Бристоль Бофорт: Екінші дүниежүзілік соғыстың торпедалық бомбалаушысы және оның вариациялары

Кіріспе

Британдық екі қозғалтқышты торпедалық бомбалаушы, Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде, ал 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында Bristol Cars компаниясы шығарған автомобиль.

Bristol Beaufort (өндірушінің белгісі – 152 тип) – Bristol Aeroplane Company компаниясы жобалаған британдық екі қозғалтқышты торпедалық бомбалаушы, ол бұрынғы Blenheim жеңіл бомбалаушысын жобалау және құрастыру тәжірибесінен дамытылды. Bristol және басқа британдық өндірушілер кем дегенде 1180 Beaufort ұшағын жасады. Beaufort ұшақтары алғаш рет 1940 жылдан бастап Корольдік әуе күштерінің жағалау командасында және содан кейін Корольдік теңіз күштерінің әуе күштерінде қолданысқа енді. Олар 1942 жылға дейін торпедалық бомбалаушылар, дәстүрлі бомбалаушылар және мина орнатушылар ретінде пайдаланылды, содан кейін активті қызметтен алынып, 1945 жылы ескірген деп жарияланғанға дейін оқу ұшақтары ретінде қолданылды. Beaufort ұшақтары Жерорта теңізінде де белсенді қолданылды; Египет пен Мальтада орналасқан Beaufort эскадрильялары Солтүстік Африкадағы Роммельдің Deutsches Afrikakorps-ын жабдықтаған Орталық державалардың кемелерін тоқтатуға көмектесті. Торпедалық бомбалаушы ретінде жобаланғанымен, Beaufort көбінесе орташа күндізгі бомбалаушы ретінде қолданылды. Beaufort ұшақтары операциялық миссияларға қарағанда оқу сабақтарында көбірек уақыт ұшты және жаудың атынан жоғалғандарға қарағанда, апаттар мен техникалық бұзулар салдарынан көбірек ұшақтар жоғалды. Beaufort Beaufighter деп аталатын ұзын қашықтықтағы ауыр истребитель нұсқасына бейімделді, ол өте табысты болды және көптеген Beaufort бөлімдері ақырында Beaufighter-ге ауыстырылды. Австралия үкіметінің Ұшақ өндірісі департаменті (DAP) де Beaufort ұшақтарының нұсқаларын өндірді. Бұл ұшақтар көбінесе DAP Beaufort деп белгіленеді. 700-ден астам австралиялық Beaufort ұшақтары Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағында Корольдік Австралия әуе күштерінің құрамында соғыс аяқталғанға дейін қызмет етті.

Шығу тегі

Бофорт ұшағы Бристоль фирмасының әуе министрлігінің M.I5/35 және G.24/35 талаптарына жауап ретінде ұсынған, құрлықта қолданылатын, екі қозғалтқышты торпедалық бомбалаушы және жалпы барлау ұшағы болды. 10/36 талабы бойынша өндіріс тапсырысы берілгеннен кейін, Бристольдің 152-ші үлгісіне Глостерширдегі Бофорт герцогының құрметіне «Бофорт» деген ат қойылды. Блэкберн фирмасының ұсынған бәсекелес торпедалық бомбалаушысы «Блэкберн Бота» деп аталып, тапсырыс алды; ерекше жағдай ретінде екі жоба да дайын сызбадан тікелей өндіріске жіберілді, бұл RAF-тың жаңа торпедалық бомбалаушыға қатты мұқтаж екенін көрсетті. Қанаттың орталық бөлігі ұшақтың орталық корпусына енгізілді, ал гондола құрылымы негізгі шасси орнатылған қабырғалармен біріктірілген. Корпус пен қанаттарда құрастырушылық қосылыстар қолданылды, бұл субподрядшыларға Бофортты оңай тасымалданатын бөліктерде жасауға мүмкіндік берді және Австралияда өндіріс басталғанда маңызды рөл атқарды. Боскомб Даунда 10000 фут (3048 м) биіктікте және белгілі бір жылдамдықпен жүргізілген жоғары дәрежелі бомбалау сынақтарының нәтижелері көрсеткендей, Бофорт, сынақ пилотының айтуынша, «өте нашар бомбалау платформасы» болды, себебі ол үнемі және шамадан тыс аударылып, дрейфті анықтауды қиын етіп берді. 1941 жылдан кейін британдық Бофорттарының қозғалтқыш гондолаларының артындағы қанаттың жоғарғы жиегіне ағынды тегістеу және бағыттық тұрақтылықты жақсарту үшін жартылай дөңгелек пластиналар орнатылды. «Бленхейм» өндірісіне басымдық берілгенімен және қозғалтқыштың қызып кету мәселесі шешілмегендіктен, өндіріс кешікті. Ұшақ алғаш рет 1938 жылдың қазанында ұшты және дереу қолжетімді болуы керек еді, бірақ өндіріс 1939 жылдың қарашасына дейін басталмады. Бірінші өндірілген Бофорттардың бірнешеуі сынақтарға қатыстырылды, ал ресми пайдалану 1940 жылдың қаңтарында RAF Жағалау командованиесінің 22-ші эскадрильясымен басталды.

Британдық Бофорттар

Жалпы саны 1013 "Таурус" қозғалтқышпен жабдықталған Mark I ұшақтары шығарылды және өндіріс желісіне бірқатар өзгерістер енгізілді. Алғашқы қисық плексиглас бомба нысаналаушыларының мұрын панельдері, 10-шы өндіріс ұшағынан бастап, бейімделмеген тегіс панельдермен ауыстырылды. Bristol Taurus қозғалтқыштарының кезекті түрлері орнатылды: бастапқыда Taurus III, ал кейін мүмкіндігінше сенімдірек Taurus II қозғалтқыштары қолданылды. Бастапқыда Taurus II қозғалтқыштары бар Beaufort ұшақтары Beaufort Mk. II деп белгіленді, ал басқа Taurus түрлері барлары Beaufort Mk. I болып қала берді. Соңында, Pratt & Whitney Twin Wasp қозғалтқыштарымен жабдықталған Beaufort Mk. II пайда болғаннан кейін, барлық Taurus қозғалтқыштары бар Beaufort ұшақтары Mk. I деп аталды. Taurus Mk. II түрлері Mk. IIa ретінде жаңартылды, кейіннен Taurus Mk. VI болып өзгерді. Осы түрлердің барлығы өндірілді. Тавр қозғалтқыштарының соңғы түрлері – қуаттырақ XII және XVI болды. Taurus қозғалтқыштары de Havilland Type DH5/19 тұрақты жылдамдықты пернелермен жұмыс істеді. Beaufort ұшақтары пайдалануға кіріскен кезде, қорғаныс қару-жарағының жеткіліксіз екені анықталды, сондықтан қосымша Vickers GO пулеметтері орнатылды: екеуі алдыңғы мұрын бөлігінде гимбалға орнатылып, екі қанаттағы тіреулерге бір-бірден орнатылды. Мұрын астында артқа қарай атуға арналған қашықтан басқарылатын Browning пулеметі орнатылды. Ашық, мөлдір қорғаныш қаптамасына орналастырылған бұл пулеметтер тиімсіз болып шықты және көптеген операциялық бөлімшелер оларды жақын уақытта алып тастады. Кейбір Beaufort II ұшақтарының қанаттарының артқы жиектеріне Fairey Youngman пневматикалық тежегіштері орнатылды. Ұшқыштардан келген жағымсыз баяндамалардан кейін олар жабылып қалды. Артқы жиектердегі қисық қорытпадан жасалған кеңейтімдер ұшу сипаттамаларын жақсартқаны анықталды және осындай панельдер барлық кейінгі Beaufort ұшақтарына орнатылды. Taurus қозғалтқыштарының проблемалары анықталғаннан кейін, Pratt & Whitney R 1830 Twin Wasp радиальдық қозғалтқыштарымен ұшақты қайта жарақтандыру жоспарланды, олар ұқсас диаметрге және сәл жеңіл салмаққа ие болды және Hamilton Standard иілгіш пернелерді қозғалтты. Twin Wasp қозғалтқыштарының жеткізілімі кепілденбегендіктен, өндіріс 165 Beaufort Mark II ұшағы салынғаннан кейін, 1941 жылдың қыркүйегінде алғаш ұшқан AW244-тен бастап, Mark I түрлеріне қайта оралды. Twin Wasp қозғалтқыштарымен өнімділік сәл жақсарды: максималды жылдамдық артты және қызметтік биіктік көтерілді. Қалыпты ұшу қашықтығы төмендеді. Mark I ұшақтарының көрсеткіштері XII/XVI түрлеріндегі қуаттырақ Taurus қозғалтқыштарымен жабдықталған соңғы өндіріс үлгілеріне қатысты. Алдыңғы түрлеріндегі ұшақтар баяу болды. Beaufort ұшағының соңғы британдық үлгісі – Pratt & Whitney қозғалтқыштарымен жабдықталған T. Mk. II, 1943 жылдың тамызынан бастап 250 данасы шығарылды. Бұл үлгіде мұнара алынып тасталып, оның орнына аэродинамикалық қаптама орнатылды. Соңғы Beaufort ұшағы T. Mk. II болды, ол 1944 жылдың 25 қарашасында Bristol Banwell зауытынан шықты.

A total of 1,013 Taurus powered Mark Is were produced and a number of changes were introduced into the line. The original curved perspex bomb aimers' nose panels were replaced by flat, non distorting panels from the 10th production aircraft. Successive Marks of the Bristol Taurus engine were installed: starting with the Taurus III, the more reliable Taurus IIs were used whenever possible. Initially Beauforts with the Taurus II engines were designated Beaufort Mk. II, while those with other Taurus Marks continued to be Beaufort Mk. Is. Finally all Taurus engined Beauforts became Mk. Is with the introduction of the Pratt & Whitney Twin Wasp powered Beaufort Mk. II. The Taurus Mk. IIs were modified to Mk. IIa, which later became the Taurus Mk. VI. All of these versions produced The final marks of Taurus engines used were the more powerful XII and XVIs. The Taurus engines drove de Havilland Type DH5/19 constant speed propellers. As Beaufort units entered service, it was found that the defensive armament was inadequate and extra Vickers GO machine guns were fitted; two on a gimbal mounting in the forward nose and single guns on pivots on either beam. A remotely controlled Browning machine gun was fitted, firing to the rear under the nose. Housed in a clear blown transparency, it was found to be of little use and most operational units soon discarded them. Fairey Youngman pneumatic dive brakes were fitted to the wing trailing edges of several Beaufort IIs. After adverse reports from pilots these were locked shut. It was found that the curved alloy extensions on the trailing edges improved the flight characteristics and similar panels were fitted on all later production Beauforts. When it became apparent that the Taurus engines had problems, planning commenced to re engine the aircraft with Pratt & Whitney R 1830 Twin Wasp radials, which were of similar diameter and slightly lighter, driving Hamilton Standard bracket type variable pitch propellers. There was no guaranteed supply of the Twin Wasp and production reverted to the Taurus engined Mark Is after 165 Beaufort Mark IIs had been built, starting with AW244, which first flew in September 1941. Performance with the Twin Wasps was marginally improved: maximum speed went up from and the service ceiling increased from Normal range was reduced from refn| Mark I performance figure relate to late production versions with the more powerful Taurus Mks. XII/XVI. Those with the earlier versions were slower. The final British built version of the Beaufort was the Pratt & Whitney powered T. Mk. II, with 250 produced from August 1943. In this version, the turret was removed and faired over. The last ever Beaufort was a T. Mk. II, which left the Bristol Banwell factory on 25 November 1944.

Австралияда жасалған Бофорттар

Бофорттың жобалау жұмыстары аяқталуға жақын келгенде, Австралия үкіметі Австралия мен Сингапурдың қорғаныс қажеттіліктерін талқылау үшін британдық әуе миссиясын шақырды. Бұл Австралияның әуе құрылыс өнеркәсібін кеңейтуге жасалған қадам болды. Бофорт ең жақсы жалпы барлау (G. R.) ұшағы деп таңдалды және 1939 жылдың 1 шілдесінде 180 ұшақ пен қосалқы бөлшектерге тапсырыс берілді, бұл тапсырыс арнайы құрылған Ұлттық Әуе Құрылыс департаментінің (DAP) Бофорт бөліміне жүктелді. "Таурус" қозғалтқыштары, ұшақ құрамдас бөліктері және қажетті жабдықтар жіберілді, ал 1939 жылдың қазан айында сегізінші сериялық Бофорт L4448 ұшағы да жеткізілді. Соғыс басталған кезде, тіпті 1940 жылдың мамырында британ үкіметі Францияға, Нидерланды мен Бельгияға соғыс материалдарын экспорттауға эмбарго салғанға дейін, "Таурус" қозғалтқыштарының жеткізілімі тоқтатылуы немесе үзілуі мүмкін деген мүмкіндік қарастырылды. Оның орнына Pratt & Whitney Twin Wasp қозғалтқышына көшу ұсынылды, ол бұдан бұрын Австралия Корольдік Әуе күштерінің Lockheed Hudson ұшақтарында қолданылып келген. Бофорт Mks V, VI, VIII және IX үлгілеріне үш пернелі Curtiss Electric винттері орнатылды, ал Бофорт Mks VA және VIII үлгілерінде Hamilton Standard винттері пайдаланылды. Британдық Бофорт ұшақтарына Twin Wasp қозғалтқыштарын орнату туралы шешім шамамен бір уақытта қабылданды. Сынақ ұшағы N1110 болды. Барлығы 700 австралиялық Бофорт алты серияда өндірілді (үлгілерді қараңыз). Австралиялық Бофорттардың ерекшелігі – Mk VI үлгісінен бастап қолданыла бастаған үлкен қанатшасы болды. Қарулану британдық ұшақтардан өзгеше болды: британдық немесе американдық торпедаларды тасымалдау мүмкін болды, ал соңғы 140 Mk VIII үлгілері жергілікті өндірісте жасалған Mk VE мұнарасымен және .50 калибрлі пулеметтермен жабдықталды. Кабина төбесіне алмаз тәрізді DF антеннасы орнатылды, ол бұрынғы сақина тәрізді антеннаның орнын басты. Австралиялық жақсартулардың ішінде толық жабық қону шассисі және қанаттардағы Browning M2 пулеметтері де болды. Кейбір ұшақтардың артқы фюзеляждың екі жағына ASV радарлық антенналар орнатылған. Mk. XI – қару-жарақтан, операциялық жабдықтан және броньдық қорғаныстан айырылған, орталық фюзеляжы қайта құрылған көліктік үлгіге айналдырылған. Ең жоғары жылдамдығы болды және жүк көтеруге болады. Австралиялық Бофорттың өндірісі 1944 жылдың тамызында Бофайтерге көшуге байланысты тоқтатылды.

As the design for the Beaufort began to mature, the Australian Government invited a British Air Mission to discuss the defence needs of Australia and Singapore. It was also a step towards expanding the Australian aircraft industry. The Beaufort was chosen as the best General Reconnaissance (G. R.) aircraft available and on 1 July 1939, orders were placed for 180 airframes and spares, with the specially formed Beaufort Division of the Commonwealth Department of Aircraft Production (DAP). Taurus engines, aircraft components and the associated equipment were shipped out to be joined in October 1939, by the eighth production Beaufort L4448. With the outbreak of war, the possibility that supplies of the Taurus engines could be disrupted or halted was considered, even before the British government placed an embargo on exporting war materials with the Blitzkrieg on France, the Netherlands and Belgium in May 1940. It was proposed that a change of powerplant could be made to the Pratt & Whitney Twin Wasp, which was already in use on Royal Australian Air Force Lockheed Hudsons. Three bladed Curtiss Electric propellers were fitted to Beaufort Mks V, VI, VIII and IX while Beaufort Mks VA and VIII used Hamilton Standard propellers. refn| The decision to install Twin Wasps in British Beauforts was undertaken almost simultaneously. The trials aircraft was N1110. In total 700 Australian Beauforts were manufactured in six series (see variants). A distinguishing feature of Australian Beauforts was a larger fin, which was used from the Mk VI on. Armament varied from British aircraft: British or American torpedoes were able to be carried and the final 140 Mk VIII were fitted with a locally manufactured Mk VE turret with .50 cal machine guns. A distinctive diamond shaped DF aerial was fitted on the cabin roof, replacing the loop antenna. Other Australian improvements included fully enclosed landing gear and Browning M2 machine guns in the wings. Some were also fitted with ASV radar aerial arrays on either side of the rear fuselage. The Mk. XI was a transport conversion, stripped of armament, operational equipment and armour and rebuilt with a redesigned centre fuselage. Maximum speed was and a payload of could be carried. Production of the Australian Beaufort ended in August 1944 when production switched to the Beaufighter.

Еуропа

Торпедалық бомбалаушы ретінде де қолданылғанмен, оның ішінде Брест портындағы неміс линкоры «Шарнхорст» және неміс линкоры «Гнейзенауға» шабуылдар жасады, «Бофорт» Еуропадағы қызметінде көбінесе бомбаларды қолданды. Жеңіл, баяу «Вильдебист» торпеданы ұшыру алдында суға түсіп, сосын тегістеп ұша алатын; «Бофорттар» суға түскеннен кейін тым жоғары жылдамдыққа ие болғандықтан, торпеда тастау үшін ұзақ, тегіс жақындау қажет болды. 1940 жылдың 11 қыркүйегінде RAF-тің алғашқы торпедалық шабуылы орын алды, онда 22 эскадрильяның бес ұшағы Остенде (Бельгиядағы Остенде) маңындағы үш сауда кемесінен тұратын конвойға шабуыл жасады. Бір торпеда кемеге тиді. Төрт күннен кейін алғашқы «Ровер» миссиясы жүзеге асырылды; «Ровер» – жау кемелеріне қарсы, азау саныдағы ұшақтармен дербес түрде жүргізілетін қарулы барлау миссиясы. «Роверлер» келесі 18 айда «Бофорт» операцияларының маңызды бөлігіне айналды. Басқа да қауіпті операциялар одан әрі жүргізілді, соның нәтижесінде бір «Бофорт» ұшқышы қаза болғаннан кейін Виктория кресімен (VC) марапатталды. Ұлыбританиядағы «Бофортпен» жабдықталған және операциялық ұшуға қабілетті басқа бірліктер – 86 және 217 эскадрильялар 1941 жылдың ортасына дейін жұмыс істеді. «Бофорттар» RAF құрамындағы бірқатар Ұлттар Достастығының XV бапқа сәйкес эскадрильяларын да жабдықтады, бірақ жеткізілімнің жетіспеушілігіне байланысты, бұл эскадрильялар операциялық ұшуға шығар алдында басқа ұшақ түрлерімен ауыстырылды.

Торпеда түсіру

Торпеданы сәтті түсіру үшін нысанаға жақындау жолы тура болуы және торпеда суға тегіс кіретіндей жылдамдық пен биіктікте болуы қажет: тым жоғары немесе тым төмен болса, торпеда "секіріп" (су арқылы домалап өту), суға батып кету немесе тіпті бұзылу қаупі бар еді. Су үстіндегі биіктікті радиоалтиметрсіз бағалау қажет болды, ал қателік жасау оңай еді, әсіресе тыныш жағдайда. 18 дюймдік (450 мм) Mk XII әуе торпедасын қолданатын "Бофорт" ұшақтары үшін орташа түсіру биіктігі 68 фут (21 м) ал орташа босату қашықтығы болды. Ұшу кезінде ұшақ қорғанысқа қарсы авиациялық отқа ұшырауға осал еді, сондықтан одан қашу мүмкіндігі болмаса, онымен ұшуға батылдық қажет болды. "Бофорттың" торпеда тастау жылдамдығы, оның алдындағы "Вильдебист" ұшақтарынан әлдеқайда жоғары болды, сондықтан нысана кемесінің қашықтығы мен жылдамдығын дұрыс бағалау үшін жаттығу қажет еді. "Шарнхорст" сияқты кеме өлшемі мен жылдамдығы бойынша өте үлкен болып көрінетін, 1 мильден (2 км) астам қашықтықтағы желдеткіштің ішін толыққанды толтыратын еді, сондықтан қашықтықты бағалау оңай болмады. Ұрыс кезінде торпедалар көбінесе нысанадан тым алысқа жіберілді, бірақ бір рет торпеданың нысанаға тым жақын жіберілгені туралы жазба бар. Қауіпсіздік үшін торпеданың оқ-дәрілері босату нүктесінен бастап белгілі бір қашықтықта (әдетте шамамен) ғана қаруланған. Сонымен қатар, торпеданың жұмыс тереңдігіне жетуіне де уақыт кетті.

Жерорта теңізі мен Мальта

Жерорта теңізіндегі алғашқы Бофорт бөлімшесі 39-шы эскадрилья болды, ол 1941 жылдың қаңтарында Мысырда қайта құрылды. Бастапқыда Bristol Blenheim және Martin Maryland ұшақтарымен жабдықталған, бірлік келесі тамызда Бофорт Mk. жабдықтауды бастады. Бофорттар қатысқан алғашқы операция – 28 қаңтарда итальяндық Т18 кемесіне жасалған шабуыл. 39-шы эскадрильяның үш Бофорты үлкен соққы күшінде 1400 сарбазды тасымалдаған «Виктория» көлігін қиратуға қол жеткізді. Кемені 820-ші теңіз әуе эскадрильясының төрт «Альбакор» ұшағы баттырды. Қорғау кемелері 1046 сарбазды құтқарып алды. 1942 жылдың 15 маусымында Англиядан келген 217-ші эскадрильяның тоғыз Бофорты Мальтадағы Луқадан ұшып шығып, Тарантодан шыққан Regia Marina кемелерін тосқауылдауға ұшып кетті. Бофорт экипаждарының көптегені түнгі ұшу тәжірибесіне ие болған жоқ: төрт ұшақ кездесу орнын таба алмады және өздігінен жолға шықты. Бірін ұшқыш офицер Артур Олдридж басқарды, ол Мальтаның шығысына қарай 322 шақырым жерде итальяндық флотты тапты. Ловиеттің Луцковқа жасаған шабуылы сияқты, оның Бофорты итальяндық бақылаушылар тарапынан достық ұшақ деп қате түсінілді. Олдридж ауыр крейсер, итальяндық крейсер «Трентоны» торпедалап қиратты, оның әуеге қарсы атысы Бофорт қашқаннан кейін ғана басталды. Бофорттың негізгі тобы содан кейін атыспен бағытталған шабуылға кірісті. Италиялық соғыс кемелері жасаған шатасу мен түтін көшкесінде 217-ші эскадрилья бір Бофортты жоғалтып, бірнеше торпедалық соққылар жасады, ол Луқаға қонды. Бұл талаптарға қарамастан, басқа кемелердің ешқайсысына зақым келтірілген жоқ. «Тренто» әуе шабуылына куә болған су асты кемесі атқан екі торпедамен кейін батты. 1942 жылдың шілдесіне дейін 86-шы эскадрильяның Бофорттары мен экипаждары Мальтаға келді және көп ұзамай қайта құрылған 39-шы эскадрильяға қосылды, ол шабыттандырған эскадрилья командирі Патрик Гиббстің басқаруына өтті, ол жақын арада қанат командирі болып тағайындалды; 217-ші эскадрилья Цейлонға көшті. Келесі 11 айда Бофорт күштері, көбінесе Beaufighter ұшақтарымен бірге, Роммельдің Африка корпусына өте маңызды конвойлық жабдықтау желілерін қиратуға үлкен үлес қосты. Түнде 38-ші эскадрильяның торпеда тасымалдайтын Vickers Wellington ұшақтары конвойларға шабуыл жасауда маңызды рөл атқарды. Қайырлы кемелердің кейбіреулері жойылды немесе қатты зақымдалды: MV (моторлық кеме) Reichenfels, 7744 GRT: 217-ші эскадрильяның Бофортымен 21 маусымда торпедаланды. MV Rosalino Pilo, 8326 GRT: 39-шы эскадрильяның екі ұшағымен торпедаланды, 17 тамызда су асты кемесімен батты. Pozarica танкері, 7800 тонна (7925 тонна): 39-шы эскадрильяның үш ұшағымен торпедаланып, қатты зақымдалды, кейін 21 тамызда жағаға тірелді. Dielpi бу кемесі, 1500 тонна (1360 тонна): 27 тамызда 217-ші эскадрильяның үш ұшағымен торпедаланып батты. San Andrea танкері, 5077 тонна (4606 тонна): 30 тамызда 39-шы эскадрильяның екі ұшағымен торпедаланып батты. (Гиббстің соңғы операциясы.) Proserpina танкері, 4869 GRT: 27 қазанда 47-ші эскадрильяның Бофорттары мен 15-ші SAAF эскадрильясының Bisley ұшақтарының бірлескен шабуылымен жойылды. Thorsheimer танкері, 9955 тонна (9031 тонна): 1943 жылдың 21 ақпанында 39-шы эскадрильяның төрт Бофортымен торпедаланды. 1943 жылдың маусым айында 39-шы эскадрилья, соңғы операциялық Бофорт бөлімшесі, Beaufighter ұшақтарына ауыстырылды, ауыр шығындарға ұшырады. Air Headquarters, Сингапурға барлау ұшағы ретінде тіркелген бір Бофорт, алғашқы ұшу кезінде жапондық истребительдердің шабуылына ұшырады, қатты зақымдалды және есептен шығарылды. RAF Бофорттың соңғы үлгідегі истребительдерге қарсы жеткілікті өнімділік пен қару-жарағы жоқ екенін және 100-ші эскадрилья экипаждарының осы типтегі жеткілікті дайындық пен тәжірибесі жоқ екенін шешті. 1942 жылдың басында жапондық күштер Сингапурға жақындаған кезде, RAF базалары тасталды; қалған Бофорттар мен 100-ші эскадрильяның қызметкерлері Австралияға эвакуацияланды. Бисмарк теңізіндегі шайқаста 1943 жылдың 3 наурызында No. 100 эскадрильясы Мильн шығанағынан жапондық әскерлік конвойына торпедамен шабуыл жасауға ұшты, бірақ ешқандай соққылар жасалмады. Шайқастың соңында No. 30 эскадрильясының 13 Beaufighter ұшағы конвойға төмен деңгейде жақындады, олар торпедалық шабуыл жасайтын Бофорттар секілді әсер қалдырды. Кемелер оларға қарап бұрылды, торпедалық бомбалаушыларға кішірек нысананы ұсыну үшін стандартты процедура, бұл Beaufighter ұшақтарына кеменің әуеге қарсы пушкаларына, көпірлеріне және экипаждарына автопушкалары мен пулеметтерімен соққы беру кезінде келтірген зардабын барынша арттыруға мүмкіндік берді.

The first Beaufort unit in the Mediterranean was 39 Squadron, which reformed in Egypt in January 1941. Initially equipped with Bristol Blenheims and Martin Marylands, the unit started re equipping with Beaufort Mk. Is the following August. The first operation in which Beauforts took part was an attack on the Italian T18 on 28 January 1942. The three Beauforts of 39 Squadron included in a large strike force succeeded in crippling the transport Victoria, which was carrying 1,400 troops. The ship was then sunk by four Albacores of 820 Naval Air Squadron. Escort ships rescued 1,046 troops. In another operation, during the early hours of 15 June 1942, nine Beauforts of 217 Squadron, which had just flown in from England, took off from RAF Luqa, Malta to intercept ships of the Regia Marina, which had sailed from Taranto. Few of the Beaufort crews had experience in night flying: four aircraft failed to find the rendezvous and set out independently. One, flown by Flying Officer Arthur Aldridge discovered the Italian Fleet some 200 mile (322 km) to the east of Malta. Like Loviett's attack on Lūtzow, his Beaufort was mistaken for a friendly aircraft by Italian lookouts. Aldridge torpedoed and crippled the heavy cruiser Italian cruiser Trento, whose anti aircraft fire started only after the Beaufort had escaped. The main formation of Beauforts then came in to attack, having been guided in by the gunfire. In the confusion and the smokescreen that had been laid by the Italian warships, 217 Squadron claimed several torpedo hits for the loss of one Beaufort, which belly landed at Luqa. In spite of the claims, none of the other ships had been hit. Trento was sunk later by two torpedoes fired by the submarine , which had witnessed the aerial attack. By July 1942, 86 Squadron Beauforts and crews had arrived on Malta and were soon absorbed into a reconstituted 39 Squadron, which came under the command of the inspirational Squadron Leader Patrick Gibbs, who was soon promoted to Wing Commander; 217 squadron moved on to Ceylon. Over the next 11 months, the Beaufort force, now usually accompanied by Beaufighters, was instrumental in crippling the convoy supply lines that were vital to Rommel's Afrika Korps. At night, torpedo carrying Vickers Wellingtons of 38 Squadron also played an important part in attacking convoys. Some important ships destroyed or badly damaged were:

MV (Motor Vessel) Reichenfels, 7,744 GRT: torpedoed by 217 Sqn Beaufort, 21 June. MV Rosalino Pilo, 8,326 GRT: torpedoed by two aircraft of 39 Sqn, torpedoed and sunk by submarine , 17 August. Tanker Pozarica, 7,800 tons (7,925 tonnes): torpedoed and badly damaged by three aircraft of 39 Sqn, later beached, 21 August. Steam Ship Dielpi, 1,500 tons (1,360 tonnes) : torpedoed and sunk by three aircraft of 217 Sqn, 27 August. Tanker San Andrea, 5,077 tons (4,606 tonnes) : torpedoed and sunk by two aircraft of 39 Sqn, 30 August. (Gibbs' last operation.) Tanker Proserpina, 4,869 GRT : Destroyed by combined strike of Beauforts of 47 Sqn and Bisleys of 15 SAAF Sqn, 27 October. Tanker Thorsheimer, 9,955 tons (9,031 tonnes): Torpedoed by four Beauforts of 39 Sqn, 21 February 1943. In June 1943, 39 Squadron, the last operational Beaufort unit, converted to Beaufighters. suffering severe losses. One Beaufort, attached to Air Headquarters, Singapore as a reconnaissance aircraft was attacked, during its first sortie, by Japanese fighters, severely damaged and written off. The RAF decided that the Beaufort lacked sufficient performance and armament to defend itself against late model fighters, and that 100 Squadron's crews lacked sufficient training and experience on the type. As Japanese forces approached Singapore in early 1942, RAF bases there were abandoned; the remaining Beauforts and 100 Squadron personnel were evacuated to Australia. In the Battle of the Bismarck Sea, on 3 March 1943, eight Beauforts from No. 100 Squadron RAAF took off from the Milne Bay to attack the Japanese troop convoy with torpedoes although no hits were scored. Later in the battle, 13 Beaufighters from No. 30 Squadron RAAF approached the convoy at low level to give the impression they were Beauforts making a torpedo attack. The ships turned to face them, the standard procedure to present a smaller target to torpedo bombers, allowing the Beaufighters to maximise the damage they inflicted on the ships' anti aircraft guns, bridges and crews in strafing runs with their autocannons and machine guns.

Ауыстыру

1942 жылдың наурыз айында «Бристоль Beaufighter» торпеда тасымалдаушы ретінде сәтті сынақтан өтті және 1943 жылдан бастап Таяу Шығыста орналасқан бірнеше эскадрильялар «Бофортты» «торбо» (Beaufighter TF Mk X) деп атай бастады. Соңғы RAF ұшағы 1946 жылы қызметтен шығарылды.

Британдықтар

Бофорт Mk. I
1013 дана салынды. Торпедолық бомбалаушы, RAF үшін барлау нұсқасы, екі Bristol Taurus II, III, VI, XII немесе XVI цилиндрлі радиалды қозғалтқыштармен жабдықталған. Бірінші британдық өндіріс үлгісі. Бофорт Mk. II
167 дана салынды. Торпедолық бомбалаушы, RAF үшін барлау нұсқасы, екі Pratt & Whitney R 1830 S3C4 G Twin Wasp радиалды қозғалтқыштарымен жабдықталған. Бофорт Mk. III
Тек жоба. Екі Rolls Royce Merlin XX тізбекті поршенді қозғалтқыштармен жабдықталмақ болған. Бофорт Mk. Va
30 дана салынды. Pratt & Whitney S3C4 G және Hamilton Standard винттерімен. Бофорт Mk V-ке ұқсас, бірақ үлкенірек құйрығымен жабдықталған. (ескертпе: бұрын қате түрде A9 152 деп белгіленген).
Бофорт Mk. VII A9 164 – "тек кабинасы" Гипсленд қарулы күштер мұражайында қалпына келтірілуде.
Бофорт Mk. VIII A9 210/QH D – "тек кабинасы" Австралия Ұлттық авиация мұражайында, Мураббин, Викторияда (алғашқыда A9 13-ті қайта құруға енгізілген).
Бофорт Mk. VIII A9 501 – "тек кабинасы" The Beaufort Restoration Group тобымен, Caboolture, Квинслендте қалпына келтірілуде, Гоув Солтүстік территориясына қайтару және көрсету үшін.
Бофорт Mk. VIII A9 557/QH L – Австралия соғыс мемориалында, Канберрада көрсетілуде.
Бофорт Mk. IX A9 703 – "тек кабинасы" Камден авиация мұражайында көрсетілуде.

Бофорт Mk. VIII A9 559 – бірнеше RAAF ұшақтарынан құралған, Mk. IIA DD931/L ретінде Лондондағы Корольдік әуе күштері мұражайында көрсетілуде.

Қайта қалпына келтіру / сақтау

Бофорт Mk. V A9 13/T9552 – Австралияның Ұлттық авиация музейінде тоқтау үшін қалпына келтірілуде, Муораббин, Виктория.
Бофорт Mk. VII A9 141/KT W – The Beaufort Restoration Group, Caboolture, Queensland тобы VH KTW тіркеу нөмірімен ұшуға жарамды күйге келтіруде. A9 485 Бофортының артқы фюзеляжы да бар.
Бофорт Mk. VIII A9 555 – Бристоль мұрасы жинағымен қалпына келтірілуде, Хессел Филд, Клифтон, Теннесси; A9 182 Бофортының құйрық бөлігі сақталған.
RAAF-қа тиесілі тағы төрт анықталған Бофорт ұшағының қалдықтары Жаңа Гвинеядағы Таджиден табылды және көп жыл бойы Калифорниядағы Чинодағы Дэвид Таллишеттің қоймасында сақталды. Олардың бірі RAF мұражайында көрсетілімге қойылған Бофорттың үлгісін жасауға қолданылды. Қалған ұшақтардың көп бөлігі австралиялық коллекционерлер сатып алып, Австралиядағы қалпына келтіру жұмыстарына жәрдемдесуде.