Кіріспе

Америкалық жазушы және тарихшы Джеффри Чемпион Уорд (1940 жылы туған) – американдық редактор, автор, тарихшы және қоғамдық телеарналар үшін американдық тарих туралы деректі фильмдерге сценарий жазушы. Ол 19 кітаптың авторы немесе қатысушы авторы, оның ішінде 10 кітабы – өзі сценарий жазған деректі фильмдерге қосымша материалдар. Ол жеті "Эмми" сыйлығының иегері.

Жастық шақ

Уорд Огайо штатының Ньюарк қаласында дүниеге келген және 1962 жылы Оберлин колледжін бітірген, онда өнер мамандығын оқыған. Алғашқыда ол суретші болуды ниеттенген. Уордтың балалық шағының бір бөлігі Үндістанда өтті.

Ерте мансап

Уорд 1970–1973 жылдар аралығында Audience Magazine журналының негізін қалаушы редакторы, ал 1977–1982 жылдар аралығында American Heritage Magazine журналының редакторы болды. Оның 1989 жылы жазған Франклин Д. Рузвельт өмірбаяны – «Бірінші сыныпты мінез: Франклин Рузвельттің қалыптасуы» – Ұлттық кітап сыншылары тобының сыйлығымен, Америка тарихшылары қоғамының Фрэнсис Паркман сыйлығымен марапатталды және Пулитцер сыйлығына үміткер болды.

Кейінгі мансап

Уорд американдық деректі фильмдер режиссері Кен Бернспен ұзақ жылдар бойы ынтымақтастықта жұмыс істеді. Уорд Нью-Гэмпшир штатының Уолпол қаласында Бернспен кездескеннен кейін Хьюи Лонгтың сценарийін жазуды сұрағанын айтады. Оның «Unforgivable Blackness: The Rise and Fall of Jack Johnson» деректі фильміне жазған сценарийі 2005 жылы Writers Guild of America сыйлығын жеңіп алды, ал оған қоса шыққан кітабы 2006 жылы William Hill Sports Book of the Year сыйлығымен және ең жақсы өмірбаян үшін Anisfield Wolf сыйлығымен марапатталды. 2006 жылы Америка тарихшыларының ұйымы Уордқа американдық тарихқа қосқан еңбегі үшін «Тарих досы» сыйлығын табыс етті: «Соңғы жиырма жылда Джеффри Уордтың американдық тарих туралы жазғандары басқа американдық жазушылар мен тарихшылардың еңбектерінен гөрі зор ықпал етіп, көбірек оқырманға жетті. Оның жұмысы әрқашан жеке өзінің туындысы, бірақ ол сондай-ақ академияда тұтқындалып қалған ойларды босатуға және оларға кең әлемді табуға көмектесті. Ол ғалым тарихшыларға көптеген американдықтар тарихты қабылдайтын құралға айналған нәрсенің мүмкіндіктерін, шектеулерін және талаптарын түсінуге көмектесті». 2011 жылы Бернс пен Уордтың бірлескен «Құрғақ заң» (Prohibition) жобасы Уордқа бесінші «Эмми» сыйлығын – беймәлім бағдарламалар үшін үздік жазу номинациясы бойынша жеңіс сыйлады. Осы жобадан кейін ол Кен Бернспен бірлесіп «Рузвельттер: Жақын тарих» атты жеті бөлімді деректі мини-сериалды жасады, онда Теодор Рузвельт, Франклин Д. Рузвельт және Элеонора Рузвельт өмірі суреттелді (2014 жылдың қыркүйегінде PBS телеарнасында көрсетілді), сондай-ақ Линн Новик пен Кен Бернспен бірлесіп «Вьетнам соғысы» көп бөлімді телесериалын түсірді (2017 жылдың қыркүйегінде PBS телеарнасында көрсетілді). 2012 жылы Уорд өзінің әкесі Фердинанд Уордтың (1851–1925) өмірбаянын жариялады, ол Алтын ғасырдағы ең ірі алаяқ ретінде танымал. «Бай болуға бейімділік» (A Disposition to be Rich) кітабы жеке отбасылық құжаттардың көмегімен жазылды.

Үндістан

Уорд балалық шағының бір бөлігін Үндістанда өткізді және Үндістанмен және үнді мәселелерімен байланысын үзбей келеді. Бенгал жолбарысын табиғатта сақтап қалу үшін жүріп жатқан күресті жайында жұмыс істеу және жазу Фатх Сингх Ратор және Билли Аржан Сингх сияқты тәжірибелі жолбарыс сақтаушыларымен достық қарым-қатынас орнатуға әкелді. Оның Үндістан туралы эсселері мен мақалалары Geo, Audubon, National Geographic, Smithsonian, Aperture сияқты көптеген басылымдарда жарияланды. 2011 жылы ол фотограф Рагху Райдың "Варанаси: Цивилизацияның портреті" (Коллинс, Үндістан) кітабына кіріспе жазды, осы кітап бойынша олар журналдық материалдарда бірлесіп жұмыс істеген. Қазір ол Үндістанның бөлінуі тарихы туралы кітап жазумен айналысып жатыр.

Жаз

Уорд джаз әлеміне қатысты және Уинтон Марсалис пен Линкольн орталығындағы джаз оркестрімен бірлесіп жұмыс істеді. "Жаз" деректі фильмі қоғамдық телеарнада көрсетілгеннен кейін, "Нью-Йорк Таймс" газетіне берген сұхбатында Уорд 15 жасында Луи Армстронгтың "West End Blues" шығармасын осы қанша рет ойнағанын айтты, тіпті оның студенттік жатағының қарсысындағы париждік кафедегі бармен оны "Сатчмо" деп атаған: "Мен оны мың рет орындағанмын", - деп есіне алды ол. "Менің ойымша, джаз музыкасы осы ел үшін өте маңызды. Мен осы тұлғаларды, Армстронгты, Эллингтонды, Джим Кроу заманында жұмыс істегендерін ескерсек, шынайы батырлар деп санаймын."