты.

The Bentel family name has become synonymous with the ever increasing development in Boksburg. The patriarch of the family, Israel Bentel, arrived in the small mining town in the late 1890 and promptly started working at a trading store, in what is now known as Boksburg North. "My father later bought the business and further expanded his business interests," said Joe. "In April 1913 he married my mother, Polly Berman, they settled into their home in 48 Charl Cilliers Street. "Joe is one of seven siblings but in 1933 the family bid their final
farewell to their sister, Leah, who was killed in an accident in Boksburg North. "Over the years the business in Cason Road grew from a general dealer, known as Bentel Stores, to a store specialising in Manchester, haberdashery and millinery," he said. "My three elder brothers Dave, Harry and Max followed in our father's footsteps and opened two more stores in Cason Road, one specialising in motorcycles, bicycles and the other in arms, ammunition and complementary accessories. In 1928 Israel, who always had a keen interest in property, purchased a tract of land, measuring approximately 75 morgen, extending from what now Rietfontein Road is fronting on North Rand Road. "The roads at that time and until post World War Two, were dusty dirt roads," he said. "Existing homes built on surrounding plots of land were severely damaged by the clay ground, resulting in unsightly cracks thus, rendering the houses uninhabitable." In the 1940, Israel and his son David, met with representatives of the Provincial Council in Pretoria to investigate future prospects in the area. There was mention of a road being developed which will connect Benoni to the north of Boksburg and beyond. The visit to Pretoria revealed that a major airport was being planned between Boksburg North and Kempton Park—at that time Palmietfontein Airport, Alberton, was the main airport on the East Rand. Israel realised that his property as well as neighbouring plots would inevitably be developed. The upgrading of Rietfontein Road, extending to Kempton Park, and the development of the N12 highway created the dominance of land extended along the North Rand Road. The two younger sons, Joe and Leonard, became involved in property development in 1960. Len had qualified as an architect and Joe, launched the development of a property owned by the Bentel family in Westonaria. "This development was anchored by a Checkers store and through this development Len and I, were introduced to Raymond Ackerman, who headed up the Checkers chain of supermarkets within the Greaterman organisation," he said. "In the late 1960 Raymond formed the Pick 'n Pay organisation and appointed Bentel Abrahamson & Partners. "Len and I proceeded to form the shopping centre development company National Centre Developers which later became known as Retail International." Ackerman, who had investigated the hypermarket concept in Europe, wanted to establish a hypermarket which would serve the East Rand and other regions. In 1970 Len and Joe travelled to Carrefour Conferama in Paris and the Carrefour in Melon at Fontainbleau—this gave them a clear indication of what Ackerman had envisioned for South Africa. At that time the main road systems, the N12, and the link to Kempton Park had been completed. Jan Smuts airport, now known as Oliver Tambo International became a reality. While Israel owned a portion of the land it was necessary to acquire additional land. Developers were given the go ahead from the former Boksburg Council, in 1965. A deal was finally struck to acquire all the necessary land required to build the hypermarket, zoning was in place and planning was finalised. Securing finance for the project proved to be daunting as a development of this size (24 000 sqm including parking) had never been developed in South Africa. Despite their concerns, the Pick 'n Pay Hypermarket opened its doors for convenience shopping in March, 1974. "The store became an immediate success supported by all regions, extending as far afield as Nigel, Witbank, Pretoria and Alberton," he said. "In the 1980 we decided to extend the development, thus creating the East Rand Mall, municipal rezoning however, had to be secured in order to proceed." As the news broke that developers were planning to extend the ever popular hypermarket, thus creating a one stop major shopping destination. Established businesses in the CBD raised their concerns regarding the competitive effect that the development would have on the city centre. Despite fierce criticism the council gave its approval of the planned development, in 1985. Retail International proceeded with the development and by 1987 major tenants including Woolworths, Edgars, Clicks, and numerous other national retailers had confirmed their shop space within the centre. The 1987 municipal elections caused great disruption in the city as Conservative Party won office. "They immediately introduced strict petty apartheid which included the enclosure of the Boksburg Lake to all races other than whites," he said. "The council's actions instantly made international headlines but back in Boksburg retail companies started to withdraw their support of the proposed East Rand Mall development." There was strong speculation that the East Rand Mall might never be more than an artist impression. In order to reach a workable solution, Joe requested that Sakkie Blanche, Member of Parliament, arrange a meeting at Parliament. A meeting was arranged with Cabinet ministers and the outcome of this was the relaxation of the Public Amenities Act as well as the withdrawing the non white restrictions contained therein. By July 1988 the East Rand Mali was back on tract and major retail support was once again secured. The development was completed in 1990 and has been extended under the ownership of Sanlam Properties who purchased the property in 1994. Bentel Property Consultants was formed in 1995 to pursue the development of the K90 Centre in association with the family of the late David Bentel. Former Boksburg Celebrity of the Year Charlie Bentel heads Bentel Property Consultants. In addition to the K90 Centre, he has controlled the successful development of the motor dealership complex (a 115 unit townhouse complex) and is currently in the process of developing an office park. The family of the late David Bentel have also successfully developed The Palms and the East Rand Retail Park.