Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Handley Page H. P.42 және H. P.45 – төрт қозғалтқышты екі қанатты авиалайнерлер. Олар 1931 жылы пайдалануға берілген кезде әлемдегі тұрақты түрде қолданылатын ең ірі авиалайнерлер атанды. H. P.42/45 ұшақтары 1928 жылы британдық Imperial Airways әуе компаниясы жариялаған талаптарға жауап ретінде жобаланды. Екі модельдің көптеген ортақ белгілері бар, H. P.42 үлкен қашықтыққа ұшу үшін, жүк көлемін азайту арқылы оңтайландырылған, ал H. P.45-те бұл басымдықтар керісінше болды, бұл соңғысына қысқа қашықтықта көбірек жолаушыларды тасымалдауға мүмкіндік берді. Imperial Airways компаниясы Handley Page ұсынған жобаны мақұлдады және өзінің флотының құрлықтағы ұзақ қашықтықтағы жаңа флагмандары ретінде қызмет етуі үшін екі нұсқадан төрт ұшаққа тапсырыс берді. 1930 жылдың 14 қарашасында прототип, "Ганнибал" деп аталған, алғашқы ұшуын жасады. Imperial Airways компаниясына енгізілгеннен кейін, олар 1930 жылдардың көп бөлігінде авиалайнерлердің құрлықтағы флотының негізін құрады және компанияның көптеген ұшатын қайықтарымен бірге сол дәуірдің символы саналды. Барлығы сегіз ұшақ салынды, әр түрінен төрт-төрт. Олардың барлығына "H" әрпімен басталатын есімдер берілді. Апаттан құтылған үш ұшақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Корольдік әуе күштеріне (RAF) қосылды. 1940 жылдың соңына қарай, бірнеше апаттың салдарынан барлық ұшақтар қирады.
The Handley Page H. P.42 and H. P.45 were four engine biplane airliners designed and manufactured by British aviation company Handley Page, based in Radlett, Hertfordshire. They held the distinction of being the largest airliners in regular use in the world upon the type's introduction in 1931. The H. P.42/45 were designed in response to a specification issued during 1928 by British airline Imperial Airways. The two models share considerable similarities, with the H. P.42 being optimised towards greater range at the expense of payload while the H. P.45 had these priorities inverted, allowing the latter to carry more passengers over shorter distances. Imperial Airways approved of Handley Page's proposals and ordered four aircraft of the two variants to serve as the new land based long distance flagships of its fleet. On 14 November 1930, the prototype, named Hannibal, conducted its maiden flight. Following their introduction into Imperial Airways, they formed the backbone of the airliner's land based fleet through most of the 1930s and, along with the company's numerous flying boats, have been considered to be icons of their era. A total of eight aircraft were built, four of each type; all were named, with names beginning with the letter "H". Three of the survivors were pressed into Royal Air Force (RAF) service at the outbreak of the Second World War. By the end of 1940, all of the aircraft had been destroyed as a result of several accidents.
Даму
H. P.42 ұшағына жұмыс 1928 жылы британдық Imperial Airways әуе компаниясы жариялаған техникалық талаптарға жауап ретінде басталды. Компания өзінің басты бағыттарында, соның ішінде әлемнің әртүрлі бөліктеріне ұзақ қашықтықтағы рейстерде де Havilland Hercules және Armstrong Whitworth Argosy ұшақтарын алмастыратын жаңа авиалайнерлерді іздеді. Imperial Airways британдық авиация индустриясының барлық өкілдерін тендерге қатысуға шақырды. Тендер төрт талапқа бөлінді: еуропалық бағыттар үшін үш және төрт қозғалтқышты ұшақтар, және шығыс бағыттары үшін үш және төрт қозғалтқышты ұшақтар. Ұшақтардың үш, төрт, бес және алты данасына баға ұсынылуы күтілді. Imperial Airways әуемен салқындатылатын қозғалтқыштарға басымдық берді, ал қолданылатын қозғалтқыш пен электрлік және сымсыз жабдық Imperial Airways тарапынан ұсынылатын еді. Төлемдер өндіріс барысында кезең-кезеңімен жүзеге асырылып, бағаның соңғы үштен бірі жеткізілгеннен және қабылданғаннан кейін ғана төленеді. Imperial Airways әрбір жолаушының орташа салмағын ескеруді және ұшақтың тоқтап қалу жылдамдығы 100 км/сағаттан аспауын талап етті. Ұшақ бір қозғалтқышы істен шыққанда ұшуға және белгілі бір қашықтыққа бір қозғалтқышпен биіктікті сақтап ұшуға қабілетті болуы керек еді. Толық техникалық сипаттамаға қоса, Imperial Airways техникалық талаптардан асып түскен жағдайда бонус төлеу және нашар өнім көрсеткені үшін немесе кешіктірілген жеткізілім үшін айыппұл салу сияқты шараларды енгізді. Ұшақтар 1930 жылдың қыркүйегінен жыл соңына дейін (шығыс үлгісі) және 1930 жылдың желтоқсанынан 1931 жылдың наурыз айының соңына дейін (батыс үлгісі) жеткізілуі тиіс еді. Британдық ұшақ құрастырушы Handley Page компаниясы, бұрыннан-ақ орташа көлемнен жоғары ұшақтарды жасау және құрастыруда өзінің беделін қалыптастырған, Imperial Airways мүмкіндігін өте тартымды деп санады және оны іске асыру үшін өз жобаларын жасауға кірісті. Олар барлық төрт талап бойынша тендер ұсынды. Handley Page ақырында екі үлкен ұқсастығы бар ұшақты жобалады, олар H. P.42 және H. P.45 деп аталды. H. P.42 Imperial Airways компаниясының ұзақ қашықтықтағы шығыс бағыттарында қызмет етуі тиіс еді, ал H. P.45 Еуропадағы қысқа қашықтықтағы бағыттарға бейімделген. Imperial Airways компаниясы Handley Page компаниясының ұсыныстарына риза болып, жолаушылар паркі үшін әрбір үлгіден төрт-төрт данасын тапсырыс берді. Imperial Airways қызметінде H. P.42 көбінесе H. P.42E (E – «шығыс» бағыттары, Үндістан және Оңтүстік Африка) деп, ал H. P.45 – H. P.42W (W – «батыс», яғни еуропалық бағыттар) деп аталды. H. P.42 және H. P.45 белгілемелері Handley Page компаниясының ішкі жүйесінде берілген, сондықтан HP.45 идентификаторы ұшақтың пайдалану кезеңінде жиі қолданылмады. Ұшақтың дизайнын Джордж Волкерт және Гарольд Боултби жасады, бастапқы нүкте ретінде Handley Page V/1500 ұшағын пайдаланды, сондай-ақ арқандармен байланыстыруға қажетті техникалық қызмет көрсетуден аулақ болу үшін Warren фермалық конструкциясын қолданды. Қозғалтқыштар пропеллер диаметріне сәйкес, мүмкіндігінше жақын орналастырылды.
Work on what would become the H. P.42 was initiated in response to a specification released by British airline Imperial Airways in 1928, which sought new airliners to operate upon its major routes, including its long distance ones to various parts of the globe replacing the de Havilland Hercules and Armstrong Whitworth Argosy. Imperial Airways invited submissions from all of British aviation industry with the tender split into four requirements: three and four engine aircraft for the European routes, and three and four engine aircraft for the Eastern routes. Quotes were expected for batches of three, four, five and six aircraft. Imperial Airways preferred air cooled engines and whatever engine used would be provided by Imperial Airways as would the electrical and wireless equipment. Payments would be made progressively through production with the final third of the price kept until after delivery and acceptance. Imperial specified that the average weight of each passenger was to be assumed at and that the aircraft should have a stall speed of no more than The aircraft were expected to be flown hands off with one engine out and be able to maintain altitude with one engine out for a given range. On top of the comprehensive specification, Imperial Airways included incentives in the form of bonus payments for exceeding specification and penalties for under performance and late delivery. Aircraft were to be delivered from September 1930 to the end of the year (Eastern type) and December 1930 to end of March 1931 (Western type). British aircraft manufacturer Handley Page, who had already established a pedigree for developing and constructing above average sized aircraft, saw the Imperial Airways opportunity as quite attractive and thus embarked on producing their own designs to fulfil it. They produced tenders for all four of the requirements. Handley Page ultimately designed two largely similar aircraft, designated H. P.42 and H. P.45 respectively, to meet different requirements: The H. P.42 was meant to serve Imperial Airways' long range Eastern routes, while the H. P.45 had been configured to serve their shorter routes across Europe. Imperial Airways, having been suitably impressed by Handley Page's submissions, decided to order four of each variant for its passenger fleet. In Imperial Airways service, the H. P.42 was commonly referred to as the H. P.42E (E for "Eastern" routes – India and South Africa), while the H. P.45 was the H. P.42W (W for "Western" i. e. European routes). The H. P.42 and H. P.45 designations were internally assigned by Handley Page, thus the HP.45 identifier was not commonly used during the flying lives of the aircraft. The aircraft design was drawn up by George Volkert and Harold Boultbee using the Handley Page V/1500 as a starting point using warren girder bracing to avoid the maintenance associated with rigging wires. The engines were placed as close to each other as the propeller diameter would allow.
Дизайн
Handley Page H. P.42 – үлкен, тең емес ұзындығы бар сессикпилан болды. Бұл ұшақ өзінің үлкендігіне қарамастан, ерекше ұшақ еді, өйткені дизайнында көптеген жаңа ерекшеліктерді қамтыды. Британдық "Flight" журналында жазылғандай, оның ерекшеліктерінің бірі – қанаттарынан әлдеқайда алға созылған фюзеляжы, бұл замандас ұшақтардың көпшілігінен ерекшеленді. Қанаттары Уоррен фермасымен нығайтылған. Жоғары қанатта автоматты саңылаулар орнатылған, ал қосалқы аэродинамикалық элементтері duralumin-нен жасалған жаңа конструкцияға ие, бір ғана Z-тәрізді штанга мен қаптамадан тұрады. Сондай-ақ, әрқайсысы төрт ілмекте орнатылған және төрт тіктөртбұрышты тіреумен бекітілген ойық типті элерон бар; бұл элеронның статикалық және аэродинамикалық тепе-теңдігі жоғары болғандықтан, басқаруы салыстырмалы түрде оңай болды. Төменгі қозғалтқыштардың астында төменгі қанаттар жоғары қарай көтеріліп, фюзеляждың ішінде емес, үстінен өтеді, бұл қанат тіректерінің кабина кеңістігін бұрмалауына жол бермейді. Құйрық бөлігі биплан конфигурациясында жасалған және үш бөлек вертикальды қанатқа ие болды. H. P.42 төрт Bristol Jupiter XIF қозғалтқышымен жабдықталған, әрқайсысы дейін қуат бере алатын, ал H. P.45 нұсқасы төрт Jupiter XFBM турбонаддувті қозғалтқыштарын пайдаланған, олардың әрқайсысы дейін қуат өндіре алатын. Екі модельде де қозғалтқыштар бірдей орналасқан: екі қозғалтқыш жоғарғы қанатта, ал біреуі төменгі қанатта фюзеляждың әр жағында; мұндай орналасу сирек болғанымен, бұл жаңалық емес, бұрын Blériot компаниясы жасаған ұшақтарда қолданылған. Жоғарғы қозғалтқыштар винттерінің диаметріне қарай мүмкіндігінше жақын орналасқан. Қозғалтқыштар қатты duralumin пластиналарға орнатылған, олар дәнекерленген болат құбырлар арқылы артқы қанат тіректеріне бекітілген; қозғалтқыштарға арналған отын жоғарғы қанатта сақталады және гравитациялық күшпен төрт қозғалтқышқа беріледі. Қозғалтқыштың газды басқаруы "бос жүріс" механизмін қамтиды, ол қозғалыссыз күйдегі алғашқы градустарды отынды қосу үшін пайдаланады, сондықтан ұшқыш оны қосуды ұмыта алмайды. Ұшақтың алдыңғы бөлігінде орналасқан экипаж бөлімі толығымен жабық болды, бұл сол кезде салыстырмалы түрде жаңа және сирек кездесетін ерекшелік еді. Кабиналардың ішкі жабдығы жоғары деңгейде сәндікпен жасалған, мақсаты Ориент экспресі сияқты Pullman теміржол вагондарына ұқсау болды; жолаушылардың жайлылығын арттыру үшін кеңістіктің молдығы, салыстырмалы түрде кең терезелер және толық қызмет көрсету де қарастырылған. Жерде жолаушылар есіктер мен фюзеляждың төмен орналасуының арқасында баспалдақ немесе көтергішсіз ұшаққа кіре және шыға алатын.
The Handley Page H. P.42 was a large unequal span sesquiplane. It was a relatively unorthodox aircraft, even beyond its size, having incorporated numerous original features throughout its design. As observed in the British journal Flight amongst the uncommon elements included is a fuselage which extended more forwards beyond its wings than that of most contemporary aircraft. The wings were braced by a Warren truss. Automatic slots are fitted to the top wing, the auxiliary airfoils of which benefiting from a new construction approach involving single z section spars and planking, both composed of duralumin. Slot type ailerons are also present, each being installed upon four hinges and supported by four box section brackets; these ailerons are both statically and aerodynamically balanced, making them relatively light to control. Inboard of the lower engines, the lower wings slope upwards to pass above the fuselage rather than through it, thus keeping the spars from obstructing potential cabin space. The tailplane was of a biplane configuration, being furnished with three separate fins. The H. P.42 was powered by an arrangement of four Bristol Jupiter XIFs, each capable of producing up to , while the H. P.45 variant instead used four Jupiter XFBM supercharged engines, which could generate a maximum of each. Both models placed their engines in the same positions: two engines on the upper wing and one on each side of the fuselage on the lower wing; while this arrangement was uncommon, it was not an original innovation, having been previously used on aircraft produced by Blériot. The upper engines are placed as close together as permissible by the diameter of their propellers. The engines are mounted on rigid duralumin plates that are attached to rear wing spar via welded steel tubing; fuel for the engines is housed within the upper wing and is gravity fed to all four engines. The throttle controls for the engine includes a 'lost motion' mechanism, which uses the first degrees of movement from the idle position to turn on the fuel so the pilot cannot forget to do so. The crew compartment, which was located at the very front of the aircraft, was fully enclosed, then a relatively new and uncommon feature. The cabins featured a high degree of luxury, having been intentionally styled to resemble Pullman railway carriages akin to the Orient Express; other features intended to increase passenger comfort were a high level of spaciousness, relatively wide windows, and full onboard services. On the ground, passengers could both embark and egress without using steps or ladders due to the low position of both the doors and the fuselage overall.
Пайдалану тарихы
1930 жылы 14 қарашада G AAGX ұшағының алғашқы ұшуы жасалды, кейіннен ол Ханнибал деп аталды; оны эскадрилья басшысы Томас Гарольд Англия басқарды. 1931 жылдың мамыр айында ұшаққа коммерциялық қызмет көрсетуге мүмкіндік беретін, әуеге лайықтылық туралы сертификат берілді. Сол жылдың 11 маусымында төлемақы төлеп ұшқан жолаушылары бар алғашқы рейс Парижге орындалды. Осы кезде әуе саяхатының жоғары құнына байланысты, жолаушылардың көп бөлігі жоғары қоғам өкілдері болды, мысалы, патшалар, мәшһүр тұлғалар және ірі бизнес өкілдері. H. P.42/45 паркі Imperial Airways компаниясының флагманы саналды және тиісінше, жоғары деңгейдегі қызмет көрсетумен және әсем безендірілген интерьермен жабдықталды. Бұл типтегі ұшақтар жолаушылар арасында жақсы беделге ие болды, әсіресе олардың сенімділігі үшін. Imperial Airways компаниясындағы тоғыз жылдық қызмет мерзімінде олар 10 миллион мильден астам жалпы ұшу қашықтығын басып өтті. Тағы бір автор еске алады: "Мен жиі Парижден Лондонға қарсы желге қарсы ұшуды аяқтау үшін жеткілікті отын алу үшін Лимпнеге "42" ұшағымен қонды. Бірақ 90 миль/сағ жылдамдықпен ұшу – бұрынғы ең жылдам жолмен, яғни кемелер мен пойыздың біріктірілген қатынайымен салыстырғанда үш есе жылдам болды." H. P.42 ұшақтары 1939 жылдың 1 қыркүйегінде азаматтық қызметтен алынғанда, олар он жылға жуық уақыт бойы ешқандай ірі апатқа немесе қаза болмаған рекордты көрсетті.
On 14 November 1930, the type's maiden flight was conducted by G AAGX, later to be named Hannibal; it was flown by Squadron Leader Thomas Harold England. During May 1931, the aircraft was granted its certificate of airworthiness, permitting the instatement of commercial services. On 11 June of that year, the first flight with fare paying passengers was conducted to Paris. Due to the high cost of air travel at this time, typical passengers were usually members of high society, such as royalty, celebrities, and senior business figures; the H. P.42/45 fleet were viewed as the flagships of Imperial Airways and were accordingly provided with prodigious onboard service and an elaborately decorated interior. The type acquired a favourable reputation with the flying public, particularly for their dependability. It would accumulate a combined fleetwide mileage in excess of 10 million miles during a nine year service life with Imperial Airways. Another writer remembered "I had quite often been landed in a '42' at Lympne to take on sufficient fuel to complete the flight (from Paris) to London against a headwind – 90 mph was its normal cruising speed." However, 90 mph was still three times faster than the previous fastest way of making the journey, which via a combination of steamships and trains. When the H. P.42s were finally withdrawn from civil service on 1 September 1939, they had recorded almost a decade without any major accidents or fatalities.
Жеке оқиғалар
Жалпы саны бойынша, төрт H. P.42 және төрт H. P.45 ұшағы тапсырылды. Екі HP45 кейін HP42-ге айналдырылды.
In total, four H. P.42 and four H. P.45 aircraft were delivered. Two of the HP45s were later converted into HP42s.
H.P.42
H. P.42 Африка және Үндістан желілері үшін арналған еді. Олардың базасы Каирде орналасқан. 1939 жылғы маусымда RAF ұшқышы Юджин Виелл H. P.42 ұшағын Англияға қайтару үшін Каирге жіберілді. Ұшақты жақсы ұшу жағдайына келтіру үшін ол қосалқы бөлшектердің желтоқсанға дейін келуін күтуге мәжбүр болды. Гибралтарда отын толықтыру үшін аралық аялдама жасап, RAF Лейкенхит әуежайына оның ұшуы Лейкенхит маңындағы әуе кеңістігіне жеткенше оқиғасыз болды. Ол айналадағы басқа ұшақтар қону жолын босатуын күтіп айналып жүргенде, ұшағының қозғалтқышында ақаулар пайда болды – бұл Лейкенхиттегі қатты қыс салдарынан қозғалтқыш кавулингтерінде мұз қатуынан болуы мүмкін – және ол ұшақтан парашютпен секіруге мәжбүр болды. Ол ұшып-қону жолағына жақын малдағы қой шаруасының егістігіне ауырсынып түсіп, екі аяғын сындырды.
The H. P.42 was intended for the Africa and India services. They were based in Cairo. In June 1939, RAF pilot Eugene Vielle was dispatched to Cairo to fly an H. P.42 back to England. He had to wait until December for spare parts to arrive to get the aircraft into good flying condition. His flight back to RAF Lakenheath, with at intermediate stop at Gibraltar for fuel, was uneventful until he reached the airspace near Lakenheath. As he circled, waiting for other planes in the area to clear the flight path for his landing, his aircraft began to experience engine trouble – possibly due to icing in the engine cowlings due to the frigid winter conditions over Lakenheath – and he was forced to parachute from the aircraft. He landed awkwardly in a sheep farmer's field adjacent the runway, breaking both legs.
G-AAGX Ханнибал
Прототиптің алғашқы ұшуы 1930 жылғы 14 қарашада өтті. Ұшаққа Карфагеннің әскери қолбасшысы Ганнибалдың есімі берілді. 1931 жылғы 8 тамызда Кройдоннан Парижге бағытталған жоспарлы жолаушылар рейсі кезінде сол жақ төменгі қозғалтқышы істен шықты. Істен шыққан қозғалтқыштан ұшып келген сынықтар сол жақ үстіңгі қозғалтқыштың пернесіне тиіп, оны қатты дірілдетті, нәтижесінде оны тоқтатуға тура келді. Ұшақ Кент графтығындағы Файв Оук Гринге мәжбүрлі түрде қонды, осы кезде қанаты мен тағы бір пернесі зақымданды, ал құйрығы ағаш түбіне соқтығып, жыртылды. 20 жолаушы мен экипаж мүшелерінің арасында жарақат алғандар жоқ. Ұшақ бөлшектелді және қайта құру үшін жолмен Кройдонға тасымалданды. 1940 жылғы 1 наурызда Оман шығанағында жоғалып кетті, бортында сегіз адам болды, олардың ішінде Бірінші дүниежүзілік соғыстың асыл қарылысы, топтық капитаны Гарольд Уистлер және үнді саясаткері сэр А. Т. Паннирселвам болды. Ұшақтың қирандылары табылған деген алғашқы хабар расталмады; ұшақтың, оның поштасының немесе оның жолаушыларының ешқандай іздері табылмады және оның жоғалу себебі әлі де белгісіз. Израильдің Ұлттық мұрағатында сақталған фотосуреттерге сәйкес, 1932 және 1943 жылдар аралығында Хайфа (Палестина) қаласында H. P.42 ұшағы жүктелген немесе түсірілген. 1932 жылғы 17 қарашада H. P.42 ұшағы Галлилея теңізіндегі Семахтағы RAF уақытша қону алаңындағы қатты желдің салдарынан зақымданды. Фюзеляж және ауыр зақымдалған қанаттар 1,05 метрлік ені бар Хеджаз темір жолымен Хайфаға жіберілді, онда ол стандартты ені бар Палестина темір жолына ауыстырылып, жөндеу үшін Гелиополиске жіберілді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, "Адриан" No. 261 эскадрилья RAF құрамына AS982 ретінде қабылданып, RAF Odiham-да орналастырылды. 1940 жылғы 6 желтоқсанда "Адриан" Доңкастер әуежайындағы дауыл салдарынан бекінісінен жұлынып, айналып, әуежайдың жанындағы теміржолға төңкерілді. Ұшақ жөндеуге келмейтіндей зақымдалды. Ұшақ 1936 жылғы Пол Робсонның қатысуымен түсірілген "Еркіндік әні" фильмінде қысқа ғана көрінді.
The first flight of the prototype, Hannibal, was on 14 November 1930. The aircraft was named after Hannibal, the Carthaginian military commander. On 8 August 1931, the aircraft was operating a scheduled passenger flight from Croydon to Paris when the port lower engine failed. Flying debris from the failed engine struck the propeller of the port upper engine causing it to vibrate so severely that it had to be shut down. A forced landing was made at Five Oak Green, Kent where the aircraft suffered further damage to a wing and another propeller and the tail was ripped off against a tree stump. There were no injuries amongst the 20 passengers and crew. The aircraft was dismantled and taken to Croydon by road for rebuild. It was lost over the Gulf of Oman on 1 March 1940, with eight aboard, including the First World War ace Group Captain Harold Whistler and the Indian politician Sir A. T. Pannirselvam. An early report that wreckage of the aircraft had been located, turned out to be incorrect; no trace of the aircraft, the air mail it carried or its occupants has ever been discovered and the cause of its loss remains unknown. A wrecked H. P.42 had been loaded or unloaded at Haifa/Palestine between 1932 and 1943, according to photographs found in the National Archive of Israel. An H. P.42 was damaged at the RAF temporary landing ground at Semakh on the Sea of Galilee on 17 November 1932, by strong winds. The fuselage and heavily damaged wings were sent by 1.05m gauge Hedjaz Railway to Haifa, where it was transferred to the standard gauge Palestine Railways and forwarded to Heliopolis for repair. On the outbreak of the Second World War, Hadrian was impressed into No. 261 Squadron RAF as AS982, at RAF Odiham. On 6 December 1940, Hadrian was torn loose from its moorings at Doncaster Airport in a gale, cartwheeled, and ended up inverted on a railway track next to the airport. The aircraft was too badly damaged to be worth repairing. The aircraft made a brief appearance in the 1936 movie Song of Freedom starring Paul Robeson.
H.P.45
H. P.45 ұшағы көбірек жолаушыларды тасымалдады, бірақ ұшу қашықтығы мен жүк көлемі азайтылды. Ол Imperial Airways әуе компаниясының Еуропалық бағыттары үшін жасалған.
The H. P.45 carried more passengers with a reduced range and baggage capacity, and was intended for Imperial Airways' European routes.
G-AAXC Геракл
ГААХК грек мифологиясындағы Гераклдың құрметіне аталған, Геракл – Зевс пен Алкмененің ұлы, грек мифологиясындағы ерекше күшімен танымал тұлға. 1931 жылғы 8 тамызда «Геракл» алғашқы рейсін жасады. Ол көбінесе Париж, Кельн және Цюрих қалалары арасындағы әуежолдарда қолданылды. 1937 жылғы 23 шілдеде бұл ұшақ аталған бағыттар бойынша бір миллион миль (шақырым) жүріп өткені тіркелді. 1940 жылғы 3 наурызда «Геракл» RAF әуе күштерінің қызметіне алынды. 1940 жылғы 19 наурызда Бристольдегі Уитчерч әуежайындағы дауыл кезінде «Хано» ұшағымен бірге желдің күшімен қирап, жөндеуге келмейтіндей зақымдалды. 1932 жылы Гордон Харкердің қатысуымен түсірілген «Бақытты сан» спорттық комедиясында бұл ұшақ шағын эпизодта көрсетілген.
G AAXC was named after Heracles, also known as Hercules, a figure from Greek mythology who was the son of Zeus and Alcmene and was noted for his extraordinary strength. On 8 August 1931, Heracles took its first flight. It was most commonly deployed on the airline's services between Paris, Cologne, and Zürich; on 23 July 1937, the aircraft was recorded as having accumulated one million miles servicing the aforementioned routes. Heracles was impressed into service with the RAF on 3 March 1940. The aircraft was destroyed in a gale on 19 March 1940 at Whitchurch Airport, Bristol, when it was blown together with Hanno and damaged beyond repair. The aircraft features briefly in the 1932 sports comedy The Lucky Number featuring Gordon Harker.
G-AAXD Хораций
G AAXD аты аңызға толы римдік батыр Горацийдің құрметіне берілген. Гораций алғаш рет 1931 жылғы 6 қарашада ұшқан. 1937 жылғы 9 желтоқсанда Гораций Парижден Кройдонға қатынайтын рейсінде Ла-Манш каналын (Channel) басып өтіп бара жатқанда шаңқаяқ соқты. Сақтық шарасы ретінде Лимпнеге қону жасалды, онда қанаттың бір бөлігіне ұсақ зақым келгені анықталды. 1938 жылдың қыркүйегінде Гораций Лимпнеге мәжбүрлі қону жасағанда сол жақ шассисі мен төменгі қанаты зақымданды. Ұшақ жөнделіп, қайта қызметке кірісті. Екінші дүниежүзілік соғыста Ұлыбритания Корольдік әуе күштеріне (RAF) қосылды. 1939 жылғы 7 қарашада Франциядан көліктік миссиядан оралған ұшақ нашар ауа райының салдарынан Эксетерге бағыт таба алмады және Тивертон гольф алаңына шұғыл қонуға мәжбүр болды; осы кезде ол екі ағашқа соқтығысып, қирады. Ұшақтың төрт қанатты ағаштан жасалған винті құтқарылды және қазір Кройдон әуежайының бұрынғы терминалдық ғимаратында орналасқан Кройдон әуежайының келушілер орталығында қойылған. Горацийды «Әуе бекеті» және 1937 жылғы «Ұрланған демалыс» фильмдерінде қысқаша көруге болады.
G AAXD was named after Horatius, a legendary Roman hero. Horatius first flew on 6 November 1931. On 9 December 1937, Horatius was struck by lightning whilst flying across the Channel from Paris to Croydon. A precautionary landing was made at Lympne where it was found that minor damage had been done to a wing. In September 1938, Horatius suffered damage to its port undercarriage and lower port wing in a forced landing at Lympne. The aircraft was repaired and returned to service. It was impressed into RAF service in the Second World War. Returning from France on a transport mission on 7 November 1939, the aircraft could not find its destination of Exeter due to bad weather and was forced to make an emergency landing at Tiverton Golf Course; during which, it hit two trees and was destroyed. A four bladed wooden propeller from the aircraft was salvaged and is now on display at the Croydon Airport Visitor Centre, situated in the former terminal building of Croydon Airport. Horatius can briefly be seen in action in the film Air Outpost and the 1937 film Stolen Holiday.
G-AAXE Ерекшелік
G AAXE бастапқыда Гесперидтердің құрметіне аталған, бірақ көп ұзамай Хорсаның інісі және Ұлыбританияны бағындырған аңызғы тұлға Хенгисттің атымен қайта аталды. Хенгист алғаш рет 1931 жылдың 8 желтоқсанында ұшты. Кейіннен ол еуропалық ұшақтан шығысқа қарай бағытталған ұшаққа түрлендірілді. Хенгист дирижабль ангарындағы өртке ілігіп, 1937 жылдың 31 мамырында Үндістанның Карачи қаласында жанып кетті, осылайша ол Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін сақталмаған жалғыз H. P.42/45 ұшағы болды.
G AAXE was originally named for the Hesperides, but was soon renamed after Hengist, brother of Horsa and legendary conqueror of Britain. Hengist first flew on 8 December 1931. It was later converted from a European to an Eastern aircraft. Hengist was caught in an airship hangar fire and burned at Karachi, India on 31 May 1937, making it the only H. P.42/45 not to survive until the Second World War.
G-AAXF Хелена
G AAXF Троялық Еленаның (Елена) құрметіне аталған. Ол алғаш рет 1931 жылдың 30 желтоқсанында ұшты. Хенгист сияқты, ол да Шығыс ұшағына түрлендірілді. Елена 1940 жылдың мамыр айында No. 271 эскадрилья RAF құрамына қабылданып, қызметке кірісті. Қиын қонудан кейін, сол жылы ұшақ пайдаланудан тоқтатылды; апаттан кейінгі тексеруде ұшақ корпусы коррозияға байланысты жарамсыз деп танылды және 1941 жылы жаратылды, бірақ Корольдік Әскери-теңіз күштері бірнеше жыл кеңсе ретінде пайдаланған алдыңғы бөлігі сақталды. Осы ұшақтың бөліктерін 1933 жылы түсірілген "Жалғыз адам" ("The Solitaire Man") фильмінде көруге болады.
G AAXF was named after Helena (Helen of Troy). It first flew on 30 December 1931. Like Hengist, it was converted to an Eastern aircraft. Helena was impressed into service with No. 271 Squadron RAF in May 1940. After a hard landing, the aircraft was grounded later that year; post accident inspection condemned the airframe due to corrosion, and it was scrapped in 1941, except for the front fuselage section which was used as an office by the Royal Navy for several years. Parts of this plane can be seen in the 1933 film The Solitaire Man.