Якоб Филипп Фалльмерaйер: Неміс саяхатшысы, журналисі және тарихшысы

Кіріспе

Неміс саяхатшысы, журналист және тарихшы (1790–1861)

Якоб Филипп Фалльмерайер (10 желтоқсан 1790 – 26 сәуір 1861) – неміс, Тироль аймағынан шыққан саяхатшы, журналист, саясаткер және тарихшы. Ол гректердің нәсілдік тегіне қатысты даулы үзіліс теориясымен және саяхаттары туралы жазбаларымен ең көп танымал.

Білім

Фолмерайер Пейрдорф ауылында он баланың жетіншісі болып дүниеге келді, Тирольдегі Бриксен қаласына жақын Цшёч аймағында. Фолмерайер туған кезде бұл аймақ Габсбург монархиясының құрамында болды, 1805 жылы Баварияның бөлігіне айналды, ал қазір Италияға жатады. Оның ата-анасы шағын шаруалар еді. Фолмерайер жеті жасынан бастап Цшёчтегі жергілікті мектепке барып, сонымен қатар қойшы болып жұмыс істеді. 1801 жылы отбасы Бриксенге көшіп келді, онда Фолмерайердің әкесі күндізгі жұмысшы болып жұмысқа орналасты. Фолмерайер Волксшюлеге қабылданды, онда ол діни қызметкерлерді өз қабілетімен таң қалдырды. 1803 жылы ол собор мектебіне гимназист ретінде түсті және 1809 жылы метафизика, математика және дін философиясы бойынша диплом алды. (Қазіргі Бриксендегі гимназия Фолмерайердің есімін иеленеді). Содан кейін ол Баварияға қарсы азаттық күресі жүріп жатқан Тирольді тастап, Зальцбургке кетті. Зальцбургте Фолмерайер жеке репетитор болып жұмыс істеді және бенедиктин семинариясына оқуға түсті, онда классикалық, заманауи және шығыс филологиясын, әдебиетті, тарихты және философияны оқыды. Бір жылдық оқудан кейін ол студенттік өмірге қажетті тыныштықты қамтамасыз ету үшін Кремсмюнстер аббаттығына кіруге тырысты, бірақ бавариялық шенеуніктердің тудырған қиындықтары бұл ниетін орындауға кедергі келтірді. 1812 жылы ол Ландшут университетіне (қазіргі Мюнхеннің Людвиг Максимилиан университеті) ауысып, алдымен құқықтандырумен айналысты, бірақ көп ұзамай тарихқа және классикалық, шығыс филологиясына толыққанды назар аударды. Оның материалдық қажеттіліктері Бавария тәжінің стипендиясымен шешілді.

Ерте мансап

1813 жылдың күзінде Наполеон соғыстарының қақ ортасында Фалмерайер әскери қызметте өзінің даңқын іздеуді шешті және Бавария жаяу әскеріне кіші офицер ретінде қосылды. Ол 1813 жылдың 30 қазанында Ханауда ерекше көзге түсіп шайқасты және Франциядағы науқанда қызмет етті. Рейн жағалауындағы оккупациялық армияда Ватерлоо шайқасына дейін қалды, ол Орлеанда генерал фон Спретидің адъютанты ретінде алты ай қызмет етті. Констанс көлінің жанындағы Линдауда екі жылдық гарнизондық өмір оған әскери даңққа деген құштарлығы орындалмағанына көз жеткізді, сондықтан ол өзін қазіргі грек, парсы және түрік тілдерін зерттеуге арнады. 1818 жылы ол өзінің шенін тастап, Аугсбург гимназиясында латын және грек тілдерінің мұғалімі болып жұмысқа орналасты, оның шәкірттерінің арасында жас Наполеон III болды. Аугсбургте оның студенттік жылдарында қалыптасқан либералдық, антиклерикалдық бейімділіктері Бавария мемлекетінің күшейіп келе жатқан ультрамонтанистік көзқарасына қарсылық білдірді. 1821 жылы Фалмерайер Ландсхут Прогимназиясында тағы бір лауазымға ие болды, онда ол дін, неміс, тарих және географиядан басқа классикалық тілдерді оқытуды жалғастырды. Ландсхут сол кезде әлі де ірі университет қаласы болды, ал Фалмерайер оның мүмкіндіктерін пайдаланып, тарих және тілдерді зерттеуді жалғастырды. 1823 жылдың ақпанында Фалмерайер Трапезунт империясының тарихын зерттеуді ынталандыру үшін Дания Корольдік ғылым және әдебиет академиясы ұсынған сыйлық туралы білді. Қара теңіздің оңтүстік жағалауында орналасқан бұл орта ғасырдың соңғы кезеңіндегі мемлекет сол кезде византиялық және түрік жылнамаларында шашыраңқы түрде ғана кездесетін. Фалмерайер Еуропаның кітапханаларынан араб және парсы тілдеріндегі қосымша дереккөздерді жинауды бастады және Сильвестр де Саси мен Карл Бенедикт Хассе сияқты әртүрлі ғалымдармен хат алмасты. Сол жылдың желтоқсанында Фалмерайер қолжазбасын Дания академиясына тапсырды, ал 1824 жылы оған сыйлық берілді. Алайда Фалмерайердің "Трапезунт империясының тарихы" атты зерттеуі 1827 жылға дейін жарияланбады. Фалмерайер өзінің табысын Баварияның білім беру жүйесінде кәсіби өсуге айналдыруға тырысты. 1824 жылдың күзінде ол Ландсхут гимназиясының профессоры болып тағайындалды, бірақ Бавария корольдеріне, біріншіден Максимилианға, содан кейін, оның қайтысынан кейін Людвигке хаттар жолдады. Фалмерайер өзінің зерттеулері үшін қосымша қаржыландыру және Ландсхут университетінің профессоры лауазымын сұрады. Алайда бұл өтініштер Фалмерайердің либералды саяси көзқарастарына байланысты болған болуы мүмкін. 1826 жылы Ландсхут университеті Баварияның астанасы Мюнхенге көшірілді, ал Мюнхен лицейі Ландсхутқа көшірілді. Фалмерайер соңғы мекемеде тарих профессоры болып тағайындалды. 1826-27 оқу жылында ол жалпы тарих бойынша лекциялық курс ұсынды. Оның ашылу лекциясы тағы да оның антиклерикалдығымен және реформалық либералды саяси көзқарастарымен ерекшеленді. Ол осы тақырыптарға соңғы лекциясында қайта оралды, онда ол "қоғамдық ізгіліктер мен заңдардың үстемдігімен" біріктірілген Еуропаның көрінісін ұсынды. Бұл лекциялар, сонымен қатар оның Бавария тарихы бойынша айқын "патриоттық емес" лекциялары академиялық қауымдастықтың консервативті элементтерінен сынға ұшырады. 1827 жылы "Трапезунт империясының тарихы" басылып шықты және Бартольд Георг Нибухр мен Карл Хассе сияқты рецензенттерден жоғары баға алды. Бавария билігінің реакциясы біршама салқын болды, бұл кітаптың алғы сөзінен де көрінеді. Мұнда Фалмерайер діни қызметкерлердің жердегі билікке ие болуы "адамзаттың ең терең құлдырауына" әкеледі деп "табиғат заңы" ретінде мәлімдеді.

In the fall of 1813, in the midst of the Napoleonic Wars, Fallmerayer decided to seek his fame in military service and joined the Bavarian infantry as a subaltern. He fought with distinction at Hanau on 30 October 1813 and served throughout the campaign in France. He remained in the army of occupation on the banks of the Rhine until the battle of Waterloo, when he spent six months at Orléans as adjutant to General von Spreti. Two years of garrison life at Lindau on Lake Constance convinced him that his desire for military glory could not be fulfilled, and he devoted himself instead to the study of modern Greek, Persian and Turkish. Resigning his commission in 1818, he was engaged as a teacher of Latin and Greek in the gymnasium at Augsburg, where his students included the young Napoleon III. In Augsburg his liberal, anti clerical, tendencies, which had already begun to develop during his student years, expressed themselves in opposition to the growing ultramontanism of the Bavarian state. In 1821 Fallmerayer accepted another position at the Progymnasium in Landshut, where he continued to teach classical languages, in addition to religion, German, history, and geography. Landshut was at the time still a great university city, and Fallmerayer took advantage of its resources to continue his study of history and languages. In February 1823 Fallmerayer learned of a prize offered by the Royal Danish Academy of Sciences and Letters to encourage research into the history of the Empire of Trebizond. This late medieval kingdom, located on the south coast of the Black Sea, was at the time known only through scattered references in Byzantine and Turkish chronicles. Fallmerayer began to collect additional sources in a number of languages, including Arabic and Persian, from libraries across Europe, and corresponded with various scholars, including Silvestre de Sacy and Carl Benedict Hase. In December of the same year Fallmerayer submitted the resulting manuscript to the Danish Academy, and in 1824 he was awarded the prize. Fallmerayer's study, the Geschichte des Kaisertums von Trapezunt, was however not published until 1827. Fallmerayer attempted to convert his success into professional advancement in the Bavarian educational system. In the fall of 1824 he was named Professor at the Landshut Gymnasium, but in a series of letters to the kings of Bavaria, first to Maximilian I and then, following his death, to Ludwig I, Fallmerayer requested further funding for his research and a position as a professor at the University of Landshut. These requests were however denied, perhaps on account of Fallmerayer's liberal political views. In 1826 the University of Landshut was moved to Munich, the capital of the Bavarian state, while the Munich Lyceum was moved to Landshut. Fallmerayer was named Professor of History at the latter institution. In the academic year 1826–27, he offered a lecture course on universal history. His inaugural lecture was marked, once again, by his anti clericalism and reformist liberal political views. He returned to these themes in his final lecture, in which he presented a vision of a unified Europe under "the rule of public virtues and of laws." These lectures, together with his distinctly "unpatriotic" lectures on Bavarian history, began to draw criticism from the more conservative elements of the academic establishment. In 1827 the Geschichte des Kaisertums von Trapezunt was finally published, and met with universal praise from its reviewers, including Barthold Georg Niebuhr and Carl Hase. The reaction of the Bavarian establishment was somewhat cooler, in part due to the book's preface. Here Fallmerayer had stated as a "law of nature" that the attainment of earthly power by priests leads to the "deepest degradation of the human race."

Қабылдау

Фолмерэйердің еңбектеріне жасалған алғашқы ғылыми шолулар басым бөлігі жағымсыз болды. Оны словениялық тіл білгірі Ерней Копитар филологиялық қателіктерге жол берді деп айыптады, ал тарихшылар Иоганн Цинкейзен мен Карл Хопф тарихи дереккөздерді дұрыс түсіндірмеді. Фолмерэйердің идеялары жаңадан құрылған грек мемлекетінің түрлі ғалымдарынан күшті қарсылық туғызды және қазіргі гректер мен ежелгі грек өркениеті арасындағы байланысты дәлелдеу үшін грек тарихнамасындағы үзіліссіздікті іздеуге әкелді. Оның әріптес профессорлары мен тарихшыларынан алған бұл қатал сын Фолмерэйердің қоғамдық беделін түгелдей құлатты. Кейінгі ғылыми шолулар да жағымсыз болды. Эдвард Кеннард Рэнд 1926 жылы Фолмерэйердің идеяларының «ұзақ уақыттан бері сенімсіздікке ұшырағанын» жазды. Антрополог Майкл Герцфельд (2020) «Қазіргі немесе бүгінгі стандарттармен бағаланғанда да, Фолмерэйердің ғылыми еңбегі ең жақсы жағдайда біркелкі емес, және оның арнайы өтініштер мен негіссіз мәлімдемелерді кеңінен пайдаланғанын» атап өтті. 2017 жылдың 8 наурызында «Еуропалық адам генетикасы» журналында халықаралық ғылыми зерттеу жарияланды, онда генетикалық айырмашылықтарына қарамастан, Пелопоннес гректері генетикалық тұрғыдан Сицилиялықтармен және Италияның оңтүстігіндегі итальяндықтармен байланысты екені, ал қазіргі Солтүстік славян ДНК-сымен байланысы жоқ екені көрсетілді.

Саяси әсері

1830 жылдары қазіргі грек мемлекетінің құрылуын жақында қолдаған филегеллиндер Фалмерайердің гректерге қатысты жазбаларында саяси ниеттерді күдіктенді; атап айтқанда, Австрияның Балқандарға оңтүстікке қарай кеңеюге деген ұмтылысын және оның басқа жазбаларында көрініс тапқан Ресейдің аймақтағы мүдделеріне қарсылығын. Осы тұрғыда, ағылшын және француз зиялыларының "Грекияның бұрынғы даңқын" қайта жаңғыртуға шақырулары австриялықтар үшін өте теріс қабылданып, ал гректер туралы австриялық теорияға батыстағы филегеллиндер күдікпен қарады. 1855 жылы Қырым соғысы кезінде ол газетіне мақала ұсынды, бірақ редакция оны жариялаудан бас тартты. Бұл мақалада ол Аттика тұрғындарының "грек тілінде емес, албан тілінде сөйлейтіні" Ұлы державалардың грек-түрік қақтығысында түрік тарапын таңдауына толыққанды себеп екенін айтты. Фалмерайердің теориясы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, 1941-1944 жылдары фашистік Грекияда нацистік пропаганда ретінде пайдаланылды, грек халқына қарсы көптеген қылмыстар жасауға сылтау ретінде қолданылды.

Саяхат

Оның Мореа зерттеуіне сынды пікірлерге ренжіді, сол себепті Фалмерайер екінші том үшін материал жинау мақсатымен шетелге сапар шешуге бел буды. Орыс графы Александр Иванович Остерман Толстой Мюнхенге шығысқа саяхаттауға білімді серік іздеп келгенде, оған мүмкіндік туды. Фалмерайер оқытушылық қызметінен бір жылдық демалыс сұрап, 1831 жылдың тамызында Остерман Толстоймен бірге Мюнхеннен аттанды. Екеуі алдымен Триесттен Александрияға кемемен жүзіп, Рождествоға дейін Иерусалимге жетуді жоспарлады. Бірақ олар бір жылға жуық уақыт Мысырда болып, 1832 жылдың жазында Палестинаға сапарлады. 1833 жылдың басында Кипр және Родос арқылы Константинопольге кемемен өтті. 1833 жылдың қарашасында Фалмерайер ақыры Мореяға жетті, онда партия бір ай бойы тұрып, содан кейін Аттикаға қарай жол тартты. Онда Фалмерайер албан тілінің диалектісі – арванитиканың үстемдігіне қатты таң қалғанын айтты. 1834 жылдың ақпанында партия Италияға келді, ал сол жылдың тамызында Мюнхенге оралды. Қайтып келген соң Фалмерайер Ландшут лицейінің Фрайзингке көшірілгенін және оның лауазымы жойылғанын білді. Бұл ерте "зейнетке шығуының" себебі Фалмерайердің, әсіресе діни мәселелерде, оқытушылық қызметке қайшы келетін "жақсы білінетін нанымдары" болды. Оның орнына Бавария академиясының мүшесі ретінде штаттан тыс профессорлық лауазым ұсынылды, онда оның алғашқы лекциясы Аттика халқының "албанизациясына" арналды. Оның лекциясына Фридрих Вильгельм Тьерштің теориясын сынап жазған мақаласымен жауап берілді, екеуінің де қарама-қарсы лекциялары Мюнхеннің академиялық ортасында, сондай-ақ баспасөз беттерінде қызу пікірталас тудырды. Бұл пікірталастың саяси мәні болды, Тьерш "Идеалдық саясат" ұстанымын ұстанды, оған сәйкес Бавария грек мемлекетін қолдауы керек, ал Фалмерайер "Реалдық саясаттан" қол үзгенді жақтады. Бұл саяси тартыс 1836 жылы жарық көрген Фалмерайердің "Тарих" кітабының екінші томына жазылған алғы сөзбен одан әрі күшейді, онда грек Тәуелсіздік соғысы "грек революциясы емес, таза албан революциясы" екені айтылды. Ол сондай-ақ Грекиядағы неміс монархиясын жергілікті үкіметпен алмастыруды ұсынды. 1839 жылы Фалмерайер Allgemeine Zeitung газетінің тілшісі болып жұмысқа орналасты, ол өмірінің соңына дейін осы газетте жариялануын жалғастырды. Фалмерайердің AZ-ға қосқан үлесіне саяхат очерктері, кітаптарға жазған сын-пікірлері, саяси мақалалары және фельетондары кірді. Саяси қиындықтарға байланысты Фалмерайер көп ұзамай елден қайта кетіп, келесі төрт жылдың көп бөлігін саяхатта өткізді, 1839-1840 жылдардың қысын граф Толстоймен Женевада өткізді. 1840 жылдың шілдесінен 1842 жылдың маусымына дейін Фалмерайер екінші үлкен саяхатына шықты, Регенсбургтен шығып, Дунай бойымен және Қара теңіз арқылы Трапезундқа дейін барды. Трапезундта, Константинопольде, Афон-Халкидикиде және Македонияның қалған бөлігінде, Афинада ұзақ уақыт болғаннан кейін ол Триест және Венеция арқылы Мюнхенге оралды. Фалмерайер осы саяхатынан АЗ-да көптеген есептер жариялады, онда ол грек теориясының саяси байқауларын, қайталауларын және одан әрі дамуын, сондай-ақ "Анатолия мен Түркия пейзаждарының әдемі суреттемелерін, 19 ғасырғы Reisebilder (саяхат суреттері) ең жақсы үлгілерімен салыстыруға болатынын" ұсынды. Константинопольде бір жыл болған (1841 жылдың 10 қазанынан 1842 жылдың 24 қазанына дейін) Фалмерайер Балқандағы Ресей империясының ықпалына қарсы Осман империясын қолдауды бастады. Бұл мақалалар жинақталып, 1845 жылы "Fragmente aus dem Orient" деген атпен жарық көрді, бұл еңбек Фалмерайердің әдебиетші ретінде танымалдығын арттырды. Фалмерайердің орыстарға қарсы сезімдері толыққанды дамыған жоқ, ол 1842 жылы Мюнхенге оралғаннан кейін орыс ақыны және дипломаты Федор Тютчевпен достық қарым-қатынас орнатты. Соңғысына Карл Несселроде мен Александр фон Бенкендорф Германиядағы Ресей мүдделерін білдіретін жаңа өкілді табуды тапсырған. Фалмерайердің грек тезисі орыс ортасында қызығушылық тудырды, сондықтан Тютчев Фалмерайерге жақындап, оны патша саясатының журналистік өкілі ретінде ұсынуы мүмкін еді. Фалмерайер бұл ұсыныстан бас тартты, және оның Ресей экспансионизміне қарсылығы осы кездесуден туындады деп болжанады. 1845 жылы "Фрагменттер" жарық көрген кезде Фалмерайердің патшаларға деген сенімсіздігі оны әлемнің тарихи дамуына Гегельдің және Фалмерайердің ең белсенді қарсыласы Тьерштің идеалистік көзқарастарына қарсы тұратын көзқарасқа итерді. Азаттыққа қарай тұрақты прогресс орнына Фалмерайер "Шығыс" пен "Батыс" арасындағы түбірлі қақтығысты сезді:
Шамамен он сегіз мың жыл бойы [Äonen] тарихтың барлық ағыны екі негізгі элементтің күресінен туды, олар бастапқыда құдай күшімен бөлінді: бір жағынан икемді өмір процесі, екінші жағынан пішінсіз, дамылмаған тоқырау. Біріншісінің символы – мәңгілік Рим, оның артында бүкіл Батыс жатыр; екіншісінің символы – Константинополь, мұңталған Шығыс. Славяндардың осы екі әлемдік фактордың бірі болуы мүмкін, немесе егер сіз қаласаңыз, Еуропалық адамзаттың жарқын бейнесінің көлеңкесі, және сондықтан Жердің құрылысы олардың келісімінсіз философиялық қайта құруға жол бермейді, бұл біздің заманымыздың ғалымдық бұзықшылығы. Тьерш осы пікірталасқа тағы бір мақала жазды, ол да AZ-да жарияланды, онда Балқандағы жаңа славян мемлекеттерінің тақтарына батыс еуропалық билеушілерді отырғызу "жаңа византиялық грек империясының" пайда болуын болдырмау үшін жеткілікті болады деп мәлімдеді. Фалмерайердің AZ-дағы мақалалары Баварияның тәж мұрагері Максимилианның назарын аударды, оның саяси көзқарастары әкесіне қарағанда әлдеқайда либералды болды. 1844 жылдан 1847 жылға дейін Фалмерайер Максимилианға тарихи және саяси мәселелер бойынша кеңесші және кейде жеке репетитор болып қызмет етті. Оның 1844 жылы Максимилиан тапсырысымен жасалған Балқан саясатын талдаған еңбегі сақталған. 1847 жылдың мамырында Фалмерайер үшінші және соңғы шығыс сапарына шықты, Мюнхеннен Триестке, содан кейін Афинаға кемемен жүзіп, онда король Оттомен кездесті. Маусым айында ол Константинополь элитасының жазғы резиденциясы болып табылатын Бююкдереге жетті, онда төрт ай бойы тұрды, содан кейін Бурса және Измир арқылы қасиетті жерге сапарлады. 1848 жылдың қаңтарында ол Бейруттен Измирге қайтып келді, онда Мюнхенге оралуға дейін қалды. Фалмерайердің осы кезеңдегі AZ-ға жариялаған мақалалары Осман билігінің күшін және түрік үкіметіндегі реформалық тенденцияларды, Грекия Корольдігінің "шұғыл" жағдайымен салыстырды.

Upset by the critical reaction to his Morea study, Fallmerayer resolved to travel abroad to collect material for the projected second volume. An opportunity presented itself when the Russian Count Alexander Ivanovich Ostermann Tolstoy arrived in Munich, seeking a learned companion for an eastward journey. Fallmerayer applied for and received a year long leave from his teaching duties, and in August 1831 departed from Munich with Ostermann Tolstoy. The two sailed first from Trieste to Alexandria, planning to arrive in Jerusalem by Christmas. Instead they remained in Egypt for nearly a year, leaving for Palestine in the summer of 1832. Early in 1833 they sailed for Constantinople by way of Cyprus and Rhodes. In November 1833, Fallmerayer finally set foot in the Morea, where the party remained for a month before travelling north to Attica. There Fallmerayer claimed he was struck by the preponderance of Arvanitika, an Albanian dialect. The party arrived in Italy in February 1834, and returned to Munich in August of the same year. Upon his return, Fallmerayer discovered that the Landshut Lyceum had in the meantime been moved to Freising, and that his position had been eliminated. Behind this early "retirement" lay Fallmerayer's "known convictions, which, particularly in religious matters, are incompatible with the teaching profession." He was instead offered an Ordinarius position as a member of the Bavarian Academy, where his first lecture concerned the "Albanisation" of the population of Attica. His lecture was answered with an attack on his theories by Friedrich Wilhelm Thiersch, and the two opposing lectures led to a controversy in Munich academic circles, as well as in the popular press. The controversy had a pointedly political dimension, with Thiersch representing the "Idealpolitik" position, according to which Bavaria should support the Greek state, and Fallmerayer advocating a hands off "Realpolitik." This political polemic was further provoked by the preface to the second volume of Fallmerayer's Geschichte, published in 1836, in which he wrote that the Greek War of Independence was a "purely Shqiptarian (Albanian), not a Hellenic Revolution." He advocated furthermore the replacement of the German monarchy in Greece by a native regime. 1839 marked the beginning of Fallmerayer's career as a correspondent for the Allgemeine Zeitung, where he would continue to publish until his death. Fallmerayer's contributions to the AZ included travel essays, book reviews, political columns, and Feuilletons. Fallmerayer soon after left the country again on account of political troubles, and spent the greater part of the next four years in travel, spending the winter of 1839–1840 with Count Tolstoy at Geneva. Between July 1840 and June 1842 Fallmerayer embarked on his second major journey, setting out from Regensburg and travelling along the Danube and across the Black Sea to Trapezunt. After long stays in Trapezunt, Constantinople, Athos–Chalkidiki and the rest of Macedonia, and Athens, he returned to Munich via Trieste and Venice. Fallmerayer published numerous reports from this journey in the AZ, in which he offered a mix of political observations, restatements and further developments of the Greek theory, and "charming descriptions of Anatolian and Turkish landscapes [that] bear comparison with the best examples of 19th century Reisebilder (travel images)." During his year long stay in Constantinople (from 10 October 1841 to 24 October 1842), Fallmerayer began to advocate European support of the Ottoman Empire as a bulwark against the growing influence of the Russian Empire in the Balkans. These articles were collected and published in 1845 as the Fragmente aus dem Orient, the work on which Fallmerayer's fame as a littérateur largely rests. Fallmerayer's anti Russian sentiments were not yet fully developed, and upon his return to Munich in 1842, he was befriended by the Russian poet and diplomat Fyodor Tyutchev. This latter had been entrusted by Karl Nesselrode and Alexander von Benckendorff to find a new spokesperson for Russian interests in Germany. Fallmerayer's Greek thesis had aroused interest in Russian circles, and it was perhaps for this reason that Tyutchev approached Fallmerayer and proposed that he should serve as a journalistic mouthpiece for Czarist policy. Fallmerayer declined, and it has indeed been suggested that his growing opposition to Russian expansionism was provoked by this encounter. By 1845, when the Fragmente were published, Fallmerayer's distrust of the Tsars had led him to a view of world historical development that was opposed to the idealistic accounts of Hegel and of Fallmerayer's most vocal opponent, Thiersch. Instead of steady progress toward freedom, Fallmerayer perceived a fundamental polarity between "East" and "West":
For nearly eighteen aeons [Äonen], all history has been the result of the struggle between two basic elements, split apart by a divine power from the very beginning: a flexible life process on the one side, and a formless, undeveloped stasis on the other. The symbol of the former is eternal Rome, with the entire Occident lying behind her; the symbol of the latter is Constantinople, with the ossified Orient That the Slavs might be one of the two world factors, or if one prefers, the shadow of the shining image of European humanity, and therefore that the constitution of the earth might not admit philosophical reconstruction without their assent, is the great scholarly heresy of our time. Thiersch once more replied to these polemics in an article, also published in the AZ, arguing that the placement of western European rulers on the thrones of the new Slavic states in the Balkans would be sufficient to prevent the rise of a "new Byzantine Hellenic world empire." Fallmerayer's essays in the AZ drew the attention of the Bavarian Crown Prince Maximilian, whose political views were significantly more liberal than those of his father. Between 1844 and 1847 Fallmerayer served Maximilian as a mentor, and occasionally as a private tutor, on historical and political questions. His analysis of Balkan politics, commissioned by Maximilian in 1844, is preserved. In May 1847 Fallmerayer set out on his third and final eastern journey, leaving from Munich for Trieste, whence he sailed to Athens, where he had an audience with King Otto. By June he had arrived in Büyükdere, the summer residence of the Constantinople elite, where he remained for four months before travelling south to the Holy Land via Bursa and İzmir. In January 1848 he sailed from Beirut back to İzmir, where he stayed until his return to Munich. Fallmerayer's contributions to the AZ from this period emphasized the strength of Ottoman rule and reformist tendencies in the Turkish government, which he contrasted to the "desolate" condition of the Kingdom of Greece.

1848 жыл

1847 жылы Баварияның Людвиг I Бавария білім беру жүйесінде либералдық бағытталған реформаны бастады, ал 1848 жылдың 23 ақпанында ол Якоб Филипп Фалльмерайерді Мюнхеннің Людвиг Максимилиан университетінің тарих профессоры қызметіне тағайындады, ол жақында қайтыс болған Йоханн Йозеф фон Гөррестің орнын алмастыруға тиіс болды. Фалльмерайер наурыз айында бұл жаңалықты Измирде алды және толығымен таңғалып, дереу Мюнхенге қайтып келді. Алайда, Фалльмерайер университетте бірде-бір сабақ өткізбеді, себебі 25 сәуірде, жазғы семестрдің басталуына дейін, ол 1848 жылғы төңкерістердің нәтижесінде құрылған Франкфурт Парламентіне Бавария делегаты болып сайланды. Мамыр айында Фалльмерайердің бұрынғы шәкірті, наурыз айында әкесі тақтан бас тарғаннан бері Бавария королі Максимилиан II, Фалльмерайерді өзінің саяси кеңесшісі қызметіне шақырды, ол 1848 жылдың соңына дейін осы қызметте болды. Тамыз айында парламенттік пікірталастар шіркеу мен мемлекет арақатынасына ауысқанда, Фалльмерайер кескілесімді антиклерикалдық ұстанымды қабылдады және солшыл делегаттар арасында оның беделі арта түсті. Қазан айында ол солшыл фракция ұсынған бірқатар ұсыныстарды қолдады. 1848 жылдың қаңтарында ол жаңа, біріккен Германияны демократиялық жолмен сайланған президент басқаратын солшыл ұсынысты қайта қолдады. Соңында, маусым айында ол 1848 жылы құрылған парламенттік құрылымды сақтауға жасалған соңғы әрекет болған радикалды Rumpfparlament-ті Штутгартқа ертіп барды. Бавария үкіметі өз делегаттарына Штутгарт Парламентіне қатысуға тыйым салды, ал 18 маусымда Вюртемберг әскерлері оны күштеп таратып жібергеннен кейін Фалльмерайер Швейцарияға қашты. 1849 жылдың қыркүйегінде Максимилиан II оны Мюнхен университетінің факультетіне тағайындауын жойды. 1849 жылдың желтоқсанында Штутгарт Парламентінің бавариялық мүшелеріне кешірім берілді, ал 1850 жылдың сәуірінде Фалльмерайер Мюнхенге оралды.

Соңғы жылдары

Фалмерайер Мюнхенге оралғаннан кейін көп ұзамай, 1850 жылы қарашада Мюнхен профессоры Иоганн Непомук фон Рингсейс Бавария академиясының ашық отырысында "күшті әсер еткен" лекция оқыды, онда ол Баварияға либерализм мен дінсіздікпен сипатталатын "философиялық сол қанаттың" келгенін сынап, барлық дінді "патологиялық жағдай" деп қарады. Фалмерайер лекцияда болды және оны қоғамдық өмірге қайта оралу мүмкіндігі ретінде пайдаланды. Оның жауабы қаңтар айында Фридрих Арнольд Брокгауз құрған либералды журнал "Лейпцигтің әдеби ойын-сауықтары" ("Leipzig Blätter für literarische Unterhaltung") журналында жарияланды. Ол онда Рингсейстің баяндамасына ғана жауап бермей, сонымен қатар академиялық институттардың функциясы туралы өз пікірлерін білдіріп, "еркін зерттеу және сөз бостандығы құқығын" жақтады. Рингсейстің жеке келбетіне қатысты да бірнеше жағымсыз пікірлер айтты. Мюнхендегі ультрамонтанистер партиясы Фалмерайерді жамандау үшін баспасөз және ресми ортада ұйымдасқан қарсылыққа көшті. "Тироль газетінде" ("Tiroler Zeitung") жарияланған мақалада Фалмерайер Афинада жасаған белгісіз бұзушылықтардың нәтижесінде рафанидозбен жазаланғаны туралы мәлімдеме жасалды. 25 қаңтарда Петер Эрнст фон Лазаулкс Фалмерайерді Академиядан шығару мәселесін қарау үшін комиссия құруды ұсынды; Леонард фон Шпенгель Фалмерайерді жақтап сөз сөйлесе де, ұсыныс 10 дауысқа 8 дауыспен қабылданды. Комиссия наурыз айында құрылды және Фалмерайерді шығарудан бас тартқанмен, ресми айыптама жасауға келісім білдірді, ол 12 наурызда AZ-де жарияланды. Соңғы он жылдықтарында Фалмерайер саяси және мәдени мақалалар жариялауын жалғастырды, әсіресе "Донау" және "Неміс мұражайы" ("Deutsches Museum") журналдарында. 1854 жылы Қырым соғысы басталғанда Фалмерайердің AZ тілшісі ретіндегі қызметі қайта жанданды. Ол бұл қақтығыста, әрине, патшаға қарсы Еуропалық-Османдық коалициясын қолдады. Сондай-ақ ол академиялық ізденістеріне оралып, Албанияның орта ғасырлық тарихына қатысты бірқатар басылымдарға ерекше назар аударды. Якоб Филипп Фалмерайер 1861 жылдың 26 сәуірінде Мюнхенде жүрек әлсіздігінен қайтыс болды. Оның күнделігіндегі соңғы жазбасында "Fahle Sonne" ("сары күн") деп жазылған.

Shortly after Fallmerayer's return to Munich, in November 1850, the Munich Professor Johann Nepomuk von Ringseis delivered an "explosive" lecture at a public session of the Bavarian Academy, where he denounced the arrival in Bavaria of a "philosophical Left", marked by liberalism and irreligiosity, that viewed all religion as a "pathological condition." Fallmerayer was present at the lecture and viewed it as an opportunity to reenter the public sphere. His reply was published in January in the Leipzig Blätter für literarische Unterhaltung, a liberal journal that had been founded by Friedrich Arnold Brockhaus. There he not only responded to Ringseis' account, but furthermore expressed his general opinions on the function of academic institutions, and advocated the "Right to Free Research and Free Speech." He also made a number of unflattering remarks regarding Ringseis' personal appearance. In reaction the ultramontanist party in Munich launched an organized offensive, in both the press and in official circles, to discredit Fallmerayer. An article published in the Tiroler Zeitung claimed that, as a result of unspecified transgressions committed in Athens, Fallmerayer had been punished by rhaphanidosis. On January 25, Peter Ernst von Lasaulx proposed the formation of a commission to consider Fallmerayer's expulsion from the Academy; despite a spirited defense of Fallmerayer by Leonhard von Spengel, the motion was passed with a vote of 10 to 8. The commission was formed in March, and while it declined to expel Fallmerayer, resolved to compose an official rebuke, which was published in the AZ on March 12. In his last decade Fallmerayer continued to publish a stream of political and cultural articles, in particular in the journals Donau and Deutsches Museum. With the outbreak of the Crimean War in 1854, Fallmerayer's activity as correspondent for the AZ once more increased. In this conflict he naturally supported the European Ottoman coalition against the Czar. He also returned to more academic pursuits, devoting particular attention to a series of publications on the medieval history of Albania. Jakob Philipp Fallmerayer died in Munich on 26 April 1861 as a result of weakness of the heart. The last entry in his diary, written the previous evening, reads Fahle Sonne (meaning "pale sun").

Үлестер

Фальмерайер неміс тілді әлемдегі 19 ғасырдың ең ірі зиялыларының бірі саналады және нацистік режим оны құрметпен қабылдады. Ол «Византия зерттеулерінің негізін қалаушы, гректердің жік салатын теориясын ашқан, Батыс пен Шығыстың арасындағы әлемдік тарихи қарама-қайшылықтың болжаушысы және, соңында, көрнекті эссеист» ретінде еске алынады. Фалмерайер «неміс стилістерінің ең ұлыларының бірі» деп сипатталған, ал «Шығыс фрагменттері» – неміс саяхат әдебиетінің классикасы. Тарихшы Нени Паноургияның сөзіне қарағанда, Фалмерайер Грекияда фольклорды ғылым ретінде қалыптастырды. Тарихшы Диана Мишкова атап көрсеткендей, «Осы талапты жоққа шығаруға жасалған тыраштандыру романтикалық батыс еуропалық және грек тарихнамалық мектептерінің ең жақын сәйкестігін көрсетті. Қызықтысы, Фалмерайердің «қате» екенін дәлелдеуге жасалған патриоттық күш-жігер арқылы Грекияның ортағасырлық тамыры ашылып, ұлттық грек тарихи баяны қалыптасты». Фалмерайер Германияда византанистиканы (Византия зерттеулерін) жеке академиялық пән ретінде құруға атсалысқан үш ғалымның (Готлиб Лукас Фридрих Тафель және Георг Мартин Томаспен бірге) бірі болды. Олардың жетістіктері келесі буын өкілдері Мюнхенде византанистика бойынша алғашқы неміс кафедрасын құруымен аяқталды, оның алғашқы профессоры Карл Крумбахер болды. Фалмерайердің византиялық зерттеулерге қосқан ғылыми үлесінің ішінде Трапезунд империясының тарихы әлі де авторитет ретінде пайдаланылады. Оның византиялық қоғамды жалпылай сипаттауы да кейде жаңғыртылды, ең белгілісі Ромилли Дженкинс еңбектерінде. Оның грек теориясы оның өмірлік кезеңінде-ақ көптеп сыналып, қазіргі таңда қабылданбайды. Оның маңыздылығы «византиялық және қазіргі грек зерттеулеріндегі зерттеулерге күшті серпіліс болды». Алғашқы сын-пікірлерді словен ғалымы Йерней Копитар, Фридрих Тиерш, Иоганн Вильгельм Цинкейзен, Джордж Финлей және Чарльз Алан Файфф жариялады (1843 жылы Фалмерайердің теориясында көптеген кемшіліктер бар екені айтылды). Фалмерайердің қазіргі гректердің славяндық тегін қатаң түрде мойындауына байланысты Грекияда оны панславист деп есептеді, бірақ бұл сипаттама оның заманауи саяси жазбаларына қайшы келді. Фалмерайердің есімі ақырында «гректерге деген жеккөрудің символына» айналды, ал Никос Диму (әзіл-қалжыңмен) Фалмерайерді «қан тамшылаған грек жегісі» (αιμοσταγή ελληνοφάγο) ретінде көру үшін өскенін айтты. 20 ғасырда грек ғалымдары кейде Кирилл Манго сияқты кейбір батыс еуропалық ғалымдардың жұмысын жоққа шығару үшін «нео-Фалмерайеризм» деген айыптауды қолданды, бірақ олардың еңбектері Фалмерайердің еңбектерімен тікелей байланысты болмады. (Бұл айыптау Грекиядан тыс жерлерде де естілді, мысалы, Кеннет Сеттон мен Питер Харанис арасындағы пікірталас кезінде.) Фалмерайердің еңбегінің алғашқы қазіргі грек аудармасы 1984 жылы жарық көрді. Фалмерайердің «Батыс» пен «Шығыс» арасындағы айырмашылықты түсіндіруі Ресей империясына жасаған интерпретациясына негізделген, оны славяндық этникалық ерекшеліктердің, византиялық саяси философияның және православие теологиясының күшті үйлесімі ретінде қарастырды. Бастапқыда ол осы құбылысты құрметпен қабылдап, Ресейді Наполеоннан Еуропаны құтқаруға қабілетті ел ретінде қараса да, 1840 жылдардың ортасында, мүмкін Федор Тютчевпен кездесуінен кейін, оның көзқарасы өзгерді және Ресейді Батыс Еуропаға төнген басты қауіп ретінде қарастыра бастады. 1840 жылдардың соңында ол Ресейдің Константинополь мен Балқанды, сондай-ақ Габсбургтер мен Пруссия империясының славян аймақтарын басып алатынына сенді. 1850 жылдардың ортасында ол Қырым соғысындағы еуропалық-османдық коалицияның жеңісіне қуанды. Фалмерайердің Шығыс пен Батыс туралы есебі Гегельдің идеалистік тарих философиясынан түбірлі үзіліс болды және Сэмюэл П. Хантингтонның «Цивилизациялар қақтығысы» тезисінің алғыкөші ретінде сипатталды.

Fallmerayer is considered one of the great 19th century intellectuals in the German speaking world and was adored by the Nazi regime. He is remembered as "a co founder of Byzantine studies, as discoverer of the divisive Greek theory, as a prophet of the world historical opposition between Occident and Orient, and finally as a brilliant essayist." Fallmerayer has been described as "one of the greatest German stylists," and the Fragmente aus dem Orient is a classic of German travel literature. According to historian Neni Panourgia "Fallmerayer practically, unwittingly, and absolutely unbeknown to him, spawned Folklore as a discipline in Greece". According to historian Diana Mishkova "Remarkably, the effort to refute this claim marked perhaps the closest convergence of the Romantic western European and Greek historiographic schools [ ] What is of interest here is that it was through the patriotic endeavour to prove Fallmerayer ‘wrong’ that the medieval roots of Greece were discovered and the national Greek historical narrative emerged". Fallmerayer was one of three scholars (together with Gottlieb Lukas Friedrich Tafel and Georg Martin Thomas) who laid the foundation for Byzantinistik (Byzantine studies) as a self sufficient academic discipline in Germany. Their achievements were crowned in the following generation by the establishment of the first German Lehrstuhl for Byzantinstik at Munich, whose first occupant was Karl Krumbacher. Among Fallmerayer's scholarly contributions to Byzantine studies, only the History of the Empire of Trebizond is still cited as an authority. His general characterization of Byzantine society has also on occasion been revived, most notably by Romilly Jenkins. His Greek theory was already widely disputed in his lifetime, and is not accepted today. Its primary significance was as a "strong impetus for research in Byzantine as well as in modern Greek studies." Early criticisms were published by the Slovene scholar Jernej Kopitar, Friedrich Thiersch, Johann Wilhelm Zinkeisen, George Finlay, and Charles Alan Fyffe. in 1843 that Fallmerayer's theory had many pitfalls). On account of his insistence on the Slavic origin of the modern Greeks, Fallmerayer was considered a pan Slavist by many in Greece, a characterization which in any case stood in opposition to his actual writings on contemporary politics. Fallmerayer's name eventually became "a symbol for hatred of the Greeks", and Nikos Dimou wrote (only partly in jest) that he had been raised to imagine Fallmerayer as a "blood dripping Greek eater" (αιμοσταγή ελληνοφάγο). In the twentieth century the charge of "neo Fallmerayerism" was occasionally used by Greek scholars in an attempt to discredit the work of certain Western European scholars, including Cyril Mango, whose work bore no actual relation to Fallmerayer's. (The charge was also heard outside of Greece, for example, in the course of a debate between Kenneth Setton and Peter Charanis.) The first modern Greek translation of Fallmerayer's work appeared in 1984. Fallmerayer's account of the split between "Occident" and "Orient" hinged on his interpretation of the Russian Empire, which he perceived as a powerful blend of Slavic ethnic characteristics, Byzantine political philosophy, and Orthodox theology. Although he initially perceived this constellation with admiration, and viewed Russia as the potential savior of Europe from Napoleon, his view changed in the mid 1840s, perhaps as a result of his encounter with Fyodor Tyutchev, and he soon came to see Russia as the major threat to Western Europe. By the late 1840s he was convinced that Russia would conquer Constantinople and the Balkans, and perhaps further the Slavic lands of the Habsburg and Prussian Empires. In the mid 1850s he was overjoyed by the success of the European/Ottoman coalition in the Crimean War. Fallmerayer's account of East and West represented a crucial break from Hegel's idealistic philosophy of history, and has been characterized as a precursor to Samuel P. Huntington's "Clash of Civilizations" thesis.

Таңдалған шығармалар

1827: Трапезунт империясының тарихы (Мюнхен). 1830: Орта ғасырлардағы Морея түбегінің тарихы. 1-бөлім: Пелопоннес гректерінің құлдырауы және славян халықтары арқылы жердің қайта тұрғыны (Штутгарт). 1835: Афина қаласы мен Аттика өлкесінің тағдырына славяндардың Грекияны басып алуының қандай әсері тиді? Немесе, Орта ғасырлардағы Морея түбегінің тарихының бірінші томында ұсынылған қазіргі гректердің шығу тегі туралы теорияның егжей-тегжейлі түсіндірмесі (Штутгарт). 1836: Орта ғасырлардағы Морея түбегінің тарихы. 2-бөлім: Морея, франктар мен византиялықтардың арасындағы ішкі соғыстарда қиратылып, албан отаршыларымен толып кетіп, ақырында түріктердің қол астына түседі. 1250 жылдан 1500 жылға дейін (Тюбинген). 1843-44: Трапезунт империясының тарихына қатысты түпнұсқа фрагменттер, жылнамалар, жазулар және басқа материалдар (Бавария ғылым академиясының тарихи сыныбының еңбектері. 3-том, 3-бөлім, 1-159 беттер және 4-том, 1-бөлім, 1-108 беттер). 3-том онлайн қолжетімді. 4-том онлайн қолжетімді. 1845: Шығыстан алынған үзінділер, 2 том (I том, II том) (Штутгарт). 1852: Голгофа және Киелі қабір туралы естеліктер: Жанындағы Иоанн, еврей тарихшысы Флавий Иосиф және Шығыстың рухани білімі (Бавария ғылым академиясының тарихи сыныбының еңбектері. 6-том, 3-бөлім, 643-88 беттер). 1853: Өлі теңіз (Бавария ғылым академиясының тарихи сыныбының еңбектері. 7-том, 1-бөлім, 39-144 беттер). 1857: Грекиядағы албандық элемент. 1-бөлім: Албандардың шығу тегі мен көнелігі туралы (Бавария ғылым академиясының тарихи сыныбының еңбектері. 8-том, 2-бөлім, 417-87 беттер). 1860-61: Грекиядағы албандық элемент. 2- және 3-бөлімдер: Албан халқының тарихындағы алғашқы оқиғаларынан бастап, Скандербегтің өлімінен кейін түріктердің оны бағындыруына дейін оның істері мен тағдыры туралы қандай мәліметтерді сенімді түрде білуге болады (Бавария ғылым академиясының тарихи сыныбының еңбектері. 8-том, 3-бөлім, 657-736 беттер және 9-том, 1-бөлім, 3-110 беттер). 1861: Г.М. Томас, ред., Жиналған еңбектер. 1-том: Шығыстан алынған жаңа үзінділер. 2-том: Саяси және мәдени-тарихи очерктер. 3-том: Сынақ эсселер (Лейпциг). Онлайн қолжетімді. 1877: Г.М. Томас, ред., Шығыстан алынған үзінділер (Штутгарт, 2-басылым). 1913: Х. Фейгл және Э. Молден, ред., Жазулар мен күнделіктер: Шығыстан алынған үзінділер. Жаңа үзінділер. Саяси тарихи очерктер – Күнделіктерден таңдамалар (Мюнхен және Лейпциг). 1943: Э. Мика, ред., Византия және Батыс: Таңдалған жазбалар (Вена). 1949: Ф. Дөлгер, ред., Агион Орос немесе Киелі Афон тауы (Вена). 1963: Х. Рейдт, ред., Шығыстан алынған үзінділер (Мюнхен). 1978: Ф.Х. Ридл, ред., Афон тауының қасиетті жері (Боцен). 1978: А. Коллауц, ред., Универсалды тарих бойынша тұсаукесер лекциясы, 1862 жылдың 20 қарашасында Ландшутта өткізілген (Der Schlern 52, 123-39 беттер). 1980: Трапезунт империясының тарихы (1827 жылғы басылымның қайта басылуы) (Хильдесхайм). 1984: Э. Турнхер, ред., Сөздер мен алғы сөздер (Сальцбург және Мюнхен). 1990: Э. Турнхер, ред., Рим мен Византия арасындағы Еуропа (Боцен). 2002: Э. Хастаба, ред., Киелі Афон тауы (Боцен). 2002: "Орта ғасырлардағы Морея түбегінің тарихы. Бірінші бөлім" (Грек тіліндегі аударма. Аударма авторы: Пантелис Софтзоглу. "Афинадағы ұзақ наурыз" басылымы) (Пелопоннес гректерінің құлдырауы және славян халықтары арқылы жердің қайта тұрғыны). 2003: Н. Неправишта, ауд., Грекиядағы албандық элементтер (Das albanesische Element in Griechenland) (Тирана). 2007: Шығыстан алынған үзінділер (Боцен). 2014: "Орта ғасырлардағы Морея түбегінің тарихы. Екінші бөлім" (Грек тіліндегі аударма. Аударма авторы: Пантелис Софтзоглу. Редактордың қосымшасы: Жаңа сарайлардағы Фалльмерэйерді оқу. "Афинадағы ұзақ наурыз" басылымы) (Морея, франктар мен византиялықтардың арасындағы ішкі соғыстарда қиратылып, албан отаршыларымен толып кетіп, ақырында түріктердің қол астына түседі. 1250 жылдан 1500 жылға дейін). <http://www.oakke.gr/afises/2013 02 16 20 47 58/item/392> грек тілінде аударма авторының алғы сөзі, жазушының алғы сөзі және қосымша қолжетімді.

1827: Geschichte des Kaisertums von Trapezunt (History of the Empire of Trebizond) (Munich). 1830: Geschichte der Halbinsel Morea während des Mittelalters. Teil 1: Untergang der peloponnesischen Hellenen und Wiederbevölkerung des leeren Bodens durch slavische Volksstämme (History of the Morea Peninsula during the Middle Ages. Part one: Decline of the Peloponnesian Hellenes and repopulation of the empty land by Slavic peoples) (Stuttgart). 1835: Welchen Einfluß hatte die Besetzung Griechenlands durch die Slawen auf das Schicksal der Stadt Athen und der Landschaft Attika? Oder nähere Begründung der im ersten Bande der Geschichte der Halbinsel Morea während des Mittelalters aufgestellten Lehre über die Enstehung der heutigen Griechen (What influence did the occupation of Greece by the Slavs have on the fate of the city of Athens and of the countryside of Attica? Or, a more detailed explanation of the theory regarding the origin of the present day Greeks that was proposed in the first volume of the History of the Morea Peninsula during the Middle Ages) (Stuttgart). 1836: Geschichte der Halbinsel Morea während des Mittelalters. Teil 2: Morea, durch innere Kriege zwischen Franken und Byzantinern verwüstet und von albanischen Colonisten überschwemmt, wird endlich von den Türken erobert. Von 1250 1500 nach Christus (Part two: Morea, devastated by internal wars between the Franks and the Byzantines, and inundated by Albanian colonists, is finally captured by the Turks. From 1250 through 1500 A. D.) (Tübingen). 1843 44: Originalfragmente, Chroniken, Inschriften und anderes Material zur Geschichte des Kaisertums Trapezunt (Original fragments, chronicles, inscriptions, and other material on the history of the Empire of Trebizond) (Abhandlungen der Historischen Klasse der Bayerischen Akademie der Wissenschaften. Bd. 3, Abt. 3, pp. 1–159 and Bd. 4, Abt. 1, pp. 1–108). 3. Bandes available online 4. Bandes available online
1845: Fragmente aus dem Orient (Fragments from the Orient), 2 volumes (vol. I, vol. II) (Stuttgart). Available online
1852: Denkschrift über Golgotha und das Heilig Grab: Der Evangelist Johannes, der jüdische Geschichtsschreiber Flavius Josephus und die Gottesgelehrtheit des Orients (Meditation on Golgotha and the Holy Grave: John the Evangelist, the Jewish historian Flavius Josephus, and the divine erudition of the Orient) (Abhandlungen der Historischen Klasse der Bayerischen Akademie der Wissenschaften. Bd. 6, Abt. 3, 643 88). 1853: Das Tote Meer (The Dead Sea) (Abhandlungen der Historischen Klasse der Bayerischen Akademie der Wissenschaften. Bd. 7, Abt. 1, pp. 39–144). 1857: Das albanesische Element in Griechenland. Abt. 1: Über Ursprung und Altertum der Albanesen (The Albanian element in Greece. Pt. 1: On the origin and antiquity of the Albanians.) (Abhandlungen der Historischen Klasse der Bayerischen Akademie der Wissenschaften. Bd. 8, Abt. 2, pp. 417–87). 1860 61: Das albanesische Element in Griechenland. Abt. 2 und 3: Was man über die Taten und Schicksale des albanesischen Volkes von seinem ersten Auftreten in der Geschichte bis zu seiner Unterjochung durch die Türken nach dem Tode Skander Bergs mit Sicherheit wissen kann. (Pts. 2 and 3: What can be known with certainty about the deeds and fate of the Albanian people from their first appearance in history until their subjugation by the Turks after the death of Skanderberg.) (Abhandlungen der Historischen Klasse der Bayerischen Akademie der Wissenschaften. Bd. 8, Abt. 3, pp. 657–736 and Bd. 9, Abt. 1, pp. 3–110). 1861: G. M. Thomas, ed., Gesammelte Werke. Bd. 1: Neue Fragmente aus dem Orient. Bd. 2: Politische und kulturhistorische Aufsätze. Bd. 3: Kritische Versuche. (Collected works. V. 1: New fragments from the Orient. V. 2: Political and cultural historical essays. V. 3: Critical essays.) (Leipzig). Available online
1877: G. M. Thomas, ed., Fragmente aus dem Orient (2nd edition, Stuttgart). 1913: H. Feigl and E. Molden, eds., Schriften und Tagebücher: Fragmente aus dem Orient. Neue Fragmente. Politisch historische Aufsätze — Tagebücher (in Auswahl) (Writings and diaries: Fragments from the Orient, New fragments, Political historical essays — Selections from the diaries) (Munich and Leipzig). 1943: E. Mika, ed., Byzanz und das Abendland: Ausgewählte Schriften (Byzantium and the West: selected writings) (Vienna). 1949: F. Dölger, ed., Hagion Oros oder der Heilige Berg Athos (Hagion Oros, or, the Holy Mount Athos) (Vienna). 1963: H. Reidt, ed., Fragmente aus dem Orient (Munich). 1978: F. H. Riedl, ed., Hagion Oros oder der Heilige Berg Athos (Bozen). 1978: A. Kollautz, ed., Antrittsvolesung über Unversalgeschichte, gehalten zu Landshut am 20. November 1862 (Inaugural lecture on universal history, held at Landshut on November 20, 1862) (Der Schlern 52, pp. 123–39). 1980: Geschichte des Kaisertums von Trapezunt (reprint of 1827 edition) (Hildesheim). 1984: E. Thurnher, ed., Reden und Vorreden (Speeches and Forewords) (Salzburg and Munich). 1990: E. Thurnher, ed., Europa zwischen Rom und Byzanz (Europe between Rome and Byzantium) (Bozen). 2002: E. Hastaba, ed., Der Heilige Berg Athos (Bozen). 2002: "Geschichte der Halbinsel Morea während des Mittelalters. Erster Theil"(Translation in Greek language. Τranslation factual Pantelis Softzoglou. Editions Long March, Athens)

(Part one: History of the Morea Peninsula during the Middle Ages. Decline of the Peloponnesian Hellenes and repopulation of the empty land by Slavic peoples)
2003: N. Nepravishta, tr., Elementi shqiptar në Greqi (Albanian translation of Das albanesische Element in Griechenland) (Tirana). 2007: Fragmente aus dem Orient (Bozen). 2014: "Geschichte der Halbinsel Morea während des Mittelalters. Zweiter Teil" (Translation in Greek language. Τranslation factual Pantelis Softzoglou. Appendix of the editor: Reading the Fallmerayer in the era of new czars. Editions Long March, Athens)
(Part two: History of the Morea Peninsula during the Middle Ages. Morea, devastated by internal wars between the Franks and the Byzantines, and inundated by Albanian colonists, is finally captured by the Turks. From 1250 through 1500 A. D.)
<http://www. oakke. gr/afises/2013 02 16 20 47 58/item/392> available in Greek the preface note of translator, the preface of writer and the appendix