Кіріспе

Швед саясаттанушысы (1864–1922)

Йохан Рудольф Кьеллен (13 маусым 1864, Торсёде туған – 14 қараша 1922, Уппсалада қайтыс болған) – швед саясаттанушысы, география ғылымының маманы және саясаткер, «геополитика» терминін алғаш рет қолданған. Оның еңбектеріне Фридрих Ратцельдің әсері тиді. Александр фон Гумбольдт, Карл Риттер және Ратцельмен бірге Кьеллен кейіннен генерал Карл Хаушофердің жақтаған неміс геополитигінің негізін қалады. Кьеллен 1880 жылы Скарадағы гимназияны бітіріп, сол жылы Уппсала университетіне түсті. 1891 жылы Уппсалада докторлық диссертациясын қорғап, 1890 жылдан 1893 жылға дейін доцент болды. Ол сондай-ақ 1891 жылдан бастап Гетеборг университетінде оқытты және 1901 жылдан бастап 1916 жылы Уппсаладағы беделді Скиттеандық риторика және мемлекеттік басқару профессоры лауазымына тағайындалғанға дейін саяси ғылымдар мен статистика профессоры болды. Консервативті саясаткер, ол 1905–1908 жылдары Швеция Парламентінің Екінші палатасының және 1911–1917 жылдары Бірінші палатасының мүшесі болды.

Идеялар

Кьеллен Ратцельдің шәкірті болды және органикалық мемлекет теориясын одан әрі дамытып, осы процесте «геосаясат» терминін енгізді. Кьеллен үшін геосаясат – теория, ал соғыс – оның «эксперимент алаңы». Ол сондай-ақ империализмді жақтаған Джон Роберт Сили мен Генрих фон Трейчкеге де ықпал етті. Оның идеяларының негіздері 1900 жылы «Швеция географиясына кіріспе» кітабында ұсынылды (Гетеборг университетіндегі лекциялар негізінде). Кьелленнің 1916 жылы жарық көрген «Мемлекет – өмір формасы» атты кітабы мемлекет теориясы бойынша ең маңызды туындысы саналады. Тарихшы және саясаттанушы Питер Дэвидсеннің сөзіне сәйкес, кітапта мемлекеттер бес саяси ғылым саласымен зерттелуі тиіс бес элементтен тұрады:

Мемлекетті аумақ ретінде геосаясат зерттейді (39–75 беттер). Халық ретінде мемлекетті демополитика зерттейді (76–124 беттер). Экономика ретінде мемлекетті экополитика зерттейді (125–137 беттер). Мемлекетті қоғам ретінде әлеуметтік-саяси тұрғыдан зерттейді (137–147 беттер). Мемлекетті үкімет ретінде кратополитика зерттейді (147–160 беттер). Кьеллен мемлекеттердің тек заңдық тұрғыдан сипатталуына қарсы шығып, мемлекет пен қоғам – қарама-қарсы емес, екі элементтің біртұтас синтезі екенін айтты. Мемлекет заң мен тәртіпті сақтаумен қатар, әлеуметтік және экономикалық өркендеуге де жауапты. Заңдық сипаттамасынан өзге, мемлекеттердің органикалық ерекшеліктері де бар. Мемлекеттік аумақтар «органикалық байланыста, жүрек пен өкпесі бар және одан да төмен мәртебелі бөліктері бар денелер» сияқты байланысқан. Кез келген тірі организм сияқты, мемлекеттер де кеңейеді немесе жойылады. Бұл таза жаулап алу емес, өзін-өзі сақтау үшін қажетті табиғи өсуге байланысты. Ратцельдің кеңістіктердің кеңею заңына сүйене отырып, Кьеллен үлкен мемлекеттердің кіші мемлекеттер есебінен кеңейетінін айтады. Бұл заңда көптеген бұрмалаушылықтар бар, бірақ олар тек үлкен кеңістіктерді ұйымдастыру үшін көбірек уақыт қажет екенін көрсетеді. Сондықтан, үлкен мемлекеттер кеңістігіне енуіне уақыт жеткілікті, ал ұзақ мерзімді перспективада көрсетілген тенденция кез келген шектеусіз жарамды. Дегенмен, Кьеллен Швеция үшін мүмкіндік қалдырады. Ол кейіннен империялық соғу деп аталатын факторды атап өтеді. «Шекараларды шексіз созу» үйлесімсіздік пен сыртқы осалдықты арттырады. Тіпті коммуникация дәуірінде де біртұтас болу қиын. Сондықтан кіші мемлекеттердің болашағы осылайша қараңғы емес. Кьеллен үшін автономия – саяси мәселенің шешімі, бірақ өзіндік экономикалық саясат емес. Импортқа тәуелділік елдің экономикалық тұрғыдан өзін-өзі қамтамасыз ете алмайтынын білдіреді.

Ықпал

Генерал Карл Хаушофер, кейін Кьелленнің көптеген идеяларын қабылдаған, экономикалық саясатқа қызығушылық танытпады, бірақ автоархияны да қолдады; үнемі күресте болатын ұлт өзін-өзі қамтамасыз етуді қажет етеді. Кьеллен де (Морис Баррес және көптеген "ұлттық-социалистік" партиялардан кейін, мысалы, Чехия Ұлттық-әлеуметтік партиясы) 1910 жылы "ұлттық-социализм" терминін ерте пайдаланғандардың бірі болды. Оның терминологиясы Швецияның соғыстан кейінгі әл-ауқат мемлекетінде, ол өзі тұжырымдаған "Folkhemmet" терминінде қалыптасты, бұл негізінен Отто фон Бисмарктің Германиясындағы әлеуметтік реформаларға ұмтылған консерватизмнен шабыттанды. Геосаясатты АҚШ-та Збигнев Бжезинский, Генри Киссинджер және Роберт Каплан қайта жаңғыртты.