Поляктарға деген жеккөрушілік және дискриминация

Кіріспе

Польшаға немесе поляктарға деген жаулық, көзқарастың нашарлауы немесе кемсітушілік – Полонофобия, сондай-ақ антиполонизм немесе поляктарға қарсы сезім деп аталады. Бұл поляктар мен поляк тегінен шыққан адамдарға қатысты этникалық көзқарастың нашарлауы, дискриминацияның басқа да түрлері, поляктар мен поляк диаспорасына жасалған зорлық-зомбылықты қамтиды. Осы көзқарастың нәтижесінде жаппай қырғын мен геноцидке ұшырады, сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін және оның кезінде, әсіресе неміс нацистері мен украин ұлтшылдары жасаған қатыгездіктерді ақтау үшін пайдаланылды. Советтік репрессиялар мен поляк азаматтарының жаппай қырылуы идеологиялық себептермен болғанмен, совет билігінің поляк ұлтына деген жағымсыз көзқарасы анық дәлелденген. Нацистік Германия 1,8-2,7 миллион поляктарды өлтірді, 140 000 поляк Аушвицке депортацияланды, олардың кем дегенде жартысы қаза тапты. Поляктарға қарсы сезім поляктарды ақылсыз және агрессивті, қарақшы, ұры, алкоголик және антисемит ретінде бейнелеуге алып келеді.

Этимология

Адам Лезчинскидің айтуынша, "антиполонизм" терминін журналист Эдмунд Османчик 1946 жылы қолданған. Османчик соғыстан кейінгі Польшадағы еврейлерге қарсы зорлық-зомбылықты айыптап, мына қорытындыға келді: Әлемде поляктарға қарсы өршіп келе жатқан антиполонизмнің түбі антисемитизммен бірдей – әлсіз адамдарға, тағдырдың салмағымен мүгедек болып қалғандарға, жеке адамдардың үміті мен халықтың кедейлігі арасындағы қарама-қайшылықтан зардап шеккендерге деген жек көрушілік. Біз ұлт ретінде ұнамай бастадық, және еврей халқына қарағандай, тек жеке тұлғаларға ғана көңіл жағуға құқық беріледі.

Польшаға қарсы стереотиптер

Орыс тілінде "мазурик" (мазурик) термині "қалта кесуші", "ұсақ ұры" синонимі болып табылады, сөздерінше "кішкентай Мазовиялық" деген мағынаны білдіреді. Бұл сөз Владимир Путиннің күнделікті тілдегі сөздерді жиі қолдануының шетелдік бұқаралық ақпарат құралдарының назарын қозғағанын көрсетеді. "Польшалық сантехник" деген қалыпты түсінік, Еуропаның бай елдеріндегі аз төленетін жұмыс орындарын "ұрлау" үшін кедей еуропалық елдерден келген арзан жұмыс күшінің қаупін бейнелейді. Екінші жағынан, кейбір адамдар оны еуропалық мигрант жұмысшылардың қолжетімділігімен және сенімділігімен байланыстырады.

Польшаның екінші республикасы алдында, 1918 жыл

Польшаға қарсы риторика, поляк мәдениетін айыптаумен бірігіп, Польшаның бөлінісі кезінде 18 ғасырдағы Пруссияда ең айқын болды. Дегенмен, поляктарға қарсы насихат 14 ғасырда Тевтон орденімен басталады. Бұл орденнің Литва герцогтігін жаулап алудағы маңызды құралы болды, бірақ Литваның Польша Корольдігімен жеке одағы және Литваның католицизмге көшкені себепті сәтсіз аяқталды. Польша халқының геноцидін ашық шақырған алғашқы маңызды ойшыл – 14 ғасырғы неміс доминикан теологы Иоганн фон Фалькенберг. Ол Тевтон ордені атынан поляктардың еретик екендігіне және барлық поляктар геноцидке ұшырауы керек екендігіне, тіпті христианға көшкен Польша королі Йогайланың да өлтірілуі керек екендігіне талас жасады. Поляктардың еретик екендігі туралы мәлімдемелер көбінесе саяси себептермен туды, себебі Тевтон ордені Польша жерлерін жаулап алуды қалаған, ал христиан діні Польшада ғасырлар бұрын басым дінге айналған болатын. Германия, тевтондық пруссиялықпен толысып, осы тактиканы жалғастырды. Мысалы, Гарвард университетінің Дэвид Блэкборн 1784 жылы Польшаның Ұлттық білім беру комиссиясы Вильнюс университетінде қызмет атқарған неміс зиялысы Иоганн Георг Форстердің қылықтарына толы жазбалары туралы айтады. Форстер Польшаның "артта қалуы" туралы, Оңтүстік-Шығыс Азияның "білімсіздігі мен қасқырлығына" ұқсас пікірлер білдірді. Мұндай көзқарастар кейіннен Lebensraum идеяларында қайталанды және нацистер пайдаланды. 18-20 ғасырларда неміс ғалымдары Германия мен Польша арасындағы айырмашылықты "цивилизация мен варварлық арасындағы шекара; жоғары неміс мәдениеті және жабайы славяндық" деп көрсетуге тырысты (1793 жылғы нәсілшіл сөз, 1941 жылы нацистер қайта басылымдады). Польшаның бөлінісін қамтамасыз етуге құштар Пруссияның шенеуніктері поляктардың мәдени тұрғыдан төмен және пруссиялық қамқорлыққа мұқтаж екенін айтты. 1600 жылдардың басындағы поляк-орыс соғысынан кейін, орыстар Польшаны Ресейдегі хаос пен зұлымдықтардың себебі деп айыптады. Рурик әулетінен билікті тартып алғаннан кейін Ресей империясын құрған Романовтар үйі поляктарды артта қалған, қатыгез және жүрексіз деп сипаттап, поляктарға қарсы көтерілісті мадақтады және православиелік сенімге сүйенді. 1650 жылдардағы Ресей-Польша соғысы кезінде орыстар көптеген зұлымдықтар жасады және Шығыс Польшаның көп бөлігін қиратты, кейде Богдан Хмельницкий басқарған украиналық одақтастарымен және шведтермен бірлесіп, Польшаны толығымен жоюға тырысты. Соғыс Ресейдің Польшаны жоюға жасаған әрекетінің жеңісі ретінде қарастырылды. Швеция, бұрынғы поляк-швед соғыстарынан кейін Польшаға қарсы сезімге ие болды, аумақтық және саяси ықпалға ие болуды үміттенеді, сондай-ақ Зигмунд III Вазамен Польша тажымен дауласты. Олар "Топан су" деп аталатын шабуылды бастады. Швед басқыншылары шығыстағы орыс басқыншыларымен бірігіп, Польшаны жойып, көптеген поляк ұлттық қазыналарын алып кетті және поляктарға қарсы зұлымдықтар жасады. Поляктар шведтермен өте қатыгездікпен күресті, нәтижесінде Польша байлығынан айырылып, дамуы тежелді. Ресей сияқты Швеция да Польшаның жойылуын ұлттық жеңіске айналдырды. 18 ғасырда Ресей империясы Польшаны бөліп алуға тырысты, либерум ветоны пайдаланып, хаос туғызып, реформаларға кедергі келтірді, себебі Ресей келісімдері Императорлық Ресейдің Польшаны бөлу жөніндегі жоспарына қайшы келді. Ресей жиі әскер жіберіп, поляк азаматтарына зұлымдық жасады. Польша 1791 жылы 3 мамырда өзінің тұңғыш Конституциясын қабылдағанда, Еуропадағы тұңғыш Конституция, Ресей әскер жіберіп, поляк халқын қатыгездікпен басып тастады. Польша 1795 жылы тәуелсіздігінің соңғы іздерін жоғалтып, 123 жыл бойы бөлініп тұрғаннан кейін, поляктар екі салада кемсітуге ұшырады: Пруссия және кейіннен Германия билігімен германизациялау және Ресей империясы қосып алған аумақтардағы русификациялау. Ресейлік оккупация кезінде поляк болудың өзі кінәлілік деп есептелді, - деп жазды орыс тарихшысы Людмила Гатагова. "Ресейдің барлық үкіметтері, бюрократиясы және қоғам поляктарға қарсы біріккен". "Дүбірлілер халыққа [ ] өлтіру және жерлерін тартып алуға бұйрық берілгені туралы ақпарат таратты". Ресейдің поляктарға қарсы науқаны, поляк ақсүйектерінің мүлкін тәркілеумен қатар, білім, дін және тіл саласында жүргізілді. Сол кезде Ресейдің әдебиеттерінде және медиасында поляктарға деген жаугершілік жиі кездесетін. "1830-1831 жылдардағы көтеріліс кезінде және одан кейін көптеген орыс жазушылары поляктарға қарсы насихатқа ерікті түрде қатысты. Гоголь поляктарға қарсы әдеби құндылығы жоғары роман «Тарас Бульбаны» жазды, тіпті одан да нашар жазушылар туралы айтудың қажеті жоқ". – профессор Вилхо Харле.

Anti Polish rhetoric combined with the condemnation of Polish culture was most prominent in the 18th century Prussia during the partitions of Poland. However, anti Polish propaganda begins with the Teutonic Order in the 14th century. It was a very important tool in the Order's attempt to conquer the Duchy of Lithuania which eventually failed because of Lithuania's Personal union with the Crown of the Kingdom of Poland and the Christianization of Lithuania to Catholicism. The first major thinker to openly call for the genocide of the Polish people was the 14th century German Dominican theologian Johannes von Falkenberg who on behalf of the Teutonic Order argued not only that Polish pagans should be killed, but that all Poles should be subject to genocide on the grounds that Poles were an inherently heretical race and that even the King of Poland, Jogaila a Christian convert, ought to be murdered. The assertion that Poles were heretical was largely politically motivated as the Teutonic Order desired to conquer Polish lands despite Christianity having become the dominant religion in Poland centuries prior. Germany, becoming more and more permeated with Teutonic Prussianism, continued to pursue these tactics. For instance, David Blackbourn of Harvard University speaks of the scandalised writings of German intellectual Johann Georg Forster, who was granted a tenure at Vilnius University by the Polish Commission of National Education in 1784. Forster wrote of Poland's "backwardness" in a similar vein to "ignorance and barbarism" of southeast Asia. Such views were later repeated in the German ideas of Lebensraum and exploited by the Nazis. German academics between the 18th and 20th centuries attempted to project, in the difference between Germany and Poland, a "boundary between civilization and barbarism; high German Kultur and primitive Slavdom" (1793 racist diatribe by J. C. Schulz republished by the Nazis in 1941). Prussian officials, eager to secure Polish partition, encouraged the view that the Poles were culturally inferior and in need of Prussian tutelage. After the Polish–Russian War in early 1600s, Poland was greatly blamed by the Russians as the cause of chaos and tyranny in Russia. The future House of Romanov, who would found the Russian Empire after taken power from the Rurik dynasty, used a number of distortion activities, describing Poles as backward, cruel and heartless, praising the rebellion against Poles; and heavily centered around the Orthodox belief. When Tsardom of Russia invaded Poland at the Russo Polish war of 1650s, the Russians caused a number of atrocities, and destroyed most of Eastern Poland, sometimes joining destruction with its Ukrainian ally led by Bohdan Khmelnytsky and the Swedes in the parallel Swedish invasion. The war was held as a Russian triumph for its attempt to destroy Poland. Sweden, which developed anti Polish sentiment due to previous Polish–Swedish wars in hope to gain territorial and political influence, as well as dispute with the Polish Crown because of Sigismund III Vasa, launched an invasion known as the Deluge. Swedish invaders, joined force with Russian invaders in the east, together destroyed Poland and took away many of the Polish national treasures, as well as commiting atrocities against Poles. The Poles were treated very brutally by Swedes, and as a result, Poland lost its wealth and was reduced in its development. Similar to Russia, Sweden hailed the destruction of Poland as a national triumph. In the 18th century, Russia as an empire attempted to make Poland disintegrate by using liberum veto, creating chaos and prevented reforms, as by Russian accords, was against the ideal of Imperial Russia's future plan to partition Poland. Russia often sent troops and carried out atrocities on Polish civilians. When Poland adopted its first ever Constitution of 3 May 1791, the first Constitution in Europe, Russia sent troops and brutally suppressed Polish people. When Poland lost the last vestiges of its independence in 1795 and remained partitioned for 123 years, ethnic Poles were subjected to discrimination in two areas: the Germanisation under Prussian and later German rule, and Russification in the territories annexed by Imperial Russia. Being a Pole under the Russian occupation was in itself almost culpable – wrote Russian historian Liudmila Gatagova. – "Practically all of the Russian government, bureaucracy, and society were united in one outburst against the Poles." – "Rumor mongers informed the population about an order that had supposedly been given to kill [ ] and take away their land." The Russian anti Polish campaign, which included confiscation of Polish nobles' property, was waged in the areas of education, religion as well as language. Hostility toward Poles was present in many of Russia's literary works and media of the time. "During and after the 1830 1831 insurrection many Russian writers voluntarily participated in anti Polish propaganda. Gogol wrote Taras Bulba, an anti Polish novel of high literary merit, to say nothing about lesser writers." — Prof. Vilho Harle

Пушкин, тағы үш ақынмен бірге, Варшаваны басып алуын тойлау үшін "Варшаваны алу туралы" атты памфлет жариялады. Оның Варшаваның капитуляциясын императорлық Ресейдің жаңа "жеңісі" деп мақтап, поляктарға қарсы жазбаларға қосқан үлесі поэзиялар түрінде болды. Пруссияда және кейін Германияда поляктарға үй салуға тыйым салынды, олардың мүліктері пруссиялық және кейіннен неміс үкіметтері қаржыландырған мәжбүрлі сатып алуларға ұшырады. Бисмарк поляктарды "атуға болатын" жануарлар (құстар) деп сипаттап, оларды дәстүрлі поляк жерлерінен қууға бағытталған бірнеше қатаң заңдарды қабылдады. Поляк тілі қоғамдық қолданыстан тыйым салынды, ал поляк балалары мектепте поляк тілінде сөйлегені үшін жазаланды. Поляктар күштеп көшіру толқынына ұшырады (Пруссиялық шығындар). Германия үкіметі осы аумақтарға неміс этносының қоныстануын қаржыландырып, ынталандырды, осы арқылы оларды геосаяси германизациялауға ұмтылды. Пруссиялық Ландтаг католиктерге қарсы заңдар қабылдады. Бірінші дүниелік соғыстың соңында Польшаның тәуелсіздік күресі кезінде Императорлық Германия Конгресс Польшасының аумақтарын бақылауға алуға тағы да тырысты, 3 миллионға дейін еврей және поляк халқын этникалық тазартуды жоспарлады, одан кейін неміс этносының жаңа толқыны қоныстанатын еді. 1914 жылдың тамызында неміс әскері Калиш қаласын қиратты, ондаған мың поляк азаматын қуды.

Соғыс аралығы (1918-1939 жж.)

Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуымен Польша Екінші Республика ретінде тәуелсіздігін қайта алғаннан кейін, оның жаңа шекаралары бұрынғы ұзақ мерзімді басқыншыларының еркіне қарсы оңай шешілмеді. Польшалықтар даулы аймақтарда, әсіресе Силезияда қудалауға ұшырады. Неміс тарапынан жасалған кемсіту шаралары Силезиядағы көтерілістерге себеп болды, онда поляк жұмысшылары Жоғарғы Силезиядағы референдумда Польшаға дауыс берсе, жұмыстан айырылып, зейнетақыларынан қағылатыны туралы ашық ескертілді. 1919 жылғы Версаль бейбіт келісімінде британдық делегация құрамында болған британдық тарихшы және саясаткер Льюис Бернштейн Намиер британдық саяси аяда және жаңадан тәуелсіз Польшада жаңа мемлекеттің басты жауы ретінде қарастырылды. Намиер бұрын ұсынылған Курзон сызығын өзгертті, Львов қаласын Польшадан бөліп алып, оны "А" Курзон сызығы деп атады. Бұл ұсыныс кеңес дипломаттарына мақұлдауға жіберілді. 1920 жылғы Спа конференциясында талқыланған Курзон сызығының алдыңғы компромистік нұсқасы "В" Курзон сызығы деп қайта аталды. Соғыс аралық Германия саясатында поляктарға қарсы сезімдер күшті болды. Америкалық тарихшы Герхард Вайнбергтің айтуынша, Веймар республикасындағы көптеген немістер үшін "Польша жеңілтек болды", поляктар "Шығыс Еуропаның тарақаны" сияқты көрінді, Польша көбінесе Saisonstaat (бір маусымдық мемлекет) деп сипатталды, ал немістер "Польша экономикасы" (polnische Wirtschaft) деген сөзді жағдайдың үмітсіз дағдарыста екенін білдіретін жағдайда қолданды. Сталиннің Ұлы террор кезінде Кеңес Одағында этностық тазалау операциясы, "Польша операциясы" деп аталған шара 1937 жылдың 25 тамызынан 1938 жылдың 15 қарашасына дейін жүргізілді. Кеңес Ішкі істер халық комиссариатының (НКВД) мұрағаттарына сәйкес, 111 091 поляк және Польшамен байланысы бар деген айыппен 28 744 адам Гулаг еңбек лагерлеріне сотталды, барлығы 139 835 поляк құрбан болды. Бұл көрсеткіш Ежовщина кезеңінде ресми қуғынға ұшырағандардың 10 пайызын құрайды, бұл туралы НКВД құжаттары куәландырады. Қудаланған поляк отбасылары кеңес үкіметіне қарсы қызмет еткені айыпталды. Немістер мен орыстардан басқа, литвалықтар да поляктарға қарсы өте күшті жеккөрушілікке ие болды, бұл ішінара тарихи араздықтарға байланысты болды. Литвалықтар үшін 1920 жылғы Польша-Литва соғысы, нәтижесінде астана Вильнюс поляктардың бақылауына өтті, поляктарға қарсы сезімді күшейтті. Соғыс аралық кезеңде Литвада поляктарға қарсы көзқарас кеңінен таралды, ал Литвадағы поляк азшылығы Литва билігі тарапынан қатал қудалауға ұшырады. 1938 жылы Польша Литваға берген ультиматумы қарым-қатынас орнатуға әкелді, бірақ Литва Вильнюсті Польшаның құрамына қабылдаудан бас тартқандықтан жағдай өте қиын болды. Украиналықтар да поляктарға қарсы күшті жаулық сезімге ие болған халық еді. 1919 жылғы Польша-Украина соғысы Украинаның әскери күшін әлсіретті, Польша Украинаға большевиктерге қарсы күресте көмек көрсеткенімен, оның кеңестік басқыншылықтан қорғалуына кедергі келтірді. Бұл украин ұлтшылдарының Польшаға қарсы дұшмандығына әкелді, нәтижесінде Украина ұлтшылдарының ұйымы құрылды және Польшада украин мәселесінің басталуы болды. 1930 жылдардан бастап украин ұлтшылдарының Польшалық шенеуніктерді өлтіру жағдайлары көбейді.

After Poland regained its independence as the Second Republic at the end of World War I, the question of new Polish borders could not have been easily settled against the will of her former long term occupiers. Poles continued to be persecuted in the disputed territories, especially in Silesia. The German campaign of discrimination contributed to the Silesian Uprisings, where Polish workers were openly threatened with losing their jobs and pensions if they voted for Poland in the Upper Silesia plebiscite. At the Versailles Peace Conference of 1919, British historian and politician Lewis Bernstein Namier, who served as part of the British delegation, was seen as one of the biggest enemies of the newly independent Polish state in the British political sphere and in the newly independent Poland. Namier modified the previously proposed Curzon line by detaching the city of Lwów from Poland with a version called Curzon Line "A". It was sent to Soviet diplomatic representatives for acceptance. The earlier compromised version of Curzon line which was debated at the Spa Conference of 1920 was renamed Curzon Line "B". In the politics of inter war Germany, anti Polish feelings ran high. The American historian Gerhard Weinberg observed that for many Germans in the Weimar Republic, "Poland was an abomination", Poles were "an East European species of cockroach", Poland was usually described as a Saisonstaat (a state for a season), and Germans used the phrase "Polish economy" (polnische Wirtschaft) for a situation of hopeless muddle. During Stalin's Great Terror in the Soviet Union, a major ethnic cleansing operation, known as the Polish Operation, took place from about 25 August 1937 through 15 November 1938. According to Soviet NKVD archives, 111,091 Poles, and people accused of ties with Poland, were executed, and 28,744 were sentenced to Gulag labor camps, for a total of 139,835 Polish victims. This number constitutes 10 per cent of the officially persecuted persons during the entire Yezhovshchina period, with confirming NKVD documents. The prosecuted Polish families were accused of anti Soviet activities. Outside the Germans and Russians, the Lithuanians also developed a very strong anti Polish hatred, partly due to historical grievances. For the Lithuanians, the Polish–Lithuanian War of 1920, which costed the capital Vilnius to be on Polish hand, cemented anti Polish sentiment. Virtually throughout the inter war, anti Polish had been omnipresent in Lithuania, and Polish minority in Lithuania faced a very harsh repression by the Lithuanian authorities. The 1938 Polish ultimatum to Lithuania led to the establishment of relations, but it remained extremely difficult as Lithuania still refused to accept Vilnius as part of Poland. Ukrainians were also another people with strong anti Polish hostility. The Polish–Ukrainian War of 1919 resulted in Ukraine crippled militarily and, though Poland did assist Ukraine in the eventual conflict against the Bolsheviks, but was unable to prevent an eventual occupation by the Soviets. This had led to enmity against Poland by Ukrainian nationalists, which resulted in the establishment of Organization of Ukrainian Nationalists and the beginning of Ukrainian problem in Poland. Assassinations of Polish officials by Ukrainian nationalists became increasingly frequent from 1930s onward.

Польшаға шабуыл және Екінші дүниежүзілік соғыс

Нацистік үгітшілер поляктарды ұлтшылдар ретінде бейнелеу арқылы немістерді құрбандықтар ретінде көрсетуге және Польшаға жасалған шабуылды ақтауға тырысты; Глейвиц оқиғасы – Германияның поляк шабуылына ұшырағанын көрсету үшін нацистер жасаған жалған тудыру болды, ал Бромбергер Блутсоннтагта және басқа жерлерде поляктардың немістерді өлтіруі 58 мыңға дейін көбейтілді. 1939 жылдың қазан айында нацистік Германияның Ұлттық үгіт министрлігінің №1306 директивасында: «Поляк екені – адам емес екендігін тіпті неміс сауыншысына да түсіндіру керек. Бұл лейтмотив ретінде, және «Польша экономикасы», «Польшаның құлдырауы» сияқты қолданыстағы түсініктер арқылы үнемі қайталанып, Германиядағы әркімнің әр поляқты – шаруа болсын немесе зиялы болсын – зиянды жәндік ретінде көруіне жеткізу керек», – делінген. Тарихшы Карол Карски екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын кеңес билігінің поляктарға қарсы қарапайымдастыру науқанын жүргізгенін және Сталинді поляктарды жек көретін адам ретінде сипаттағанын жазды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде поляктар беспрецеденттік масштабта этникалық тазалауға ұшырады, оның ішінде: Генерал-губернаторлықтағы нацистік немістердің геноциді, Крестеңнен Сібірге жаппай жер аудару, сондай-ақ украин ұлтшылдары бүгінгі Украинаның батысында жүргізген Волыньдегі поляктарды қырғын. 1939–1940 жылдары «Intelligenzaktion» операцияларында қаза болған 100 000 адамның ішінде шамамен 61 000 поляк зиялылары болды. Польшаның миллиондаған азаматы, поляктар да, еврейлер де Аушвиц сияқты неміс концлагерлерінде қаза тапты. Белгісіз саны кеңестік «ГУЛАГтарда» және саяси түрмелерде қайтыс болды. Партизандық қызметке қарсы жазалау шаралары қатыгез болды; бір рет неміс офицері мен екі неміс шенеунігінің өліміне кек ретінде 1200 поляк өлтірілді. 2009 жылдың тамызында Польшаның Ұлттық естелік институты (IPN) зерттеушілері Польшаның қаза тапқандарының санын (поляк еврейлерін қоса) 5,47–5,67 миллион (неміс әрекеттерінен) және 150 000 (кеңес әрекеттерінен) деп бағалады, яғни барлығы шамамен 5,62–5,82 миллион адам. 1939 жылы Польшаға жасалған кеңестік шабуылдан кейін кеңес саясаты аяусыз болды және кейде нацистермен үйлестірілді (Gestapo NKVD конференцияларын қараңыз). Этникалық тазалау элементтерінің ішінде Катыньдегі және басқа жерлердегі поляк тұтқындарын кеңестік жаппай өлтіру, сондай-ақ 1,5 миллионға жуық поляк азаматының – зиялылардың, ғалымдардың, дін қызметкерлерінің және еврей поляктарының Сібірдегі мәжбүрлі еңбек лагерлеріне жер аударылуы болды. Неміс және кеңес соғыс үгітінде поляктар соғыстағы әскери тактикалары үшін жарамсыз деп қысым жасады. Нацистік жалған киножурналдар мен жасалған құжатты фильмдер 1939 жылы поляк атты әскерінің «батыл, бірақ нәтижесіз» неміс танктеріне шабуыл жасағанын және соғыстың алғашқы күнінде поляк әуе күштерінің жойылғанын мәлімдеді. Екеуі де шындыққа сай емес (Польшаның қыркүйек науқанының аңыздарына қараңыз). Неміс үгіті 1941 жылы «Geschwader Lützow» атты роликте поляк атты әскерінің шабуылын сахналады. Украина және Литваның ұлтшылдары ұлтаралық жіктелудің күшеюін антиполякшылдықты қоздыру үшін пайдаланды. Степан Бандераның ізбасарлары (бандеровшылар деп те атайды) 1943 жылы Волыньде поляктарға геноцид жасады. Литва әскерлері екінші дүниежүзілік соғыс кезінде поляк әскерлерімен жиі қақтығысты және нацистердің қолдауымен поляктарды қырғынға ұшыратты. Бернард Монтгомери өзінің басқаруындағы поляк әскерлеріне Маркет-Гарден операциясы сияқты операцияларының сәтсіздігі үшін жиі кінә тақты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Польшаның КСРО-мен қарым-қатынасы күрделі болды. Батыстың одақтастары, АҚШ және Ұлыбритания, Германияны жеңуде Кеңес Одағының маңыздылығын түсінді, тіпті олардың поляк одақтасын қаралаған кеңестік үгітін айыптаудан бас тартты. Батыс одақтастары тіпті Катыньдегі кеңестік қырғынды жасыруға көмектесуге дайын болды. Польшалық қарсылық тобының негізін қалаушы, католик Зофия Косак-Щуцка, еврейлерді құтқару үшін неміс өлім жазасына ұшыраған және өзі Аушвицке жіберілген, поляктарды жек көретін еврейлерді стереотипке айналдырды, тіпті ол Холокостқа үнсіз қалған поляктарды кінәлі деп сипаттады: «Өліп бара жатқан еврейлердің айналасында барлық нәрседен қол жуған Пилаттар ғана. Бұл үндемеуді енді көтере алмаймын. Оның себептері қандай болса да, ол жек көрінішті. Кім үнсіздік сақса – ол кісі өлтірушінің серігі. Кім айыптамаса – рұқсат береді. Біздің еврейлерге деген сезіміміз өзгерген жоқ. Біз оларды Польшаның саяси, идеологиялық және экономикалық жауы ретінде қарастыра береміз. Одан да артығы, олар бізді немістерден де көп жек көредінін, бізді олардың трагедиясына жауапты деп санайтынын білеміз. Неге, қандай негізде? – Бұл еврей жанының құпиясы».

Nazi propagandists stereotyped Poles as nationalists in order to portray Germans as victims and justify the invasion of Poland; the Gleiwitz incident was a Nazi false flag to show that Germany was under Polish attack, and the killing of Germans by Poles in Bromberger Blutsonntag and elsewhere was inflated to 58,000 to increase German hatred of Poles and justify the killing of Polish civilians. In October 1939, Directive No.1306 of Nazi Germany's Propaganda Ministry stated: "It must be made clear even to the German milkmaid that Polishness equals subhumanity. Poles, Jews and Gypsies are on the same inferior level This should be brought home as a leitmotiv, and from time to time, in the form of existing concepts such as 'Polish economy', 'Polish ruin' and so on, until everyone in Germany sees every Pole, whether farm worker or intellectual, as vermin." Historian Karol Karski writes that before World War II the Soviet authorities carried out a discreditation campaign against the Poles and describes Stalin as Polonophobe. During World War II Poles became the subject of ethnic cleansing on an unprecedented scale, including: Nazi German genocide in General Government, Soviet executions and mass deportations to Siberia from Kresy, as well as massacres of Poles in Volhynia, a campaign of ethnic cleansing carried out in today's western Ukraine by Ukrainian nationalists. Among the 100,000 people murdered in the Intelligenzaktion operations in 1939–1940, approximately 61,000 were members of the Polish intelligentsia. Millions of citizens of Poland, both ethnic Poles and Jews, died in German concentration camps such as Auschwitz. Unknown numbers perished in Soviet "gulags" and political prisons. Reprisals against partisan activities were brutal; on one occasion 1,200 Poles were murdered in retaliation for the death of one German officer and two German officials. In August 2009 the Polish Institute of National Remembrance (IPN) researchers estimated Poland's dead (including Polish Jews) at between 5.47 and 5.67 million (due to German actions) and 150,000 (due to Soviet), or around 5.62 and 5.82 million total. Soviet policy following their 1939 invasion of Poland in World War II was ruthless, and sometimes coordinated with the Nazis (see: Gestapo NKVD Conferences). Elements of ethnic cleansing included Soviet mass executions of Polish prisoners of war in the Katyn Massacre and at other sites, and the exile of up to 1.5 million Polish citizens, including the intelligentsia, academics, priests and Jewish Poles to forced labor camps in Siberia. In German and Soviet war propaganda, Poles were mocked as inept for their military techniques in fighting the war. Nazi fake newsreels and forged pseudo documentaries claimed that the Polish cavalry "bravely but futilely" charged German tanks in 1939, and that the Polish Air Force was wiped out on the ground on the opening day of the war. Neither tale was true (see: Myths of the Polish September Campaign). German propaganda staged a Polish cavalry charge in their 1941 reel called "Geschwader Lützow". Ukrainian and Lithuanian nationalists utilized the increasing racial segregation to foment anti Polonism. Followers of Stepan Bandera (also called Banderovites) committed genocide on Poles in Volhynia at 1943. Lithuanian forces often clash with Polish forces throughout the World War II, and committed massacre on Poles with support from the Nazis. Bernard Montgomery often assigned blame to the failure of his operations, such as Operation Market Garden, to the Polish troops under his command. Poland's relationship with the USSR during World War II was complicated. The main western Allies, the United States and the United Kingdom, understood the importance of the Soviet Union in defeating Germany, to the point of refusing to condemn Soviet propaganda which vilified their Polish ally. The western Allies were even willing to help cover up the Soviet massacre at Katyn. Zofia Kossak Szczucka, the Catholic co founder of Zegota, the Polish resistance group which risked the German death penalty to save Jews, and who herself was sent to Auschwitz, stereotyped Jews as haters of Poles even as she characterized Poles who remained silent in the face of the Holocaust as complicit:"The dying Jews are surrounded only by Pilates washing their hands of everything. This silence can no longer be tolerated. Whatever the incentives it is despicable. Whoever is silent in the face of murder becomes the murderer's accomplice. Who does not condemn allows. our feelings towards the Jews have not changed. We continue to think of them as Poland's political, ideological and economic enemies. What's more, we are aware that they hate us more than they hate the Germans, that they think us responsible for their tragedy. Why, on what ground that remains a mystery of the Jewish soul."

Соғыстан кейінгі

Иосиф Сталиннің тұсында Польшаның жер асты әскерлерінің, мысалы, Отандық армиясының (Армия Крайова) мыңдаған сарбаздары және батыс одақтастармен бірге қызмет еткен Польша қарулы күштерінің қайта оралған ардагерлері тұтқындалды, Кеңес Одағының НКВД агенттері тарапынан азапталды (W. Pilecki, Ł. Ciepliński) және Мәскеудегі он алты адамның танымал соты сияқты көрсетілген сот процестерінен кейін өлтірілді. Ұқсас тағдыр «күрделі сарбаздарға» да бұйырды. Польшаның Отандық армиясының кем дегенде 40 000 мүшесі Ресейге депортацияланды. 1945 жылдан кейін Ұлыбританияда британдық халық коммунистік режиммен басқарылатын Польшаға оралмауды шешкен польшалық әскери қызметшілерді қабылдады және Ұлыбританияда қалуға рұқсат берді. Ұлыбританияда тұратын поляктар соғыс кезінде британдық қолбасшылық астында қызмет етті, бірақ кеңес әскерлері Шығыс майданында жеңіске жеткен кезде, қоғамдық пікір де, үкімет те кеңестік бағытқа бұрылды. Кеңес Одағының социалистік жақтастары поляктарды «соғыс тудырушылар», «антисемиттер» және «фашистер» деп көрсетті. Соғыстан кейін кәсіподақтар мен Лейборист партиясы жұмыс, азық-түлік және тұрғын үй жетіспеушілігі туралы халық арасындағы қорқыныштан пайдаланып, поляктарға қарсы сезімдерді қоздырды. 1961 жылы Германияда америкалық тарихшы және Холокостты жоққа шығарушы Дэвид Хогганның «Der Erzwungene Krieg» («Таңылған соғыс») атты кітабы жарық көрді, онда Германия 1939 жылы Польшаға қарсы агрессия жасаған жоқ, керісінше, Польша-Англияның Рейхке қарсы құдайының құрбаны болды деп мәлімдеді. Сарапшылар Хогганның поляктарға деген жеккөрушілігін жиі атап өтті. Оның пікірінше, Польша үкіметі Польшадағы неміс азшылығына Адольф Гитлер басқарған неміс үкіметі еврей азшылығына қарағанда нашар қатысты. 1964 жылы екі неміс оңшыл экстремистік ұйымы Хогганға сыйлық берген кезде үлкен дау туды. 1980-ші жылдары неміс философы және тарихшысы Эрнст Нольте 1939 жылы Польша этникалық неміс азшылығына қарсы геноцид науқанына қатысқан деп мәлімдеді және 1939 жылғы неміс басқыншылығы мен Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Польшадағы неміс зұлматтарының барлығы негізінен әділетті жазалау шаралары болды деп нық айтты. Британдық тарихшы Ричард Дж. Эванс сияқты сыншылар Нольтені фактілерді бұрмалауда айыптады және Польшаның неміс азшылығына қарсы геноцид жасағандығының ешқандай дәлелі жоқ екенін мәлімдеді.

Under Joseph Stalin, thousands of soldiers of Poland's underground eg. Home Army (Armia Krajowa) and returning veterans of the Polish Armed Forces that had served with the western Allies were imprisoned, tortured by Soviet NKVD agents (see: W. Pilecki, Ł. Ciepliński) and murdered following staged trials like the infamous Trial of the Sixteen in Moscow, Soviet Union. A similar fate awaited the "cursed soldiers". At least 40,000 members of Poland's Home Army were deported to Russia. In Britain after 1945, the British populace accepted the Polish servicemen who chose not to return to a Poland ruled by the communist regime in their decision to stay on in Britain. The Poles resident in Britain served under British command during the war, but as soon as the Soviets began to make gains on the Eastern Front both public opinion and the government turned increasingly pro Soviet. Socialist supporters of the Soviet Union made the Poles out to be "warmongers", "anti Semites" and "fascists". After the war, the trade unions and Labour party played on the fears among the public of there not being enough jobs, food and housing to incite anti Polish sentiments. In 1961, a book was published in Germany entitled Der Erzwungene Krieg (The Forced War) by the American historical writer and Holocaust denier David Hoggan, which argued that Germany did not commit aggression against Poland in 1939, but was instead the victim of an Anglo Polish conspiracy against the Reich. Reviewers have often noted that Hoggan seems to have an obsessive hostility towards the Poles. His claims included that the Polish government treated Poland's German minority far worse than the German government under Adolf Hitler treated its Jewish minority. In 1964, much controversy was created when two German right wing extremist groups awarded Hoggan prizes. In the 1980s, the German philosopher and historian Ernst Nolte claimed that in 1939 Poland was engaged in a campaign of genocide against its ethnic German minority, and has strongly implied that the German invasion in 1939, and all of the subsequent German atrocities in Poland during World War II were in essence justified acts of retaliation. Critics, such as the British historian Richard J. Evans, have accused Nolte of distorting the facts, and have argued that in no way was Poland committing genocide against its German minority.

"Польшалық өлім лагері" дау-дамай

Поляктарға қарсы белгілі бір өрескел сөздер Екінші дүниежүзілік соғысқа байланысты поляк емес бірнеше бұқаралық ақпарат құралдарына жатқызылады. Ең айқын мысалы – батыстық жаңалықтар құралдарында "Польшаның өлім лагерлері" және "Польшаның концентрациялық лагерлері" деген тұрақты сілтемелердің кездесуі. Бұл тіркестер нацистік Германияның оккупацияланған Польшадағы "Соңғы шешімді" іске асыру мақсатымен жұмыс істеген концентрациялық лагерьлер желісіне қатысты, бірақ сөздердің өзі поляк халқының осы лагерьлерге қатысы болуы мүмкін деген ойды тудырады. Польша Сыртқы істер министрлігі, сондай-ақ Польшаның әлемдегі ұйымдары және 1989 жылдан бергі барлық Польша үкіметтері мұндай сөздерді қолдануды айыптап, олардың Польшаның лагерьлерге жауапкершілігін көрсететінін мәлімдеді. Америкалық еврей комитеті 2005 жылғы 30 қаңтардағы баспасөз хабарламасында былай деді: "Бұл тек сөздердің мәселесі ғана емес. Тарихи шындық пен дәлдік қауіпте. Екінші дүниежүзілік соғыстағы Польшаның рөлін қасақана немесе жаңсақ бұрмалау өте өкінішті болар еді, сондықтан мұндай жағдайларға жол бермеу керек."

Польша-еврей қатынастарында

Еврейлер поляктарға қарсы деген стереотип бар. Кардинал Йозеф Глемп 1989 жылғы 26 тамыздағы (кейін 1991 жылы қайтарып алынған) сөйлесінде антисемитизмнің туындауы – "яһудилік поляктарға қарсы ұлттық өзін-өзі қорғаудың заңды нысаны" екенін айтты. Ол "көптеген елдерде бұқаралық ақпарат құралдарында үлкен билікке ие еврейлерден" поляктарға қарсы наразылықты тоқтатуды сұрады, себебі "егер поляктарға қарсылық болмаса, арамызда осындай антисемитизм болмайды". Сол жылдың қараша айында Израиль премьер-министрі Ицхак Шамир поляктардың "ана сүтімен (антисемитизмді) ішеді" деді. Польша премьер-министрі Тадеуш Мазовецки "осындай жалпылама мәлімдемелер – көзге көрінетін ең қиратушы әрекеттер" екенін және олар поляк-еврей келісімін іздеушілерге "өтелмейтін зиян келтіреді" деді. Роберт Черри мен Аннамария Орла Буковская "Поляктар мен еврейлерді қайта қарастыру" еңбегінде поляктарға қарсылық пен антисемитизм "қазіргі заманда да ажырамас екі егіздей болып қала береді. Біз бірін жеңбей, екіншісіне қарсы тұра алмаймыз". "Поляктарға қарсылық" термині Польша отбасылар лигасы (Liga Polskich Rodzin) немесе Польша Республикасының Өзін-өзі қорғау ұйымы (Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej) және Польша Ұлттық партиясының жетекшісі, бұрынғы президенттік үміткер Лешек Бубель басқарған Антиполяктарға қарсы қауымдастық сияқты саяси партиялардың үгіт-насихат мақсатында қолданғаны айтылады. Бубельді он поляк зиялысынан тұратын топ сотқа берді, олар оған "қоғамдық игілікті бұзғаны" үшін шағымданып, сот отырды. Шағымданушылардың арасында бұрынғы Сыртқы істер министрі Владислав Бартошевский және кинорежиссер Казимеж Куц болды. Польша тарихшысы Жоанна Мичличтің айтуынша, бұл термин Польшада поляк-еврей қарым-қатынасын талқылайтын өзіне сын көзбен қарайтын зиялыларға қарсы аргумент ретінде қолданылады. Мысалы, тарихшы Ян Т. Гросс Джедвабне сияқты қылмыстар туралы жазғаны үшін поляктарға қарсы деп айыпталды. Оның пікірінше, айыптау "объективті түрде поляктарға қарсы деп жіктелетін аргументтермен ғана шектелмейді, мысалы поляктарды нацистермен теңестіру, бірақ өткенге қатысты кез келген сынға қолданылады. Сонымен қатар поляктарға қарсылық антисемитизммен теңестіріледі". 1994 жылы Варшава көтерілісінің жылдығына орай, поляк журналисі Михаль Чихи Gazeta Wyborcza газетінде Калель Переходник, Отвоцктан шыққан еврей геттосының полиция қызметкері және "Хробри II батальонының" мүшесінің 1943 жылғы естеліктерінің жинағына ("Мен кісі өлтіруші ме?") шолу жазды, онда (естіген деректер бойынша) 1944 жылғы көтеріліс кезінде поляк көтерілісшілерінің тобы 40 еврейді өлтіргені айтылды. Кітаптан (кейін фактілерді түзетумен қайта басылды) айырмашылығы, Чихидің шолуы наразылық тудырды, профессор Томаш Стрзембош Чихиді "расизмнің ерекше түрін" танытуда деп айыптады және Gazeta Wyborcza редакторы Адам Михникты "антисемитизмге мүлдем төзбейтін, бірақ поляктарға қарсылықты және гойларға қарсылықты мүлдем табиғи нәрсе ретінде қарастыратын төзімділіктің түрін қалыптастыруда" деп айыптады. Михник дауға жауап беріп, АК-ның батырлығын мақтап: "Өткенді шындықты іздеу үшін зерттегенде поляк халқына шабуыл жасала ма?" деді. Кейін Чихи мақаласының тоны үшін кешірім сұрады. Польша тарихшысы Адам Лещинский "антисемитизм – Холокостқа әкелген нәсілшіл немесе діни негіздермен кең тараған ілім. "Поляктарға қарсылық" – бұл поляктарға деген жалпылама жеккөрушілік". Соғыстан қашып келген неміс босқындары 1940 жылдардың соңында Польшадағы алғашқы әзіл-қалжыңдарды АҚШ-қа әкелген. Бұл әзіл-сықақтарға неміс ұлттық-социалистік пропагандасы таратып, поляктарды "қоқыс" деп атап, ақымақ және төменгі дәрежелі деп көрсету арқылы нацистердің поляктарды өлтіруін ақтауға тырысқан этникалық қорлаулар әсер етті. Сондай-ақ, Германиядан шыққан кейбір ертедегі американдық поляк әзілдері Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Силезия сияқты даулы шекара аймақтарында айтылған болуы мүмкін. Висконсин сияқты штаттарға неміс иммигранттары әкелген алғашқы "поляк әзілдері" 1960 жылдардың басындағы американдық әзіл-қалжың толқынына тікелей қатысты ма деген пікірталас бар. Британ жазушысы Кристи Дэвис "Халықтардың қуанышы" еңбегінде "бұл тақырыптағы бұрынғы зерттеулерді сынап", "поляк әзілдері" нацистік Германияда пайда болған жоқ, бірақ одан әлдеқайда бұрын, "19 ғасырға дейінгі әлеуметтік тап айырмашылықтарына" негізделген аймақтық әзілдердің өнімі екенін айтады. Дэвистің сөзіне қарағанда, американдық поляк әзілдері "тарихи Ескі әлемдегі немістердің поляктарға деген жеккөрушілігін" білдірмейтін "таза американдық құбылыс". Алайда, Голливуд 1960 және 1970 жылдары поляктар туралы нацистік пропагандадан алынған, адамнан кем интеллект туралы әзілдерді импорттады. Он жылдар бойы поляк американдықтарына қарсы иммигранттарға қарсы стереотиптерге негізделген қорлау әзілдері айтылды, бұл стереотиптер 1920 жылдарға дейін АҚШ-та қалыптасқан. Польшаның бөлінісі кезінде поляк иммигранттары қудалаудан қашып, көптеп АҚШ-қа келді. Олар көбінесе физикалық еңбек талап ететін жұмыстарды істеді. Осы этникалық және жұмысқа қатысты стереотиптер поляк американдықтары орта тапқа қосылғаннан кейін де сақталды. "Жақсылыққа толы мазақ, көбінесе бұқаралық ақпарат құралдары арқылы таратылатын, көптеген поляк американдықтарында жеке басының дағдарысына, өзіне сенімсіздікке және төмен өзіндік бағаға әкелді". Соғыс кезінде коммунистік Польшаның жағдайына қарамастан, поляк американдықтары туралы негативті стереотиптер сақталды. 1960 жылдардың соңынан бері поляк американдық ұйымдары американдық медиада поляк халқының негативті бейнесіне қарсы тұруға үнемі күш салып келеді. 1970 жылдардағы "поляк әзілдері" өте жағымсыз болды, сондықтан Польша Сыртқы істер министрлігі АҚШ Мемлекеттік департаментіне бұл мәселе бойынша жүгінді, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. Бұл құбылыс тек Кардинал Кароль Войтыла Папа болып сайланғаннан кейін, поляк әзілдері өткенге кетті. Бірте-бірте американдықтар келесі онжылдықтарда поляк көршілері туралы жағымдырақ пікір қалыптастырды.

There is a stereotype that Jews are anti Polish. Cardinal Józef Glemp in his controversial and widely criticized speech delivered on 26 August 1989 (and retracted in 1991) argued that the outbursts of antisemitism are a "legitimate form of national self defence against Jewish anti Polonism." He "asked Jews who 'have great power over the mass media in many countries' to rein in their anti Polonism because 'if there won't be anti Polonism, there won't be such antisemitism among us'." In November of the same year, Israeli Prime Minister Yitzhak Shamir said Poles "drink in (anti Semitism) with their mother's milk." Polish Prime Minister Tadeusz Mazowiecki said that "these blanket statements are the most destructive actions imaginable," and that they "do irreparable harm" to people seeking Polish Jewish reconciliation. In Rethinking Poles and Jews, Robert Cherry and Annamaria Orla Bukowska said that anti Polonism and anti Semitism remain "grotesquely twinned into our own time. We cannot combat the one without combating the other." The term "anti Polonism" is said to have been used for campaign purposes by political parties such as the League of Polish Families (Liga Polskich Rodzin) or the defunct Self Defence of the Republic of Poland (Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej) and organizations such as the Association against Anti Polonism led by Leszek Bubel, leader of the Polish National Party and a former presidential candidate. Bubel was taken to court by a group of ten Polish intellectuals who filed a lawsuit against him for "violating the public good". Among the signatories were former Foreign Minister Władysław Bartoszewski and filmmaker Kazimierz Kutz. According to Polish historian Joanna Michlic, the term is used in Poland also as an argument against the self critical intellectuals who discuss Polish Jewish relations, accusing them of "anti Polish positions and interests." For example, historian Jan T. Gross has been accused of being anti Polish when he wrote about crimes such as the Jedwabne pogrom. In her view, the charge is "not limited to arguments that can objectively be classified as anti Polish—such as equating the Poles with the Nazis—but rather applied to any critical inquiry into the collective past. Moreover, anti Polonism is equated with anti Semitism." For the 1994 anniversary of the Warsaw Uprising, a Polish Gazeta Wyborcza journalist, Michał Cichy, wrote a review of a collection of 1943 memoirs entitled Czy ja jestem mordercą? (Am I a murderer?) by Calel Perechodnik, a Jewish ghetto policeman from Otwock and member of the "Chrobry II Battalion", alleging (as hearsay) that about 40 Jews were killed by a group of Polish insurgents during the 1944 Uprising. Unlike the book (later reprinted with factual corrections), the actual review by Cichy elicited protests, Prof. Tomasz Strzembosz accused Cichy of practicing a 'distinct type of racism,' and charged Gazeta Wyborcza editor Adam Michnik with 'cultivating a species of tolerance that is absolutely intolerant of antisemitism yet regards anti Polonism and anti goyism as something altogether natural'." Michnik responded to the controversy, praising the heroism of the AK by asking: "Is it an attack on Polish people when the past is being explored to seek the truth?". Cichy later apologized for the tone of his article. Polish historian Adam Leszczyński states that "Antisemitism is an extensive doctrine with racist or religious grounds that led to the Holocaust. 'Antipolonism' is at best a generalized aversion to Poles." Presumably the first Polish jokes by German displaced persons fleeing war torn Europe were brought to the United States in the late 1940s. These jokes were fueled by ethnic slurs disseminated by German National Socialist propaganda, which attempted to justify the Nazis' murdering of Poles by presenting them as "dreck"—dirty, stupid and inferior. It is also possible that some early American Polack jokes from Germany were originally told before World War II in disputed border regions such as Silesia. There is debate as to whether the early "Polish jokes" brought to states such as Wisconsin by German immigrants relate directly to the wave of American jokes of the early 1960s. A "provocative critique of previous scholarship on the subject" has been made by British writer Christie Davies in The Mirth of Nations, which suggests that "Polish jokes" did not originate in Nazi Germany but much earlier, as an outgrowth of regional jokes rooted in "social class differences reaching back to the nineteenth century." According to Davies, American versions of Polish jokes are an unrelated "purely American phenomenon" and do not express the "historical Old World hatreds of the Germans for the Poles. However, Hollywood in the 1960s and 1970s imported the subhuman intelligence jokes about Poles from old Nazi propaganda." For decades, Polish Americans have been the subject of derogatory jokes originating in anti immigrant stereotypes that had developed in the U. S. before the 1920s. During the Partitions of Poland, Polish immigrants came to the United States in considerable numbers, fleeing mass persecution at home. They were taking the only jobs available to them, usually requiring physical labor. The same ethnic and job related stereotypes persisted even as Polish Americans joined the middle class in the mid 20th century. "The constant derision, often publicly disseminated through the mass media, caused serious identity crises, feeling of inadequacy, and low self esteem for many Polish Americans." In spite of the plight of Polish people under Cold War communism, negative stereotypes about Polish Americans endured. Since the late 1960s, Polish American organizations have made continuous effort to challenge the negative stereotyping of the Polish people once prevalent in American media. The "Polish jokes" heard in the 1970s were particularly offensive, so much so that the Polish Ministry of Foreign Affairs approached the U. S. State Department about that, however unsuccessfully. The syndrome receded only after Cardinal Karol Wojtyła was elected Pope, and Polish jokes became passé. Gradually, Americans have developed a more positive image of their Polish neighbors in the following decades.