1934 ж. АҚШ-тың Батыс жағалауындағы докерлер ереуілі: тарих, себептері, қанды оқиғалар мен нәтижелері. Порттарды кәсіби одақтардың құруы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Калифорния, Орегон және Вашингтон штаттарындағы портовый жұмысшылардың ереуілі
Labor strike by longshoremen in California, Oregon, and Washington
1934 жылғы Батыс жағалауындағы портовый жұмысшылар ереуілі (сондай-ақ 1934 жылғы Батыс жағалауындағы портовый жұмысшылар ереуілі деп те аталады, сонымен қатар осы атаулардың көптеген нұсқалары бар) 83 күнге созылды және 1934 жылдың 9 мамырында АҚШ-тың Батыс жағалауындағы барлық порттардағы портовый жұмысшылар жұмыстан бас тартуымен басталды. Халықаралық портовый жұмысшылар қауымдастығы (ILA) ұйымдастырған ереуіл "Қанды бейсенбіде" екі жұмысшының қаза болуымен және одан кейінгі Сан-Францискодағы жалпы ереуілмен жекеленді, ол ірі портовый қаладағы барлық жұмысты төрт күнге тоқтатты және ақырында Батыс жағалауындағы портовый жұмысшылар ереуілінің шешілуіне әкелді. Ереуілдің нәтижесі АҚШ-тың Батыс жағалауындағы барлық порттардың кәсіподаққа бірігуі болды. 1934 жылғы Сан-Францискодағы жалпы ереуіл, 1934 жылғы Америка жұмысшылар партиясы бастаған Толедо Автолайт ереуілі және 1934 жылғы Америка коммунистік лигасы бастаған Миннеаполис жүк тасушылар ереуілі 1930 жылдардағы өнеркәсіптік кәсіподақтардың өркендеуіне ықпал етті, оның көп бөлігі Өнеркәсіптік ұйымдар конгресі арқылы ұйымдастырылды.
The 1934 West Coast waterfront strike (also known as the 1934 West Coast longshoremen's strike, as well as a number of variations on these names) lasted 83 days, and began on May 9, 1934, when longshoremen in every US West Coast port walked out. Organized by the International Longshoremen's Association (ILA), the strike peaked with the death of two workers on "Bloody Thursday" and the subsequent San Francisco General Strike, which stopped all work in the major port city for four days and led ultimately to the settlement of the West Coast Longshoremen's Strike. The result of the strike was the unionization of all of the West Coast ports of the United States. The San Francisco General Strike of 1934, along with the Toledo Auto Lite Strike of 1934 led by the American Workers Party and the Minneapolis Teamsters Strike of 1934 led by the Communist League of America, were catalysts for the rise of industrial unionism in the 1930s, much of which was organized through the Congress of Industrial Organizations.
Өмірбаян
1916 жылғы Батыс жағалауындағы портолық ереуіл – Батыс жағалауындағы портолық жұмысшылар арасындағы ұйымдық біртіктің алғашқы мысалы болды. Ереуіл ILA үшін ауыр жеңіліспен аяқталды, ал жұмыс берушілер ILA-ның портолық қатысуын жоюға тырысты. Батыс жағалауындағы порттардағы портолықтар Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдардан бастап ұйымдастырылмаған немесе компаниялық кәсіподақтармен өкілдік еткен, ол кезде кеме компаниялары мен стивидорлық фирмалар бірнеше сәтсіз ереуілден кейін ашық есік саясатын енгізген. Сан-Франциско порты, сол кезде жағалаудағы ірі порт, мүшелік кітаптарының түсіне байланысты «көк кітап» жүйесі деп аталатын компаниялық кәсіподақ басқаратын жұмысқа орналастыру орталығы арқылы өтуді қажет етті. Әлемдік жұмысшылар индустриялық одағы 1920 жылдары Теңіз көлік жұмысшылары одағы арқылы портолықтарды, теңізшілерді және балықшыларды ұйымдастыруға тырысты. Олардың ең ірі ереуілі – 1923 жылғы Сан-Педро теңіз ереуілі сол портта кеме қатынасын тоқтатты, бірақ Америкалық легионның бұйрықтары, жаппай тұтқындаулар және өздігінен қорғану әрекеттерімен басылды. 1919 жылы Сиэтлде және 1922 жылы Портлендте басқа да «Wobbly» басшылығымен ереуілдер болды. Батыс жағалауындағы портолықтар мен теңізшілер 1917 жылы жалпы ереуілден кейін құрылған және өзін «Бір үлкен одақ» деп атаған австралиялық синдикалистік қозғалысымен де байланыста болды. Коммунистік партия 1920 жылдардың соңында аймақта белсенді болып, теңіз жұмыскерлерінің барлық санаттарын бір кәсіподаққа – Теңіз жұмыскерлерінің индустриялық одағына (MWIU) біріктіруге тырысты, бұл Үшінші кезеңде революциялық кәсіподақтар құруға бағытталған күш-жігердің бір бөлігі болды. MWIU Батыс жағалауында көп жетістікке қол жеткізбеді, бірақ ол IWW-тің бірқатар бұрынғы мүшелерін және шетелде туған белсенділерін тартты. Австралияда туып, АҚШ-қа келгеннен кейін портолық болған Гарри Бриджес коммунистік партияға мүше екендігі үшін бірнеше рет айыпталды. Белсенділер «The Waterfront Worker» газетін шығарды, онда портолықтардың ең маңызды талаптарына назар аударылды: әр бригадада көбірек адам, жеңілдеу жүк және тәуелсіз кәсіподақ. Бұл топтың бірқатар мүшелері Коммунистік партия мүшелері болғанымен, топ тұтастай алғанда партиядан тәуелсіз болды: ол Халықаралық теңізшілер одағын (ISU) әлсіз, ал Шығыс жағалаудағы Халықаралық портолықтар қауымдастығын (ILA) сыбайлас жемқор деп сынға алғанымен, MWIU-ді қабылдамады, керісінше, әр портта белсенділердің шағын топтарын құруға шақырды, бұл индустрияны кәсіподақтандыруға бағытталған баяу, сақтықпен жүзеге асырылатын қозғалыстың алғашқы қадамы болды. MWIU партия белсенділері Батыс жағалауындағы портолықтардың көпшілігі ILA-ға өткен кезде жойылып кетті. Консервативті ILA басшылығы президент Франклин Д. Рузвельт әкімшілігі құрған делдалдық кеңес арқылы жұмыс берушілермен әлсіз «джентльмендік келісімге» келгенде, Бриджес мүшелерді оны қабылдамауға жетектеді. Ереуілдегі негізгі мәселе – кәсіподақты мойындау болды: кәсіподақ жабық дүкен, бүкіл жағалау бойынша келісімшарт және кәсіподақ жұмысқа орналастыру орталығын талап етті. Жұмыс берушілер дауды төрелік етуге ұсынды, бірақ кез келген төрелік туралы келісімнің шарты ретінде кәсіподақтың ашық есік саясатына келісуін талап етті. Портолықтар төрелік ету ұсынысын қабылдамады.
The 1916 West Coast waterfront strike was the first example of coastwide organizational unity among West Coast longshore workers. The strike resulted in a massive defeat for the ILA, and employers began an effort to eliminate the ILA's presence on the waterfront. Longshoremen on the West Coast ports had either been unorganized or represented by company unions since the years immediately after World War I, when the shipping companies and stevedoring firms had imposed the open shop after a series of failed strikes. Longshoremen in San Francisco, then the major port on the coast, were required to go through a hiring hall operated by a company union, known as the "blue book" system for the color of the membership book. The Industrial Workers of the World had attempted to organize longshoremen, sailors and fishermen in the 1920s through their Marine Transport Workers Union. Their largest strike, the 1923 San Pedro Maritime Strike, stalled shipping in that harbor, but was crushed by a combination of injunctions, mass arrests and vigilantism by the American Legion. Other Wobbly led strikes occurred in Seattle in 1919 and Portland in 1922. Longshoremen and sailors on the West Coast also had contacts with an Australian syndicalist movement that called itself the "One Big Union" formed after the defeat of a general strike there in 1917. The Communist Party had also been active in the area in the late 1920s, seeking to organize all categories of maritime workers into a single union, the Marine Workers Industrial Union (MWIU), as part of the drive during the Third Period to create revolutionary unions. The MWIU never made much headway on the West Coast, but it did attract a number of former IWW members and foreign born militants. Harry Bridges, an Australian born sailor who became a longshoreman after coming to the United States, was repeatedly accused for his acknowledged Communist party membership. Militants published a newspaper, The Waterfront Worker, which focused on longshoremen's most pressing demands: more men on each gang, lighter loads and an independent union. While a number of the individuals in this group were Communist Party members, the group as a whole was independent of the party: although it criticized the International Seamen's Union (ISU) as weak and the International Longshoremen's Association (ILA), which had its base on the East Coast, as corrupt, it did not embrace the MWIU, but called instead for creation of small knots of activists at each port to serve as the first step in a slow, careful movement to unionize the industry. The MWIU faded away as party activists followed the mass of West Coast longshoremen into the ILA. When the conservative ILA leadership negotiated a weak "gentlemen's agreement" with the employers that had been brokered by the mediation board created by the administration of President Franklin D. Roosevelt, Bridges led the membership in rejecting it. The sticking point in the strike was recognition: the union demanded a closed shop, a coastwide contract and a union hiring hall. The employers offered to arbitrate the dispute, but insisted that the union agree to an open shop as a condition of any agreement to arbitrate. The longshoremen rejected the proposal to arbitrate.
Жерлеу рәсімі мен жалпы ереуіл
Келесі күні бірнеше мың ереуілші, отбасылары мен оларды қолдағандар "Қанды бейсенбіде" қаза болған Николас Бордоуз бен Говард Сперридің Маркет-стриттегі бір жарым шақырымнан астам жерге созылған жаназа шеруіне қатысты. Полиция оқиға орнында мүлдем болған жоқ. Бұл шеру Сан-Франциско тұрғындарына зор әсер етті, бұрын "ең радикалды жұмысшылардың шағын тобының болашақ арманы" болған жалпы ереуіл, енді практикалық және іске асырылатын мақсатқа айналды. Келесі бірнеше күнде Сан-Франциско аймағындағы көптеген кәсіподақтар жалпы ереуілге дауыс бергеннен кейін, 14 шілдеде Сан-Францисконың Еңбек кеңесі жалпы ереуіл жариялау туралы шешім қабылдады. Осы кезде "Тимстерлер" екі күннен бері жұмыстан бас тартып отырды. Сан-Франциско қаласының мэрі Анджело Росси төтенше жағдай режимін енгізді. Кейбір федералды шенеуніктер, әсіресе Еңбек министрі Фрэнсис Перкинс, күмәнмен қарады. Рузвельт кейінірек, Гавайиға бағытталған "Хьюстон" кемесімен келе жатқанда, кейбір адамдар оны "барлық туларымен және екі рет оқталған қаруларымен Сан-Франциско шығанағына бұрып, ереуілді тоқтатуға" шақырғанын еске алды. Рузвельт бұл ұсыныстан бас тартты. Жалпы ереуіл 16-сы күні басталды, оған шамамен 150 000 жұмысшы қатысты. 17-сі күні полиция 300-ден астам "радикалдарды, бүлдірушілерді және коммунистерді" қамауға алды, сондай-ақ ереуілмен байланысты ұйымдардың жиһаздарын және жабдықтарын жүйелі түрде қиратты. Сол күні Ұлттық қалпына келтіру басқармасының басшысы, генерал Хью С. Джонсон, UC Берклиде сөйлеген сөзінде жалпы ереуілді "үкіметке қауіп" деп айыптады. Ереуіл төрт күнге созылды. Бірінші күні кәсіподаққа мүше емес жүк көлік жүргізушілері қосылды, кинотеатрлар мен түнгі клубтар жабылды. Азық-түлік жеткізілімі ереуіл комитетінің рұқсатымен жалғасты, бірақ көптеген шағын бизнес жабылып, ереуілшілерді қолдау белгілерін іліп қойды. Портленд пен Сиэтлдегі кәсіподақтар да жалпы ереуіл бастайды деген хабарлар күшейді.
The following day, several thousand strikers, families and sympathizers took part in a funeral procession down Market Street, stretching more than a mile and a half, for Nicholas Bordoise and Howard Sperry, the two persons killed on "Bloody Thursday". The police were wholly absent from the scene. The march made an enormous impact on San Franciscans, making a general strike, which had formerly been "the visionary dream of a small group of the most radical workers, became a practical and realizable objective." After dozens of Bay Area unions voted for a general strike over the next few days, the San Francisco Labor Council voted on July 14 to call a general strike. The Teamsters had already been out for two days by that point. San Francisco Mayor Angelo Rossi declared a state of emergency. Some federal officials, particularly Secretary of Labor Frances Perkins, were more skeptical. Roosevelt later recalled that some persons were urging him to steer the USS Houston, which was carrying him to Hawaii, "into San Francisco Bay, all flags flying and guns double shotted, and end the strike." Roosevelt rejected the suggestion. The general strike began on the 16th, involving some 150,000 workers. On the 17th the police arrested more than 300 "radicals, subversives, and communists" while systematically smashing furniture and equipment of organizations related to the strike; the same day, General Hugh S. Johnson as head of the National Recovery Administration spoke at UC Berkeley to denounce the general strike as "a menace to the government". The strike lasted four days. Non union truck drivers joined the first day; the movie theaters and night clubs closed down. While food deliveries continued with the permission of the strike committee, many small businesses closed, posting signs in support of the strikers. Reports that unions in Portland and Seattle would also begin general strikes picked up currency.
Шабуылдың аяқталуы
Жалпы ереуіл шақыру күтпеген нәтиже берді: ол жалпы ереуіл комитетіне, оның құрамы ұзақ мерзімдік деңізшілер ереуіл комитетіне қарағанда әлдеқайда аз белсенді болды, теңіз ереуілін тиімді басқару құқығын берді. Еңбек кеңесі жалпы ереуілді тоқтату туралы шешім қабылдағанда, сонымен бірге кәсіподақтар барлық даулы мәселелерді төрелік арқылы шешуге келісуді ұсынды. Ұлттық деңіз кемелері кеңесі жұмыс берушілердің төрелік ету туралы ұсынысын ереуілдегі деңізшілерге ұсынғанда, ол Вашингтон штатындағы Эверетттен басқа барлық порттарда мақұлданды. Бірақ бұл ереуілдегі теңізшілерді қиын жағдайға түсірді: жұмыс берушілер ISU-мен төрелікке барудан бас тартты, егер ол ереуілдегі флоттарда сайлауда жеңіске жетпесе. Барлық теңізшілер арасында ынтымақты уағыздаған және төрешілікті жеңілсіз көрген Бриджес деңізшілерден деңізшілердің дауысы үшін кешірім сұрады, ал ISU президенті оларды "финк кітаптарын" сақтап, өртеп жіберуге шақырды – олар компаниялық кәсіподаққа төленген жарнаның тізімдері еді. 1934 жылдың 17 шілдесінде Калифорния Ұлттық гвардиясы Джексон көшесінің екі басын Драммнан Фронтқа дейін автоматтармен қаруланған жүк көліктерімен жапты, бұл SFPD қорғауымен теңізшілердің өнеркәсіптік кәсіподағының штаб-пәтеріне және 84-ші Embarcadero-дағы ILA асханасына жасалған қарақшылық шабуылдарына көмектесу үшін жасалды. Содан кейін Үшінші және Төртінші көшелер арасындағы Хауард көшесіндегі Жұмысшылар мен бұрынғы әскерилер лигасының штаб-пәтеріне қарақшылық шабуыл жасалды, нәтижесінде 150 адам тұтқындалды және ғимараттар толығымен қиратылды. Жұмыс берушілер тобы, Өнеркәсіптік қауымдастық, полициямен бірге өз агенттерін жіберді. Бұдан әрі 1223 Fillmore көшесіндегі Жұмысшылардың ашық форумында және қала әкімдігіне қарама-қарсы орналасқан кітап дүкені мен Коммунистік партияның бас кеңсесі орналасқан Батыс жұмысшы ғимаратында қарақшылық шабуылдар жасалды, ол толығымен қиратылды. Сонымен қатар, 121 Haight Street жұмысшы мектебіне және Валенсия көшесінің 741 нөміріндегі Миссиялық жұмысшылар үйіне шабуыл жасалды. Полиция өкілі "бәлкім, коммунистер жарнама үшін өздері шабуылдарды ұйымдастырған шығар" деген пікір білдірді. Сол кездегі Ұлттық қалпына келтіру басқармасының басшысы генерал Хью Джонсон сөз сөйлеп, жауапты жұмысшы басшыларын "осы зиянды ықпалды өз қатарынан егеуқырлар сияқты қууға" шақырды. Америка азаматтық бостандықтар одағының адвокаты ұрланып, сақадалданды, ал Сан-Хоседе өзін-өзі қорғайтын топтар он үш радикалды ұстап алып, көршілес округтің шерифіне тапсырды, олар оларды басқа округке тасымалдады. Аламэда округінің Хейвард қаласында біреу мэрия ғимаратының алдына "Қызылдар сақ болыңдар" деген жазуы бар дарға асу тірегін орнатты. Пьемонт қаласында, барлық жағынан Оклендпен қоршалған жоғары тұрғын үйлерде, полиция бастығы бай кеме иелерінің үйлеріне шабуыл жасалатыны туралы хабарламаға дайындық жүргізді.
The calling of a general strike had an unexpected result: it gave the General Strike Committee, whose makeup was far less militant than the longshoremen's strike committee, effective control over the maritime strike itself. When the Labor Council voted to terminate the general strike it also recommended that the unions accept arbitration of all disputed issues. When the National Longshore Board put the employer's proposal to arbitrate to a vote of striking longshoremen, it passed in every port except Everett, Washington. That, however, left the striking seamen in the lurch: the employers had refused to arbitrate with the ISU unless it first won elections on the fleets on strike. While Bridges, who had preached solidarity among all maritime workers and scorned arbitration, apologized to the seamen for the longshoremen's vote, the President of the ISU urged them to hold out and to burn their "fink books", the membership records of the company union to which they had been forced to pay dues. On July 17, 1934, the California National Guard blocked both ends of Jackson Street from Drumm to Front with machine gun mounted trucks to assist vigilante raids, protected by SFPD, on the headquarters of the Marine Workers' Industrial Union and the ILA soup kitchen at 84 Embarcadero. Moving on, the Workers' Ex Servicemen's League's headquarters on Howard between Third and Fourth was raided, leading to 150 arrests and the complete destruction of the facilities. The employer's group, the Industrial Association, had agents riding with the police. Further raids were carried out at the Workers' Open Forum at 1223 Fillmore street and the Western Worker building opposite City Hall that contained a bookstore and the main offices of the Communist Party, which was thoroughly destroyed. Attacks were also perpetrated on the 121 Haight Street Workers' School and the Mission Workers' Neighborhood House at 741 Valencia Street. A police spokesperson suggested that "maybe the Communists staged the raids themselves for publicity". General Hugh S. Johnson, then head of the National Recovery Administration, gave a speech urging responsible labor leaders to "run these subversive influences out from its ranks like rats". A lawyer for the American Civil Liberties Union was kidnapped and beaten, while vigilantes seized thirteen radicals in San Jose and turned them over to the sheriff of an adjoining county, who transported them to another county. In Hayward in Alameda County someone erected a scaffold in front of the city hall with a noose and a sign stating "Reds beware". In Piedmont, an upscale community surrounded by Oakland on all sides, the chief of police prepared for a reported attack by strikers on the homes of wealthy ship owners.
Салдары
Сан-Францискодағы ең беделді адамдардың бірі ереуілдің аяқталуын жұмыс берушілердің жеңісі деп есептесе, көптеген порт жұмысшілері мен теңізшілер олай ойламады. Жұмысқа оралған жұмысшылардың наразылығы мен жұмыс орындарындағы жағдайға байланысты спонтанды ереуілдер басталды, порт жұмысшілері мен жүк тасымалдаушылар олардың талаптарын қолдады. Жұмыс берушілер осы талаптардың көпшілігін қабылдады, бұл жұмысшыларға жұмыс берушілерден тым ауыр жүктерді жеңілдетуді талап етуге одан да көбірек сенімділік берді. Порт жұмысшілері басқа талаптарды да қоя бастады: айына 120 сағаттан астам жұмыс істегендерге айыппұл салды, бригада жетекшісіне "қара нәсілді бауырларға қарақалдық жасады" деп шағымданып, жұмыс берушілерді ереуілшілерді жұмыстан шығаруға мәжбүр етті. Басқа одақтар одан да әрі барып, Теңіз өрт сөндірушілері Hearst газетін сатып алған кез келген мүшесін жазалауды ұсынды. 1934 жылдың 12 қазанындағы төрелік шешім ILA-ның билігін бекітті. Шешім бойынша залды одақ пен жұмыс берушілердің өкілдерінен құралған комиссия басқарса да, одаққа диспетчерді таңдау құқығы берілді. Порт жұмысшілері жұмыс берушілер залдан жіберілген жұмысшыны жұмысқа алмаса, ереуілге шығуға дайын болғандықтан, ILA көп ұзамай кемежайдағы жұмысқа орналасуды бақылады. Жұмыс берушілер одақ жағалауды "советтендіруге" тырысып баққандықтарына наразылық білдірді. Жұмысшылар жұмыс берушілердің оларды арзан еңбекпен пайдаланып, қауіпсіз емес жағдайда жұмыс істеуге мәжбүр ететінін айтты. Одақ көп ұзамай "жедел ереуіл" тактикасын қолданып, жұмыс берушілерден қауіпсіз жұмыс жағдайлары мен жақсы жалақы сияқты көптеген жеңілдіктерді мәжбүрлеуге қол жеткізді. Сонымен қатар, төреші 1935 жылғы келісімге сәйкес, наразылық ереуілдерге тыйым салынғанын айтса да, одақ мүшелері басқа одақтардың пикет желісін кесіп өтуден бас тартты. Порт жұмысшілері одақ ұйымдастыруға тырысып жатқан одаққа қосылмаған қоймаларға арналған "қызған жүкті" де жүктеуден бас тартты. ISU-да жалдау залдарына қатысты одақтың өкілдерінің философиялық қарсылығына қарамастан, осындай билік болды. ISU бұл билікті ереуілшілерді өнеркәсіптен қуу үшін пайдаланды. Теңізшілер мен порт жұмысшілері одағы арасындағы қақтығыс келесі жылдары күшейді және күрделенді, өйткені Бриджес еңбек және саяси мәселелер бойынша Тынық мұхиты теңізшілері одағымен үздіксіз күресті, олардың көпшілігі екі жылдан кейін 1936 жылғы Тынық мұхиты жағалауы теңізшілерінің ереуілі кезінде көтерілді. ILA-ның Батыс жағалауы 1937 жылы Халықаралық одақтан бөлініп, кейіннен Халықаралық порт жұмысшілері және қоймашылар одағы болып өзгерді, одақтың қойма жұмысшыларын ұйымдастыруға бағытталған "ішкі жаққа қарай жорығынан" кейін Халықаралық порт және қойма одағы (ILWU) деп қайта аталды. Төрелік шешім порт жұмысшілерінің сағаттық еңбекақысын тоқсан бес центке дейін көтерді (1934 жылғы 0,95 доллар қазіргі доллармен шамамен <есептелген сомаға> тең), ереуіл кезінде талап етілген сағаттық доллардан сәл кем. Сонымен қатар, ол Батыс жағалауында қолданылатын келісімшартты да алды.
While some of the most powerful people in San Francisco considered the strike's denouement to be a victory for the employers, many longshoremen and seamen did not. Spontaneous strikes over grievances and workplace conditions broke out as strikers returned to their jobs, with longshoremen and teamsters supporting their demands. Employers conceded many of these battles, giving workers even more confidence in demanding that employers lighten unbearably heavy loads. Longshoremen also began dictating other terms, fining members who worked more than the ceiling of 120 hours per month, filing charges against a gang boss for "slandering colored brothers" and forcing employers to fire strikebreakers. Other unions went further: the Marine Firemen proposed to punish any member who bought a Hearst newspaper. The arbitration award issued on October 12, 1934, cemented the ILA's power. While the award put the operation of the hall in the hands of a committee of union and employer representatives, the union was given the power to select the dispatcher. Since longshoremen were prepared to walk out if an employer did not hire a worker dispatched from the hall, the ILA soon controlled hiring on the docks. The employers complained that the union wanted to "sovietize" the waterfront. Workers complained that the employers were exploiting them for cheap labor and forcing them to work in unsafe conditions without reasonable safety measures. The union soon utilized the "quickie strike" tactic to force many concessions from employers such as safer working conditions and better pay. Similarly, even though an arbitrator held that the 1935 Agreement prohibited sympathy strikes, the union's members nonetheless refused to cross other unions' picket lines. Longshoremen also refused to handle "hot cargo" destined for non union warehouses that the union was attempting to organize. The ISU acquired similar authority over hiring, despite the philosophical objection of the union's own officers to hiring halls. The ISU used this power to drive strikebreakers out of the industry. The rift between the seamen's and longshoremen's unions deepened and became more complex in the succeeding years, as Bridges continually fought with the Sailors' Union of the Pacific over labor and political issues, many of which came to the forefront in the 1936 Pacific Coast Maritime Strike two years later. The West Coast district of the ILA broke off from the International in 1937 to form the International Longshoremen's Union, later renamed the International Longshoremen's and Warehousemen's Union after the union's "march inland" to organize warehouse workers, then renamed the International Longshore and Warehouse Union (ILWU) in recognition of the number of women members. The arbitration award also gave longshoremen a raise to ninety five cents ($0.95 in 1934 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in dollars) an hour for straight time work, just shy of the dollar an hour it demanded during the strike. It was also awarded a contract that applied up and down the West Coast.
Мұра
ILWU "Қанды бейсенбіні" әр жылғы 5 шілдеде Батыс жағалауындағы барлық порттарды жауып, Ник Бордоуз, Говард Сперри және ереуіл кезінде полиция тарапынан қаза болған барлық басқа жұмысшыларды еске алу арқылы жалғастыруда. ILWU Италияның Эфиопияға басып кіруі, Испания азамат соғысына фашистік араласу, Оңтүстік Африканың апартеид жүйесі және Ирак соғысы сияқты мәселелерге қарсы саяси наразылықтар үшін жиі жұмысты тоқтатқан. "Қанды бейсенбі" атты деректі фильм ереуіл тарихын баяндап, бүкіл елдегі PBS телеарналарында көрсетілді және 2010 жылы "Ең үздік тарихи фильм" номинациясы бойынша Лос-Анджелес аймақтық "Эмми" сыйлығына ие болды.
The ILWU continues to recognize "Bloody Thursday" by shutting down all West Coast ports every July 5 and honoring Nick Bordoise, Howard Sperry and all of the other workers killed by police during the strike. The ILWU has frequently stopped work for political protests against, among other things, Italy's invasion of Ethiopia, fascist intervention in the Spanish Civil War, South Africa's system of apartheid and the Iraq War. Bloody Thursday, a documentary film that told the story of the strike, was broadcast on PBS stations across the nation and was awarded a Los Angeles Area Emmy for best historical film in 2010.