Бірінші машиналық тапаншаның тарихы және дамуы

Кіріспе

қосалқы машиналық мылтық

Тарих

"Субмашиналық пулемет" деп белгілі болған қару 20 ғасырдың басында пайда болды және атыс, қозғалыс және инфильтрация тактикасының қағидалары негізінде дамыды, әсіресе жау әскерлерінің окоптарын тазалау міндеті үшін, онда бірнеше метрден астам қашықтықта қақтығыс болуы екіталай болды. 1915 жылы Шпандаудағы неміс мылтық сынақ комиссиясы окоп соғысы үшін жаңа қару жасауды шешті. Қолданыстағы жартылай автоматты пистолеттерді (әсіресе Luger және C96 Mauser) өзгерту әрекеті сәтсіз аяқталды, себебі толық автоматты режимде дәл нысанаға алу олардың жеңіл салмағы мен минутына 1200 оқ ату жылдамдығына байланысты мүмкін емес еді. Комиссия қарудың жаңа түрі қажет деген шешімге келді. Бергманн Waffenfabrik үшін жұмыс істейтін Хуго Шмайсер, Теодор Бергман және бірнеше техникадан тұратын команданың мүшесі болды. Олар талаптарға сай жаңа қаруды жасады, ол 18/I машиналық тапанша деп аталды. "I" саны 1-ді білдіреді. MP 18-дің төрт түрлі нұсқасы неміс әскерімен бағаланды, олар I, II, III және IV үлгілері деп аталды. Олардың негізгі конструкциясы бірдей болды, бірақ оқтандыру жүйесінде айырмашылықтар бар еді. MP 18 көбінесе алғашқы субмашиналық пулемет деп есептеледі, себебі кейбір дереккөздер Виллар Перосаны есепке алмайды, өйткені ол бастапқыда таулық жеңіл қолдау қаруы ретінде қолданылған. MP 18 шын мәнінде алғашқы субмашиналық пулемет болды ма, жоқ па, пікірлер әртүрлі. 1915 жылдың қазан айында австро-венгрлік Standschützen батальоны 8x18 мм Roth патронымен жұмыс істейтін субмашиналық пулеметті сынақтан өткізді, ол Hellriegel пулеметі ретінде белгілі болды. Бұл қару тік тұрған күйде және жамбастан атып, сынақтан өтті. 1916 жылдың соңында Италия армиясының әскери авиация корпусы бір ұңғылы Виллар Перосаны жасауды сұрады, ол 1917 жылдың басында жасалып, кейіннен Carabinetta Automatica OVP ретінде қабылданды, одан 500 данасы бақылау экипаждарына берілді. Виллар Перосаның авторы полковник Бетел Абиел Ревелли 1915 жылдың қыркүйегінде субмашиналық пулемет принциптерін ойлап тапқан болатын. Ол өзінің қаруын "мылтық сияқты орнатуға болатын, сондықтан оны иықтан атуға болады" деген бір ұңғылы нұсқаға айналдыруға болатынын жазды. 1920 мен 1940 жылдар арасындағы барлық шектеулі қақтығыстарда осы жаңа қару класының қолданылуы артты, біріншіден Оңтүстік Америкада Чако соғысы кезінде, содан кейін Еуропада Испания азамат соғысы кезінде және Қытайда соғыс әміршілері дәуірінде және Екінші Қытай-жапон соғысында, жақсы даярланған қытай әскерлерінің оны қолдануы Шанхай шайқасында сияқты басқыншылар үшін қымбатқа түсті. Ол сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде түрлі партизандық және қарсылық күштерінде қолданылды. 1920 жылдары Чикагодағы қару сатушы Винсент Дэниелс 7,65 мм SIG Bergmann субмашиналық пулеметтерін импорттап, қабылдағыштың соңғы қақпағының артына екі режимді ату таңдау құрылғысын орнатты. Бұл құрылғы кейінірек шыққан Ланчестер субмашиналық пулеметіне ұқсас болды. Қарулар "Даниелс жылдам атушы карабині" деген атпен сатылды және оларды Нортсайд Бандасының және Чикаго тобының мүшелері сатып алды. Австриялық Steyr MP 34 машинасын 1919 жылы Rheinmetall компаниясы үшін субмашиналық пулемет жасаған Луи Станге басқарған техникалық топ жасады және Бергманның MG 15 машинасын MG 30 машинасын жасау үшін пайдаланды. SIG Bergmann 1920 Финляндия, Жапония және Эстонияда қолданылды және Эстонияның Таллин 1923, Жапонияның 100 типті субмашиналық пулеметі және Финляндияның Suomi 31 үлгісі үшін де шабыт берді, ол өз кезегінде Дегтяревтің PPD 34 жасауына әсер етті. Теодор Бергманның ұлы Эмиль Бергман MP 32-ні жобалады, ол Дания қабылдағаннан кейін MP 34-ке айналды, ал 1935 жылы жаңадан құрылған Wehrmacht қабылдағаннан кейін MP35 атауын алды. Бұл субмашиналық пулемет көбінесе Бельгияда бұрынғы Бергман лицензиясы бар өндіруші Пипер Байард жасаған MP 28 немесе Steyr жасаған MP34 пулеметімен шатасады. Бергманн MP 32/34/35 немесе оның соңғы нұсқасы 35/1 оңай анықталады, өйткені бұранданың иілгіштері мылтық бұрандасына ұқсас жұмыс істейді. 1940 жылы жеке автоматты қаруларға үлкен қажеттілік туындаған кезде британдықтар MP 28-ді көшіріп, Корольдік теңіз күштері үшін Ланчестер субмашиналық пулеметін жасады. Ол 1940 жылы қызметке түсті. MP-28-дің дүңгіршегі мен бұрандасы Ланчестерде қолдануға болады. Британдық Sten MP 28-дің ашық бұрандалы ату жүйесінің қарапайымдалған нұсқасын және жақта орнатылған дүңгіршек конфигурациясын пайдаланды. Ревеллидің Виллар Пероса 1915-тің ұрпағы OVP 1918 Генрих Фолмерді VPM 1930, EMP, MP 38, MP 40 және MP 41-де қолданылатын телескопиялық бұрандасына шабыттандырды. Кеңес Одағы MP 28 конструкциясын 1934 жылы PDD 34 субмашиналық пулеметінде ұқсас қолданды. PPD 34-тің одан әрі дамуы қарапайым PPD 40 және PPSh 41-ге әкелді.

What became known as the "submachine gun" had its genesis in the early 20th century and developed around the concepts of fire and movement and infiltration tactics, specifically for the task of clearing trenches of enemy soldiers, an environment within which engagements were unlikely to occur beyond a range of a few feet. In 1915, the German Rifle Testing Commission at Spandau decided to develop a new weapon for trench warfare. An attempt to modify existing semi automatic pistols (specifically the Luger and C96 Mauser) failed, as accurate aimed fire in full automatic mode was impossible due to their light weight and high rates of fire of 1,200 rounds per minute. The commission determined that a completely new kind of weapon was needed. Hugo Schmeisser, working for the Bergmann Waffenfabrik, was part of a team composed of Theodor Bergmann and a few other technicians. They designed a new type of weapon to fulfill the requirements, which was designated the Maschinenpistole 18/I. The I stands for the number 1. Four different versions of the MP 18 were evaluated by the German Army, known as the models I, II, III, and IV. They shared the same basic design but exhibited differences in the feed system. The MP 18 is often credited as the very first submachine gun, as some sources discount the Villar Perosa, on account that it was originally fielded as a light support weapon on a mount. Whether the MP 18 was actually the first submachine gun is debated. In October 1915 the Austro Hungarian Standschützen Battalionen trialed a submachine gun chambered in the 8x18mm Roth cartridge, known as the Maschinengewehr Hellriegel. This was tested as both a support weapon fired from a prone position, and an assault weapon fired from the hip. In late 1916, the Military Aviation Corps of the Italian Army created the first official demand for a submachine gun when they requested the development of a single barreled Villar Perosa with a detachable stock, which was made in early 1917 and later adopted as the Carabinetta Automatica OVP, with 500 being issued to observation crews. The designer of the Villar Perosa, Colonel Bethel Abiel Revelli, had already conceived the principles of the submachine gun in September 1915, when he wrote that his gun could be converted to a single barreled version that "may be mounted in the manner of a rifle so that it may be fired from the shoulder". All the limited conflicts between 1920 and 1940 saw an increasing use of this new class of weapons, first in South America during the Chaco War, then in Europe during the Spanish Civil War, and in China during the Warlord Era and the Second Sino Japanese War, where its use by well trained Chinese troops was costly for the invaders as in the Battle of Shanghai. It was also used during World War II by various partisans and resistance forces. During the 1920s Chicago gun dealer Vincent Daniels imported 7.65mm SIG Bergmann submachine guns and installed a two position fire selector behind the end cap of the receiver. This arrangement was somewhat similar to the later Lanchester submachine gun. The guns were sold under the name "Daniels Rapid Fire Carbine" and were bought by members of the Northside Gang and the Chicago Outfit. The Austrian Steyr MP 34 was created by a team of technicians led by Louis Stange who designed a submachine gun for Rheinmetall in 1919 and used Bergmann's MG 15 to design the MG 30. The SIG Bergmann 1920 was used by Finland, Japan, and Estonia and was the inspiration for the Estonian Tallinn 1923, the Japanese Type 100 submachine gun and the Finnish Suomi model 31, which in turn inspired Degtyarev for his PPD 34. Emil Bergmann, Theodor Bergmann's son, designed the MP 32 that evolved into the MP 34 as adopted by Denmark before receiving the MP35 name when adopted by nascent Wehrmacht in 1935. This submachine gun is often mistaken for the Mitraillette 34, an MP 28 made in Belgium by Pieper Bayard, former Bergmann licensed manufacturer or with the MP34 made by Steyr. It is easy to identify the Bergmann MP 32/34/35 or its final version 35/1 since the cocking lever works exactly like a rifle bolt. In 1940, with a pressing need for individual automatic weapons, the British copied the MP 28 and developed the Lanchester submachine gun for the Royal Navy. Solidly built with the use of brass for the magazine well, and a bayonet mount, it entered service in 1940. The magazine and the bolt of the MP 28 could be used in the Lanchester. The British Sten used the side mounted magazine configuration and a simplified version of the open bolt firing operating system of the MP 28. The OVP 1918, an offspring of Revelli's Villar Perosa 1915, inspired Heinrich Vollmer for his telescopic bolt used in the VPM 1930, EMP, MP 38, MP 40 and MP 41. The Soviet Union made a similar use of MP 28 design in their PDD 34 sub machine gun in 1934. Further development of the PPD 34 led to the simplified PPD 40 and PPSh 41.