Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка саясаткері (1804–1869)
American politician (1804 1869)
Томас Джордж Пратт (18 ақпан 1804 – 9 қараша 1869) – Мэриленд штатының Аннаполис қаласынан шыққан заңгер және саясаткер. Ол 1845 жылдан 1848 жылға дейін Мэриленд штатының 27-ші губернаторы, ал 1850 жылдан 1857 жылға дейін АҚШ сенаторы болды.
Thomas George Pratt (February 18, 1804November 9, 1869) was a lawyer and politician from Annapolis, Maryland. He was the 27th governor of Maryland from 1845 to 1848 and a U. S. senator from 1850 to 1857.
Ерте өмір және мансап
Пратт Джорджтаун қаласында (Мэриленд штаты, қазіргі Вашингтонның бір бөлігі) дүниеге келді, дайындық курстарын аяқтады және Джорджтаун университетінде оқыды. Ол Нью-Джерси колледжінде (қазіргі Принстон университеті) оқыған болуы мүмкін деп есептеледі, бірақ бұл әлі дәлелденбеді. Ол заңды оқыды, адвокаттыққа қабылданды және 1823 жылы Мэриленд штатының Үстіңгі Марлборо қаласында заңгерлік тәжірибесін бастады. Пратт 1835 жылдың 1 қыркүйегінде Мэриленд губернаторы Джозеф Кенттің қызы Аделина МакКубин Кентке үйленді және олардың бес баласы болды. Пратт 1832 жылдан 1835 жылға дейін Мэриленд штатының делегаттар палатасының мүшесі болды, ал 1836 жылы Уильям Генри Харрисон үшін Виг партиясынан президенттік сайлаушы болып сайланды. 1836 жылы ол губернаторлар кеңесінің президенті болып тағайындалды және бұл лауазым келесі жылы жойылғанға дейін қызмет етті. Пратт Мэриленд штатының сенатына сайланды, Мэриленд штатының Принс-Джордж округінен тікелей сайланған алғашқы сенатор атанды және 1838 жылдан 1843 жылға дейін сенатор болып қызмет етті. 1844 жылы Пратт Виг партиясынан губернаторлыққа кандидат ретінде ұсынылды. Ол үлкен мемлекеттік қарызды шешуге уәде беріп, сайлау кампаниясын жүргізді және қарсыласы Джеймс Кэрроллды бар болғаны 548 дауыспен жеңді.
Pratt was born in Georgetown, Maryland (now a part of Washington, D. C.), completed preparatory studies, and attended Georgetown University. He is believed to have attended the College of New Jersey (now Princeton University) at some point, but this has yet to be proven. He studied law, was admitted to the bar, and commenced practice in Upper Marlboro, Maryland, in 1823. Pratt married and had five children with Adeline MacKubin Kent, daughter of Maryland governor Joseph Kent, on September 1, 1835. Pratt served as a member of the Maryland House of Delegates from 1832 to 1835, and as a presidential elector on the Whig ticket for William Henry Harrison in 1836. He was appointed president of the Governor's Council in 1836, serving until the position was abolished the following year. Pratt was elected a member of the Maryland State Senate, the first directly elected senator from Prince George's County, Maryland, and served from 1838 to 1843. In 1844, Pratt was nominated as a candidate for governor representing the Whig party. He campaigned with the promise of resolving the serious state debt, and defeated his opponent, James Carroll, by a margin of a mere 548 votes.
Мэриленд губернаторы
Пратт бірден бірнеше ұзақ мерзімді мақсаттарды жариялады, атап айтқанда мемлекеттің ауыр қарызын дереу төлеуді. Мемлекеттік қаражатты жинау үшін Пратт үкімет тарапынан халыққа тікелей салық салуды енгізді, бұл сол кезде халыққа ұнамаған шешім болғанымен, мемлекет қазынасын қайта толтырып, қарызды өтеуге мүмкіндік берді. Пратт әкімшілігінің ең қиын мәселелері Пенсильвания штатымен болған қарым-қатынастармен байланысты болды, себебі Пенсильвания қашқан құлдарды қайтару туралы заңға бағынудан бас тартты. 1847 жылы Мэриленд штаты бірнеше қашқан құлдың қайтарылуын сұрағанда, Пенсильвания губернаторы тікелей бас тартты және бас прокурорының қолдауымен Мэриленд штатының Бас Ассамблеясы шығарған кейбір актілерді конституцияға қайшы деп жариялады. Пратт губернаторлық қызметі кезеңінде осындай сипаттағы тағы екі оқиға болды, соның бірі Пенсильванияда құлдарды жоюшылардың құл иесін және оның серіктерін тұтқынға алғаннан кейін болған өлімге қатысты, олар қайта ұсталған құлдармен Мэрилендке қайтып келе жатқан еді. Осы кезеңде Пратт вигтер партиясынан алыстап, демократтар партиясына жақындады. Көлік мәселелерінде Пратт каналдарды қолдаудың орнына Балтимор және Огайо темір жолын Огайоға дейін ұзартуды жақтады. Пратт сондай-ақ Ұлыбритания мен АҚШ арасындағы Орегон аумағына байланысты дауды бейбіт және жылдам шешуді қатты қолдады, сонымен қатар "егер соғыс болса, Одақтың ешбір бөлігі Мэрилендтен гөрі көп қауіпке ұшырамас еді" деді.
Pratt immediately announced several long term objectives, namely the immediate payment of the serious debt of the state. To raise state funds, Pratt put into effect direct taxes on the population by the government, an unpopular decision at the time, which nevertheless repopulated the state's treasury and allowed the repayment of the debt. The most serious problems of Pratt's administration came with relations to the northern neighbor state of Pennsylvania, which refused to comply with the Fugitive Slave Law. In 1847, when Maryland requested the return of several escaped slaves, Pennsylvania's governor bluntly refused, and, with the support of his attorney general, went as far as to declare certain acts issued by the Maryland General Assembly to be unconstitutional. Two more incidents of this nature occurred during Pratt's tenure as governor, one involving the death of a slaveholder who was ambushed in Pennsylvania by abolitionists as he and his party returned to Maryland with their re captured slaves. It was during this time that Pratt began to move away from the Whig party and more towards the Democratic Party. In terms of transportation, Pratt favored the extension of the Baltimore and Ohio Railroad into Ohio, rather than supporting canals. Pratt also strongly encouraged peaceful and speedy resolution over the dispute between Great Britain and the United States regarding the Oregon Territory, stating that "no part of the Union would, in the event of war, be more exposed than Maryland".
АҚШ сенаторы және кейінгі өмірі
Пратттің губернаторлық өкілеттігі 1848 жылы аяқталды, ол қысқа уақытқа Мэриленд штатының Аннаполис қаласында заңгерлікпен айналысты. Бірақ, штат заң шығарушы органы 1850 жылы оны президент Закари Тейлордың кабинетіне АҚШ Бас прокуроры болу үшін отставкаға шыққан Реверди Джонсон қалдырған және Дэвид Стюарт уақытша толтырған АҚШ Сенатының орнына ұсынды. Пратт 1851 жылы қайта сайланды және 1850 жылдың 12 қаңтарынан 1857 жылдың 3 наурызына дейін қызмет етті. Сенатор ретінде Пратт 1856 жылғы президенттік сайлауда демократ Джеймс Бьюкененді қолдады, бұл Уиг партиясының тарауынан кейін болды. Алайда, Уигтердің күміс сұр немесе ескі салттық фракциясы және Америка партиясы Мэрилендте жеңіске жеткен бұрынғы президент Миллард Филлморды қолдады, ал америкалық кандидат Энтони Кеннеди Пратттан кейін сенатор болды. Америка Азамат соғысы басталғанда, Пратт Мэриленд билігі тарапынан күдікпен қарастырылды, себебі ол құлдықты жақтады, бірақ көбінесе Оңтүстікке жақын болды және тіпті ұлын Конфедерация армиясына берді. 1863 жылы Пратт қарашадағы сайлауда дауыс беруге тырысты. Оған дауыс беруге рұқсат берілмеді, өйткені ол адалдық серт беруден бас тартты. Пратт пен оның хатшысы полковник Николсон 1863 жылдың 21 қарашасында бас тартулары үшін тұтқындалды. Ол Монро фортында түрмеге қамалған, бірақ кейін босатылды. 1864 жылы ол Балтиморға (Мэриленд штаты) көшіп, заңгерлік қызметін қайта бастады. Сол жылы Пратт Демократиялық Ұлттық конвенцияға делегат ретінде қатысты. 1866 жылы Филадельфиядағы Ұлттық Бірлік конвенциясына қатысты. Пратт Монро бекінісінде өткен сотта Джефферсон Дэвистің адвокаттарының бірі болды. Ол 1867 жылы АҚШ Сенатына сайлауға үміткер болғанмен сәтті болмады және 1869 жылы Балтиморда қайтыс болды. Ол Аннаполистің Сент-Анн зиратында жерленген.
Pratt's term as governor expired in 1848, and he briefly returned to practicing law in Annapolis, Maryland. The state legislature, however, nominated him in 1850 to assume the U. S. Senate seat left vacated by Reverdy Johnson, who had resigned to become Attorney General of the United States in the cabinet of President Zachary Taylor, and which had been temporarily filled by David Stewart. Pratt was reelected in 1851 and served from January 12, 1850, to March 3, 1857. As senator, Pratt supported Democrat James Buchanan in the 1856 presidential election, following the dissolution of the Whig party. The Silver Gray or Old Line faction of the Whigs, and the American Party, however, supported former President Millard Fillmore, who won in Maryland, and the American candidate, Anthony Kennedy, succeeded Pratt as senator. When the American Civil War began, Pratt was eyed suspiciously by Maryland authorities, as he was staunchly pro slavery, but mostly pro South, and even gave a son to the Confederate Army. In 1863, Pratt tried to vote in the November election. He was not allowed to vote because he would not take a loyalty oath. Pratt and his secretary Col. Nicholson were arrested because of the refusal on November 21, 1863. He was imprisoned at Fort Monroe, but was later released. He moved to Baltimore, Maryland, in 1864, resuming the practice of law. The same year, Pratt served as a delegate to the Democratic National Convention. In 1866, he attended the National Union Convention in Philadelphia. Pratt was one of the attorneys for Jefferson Davis during his trial at Fortress Monroe. He was an unsuccessful candidate for election to the United States Senate in 1867, and died in Baltimore in 1869. He is interred in St. Anne’s Cemetery of Annapolis.