Англиялық заңгер және судья: Артур Хобхаус лордтың өмірі мен қызметі

Кіріспе

Артю Хобхаус, 1-ші барон Хобхаус (10 қараша 1819 – 6 желтоқсан 1904) – ағылшын заңгері және судья.

Өмірбаян және білім

Сомерсеттегі Хадспен үйінде дүниеге келген Хобхаус, Генри Хобхаустың төртінші және кіші ұлы, ол Ішкі істер министрлігінің тұрақты мемлекеттік хатшысы болған. Оның әйелі Харриет, Стаффордтағы Сугналл Холлдің иесі Джон Туртонның алтыншы қызы еді. Эдмунд Хобхаус, Нельсон епископы, және Реджинальд Хобхаус (1818–95), Бодмин архидиаконы, одан үлкен ағалары болды. Он бір жасында жеке мектептен Итонға ауысып, ол жеті жыл (1830–1837) сонда білім алды. 1837 жылы Оксфорд университетінің Баллиол колледжіне түсіп, 1840 жылы классика пәнінен үздік нәтижемен B.A. дәрежесін, ал 1844 жылы M.A. дәрежесін алды. 1841 жылдың 22 сәуірінде Линкольн қонақүйіне қабылданды, 1845 жылдың 6 мамырында адвокаттық құқық алды және жақын арада үлкен мүлік және келісім-шарттармен айналысатын практикаға ие болды.

Заңгерлік мансабының алғашқы жылдары

1862 жылы ол Корольдің кеңесшісі және өзінің колледжінің төрешісі болды, 1880 жылы қазынашылық қызметін атқарды және Роллс сотында (Апелляциялық соттың азаматтық бөлімшесі) практика жүргізді. 1866 жылы ауыр сырқатқа шалдыққаннан кейін ол практикадан зейнеткерлікке шығып, қайырымдылық комиссары лауазымын қабылдады. Хобхаус жұмысына жандамамен кірісті. Ол әкімшілік жұмыста ғана емес, қайырымдылық қорларын басқару заңнамасын реформалауды да қолдады. 1869 жылғы «Жаңартқыш мектептер туралы» заң осы бағыттағы алғашқы қадам болды, және осы заң бойынша Лорд Литтелтон, Хобхаус және канон Г.Г. Робинсон жаңартқыш мектептерді қайта ұйымдастыруға кең өкілеттік алған комиссарлар болып тағайындалды. Жаңартқыш мектептерге қатысты көп жұмыс істелді, бірақ Хобхаус пен оның әріптес комиссарларының күш-жігері 1871 жылы Лордтар палатасы Вестминстердегі Эммануэль ауруханасын қайта құру жоспарын қабылдамағанда тоқтап қалды. Одан кейін Хобхаустың ұнатпаған дау пайда болды, және ол 1872 жылы Сер Джеймс Фитцджеймс Стивеннің орнын басып, Үндістанның генерал-губернаторы кеңесінің заң жөніндегі мүшесі болып тағайындалды. Хобхаус сондай-ақ 1869 жылы Жерді беру туралы заңның қолданылуы жөніндегі корольдік комиссияда қызмет еткен. Лордтар палатасының сот жұмысына көмектесу үшін, бірақ Біріккен Корольдіктің жоғары соттарының судьялары ғана апелляцияларды тыңдай алатын заңдық талап назардан тыс қалды. 1887 жылы Парламент актісімен Сот комитетінің мүшелеріне қатысты бұл шектеу алынып тасталды; бірақ Хобхаус Лордтар палатасында судья болып жұмыс істемеді. Ол тек үш істі қарауға қатысты, олардың екеуінде – «Рассел графиняға қарсы» (1897 жылғы Апелляциялық істер 395) және «Кемптон Парк ісі» (1899 жылғы Апелляциялық істер 143) – ол келіспейтін азшылықта болды. Сотшы ретінде Хобхаус әрқашан сақтықпен және мұқиятпен жұмыс істеп, барлық аргументтерді толық және әділ баяндады, бірақ ол өз пікірін қатаң сақтады. Генридің немересі Джон Хобхаус, Вудборо бароны Хобхаус судья және заң иесі болды.

In 1862 he became a Queen's Counsel and a bencher of his inn, serving the office of treasurer in 1880–1 and practised in the Rolls Court (the civil division of the Court of Appeal). A severe illness in 1866 led him to retire from practice and accept the appointment of charity commissioner. Hobhouse threw himself into the work with energy. He was not only active in administration but advocated a reform of the law governing charitable endowments. The Endowed Schools Act, 1869, was a first step in that direction, and under that act Lord Lyttelton, Hobhouse, and Canon H. G. Robinson were appointed commissioners with large powers of reorganising endowed schools. Much was accomplished in regard to endowed schools, but the efforts of Hobhouse and his fellow commissioners received a check in 1871, when the House of Lords rejected their scheme for remodelling the Emanuel Hospital, Westminster. There followed a controversy which was distasteful to Hobhouse, and with little regret he retired in 1872 in order to succeed Sir James Fitzjames Stephen as law member of the council of the Governor General of India. Hobhouse had meanwhile served on the royal commission on the operation of the Land Transfer Act in 1869. with a view to assisting in the judicial work of the House of Lords, but a statutory qualification by which only judges of the high courts of the United Kingdom could sit to hear appeals had been overlooked. In 1887 the disqualification was removed by Act of Parliament in regard to members of the Judicial Committee; but Hobhouse did not take up the work of a judge in the House of Lords. He only sat there to try three cases, in two of which, Russell v. Countess of Russell (1897 Appeal Cases 395) and the Kempton Park case (1899 Appeal Cases 143), he was in a dissenting minority. As a judge Hobhouse, who was always careful and painstaking, invariably stated the various arguments fully and fairly, but he was tenacious of his deliberately formed opinion. Henry's grandson John Hobhouse, Baron Hobhouse of Woodborough was a judge and law lord.

Бағалау және жарияланымдар

Соңғы кездеріне дейін прогрессивті либерал және құқықтық реформатор болған Хобхаус, сот жұмысын ақысыз атқарып, көптеген заң өзгерістерін ұсынды, олар өте баяу қабылданды. Оның 1868 жылы Бирмингемде өткен Әлеуметтік ғылымдар конгресінде үйленген әйелдердің мүлігіне қатысты заң туралы жасаған баяндамасы (1869; қайта басылымы 1870) және "Өлі қол" (1880) атты мүліктерді тағайындау және беру туралы баяндамалар жинағы (Қоғамдық ғылымдар қауымдастығының еңбектерінен қайта басылған) зор ықпал етті.